All Chapters of มหาเศรษฐีทวงรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ซีรีส์ชุด เจ้าสาวของมหาเศรษฐี ผลงานโดย ไอศิกา มีทั้งหมด 3 เรื่อง คือ1.มหาเศรษฐีล่ารัก โดย ไอศิกา2.มหาเศรษฐีทวงรัก โดย ไอศิกา3.มหาเศรษฐีสั่งรัก โดย ไอศิกาแบบเล่ม สามารถหาซื้อได้ที่สำนักพิมพ์ไลต์ ออฟ เลิฟ นะคะ ช่วงนี้จัดโปรบุฟเฟ่ต์คุ้มๆ แวะไปสอยกันได้เลย คุ้มมากๆ จ้าบทนำ เธอกำลังรู้สึกว่ามีใครบางคนเลียไล้ร่างกายของเธออยู่ อะไรบางอย่างที่อ่อนนุ่มและชื้นฉ่ำ กำลังปลุกเร้าให้เธอตื่นขึ้นจากภาวะหลับใหล ร่างกายของเธอเริ่มแอ่นโค้งไปตามจังหวะที่ใครคนนั้นควบคุมราวกับนักดนตรีที่กำลังดีดพรมเปียโน คนๆ นั้นบงการทุกสิ่งตามอำเภอใจยิ่งนัก ดุดันทว่าอ่อนโยน แข็งกร้าวทว่านุ่มนวล “บอกฉันสิ... ว่าเธอจะเป็นของฉัน” เรียวลิ้นแข็งแรงกำลังลากขึ้นช้าๆ ไปตามร่างกายเปลือยเปล่า เธอพลิกตัวหนีด้วยความง่วงงุน แต่ใครคนนั้นก็ตามติดไม่ยอมถอยห่าง ใครกัน?ใครกำลังหัวเราะในลำคอพลางสัมผัสร่างกายของเธออย่างเชื่องช้าอ้อยอิ่ง พึงพอใจที่ริมฝีปากของเธอเผยอเล็กน้อย ส่งเสียงครางแผ่วเบาๆคนผู้นั้นกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง เสียงกระซิบแทรกผ่านมาตามสายลม เสียงของเขานุ่มนวลชวนขยี้ใจจนเธอเชื่อว่า

ภาพความทรงจำที่เริ่มหวนคืนมาไม่เชื่อมโยงกันเลยสักนิด แต่เธอก็พยายามรวบรวมชิ้นส่วนอันแสนวุ่นวายเข้าไว้ด้วยกัน เธอเห็นภาพเรือยอร์ตลำใหญ่กำลังวิ่งฝ่าคลื่นลม มีผู้ชายคนหนึ่งกอดแขนเธอไว้แล้วส่งยิ้มให้ บรรยากาศดูสนุกสนานรื่นเริง แต่เธอกลับเห็นภาพความทรงจำว่าตนเองกำลังร้องไห้ ทำไมถึงร้องไห้ทั้งๆ ที่กำลังจะขึ้นเรือท่องเที่ยวกันนะ แล้วผู้ชายคนนั้นคือใคร ทำไมเธอถึงรู้สึกสูญเสีย‘สองคนนั้นคอยตามฉันตลอดเวลา พวกเขาเป็นใครคะ’เธอแอบดึงแขนเสื้อนางพยาบาลไว้พลางส่งกระดาษคำถามให้ ตั้งแต่ฟื้นสติและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ไม่ว่าเธอจะไปอยู่ตรงจุดไหนก็จะมีชายร่างสูงใหญ่ใส่ชุดสูทสุภาพเรียบร้อยยืนอารักขาอยู่ไม่ไกล ตอนแรกเธอนึกว่าพวกเขาเป็นญาติคนไข้ แต่พอเธอสังเกตให้ดีๆ อีกครั้งถึงรู้ว่าไม่ใช่พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้พูดคุยกับเธอ นั่นทำให้เธอกลัว เมื่อนางพยาบาลอ่านข้อความในกระดาษแล้วก็ส่งยิ้มให้ ก่อนจะผายมือไปที่ชายฉกรรจ์สองคนนั้นอย่างเป็นมิตร ทั้งคู่ค้อมศีรษะให้เธอ“นั่นคือคุณอดัม ส่วนอีกคนคือคุณโทนี่ พวกเขาเป็นบอดี้การ์ดของคุณไงคะ”‘บอดี้การ์ดของฉัน?’ “ใช่ค่ะ ที่นี่เป็นสถานพักฟื้นชั้นหนึ่ง มีระบ

