บทที่ 4 วีดีโอคอนเฟอร์เรนซ์ 2

“ฉันไม่พอใจเพราะฉันไม่ชอบให้ใครจ้องเธอ ผู้ชายคนเดียวที่มีสิทธิ์เห็นเธอใส่ชุดนอนคือฉันคนเดียวเท่านั้น เข้าใจมั้ยดานิกา”

ดานิกาก้มมองตัวเองตามสายตาที่เขาจับจ้อง ชุดนอนของเธอเป็นชุดกระโปรง ตัดเย็บจากเนื้อผ้าซาตินชั้นดีเรียบลื่น แถมเป็นแบบสายเดี่ยวเส้นเล็กๆ อวดเนินอกขาวละมุน พอลองวาดภาพตามไปว่ามีใครก็ไม่รู้ตั้งสามสิบคนเห็นเธอทำหน้าประหลาดๆ ใส่กล้อง สองแก้มของหญิงสาวก็แดงก่ำจนถึงใบหู รีบยกแขนขึ้นมาปิดป้องตัวเองจากสายตาของชายฉกรรจ์ ในระหว่างที่กำลังสับสนนั้นเอง เขาก็ปล่อยมือ ปล่อยเธอให้เป็นอิสระด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ได้ยินว่าเมื่อกลางวัน เธอขอใช้คอมพิวเตอร์ในห้องสมุด... ต้องการค้นข้อมูลอะไร"

เซเวียร์กอดอกนิ่งไม่เคลื่อนไหวสิ่งใดนอกจากดวงตาคมกริบ คำถามง่ายๆ ไม่มีอะไรยากสักนิดแต่กลับตอบยากเมื่อเขาเป็นคนถาม ดานิกาอึกอักแต่เธอก็ตัดสินใจคว้ากระดานไวท์บอร์ด เขียนคำถามที่เธออยากรู้อย่างตรงไปตรงมา

‘ฉันอยากรู้อดีตของตัวเองค่ะ ทั้งก่อนหน้าที่จะแต่งงานกับคุณ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเจอคุณครั้งแรกที่ไหน แล้วทำไมฉันถึงบาดเจ็บ อย่าปิดบังฉันเลยค่ะ’

เซเวียร์จ้องหน้าเธออยู่อึดใจ ดวงตาสีเข้มหรี่มองอย่างประเมิน

“ดานิกา ฉันไม่คิดจะปิดบังเธอ สิ่งที่ฉันต้องการคือรอเวลาที่เธอพร้อม อย่างน้อยก็พูดคุยกับฉันได้เป็นปกติ” ร่างสูงใหญ่ดึงกระดานไวท์บอร์ดไปจากมือเธอ “ลองพูดสิ ฉันอยากฟังเสียงเธอ ถ้าเธอพูดได้เมื่อไร ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง ตกลงมั้ย”

ดานิกายิ้มแหยๆ แต่ดวงตาของเขาไม่มีรอยยิ้มตอบกลับมาแต่อย่างใด เขาเป็นคนดุและเข้มงวด ดานิกาจึงรวบรวมแรงใจทั้งหมดแล้วออกเสียงพูด แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลย ไม่ใช่ว่าอยากพูดแล้วจะพูดได้ทันที เธอพยายามเปล่งเสียงแล้วแต่ทำไม่ได้ มีแต่เสียงอืออาออกมาจากลำคอ ดานิกาจึงสบตาเขาอย่างสิ้นหวัง

“ถ้ามีคนอยู่จะเครียดจนพูดไม่ออกสินะ”

ร่างบางพยักหน้า หมอบอกเขาว่ามันเป็นอาการกระทบกระเทือนทางจิตใจ ปิดกั้นไม่ยอมไว้วางใจใคร ทางเดียวที่จะแก้ปมในใจได้คือทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย เขาจึงวางฝ่ามือบนศีรษะของเธอ ทำราวกับว่าเธอเป็นเด็กตัวเล็กๆ

“ไม่ต้องเครียดไปหรอก หมอบอกว่าเธอจะค่อยๆ พูดได้ในไม่ช้า มีหลายครั้งที่เธอเปล่งเสียงออกมาได้แล้ว”  

เซเวียร์จัดเตียง ขยับหมอนให้เข้าที่ และก่อนที่ดานิกาจะล้มตัวลงนอน เขาก็ยื่นยาเม็ดสีขาวกับน้ำหนึ่งแก้วให้ ทำเอาเด็กดื้อหน้าแดงก่ำและรีบหยิบยาไปกินอย่างว่าง่าย ตอนที่เธอทิ้งตัวลงนอนโดยที่เขาช่วยห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วนั้นเอง เขาก็เผลอใจก้มหน้าลงมาจุมพิต

เขานึกว่าเธอจะแตกตื่นลนลาน หรือไม่ก็ปัดป้อง แต่ดานิกาสบตาเขาพลางชี้ไปที่กระดานไวท์บอร์ด บอกแกมขอให้เขาช่วยหยิบ

