บทที่ 598

“อย่าคิดถึงแต่ตัวเองสิ หัดคิดถึงคนในครอบครัวให้มาก ๆ หน่อย”

เว่ยอวิ่นลู่นึกว่าจะได้เห็นอวี๋จื่อฉีอ้อนวอนขอชีวิตหรือแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมา แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย

ไม่เพียงไม่กลัว อารมณ์ของอวี๋จื่อฉียังโกรธแค้นอย่างน่าแปลกใจ

“เธอยังกล้าพูดถึงย่าของฉัน?” อวี๋จื่อฉีกัดฟันกรอด “เว่ยอวิ่นลู่ ลองถามใจตัวเองดูเถอะ ว่าเธอหลอกฉันมานานกี่ปีแล้ว?”

เว่ยอวิ่นลู่ชะงักไปครู่หนึ่ง เกิดลนลานในใจขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เธอก็รีบสงบสติอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่ได้หลอกเธอนะ อย่ามาคิดฟุ้งซ่านเรื่องเหลวไหลพวกนี้เลย...”

“ย่าของฉันไม่ได้เป็นมะเร็งกระดูกระยะสุดท้ายตั้งแต่แรกใช่ไหม ตอบมาสิ?!”

เว่ยอวิ่นลู่รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ

อวี๋จื่อฉีรู้แล้ว?

เป็นไปไม่ได้สิ

“เธอไปโดนโรงพยาบาลหรือหมอที่ไม่ได้มาตรฐานที่ไหนหลอกมาหรือเปล่า?”

“เพราะเซิ่นหรูซวงสินะ ที่พาเธอมาที่นี่ใช่ไหม” ประสบการณ์ที่โชกโชนมาหลายปีช่วยให้เว่ยอวิ่นลู่ตั้งสติได้เร็ว เธอรีบพูดรัวเร็วด้วยน้ำเสียงกระหืดกระหอบว่า “อย่าไปเชื่อนะ หรูซวงก็แค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือมาจัดการฉัน อย