บทที่ 2 ชื่อของเธอคือดานิกา เขาคือเซเวียร์ เวอร์ซาเลโก้ เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร รู้แต่ว่าความร่ำรวยของคนผู้นี้เป็นของจริง เขาอายุราวๆ สามสิบห้า งามสง่าหาใครเทียบได้ยาก ดวงตาของเขาดุดันแกร่งกร้าวราวกับปีศาจที่มีพลังมากพอที่จะกระชากวิญญาณของผู้ที่สบตา ดานิกาได้ยินพยาบาลคุยกันว่าเขาเป็นหนึ่งในบุคคลผู้มั่งคั่งที่สุดในโลกและทรงอำนาจสุดจะคาดประมาณ แม้จะไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ใดๆ อย่างเป็นทางการ แต่เขามีสิทธิ์ชี้เป็นชี้ตายตำแหน่งรัฐบาลในหลายๆ ประเทศ เป็นขอบข่ายอำนาจที่ถักทอครอบคลุมไปค่อนโลกในฐานะนายทุนยักษ์ใหญ่ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่พวกนางพยาบาลมองเขาตาเคลิ้มวินาทีแรกที่สบตากัน ราวกับมีแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นจากเบื้องหลังชายรูปงามไร้ที่ติคนนั้น เธอรับรู้ถึงกระแสเพลิงวาบหวามร้ายกาจ เซเวียร์ก้าวเข้ามายืนตรงหน้าเธอ ระยะไม่ใกล้ไม่ไกลสามารถสบตากันได้ ชุดสูทสีเทาเข้มภูมิฐานกับเข็มกลัดเนกไททำจากทองคำขาวฝังเพชรเรียบหรู ทำให้เขาดูแตกต่างจากชายคนอื่นๆ เธอคิดว่าเธอเคยเห็นเขานะ แต่ว่าคิดไม่ออก“ยังเจ็บตรงไหนอยู่อีกไหม”เขายื่นช่อดอกกุหลาบเยี่ยมไข้ให้พร้อมเริ่มต้นการสนทนาด้วยคำถาม เป็นน้ำเสียงเรีย

บทที่ 3 สามีภรรยา          โลกใบใหม่ของดานิกาเปิดกว้างขึ้นอีกนิดเมื่อมาถึงมิลาน เมืองหลวงของแคว้นลอมบาร์ดี ทางเหนือของอิตาลี ที่นี่ได้ชื่อว่าโก้หรูและมีรสนิยมที่สุดในอิตาลี บริษัทข้ามชาติเข้ามาลงทุนจนพื้นที่รอบๆ เมืองเป็นเขตอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป รวมทั้งเป็นแหล่งแฟชั่นชั้นนำของโลก และแน่นอนว่าเกือบทั้งหมดเป็นเครือข่ายของอภิมหาเศรษฐีอย่างเซเวียร์ เวอร์ซาเลโก้รถลีมูซีนคันหนึ่งพร้อมรถองครักษ์ติดตามสามคัน วิ่งฉิวออกจากสนามบินนานาชาติมัลเพนซา พาเธอไปตามเส้นทางไฮเวย์มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังมหึมาบนยอดเนิน รถแล่นผ่านรั้วเหล็กสูงและป้อมรักษาความปลอดภัย วิ่งไปตามถนนปูอิฐบล็อกยาวเหยียดซึ่งปลูกต้นสนไซปรัสสง่างาม เกาะกลางถนนทำเป็นน้ำพุทิ้งสายน้ำกระซ่านกระเซ็น กระทบรูปปั้นหินอ่อนอย่างสวยงามน่ามอง ดานิกามองไปรอบๆ แววตาดูจะสนใจใคร่รู้มากกว่ากังวล ส่วนเซเวียร์สงบเงียบจนเกือบจะนิ่งเฉย“เห็นเรือนกระจกนั่นมั้ย เธอใช้เวลาอยู่ที่นั่นได้เป็นวันๆ” 

“ฉันว่าฉันเองก็น้อยใจนะ ทำงานกลับมาถึงบ้านทีไร ภรรยาของฉันก็หลับอุตุไปแล้วทุกที”และเขาก็วางเจ้าก้อนขนสีส้มๆ ลงบนตักของเธอ        “บ๊อก... บ๊อก...” เจ้าก้อนขนตัวเล็กๆ เป็นลูกสุนัขพันธุ์คอร์กี้ ขาสั้นๆ ก้นป้อมๆ ส่ายหางดุ๊กดิ๊ก ดานิการ้องว้าวออกมาคำหนึ่งโดยไม่รู้ตัว มันช่างเป็นสิ่งที่น่ารักที่สุดบนโลกใบนี้ เขารู้ได้อย่างไรกันนะว่าเธออยากเลี้ยงสุนัขพันธุ์นี้ ดานิกากางแขนข้างที่ยังว่าง กอดเขาแทนคำขอบคุณและยิ้มหยอกล้อเจ้าหนูตัวอ้วนๆ ด้วยความดีใจ หายงอนเป็นปลิดทิ้ง        “ฉันเคยสัญญาว่าจะหาคอร์กี้ให้เธอเลี้ยง จำได้มั้ย”        ดานิกาพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก เธอจึงส่ายหน้าพลางก้มลงไปทักทายเจ้าหนูน้อย ดวงตาของมันกลมโตใสแจ๋ว ลิ้นสีชมพูเข้มเล็กๆ แลบออกมาจากปาก ดานิกาไม่เคยเลี้ยงสัตว์มาก่อนเลยไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อมัน แต่เธอก็ชอบใจที่ได้อุ้มมัน        “ดูเหมือนว่าเธอจะชอบ