EP.10 ภูเขาทอง

ส่วนพื้นที่ด้านในนั้นถูกจัดสรรแยกเป็นโซนต่างๆ ทั้งเคาน์เตอร์แคชเชียร์ที่ใช้ไม้เก่ามาปะต่อเติมเพิ่มลูกเล่นให้ดูอ่อนโยนมีความเก่าและใหม่ผสมผสาน ทั้งมุมกาแฟสไตล์เรียบง่ายสำหรับผู้ที่ต้องการความเป็นส่วนตัวหรือต้องการพูดคุยธุระ รวมทั้งบริเวณในสวนด้านข้างก็ยังมีชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้เข้าชุดอยู่ประจำทุกมุม

หรือหากลูกค้าต้องการรับประทานอาหารท่ามกลางสวนหย่อมสวยๆ ที่ตกแต่งด้วยสระน้ำจำลองราวกับอยู่ในป่า    หิมพานต์ นั่งมองเหล่านางกินรีเล่นน้ำอยู่ในสระอโนดาต โดยมีเบื้องหลังเป็นฉากภูเขาจำลองสีทองเปล่งประกายสุกใสทั้งกลางวันและกลางคืน ซึ่งคือตัวตนที่ชัดเจนและลูกค้าจดจำได้ เพราะนี่คือร้านอาหาร ‘ภูเขาทอง’ สาขาใหม่ ณ นครเวียงจันทน์ เปิดบริการได้กว่า 1 สัปดาห์

“ป้าคำปุ่นรับออร์เดอร์”

ภาษาลาวที่ฟังดูคล้ายภาษาไทยท้องถิ่นอีสานถูกส่งไปยังคนที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาก่อนจะทำท่าขนลุกขนพอง เมื่อสายตาพิฆาตของป้าแม่ครัวมองสบมา

โครม!

และก็ได้เรื่องเมื่อเสียงตะหลิวปะทะกับกระทะดังโครมใหญ่ เพราะแม่ครัวหน้ามุ่ยจำต้องละมือจากกระทะผัดข้าวมารับออร์เดอร์ที่ถูกส่งมาให้จากด้านนอก

“จะกินอะไรกันนักหนาเนี่ย เหนื่อย! ไม่ไหวแล้ว!”

‘คำปุ่น’ เป็นแม่ครัววัยกลางคนร่างท้วมคว้าเอาแผ่น    ออร์เดอร์ไปดู ปากก็บ่นแต่ตามองดูรายการอาหารที่ถูกสั่งจากลูกค้าโต๊ะล่าสุดที่เพิ่งจะเข้ามา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่หลายเฮือกติดต่อกัน เพราะวันนี้ดูราวว่าแกจะต้องเหนื่อยเป็นพิเศษแน่ ขนาดเพิ่งจะ 10 โมงกว่า ลูกค้ายังทยอยกันเข้ามาไม่หยุด แล้วหากลูกค้าแน่นร้านไปจนถึงเย็น แกจะไม่เป็นลมตายไปเสียก่อนหรอกเหรอ ทั้งทำอาหาร ทั้งเตรียมเครื่องปรุง หัวหมุนคนเดียวอยู่ในครัว

“เฮ้อ! เหนื่อย!” ปากก็บ่น แต่มือหยิบเครื่องปรุงใส่ชามเพื่อกะปริมาณ

“โธ่! จะบ่นทำไมล่ะจ๊ะป้า ก็ป้าน่ะทำอร่อย ลูกค้าก็มาไม่หยุดน่ะสิ”

พนักงานเสิร์ฟใบหน้าสวยคมจีบปากจีบคอพูดเอาใจ เพราะรู้จุดอารมณ์ดีของแม่ครัววัย 50 ปีเป็นอย่างดี คำปุ่นจะภูมิใจหนักหนา หากมีใครมาเอ่ยชมเรื่องรสมือเป็นหนึ่งไม่มีสองของแก ทว่าน้ำเสียงประดิษฐ์ให้ไพเราะของ ‘มดดำ’ นั้นกลับบ่งบอกว่าเธอไม่น่าจะใช่ผู้หญิง ทั้งที่นุ่งซิ่นและแต่งหญิงหัวจดเท้า

“มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ คนมันทำอร่อย ไม่อยากจะคุยว่าข้าน่ะ ร้านไหนๆ ก็ต้องพากันแย่ง”

คำปุ่นยิ้มอย่างภาคภูมิใจ อารมณ์ขุ่นมัวหายไปไม่เหลือ ก่อนจะกลับมาเป็นระลอกใหม่เมื่อคำพูดต่อมาของมดดำนั้นมันยั่วอารมณ์จริงๆ

“แย่งกันไม่เอาเหรอจ๊ะ”

“นี่! อีมดดำ! ข้าว่าจะอารมณ์ดีแล้วนะ เดี๋ยวก็ด่าเปิงให้กลับบ้านไม่ทันเลยนี่!”