“มีอะไรหรือ”

‘ตอนที่คุณแตะต้องตัวฉัน ฉันยังไม่หลับค่ะ...’ ดานิกาเขียนๆ หยุดๆ แม้จะลังเลอยู่บ้าง แต่เธอก็ตัดสินใจเขียนต่อให้จบแล้วพลิกกระดานให้เขาอ่าน ‘ขออีกได้มั้ยคะ’

ทั้งคู่เงียบกันไปอึดใจทั้งๆ ที่ต่างฝ่ายต่างก็ใจเต้นโครมคราม จู่ๆ เซเวียร์ก็หอบหายใจแรงขึ้น มือไม้ขยับยุกยิกด้วยความปรารถนาจะสัมผัสตัวเธอให้มากกว่านี้ แต่เขาก็เลือกที่กำมือแน่นเพื่อข่มแรงพุ่งพล่านที่วิ่งปราดไปทั่วองคาพยพ แต่พอสบตาเธอแล้ว เขาก็รู้ได้ทันทีว่าไม่มีวันปฏิเสธหญิงสาวผู้นี้ได้แม้เพียงนิดเดียว

“เรียกชื่อฉันสิ เรียกหาฉัน... แล้วเธอจะได้ทุกสิ่ง”

“ซ...”

“เซย์”

“เซ... เซย์...”

“อยากให้ฉันทำอะไรหรือแม่หญิงคนงาม”

“จ...จูบ”

“ได้สิดานิกา” เซเวียร์โน้มร่างลงมาเพื่อแตะริมฝีปากเข้าหากัน บดเบียดเบาๆ อย่างอ่อนหวานตามคำบัญชา

หวานเหลือเกิน...

ดานิกาเรียนรู้รสชาติของเขา เมื่อปลายลิ้นแตะกันก็เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน ดานิกาได้ลิ้มรสหวานจากปลายลิ้นของเขา รสหวานชวนลุ่มหลงซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือด เขาคนนี้ช่างเจิดจ้าราวกับประกายแสงตะวันอ่อนโยนยามเช้า ร้อนระอุยามเที่ยงและนุ่มนวลอบอุ่นยามสนธยา ส่วนเธอสงบงามราวกับแสงจันทร์ เปล่งประกายงดงามดุจดวงดารา ต่างฝ่ายจึงต่างจมอยู่ในความซาบซ่านที่เพิ่งได้สัมผัส

“ต้องการอีกมั้ย”

ดานิกาพยักหน้า และแปลกใจที่เขาถอดเนกไท ถอดเสื้อเชิ้ตออกเพื่อเปลือยท่อนบน ก่อนจะตลบผ้าห่มแทรกตัวขึ้นมานอนข้างๆ เธอ

“งาน...”

“ไม่ทำแล้ว ฉันจะอยู่กับเธอ”

เซเวียร์กอดเธอไว้ราวกับต้องการจะทำให้เธอเป็นของเขาตราบสิ้นลมหายใจ เขาละริมฝีปากจากเธอเพียงเพื่อเอื้อมตัวไปปิดไฟหัวเตียง ดานิกาพยายามตรึงมือของเขาไว้แต่ไม่อาจห้ามเรียวปากร้อนฉ่าที่กำลังคลอเคลียข้างแก้ม

ทั้งคู่จุมพิตกันและกันในห้องมืดสลัวจนลมหายใจของทั้งสองกระชั้นถี่ เมื่ออยู่ในอ้อมแขนร้อนผ่าวนี้แล้ว ดานิกาก็นิ่งฟังเสียงจังหวะหัวใจของเขาเต้น ฟังเสียงลมหายใจหนักหน่วง รับรู้กลิ่นหอมอ่อนละมุนจากผิวกายคล้ำเข้มและลิ้มรสจูบที่เขามอบให้

“เซย์... ทำงาน... เลิกดึก... ทุกคืน... เหรอคะ”

“ใช่ ทำไมหรือ”

“ดา... เหงาค่ะ”

ดวงตาคู่งามค่อยๆ ปรือลงด้วยฤทธิ์ของยา แต่ถึงกระนั้นไออุ่นและสัมผัสนุ่มนวลก็อยู่เหนือทุกสิ่ง เซเวียร์ประกบจูบซ้ำอีก ช่วงชิงเสียงครางของเธอไป เขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะแล้วบรรจงประทับริมฝีปากลงไป สอดไซ้ปลายลิ้นเข้ามาคลอเคลียปลายลิ้นของเธอแล้วตวัดรัดรึง ก่อนจะหยุดเมื่อรู้สึกได้ว่าภรรยาตัวน้อยหลับใหลทั้งๆ ที่กำลังจูบกันไปแล้ว เขาจึงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะจุมพิตแก้มเธอเบาๆ

ดูท่าว่าแผนการของเขาจะสำเร็จในเร็ววันนี้แล้ว