EP.08 บ้านเมืองของพ่อ

รถทัวร์ปรับอากาศสีฟ้าขาว คาดด้านข้างด้วยสีแดงเหลืองพร้อมระบุเส้นทางที่จะไปถึง ‘จังหวัดหนองคาย-นครหลวงเวียงจันทน์’ จอดสงบนิ่งอยู่ที่ชานชาลาในขนส่งผู้โดยสารจังหวัดหนองคาย นั่นคือรถคันที่จะพาเธอข้ามไป

ดวงดาราก้มมองนาฬิกาบนข้อมือ เกือบ 7 โมงเช้าแล้วแต่ยังไม่ใช่เวลารถออก เธอยังต้องรออีกราวครึ่งชั่วโมง ทั้งที่ออกมาจากบ้านตั้งแต่ตี 4 กว่าๆ เพราะตั้งใจพาตัวเองให้พ้นจากเขตบ้านก่อนที่แม่จะออกจากห้องนอน ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ตัดสินใจและวางแผนตลอดเดือนที่ผ่านมาอาจล้มไม่เป็นท่า แค่เธอได้เห็นหน้าแม่

สายตามุ่งมั่นมองตรงไป เมื่อตัดสินใจแล้ว เธอก็จะไปให้สุดทาง หวังเพียงแม่จะเข้าใจเธอเท่านั้น หากเขาคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ หากเขาจะเกี่ยวข้องกับคนที่ส่งจดหมายทั้งหมดมา เธอแค่อยากจะถามให้รู้เรื่องราวจะได้ไม่ต้องติดค้างอะไรกันอีก

‘พ่ออยู่ดีมีสุขหรือเปล่า ทำไมถึงทิ้งหนูกับแม่ไม่เหลียวแล รักแม่และหนูบ้างมั้ย’

นั่นคือสิ่งที่เธออยากรู้ แม้ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่โกรธเคืองกันด้วยเรื่องอะไรจนถึงขนาดที่ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ แม่ถึงตัดขาดทุกช่องทางที่เธอจะติดตามหาพ่อ แต่เธอก็ยังหวังว่าสักครั้งในชีวิตนี้ ในขณะที่เธอยังมีแรงและมีฝันอย่างเต็มเปี่ยม เธออยากจะติดตามหาเขาให้พบ สักครั้งที่จะได้เรียกใครว่า ‘พ่อ’ และสักครั้งที่จะได้ยินคำว่า ‘ลูก’ จากปากของผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็นหน้า และหากจะหวังได้มากกว่านั้น เธอแค่อยากให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า อยากทำให้ ‘แม่’ มีความสุข

เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มทำให้หัวใจดวงดาราสั่นไหว ฝ่าเท้าพาตัวเองก้าวเดินไปดูจะสั่นเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าเมื่อใดที่ก้าวเดินไปข้างหน้าเมื่อนั้นคือเธอเลือกแล้วที่จะไปโดยไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนแปลงได้อีก ใบหน้าสวยหันมองไปยังทิศทางของบ้านที่จากมาก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเตรียมไว้อย่างพร้อมสรรพแล้ว ถ้าเธอไม่ไปในครั้งนี้ โอกาสที่จะโชคดีแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นซ้ำสองอย่างแน่นอน มือกระชับเป้สะพายหลังเพียงใบเดียวพาตัวเองก้าวเดินตรงไป เพราะเธอเลือกแล้ว

รถเคลื่อนตัวพร้อมหัวใจดวงดาราที่เคลื่อนไป เสียงเพลงไทยอีสานขับขานตามจังหวะที่คนขับรถร้องคลอพร้อมขยับกายไปมาเพลิดเพลินกับบทเพลงเต็มที่ นักท่องเที่ยวหลายคนชี้ชวนกันดูภาพมิวสิค วีดีโอที่ปรากฏในทีวีขนาดจิ๋วที่ติดตั้งห้อยลงมาจากเพดานรถ หลายคนชี้ชวนกันดูสองฝั่งข้างทางขณะที่รถขับเคลื่อนพาผู้โดยสารเดินทางข้ามจากฝั่งไทยไปฝั่งลาว ซึ่งเธอก็เช่นกัน ทว่าม่านน้ำตาพานกลบให้เห็นทุกสิ่งพร่ามัว พยายามมองไปยังทิศทางของบ้านให้มากที่สุด แม้ไม่เห็นบ้าน แต่ก็รู้ว่าแม่อยู่ที่นั่น

