ตอนที่ 2

รดาเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่งก็จับใจความได้ว่าเอื้องฟ้ากับภาวินคุยกันเหมือนคู่รักจริงๆ และน้องก็ยังชวนเขามาพักที่นี่ แถมยังใช้ข้อความสองแง่สองง่ามชวนให้คิดลึกอีก เธอส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น

“ยังมีอีก” พูดพลางเลื่อนรูปถ่ายที่น้องสาวของรดาส่งมาให้ภาวินดูในแช็ต เป็นภาพวับๆ แวมๆ ค่อนไปทางโป๊ เพราะถ่ายให้เห็นหน้าอกที่เอามือปิดจุกไว้ รวมถึงภาพเนินเนื้อสามเหลี่ยมซึ่งเป็นการดึงแพนตี้ลง แต่ไม่ถึงขั้นให้เห็นจุดที่ไวต่อความรู้สึก เหมือนตั้งใจยั่วกัน เธอไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีการคิดอะไรเกินเลย เพราะภาพในโทรศัพท์มันบอกชัดทุกอย่างแล้ว

รดายิ้มเจื่อนเพราะคิดหาคำแก้ตัวแทนน้องสาวไม่ถูก เธอไม่รู้จะวางหน้าอย่างไรจึงหันไปถามนายพงษ์เพื่อกลบอาการเก้อเขิน “ยัยเอื้องมาที่นี่ด้วยหรือคะ ดาคิดว่าไม่น่าจะมานะ”

“เอ่อ…” ชายวัยสี่สิบก้มหน้างุดทันที

“มีอะไรหรือเปล่า” รดาทำหน้าฉงน

“คุณเอื้องมาพักที่นี่ตั้งแต่ตอนกลางวันแล้วครับ ตอนหนึ่งทุ่ม ผมก็เห็นนั่งดื่มกับลูกค้าอยู่ตรงระเบียงนี่แหละ แล้วก็เห็นเดินโอบเอวกันเข้าไปข้างใน”

สิ้นเสียงของนายพงษ์ คนฟังต่างก็อึ้งจนพูดไม่ออก ก่อนที่น้ำตาของปลายฝนจะเริ่มเอ่อล้นออกมา

“ฝน ฉันไม่อยากให้แกเข้าไปแล้วอะ กลับบ้านเถอะ” พัทรินจับแขนเพื่อน ตั้งท่าจะดึงกลับ แทบไม่ต้องเดาอีกต่อไปว่าสิ่งที่สงสัยนั้นเรื่องจริงหรือเท็จ เพราะคำพูดของชายคนนี้บอกชัดทุกอย่างแล้ว เธอไม่อยากให้เพื่อนเข้าไปเห็นภาพบาดตาบาดใจ

“ไม่ ฉันจะเข้าไปดู”

“แน่ใจนะว่าไหว” รดาถามอย่างเป็นห่วง

“ให้ฉันเข้าไปเถอะ” ปลายฝนมองอย่างวิงวอน

เจ้าของรีสอร์ตไม่รู้จะห้ามอย่างไร จึงพยักหน้าแล้วส่งสายตาบอกนายพงษ์ให้ไปเอากุญแจมา เนื่องจากประตูถูกล็อกจากข้างในจึงไม่สามารถเปิดเข้าไปได้ เธอพูดอีกว่า “ในระหว่างที่รอ ฉันขอดูแช็ตอีกครั้งได้ไหม”

“อืม” ว่าแล้วก็ยื่นโทรศัพท์ให้คนตรงหน้า ก่อนที่จะเดินกลับไปกลับมาอย่างร้อนรน

คนที่รับไปอ่านดูเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่ง ต่างจากเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด เธอแอบกดลบภาพแช็ตทั้งหมด และตามไปลบในถังขยะอีกรอบ ก่อนจะปิดหน้าจอแล้วส่งคืน เรื่องอะไรจะยอมให้เพื่อนเก็บไว้เป็นหลักฐานล่ะ เธอเองก็ต้องปกป้องน้องเหมือนกัน

ไม่นานนักนายพงษ์ก็ได้กุญแจมาไขลูกบิดประตู รดามองตามหลังเพื่อนสองคนที่เดินเข้าไปในบ้านน็อกดาวน์หลังเล็ก ใจก็เต้นระทึกตามไปด้วย ผ่านไปไม่กี่อึดใจก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากในห้อง ก่อนที่ปลายฝนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาทั้งน้ำตาเพราะเห็นคนรักนอนกับชู้จริงๆ แถมยังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าทั้งคู่

พัทรินจะตามเพื่อนไปเพราะเป็นห่วงความรู้สึก แต่ก็ถูกเจ้าตัวยกมือห้าม

“ไม่ต้องตามมา ฉันอยากอยู่คนเดียว”

“อ้าว แล้วแกจะทิ้งฉันไว้อย่างนี้เหรอ ฉันมากับแกนะ”

“พักอยู่ที่นี่ก่อนจะเป็นไรไป ค่าห้องเดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง” ปลายฝนเอ่ยเพียงเท่านั้นก็จากไปทันที เธอไม่ได้อยากทิ้งเพื่อน แต่ยังไม่พร้อมที่จะร้องไห้ต่อหน้าใครจริงๆ

พัทรินถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนอีกคน “คืนนี้ฉันคงต้องนอนในรีสอร์ตของแกแล้วแหละ”

“อืม มีห้องว่างพอดี เดี๋ยวฉันให้พักฟรีแล้วกัน”

ช่วงเวลาเดียวกันนั้น เสียงจากโทรศัพท์มือถือของรดาก็ดังขึ้น ทำให้เธอรู้ว่าพ่อหมดสติจนได้เข้าโรงพยาบาล เธอจึงวานให้นายพงษ์ช่วยจัดการเรื่องที่อยู่ทางนี้แทน