“โอ๋ๆๆ ป้าจ๋า หนูก็พูดเล่น ป้าจะได้ไม่เครียดไงล่ะ ป้าจ๋า! ไหม้แล้ว! ไฟไหม้!” มดดำร้องวี้ดว้ายเมื่อเห็นควันโชยฉุยขึ้นมาจากกระทะ

“ว้าย! เอ็งน่ะมาพาข้าคุยเพลิน ไปเลยนะนังมดดำ ไปเลย ไม่ช่วยแล้วยังจะมาทำให้ข้าเสียงาน”

เสียงเอ็ดตะโรของคำปุ่นทำให้เจ้าของร่างสูงที่กำลังเดินไปยังเคาน์เตอร์ต้องชะงัก หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ดวงตาฉายชัดถึงความกังวลมองตรงไปยังด้านนอกริมน้ำ ก่อนจะวกขึ้นมามองบริเวณสวน และโซนกาแฟที่อยู่ไม่ไกล เพราะสิ่งที่เห็นนั้นคือ พนักงานของเขามีน้อยนักถ้าเทียบกับลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ เพราะต้องการพนักงานที่ได้มาตรฐานเพื่อช่วยเสริมร้านสาขาใหม่ให้ลูกค้าได้รับความประทับใจสูงสุด

คุณสมบัติที่เขาต้องการจากพนักงานทุกคน ยกเว้นแม่ครัวที่ต้องการเพียง ‘ความอร่อย’ นั้นก็คือ พนักงานจะต้องมีรูปร่างบุคลิกที่ดูดี ไม่ต้องสวยหล่อมาก แต่ต้องดูสะอาดสะอ้านเหมาะกับการทำงานในร้านอาหาร ต้องขยัน ซื่อสัตย์ ประหยัด และอดทน เพราะงานที่นี่เป็นงานบริการต้องเจอกับลูกค้าที่หลากหลาย

ต้องพูดได้อย่างน้อย 3 ภาษา นั่นคือ ‘ภาษาลาว’ เพราะที่นี่คือประเทศลาว ‘ภาษาไทย’ เพราะที่นี่คือร้านอาหารไทย ‘ภาษาอังกฤษ’ เพราะเป็นภาษาที่ใช้สื่อสารสากล และหากใครจะพูด ‘ภาษาฝรั่งเศส’, ‘ภาษาจีน’ หรือภาษาอื่นๆ ได้อีก ก็จะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ

คุณสมบัติตามที่เขาต้องการจึงกลายเป็นปัญหาทำให้หาพนักงานได้ยากมากๆ และเขาก็ไม่อยากที่จะรับคนสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่อย่างนั้นกฎเกณฑ์ที่ตั้งไว้ก็คงจะล้มไม่เป็นท่า เพราะถ้าไม่ได้ตามคุณสมบัติที่ต้องการ สู้เขาให้พนักงานทำงานมากหน้าที่ขึ้นและจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสมให้แต่ละคนจะดีกว่า พนักงานทำงานหนักและเหนื่อยก็ได้รับค่าตอบแทนสูง สบายใจกันทั้งสองฝ่ายด้วย

แต่ที่เห็นอยู่ตอนนี้คงจะไม่ใช่เสียแล้ว เพราะแค่ลูกค้าช่วงสายยังมากขนาดนี้ ถ้าเป็นช่วงกลางวันหรือช่วงเย็น คำปุ่นกับพนักงานคนอื่นๆ คงจะรับมือไม่ทันอย่างแน่นอน

เรือนกายสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายตัดเย็บคล้ายเสื้อพระราชทานแต่เป็นสีม่วงอ่อน ตัวเสื้อแต่งคอปก ขอบกระเป๋า ขอบแขนเสื้อ แถบด้านข้างขวาเป็นลวดลายไทยสีทอง เข้ากันกับกางเกง สแลคสีดำเรียบลื่นและรองเท้าแคชชูสีดำสนิท เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์พร้อมเปิดหาอะไรบางอย่างจากลิ้นชักด้านล่าง ก่อนจะนำมาคาดไว้ที่บั้นเอว เตรียมพร้อมสำหรับหน้าที่ใหม่

“สาลี่ มาพอดีเลย ไปช่วยงานคำปุ่นในครัวนะ ทางนี้ฉันจะช่วยมดดำเอง”

กัญจน์เอ่ยบอก เมื่อ ‘สาลี่’ พนักงานเสิร์ฟประจำร้านเดินถือเมนูและสมุดจดรายการอาหารตรงมา