ตอนที่ 3

“ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับคุณพ่อ”

ลมเหนือ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาวัยยี่สิบเก้าปีผู้เป็นทายาทคนที่สองของตระกูลอัครินทร์เดชา ตอนนี้เขากำลังคุยโทรศัพท์กับพ่อที่โทรมาบอกข่าวว่าน้องขับรถชนเสาไฟฟ้า อาการสาหัส

ถึงแม้ปลายฝนจะถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลแล้ว แต่เขาก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไป จึงโทรบอกผู้ช่วยให้เตรียมรถเพื่อออกเดินทาง เนื่องจากตอนนี้ยังพักอยู่ในบ้านสวนที่พ่อมาสร้างไว้ที่ขอนแก่นตามคำเชิญชวนของเพื่อนท่าน โดยจ้างให้ลุงคนหนึ่งอยู่ดูแลประจำ ซึ่งเขาก็คุ้นเคยกับจังหวัดนี้เป็นอย่างดี เพราะเคยมาใช้ชีวิตอยู่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย

เขาเพิ่งกลับจากเมืองนอกได้เพียงห้าเดือนหลังจากบินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ และศึกษาดูงานอยู่ที่นั่นพักใหญ่เพื่อเตรียมตัวกลับมาช่วยครอบครัวดูแลบริษัท เอเคซี คอนสตรัคชั่น ที่ทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างแบบครบวงจร ทว่าพอกลับมาก็ไม่ได้อยู่ในออฟฟิศเสียทีเดียว เพราะต้องมาคุมงานก่อสร้างอาคารโรงงานในภาคอีสานด้วยตัวเอง

ลมเหนือเรียนจบวิศวกรรมโยธาตอนอยู่ไทย และมีประสบการณ์คุมงานก่อสร้างหลายแห่ง พ่อจึงไว้ใจให้ทำงานนี้เพราะเป็นโรงงานของเพื่อนท่าน ตอนนี้ก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีแล้ว แต่เขายังต้องเคลียร์เอกสารอีกนิดหน่อยเลยไม่ได้เดินทางกลับ

ในขณะที่เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ภรัณ ผู้ช่วยวัยไล่เลี่ยกันเดินมาเคาะประตูห้อง แต่เพราะห้องถูกเปิดไว้ อีกฝ่ายจึงถือวิสาสะเดินเข้ามา

“หารถได้แล้วใช่ไหม” ลมเหนือเอ่ยถามโดยที่ไม่หันไปมอง

“ไม่มีรถแล้วครับ ส่วนรถกระบะคันนั้นเขาน่าจะซ่อมเสร็จพรุ่งนี้ เห็นบอกว่าในอู่ซ่อมรถมีช่างยนต์มาทำงานแค่คนเดียว งานเลยไม่เดิน”

คนที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่นั้นหันไปมองคนพูด แล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด หรือเขาพลาดเองที่ขับรถกระบะของพ่อมาทำงาน แทนที่จะขับรถของตัวเองมา

ส่วนสาเหตุนั้นก็ไม่ใช่อะไร ตอนกลับบ้านเมื่อสัปดาห์ก่อน เขาต้องนำรถของตัวเองเข้าศูนย์บริการ แต่เพราะถูกหัวหน้าโฟร์แมนโทรตาม เนื่องจากงานมีปัญหาต้องรีบแก้อย่างเร่งด่วน เลยจำเป็นต้องขับรถคันอื่นมาแทน ภรัณก็ขอติดรถมาด้วยตามปกติ

ซึ่งมันก็ไม่แปลกที่จู่ๆ รถกระบะจะเสียจนขับไม่ได้ เพราะถ้านับอายุก็ถือว่าหลายปี พ่อไม่ยอมขายให้คนอื่นทั้งที่ท่านก็รวยมากจนสามารถซื้อรถมาจอดทิ้งไว้ได้เป็นสิบยี่สิบคัน เห็นบอกว่าจะเอาไว้ขับตอนมาอยู่บ้านสวนหลังจากเกษียณ ซึ่งอีกนานกว่าจะถึงวันนั้น เขาว่ารถนี่แหละที่จะไปก่อนคน

“คงต้องขึ้นรถทัวร์หรือขึ้นรถตู้ไปครับ แต่ว่าตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว ต้องรอให้ถึงพรุ่งนี้อย่างเดียว” ภรัณบอกพลางดูนาฬิกาข้อมือ

“รอไม่ได้หรอก ผมต้องรีบกลับไปดูน้อง เดี๋ยวขับรถมอเตอร์ไซค์ไป” รถมอเตอร์ไซค์ที่เขาเอ่ยถึงก็คือรถที่พ่อซื้อไว้ให้พ่อบ้านขับเวลาไปซื้อของ ฉะนั้นเขามีสิทธิ์จับมันได้ทุกเมื่อ

“จะดีหรือครับ ผมว่ามันอันตรายนะ ระยะทางก็ไม่ใช่ใกล้ๆ”

“ก็ดีกว่านั่งรอจนถึงตอนเช้าแล้วกัน คุณอยู่ที่นี่ช่วยเคลียร์งานที่ค้างอยู่ให้ผมเถอะ แล้วเจอกันอีกทีในออฟฟิศ” ลมเหนือบอกพลางสะพายกระเป๋าเป้สีดำแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไป ภรัณจะเดินตามไปห้ามอีกครั้ง แต่ก็ไม่ทันเพราะเขาเดินเร็วมาก

ในขณะที่เดินไปหารถจักรยานยนต์และบอกพ่อบ้านหาหมวกกันน็อกให้ มือก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาผู้เป็นพ่ออีก เพราะยังสงสัยว่าปลายฝนขับรถไปไหน ทำไมถึงประสบอุบัติเหตุได้ ซึ่งท่านยังไม่ได้เล่าให้ฟังอย่างละเอียดเลย

เขารู้แค่ว่าตอนสามทุ่มยี่สิบนาทีของวันนี้ น้องส่งข้อความมาบอกประโยคเดียวว่า ‘น้องเอื้องแย่งแฟนฝน’ ตามด้วยอีโมจิร้องไห้ แต่คนเป็นพี่ไม่ได้เปิดอ่านเพราะชาร์จแบตทิ้งไว้อยู่ในห้องนั่งเล่น และเข้าไปแช่น้ำในอ่างอยู่นานเพราะเหนื่อยมากจริงๆ พอออกไปสวมใส่เสื้อผ้าก็ทิ้งตัวลงนอน จนกระทั่งได้ยินเสียงพ่อบ้านเคาะประตูห้อง บอกว่ามีคนโทรมาสองครั้งแล้ว เขาถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น