มือปาดน้ำตาทิ้ง สูดลมหายใจเข้าลึกให้กำลังใจตัวเอง แต่เมื่อรถเคลื่อนขึ้นถึงกลางสะพาน เธอก็อดไม่ได้ที่จะใจหาย ธงชาติลาวขนาดใหญ่ที่โบกสะบัดอยู่สองด้านซ้ายขวาของสะพานบ่งบอกว่าขณะนี้เธออยู่ในอาณาจักรของ สปป.ลาว แม้จะยังอยู่ในน่านน้ำก็ตาม และป้ายโฆษณาเบียร์ลาวขนาดใหญ่ทางฝั่งซ้ายมือยิ่งตอกย้ำว่าเธอมาถึงแล้วจริงๆ

ระยะเวลาเพียง 5 นาที เธอก็ข้ามจากฝั่งไทยมาฝั่งลาวได้อย่างสมบูรณ์ หลังจากเสียค่าเหยียบแผ่นดิน รถทัวร์ก็พาเธอมุ่งหน้าเข้าสู่นครเวียงจันทน์ ซึ่งคนของบริษัท สิททิไชฯ จะมารับเธอที่นั่น

ดวงดาราตื่นตาตื่นใจกับบ้านเมืองลาว เพราะที่เห็นนี้ไม่ได้แตกต่างจากฝั่งไทยที่จากมาเลย ร้านรวง 2 ฝั่งข้างทางก็ดูคล้ายคลึงกันกับฝั่งหนองคายไม่ผิดเพี้ยน ทั้งปั้มน้ำมัน โชว์รูมรถยนต์ยี่ห้อดังๆ หรือแม้แต่โชว์รูมรถยนต์มือสองก็มี ไม่ว่าจะเป็นร้านขายวัสดุก่อสร้าง หรือร้านขายกระเบื้อง ก็ล้วนมีลวดลายไม่ต่างจากฝั่งไทย รวมทั้งร้านขายอะไรบางอย่างที่เธอมองไม่ทัน แต่ก็มีร่มของบริษัทประกันภัยคุ้นตากางอยู่ นั่นก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นร้านอาหารข้างทางอย่างแน่นอน

สิ่งที่แตกต่างก็คือ ป้ายสัญลักษณ์จราจร ป้ายร้านค้า ป้ายโฆษณาที่จะมีภาษาลาวกำกับอยู่ ซึ่งเธอพอจะอ่านได้เพราะพยัญชนะหลายตัวคล้ายกับอักษรไทย

ส่วนรถยนต์ทางฝั่งลาวขับพวงมาลัยซ้าย เรื่องนี้ไม่ใช่ความรู้ใหม่สำหรับเธอ เพราะคนลาวที่ข้ามไปฝั่งไทยเพื่อซื้อสินค้ามาจำหน่ายในฝั่งลาวก็ขับมาให้เห็นกันบ่อยๆ แต่ที่เธอไม่เคยสังเกตก็คือ ป้ายทะเบียนรถของที่นี่มี 2 สีด้วยกัน คือสีฟ้าและสีเหลือง แม้จะเคยเห็นแต่ก็ไม่ได้เห็นพร้อมๆ กันให้เปรียบเทียบได้แบบนี้ ถ้าเจอคนที่มารับเมื่อไรเธอจะถามเรื่องนี้เป็นสิ่งแรก

รถทัวร์แล่นมาถึงบริเวณสี่แยกถนนไกรศรพรหมวิหาร ด้านหน้านั้นสามารถเห็นประตูชัย ดวงดารายิ้มกับข้อมูลที่เธอศึกษามาเป็นอย่างดีจึงทำให้รู้ว่าจะผ่านสถานที่ใดบ้างก่อนที่เธอจะถึงขนส่งเวียงจันทน์

ความเพลิดเพลินจากการมองสำรวจหาความแตกต่างระหว่าง 2 ประเทศ ทำให้ลืมความเศร้าไปได้ชั่วขณะหนึ่ง     ดวงดาราบอกกับตัวเองว่าจะใช้วันเวลาในฝั่งนี้ให้มีค่ามากที่สุด เธอก็จะค้นหาสิ่งที่ต้องการเพื่อกลับไปหาแม่ให้เร็วที่สุดด้วยเช่นกัน ใบหน้าสวยเจือไปด้วยความเศร้าผินมองด้านหลังที่จากมา ป่านนี้แม่ก็คงได้รับจดหมายที่เธอฝากไว้กับเจ้าริชชี่