EP05: มีผัวหรือยัง!

หะ... เห็นค่ะคุณไลเอิน” เจ๊ญาญ่ากลืนน้ำลายเอื๊อก “แล้ว... แล้วน้องเมจิล่ะคะ”

“กูไม่เอา!” ไลเอินพ่นเสียงหงุดหงิด “กูจะเอายัยนี่นั่งข้างกู... หรือพวกมึงมีปัญหา? เดี๋ยวกูเพิ่มเงินค่าตัวให้เป็นสองเท่า!”

“มะ... ไม่มีค่ะ! ไม่มีปัญหาเลยสักนิด ยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะคุณไลเอิน!”

พอได้ยินคำว่าเงินเพิ่มสองเท่า เจ๊ญาญ่าก็หูผึ่งเปลี่ยนท่าทีทันควัน หล่อนฉีกยิ้มกว้างจนหน้าบาน พลางยื่นมือไปกระชากแขนเมจิที่กำลังยืนกระฟัดกระเฟียดหน้าดำหน้าแดงด้วยความอิจฉาให้ถอยออกมา จากนั้นเจ๊ญาญ่าก็รีบตะโกนกำชับเชอร์รี่ที่กำลังโดนไลเอินยัดร่างอวบอัดเข้าไปในเบาะฝั่งตุ๊กตาหน้ารถอย่างรีบร้อน

“เชอร์รี่! อย่าขัดใจคุณไลเอินเด็ดขาดนะลูก! แล้วจำกฎเหล็กของพวกเราได้ใช่ไหม!”

“ขะ... ค่ะ หนูจำได้ค่ะเจ๊!” เชอร์รี่ตอบกลับเสียงสั่นเครือปนงุนงง ในใจทั้งกลัวทั้งสับสนไปหมดแต่ก็ยอมขยับตัวนั่งลงบนเบาะหนังแท้อย่างว่าง่าย

“สั่งเสียเสร็จหรือยัง!” ไลเอินหันไปตวาดกร้าวใส่โมเดลลิ่งตัวแม่อย่างหงุดหงิด ทำเอาเจ๊ญาญ่าร้องลั่นรีบกึ่งลากกึ่งจูงอีพี่เมจิถอยหลังกรูดออกไปทันที

“ว้ายยย! เสร็จแล้วค่าเสร็จแล้ว ถอยแล้วค่ะคุณไลเอิน!”

ปัง!!

เสียงปิดประตูรถซูเปอร์คาร์ฝั่งคนขับดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเข้าไปในหัวใจดวงน้อยของเชอร์รี่ ร่างสูงกำยำของไลเอินก้าวเข้ามาประจำตำแหน่งทันที ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเริ่มการแข่งขันอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ

“…..” มือเล็กทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ พยายามปิดปากเงียบกริบตามกฎเหล็กที่ท่องจำมา ทว่าบรรยากาศภายในห้องโดยสารที่จำกัดกลับแคบลงถนัดตา เมื่อมันเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นกายชายชาตรีผสมน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายความคุกคามอันแสนดิบเถื่อนจนเธอแทบหายใจไม่ออก

ไลเอินเอี้ยวตัวหันมามองเด็กสาวที่นั่งตัวเกร็งนิ่งราวกับลืมหายใจ เขาปรายสายตาโลมเลียลากผ่านใบหน้าหวานหยดลงมายังทรวงอกคัพใหญ่ที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจสั่นรัว ก่อนจะไปสะดุดนิ่งอยู่ที่ต้นขาขาวผ่องเนียนละเอียดที่โผล่พ้นชายกระโปรงพริตตี้สั้นกุดขึ้นมาจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน

“หึ…” ไม่รอช้า... ฝ่ามือหนาร้อนจัดตะปบหมับลงบนผิวเนื้อโคนขาอ่อนขาวเนียนละเอียดทันที!

หมับ!

“อ๊ะ! หนูขอโทษค่ะ... เชอร์รี่ขอโทษที่เมื่อกี้กล้าขึ้นเสียงใส่คุณไลเอิน!”

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว รีบยกมือไหว้ เอ่ยขอโทษเสียงสั่นเครืออย่างตื่นตระหนก เมื่อฝ่ามือหนาวางลงมาที่ต้นขา และข้อนิ้วแข็งแรงเริ่มลูบไล้ ลงน้ำหนักบดคลึงเนื้อนุ่มตรงต้นขาอ่อน ในใจเธอแอบคิดว่าเขาคงกำลังโกรธที่เธออวดดีใส่เขาเมื่อครู่

“อายุเท่าไหร่...”

ทว่าไลเอินกลับเอ่ยถามอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่ได้สนใจคำขอโทษของเธอเลยสักนิด พลางขยับฝ่ามือร้ายกาจไต่สูงขึ้นเรื่อยๆ ตามอำเภอใจ นิ้วแกร่งกรีดกรายลึกเข้าไปจนเกือบจะถึงเนินเนื้อสาวอย่างจงใจและหยาบโลนที่สุด

“อ๊ะ... อื้อออ!” ร่างอวบอิ่มสะดุ้งเฮือก พยายามหนีบขาเข้าหากันด้วยความกลัว และความสยิวซ่านที่แล่นเข้าสู่ใจกลางความสาว

“ตกใจอะไรหนักหนาวะ!”

ไลเอินสบถหงุดหงิดอย่างขัดใจ ทว่าฝ่ามือปลาหมึกกลับยิ่งบีบเคล้นเฟ้นเนื้อนุ่มตรงโคนขาอ่อนของเด็กสาวแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ดิบจนผิวขาวจัดขึ้นรอยนิ้วมือแดงเด่นชัด

“คือ…”

เชอร์รี่เม้มปากแน่นจนห่อเลือด เนื้อตัวสั่นระริกราวกับลูกนกตกน้ำ ทั้งหวาดกลัวคำพูดดุดันและกระสับกระส่ายกับมือหนาที่กำลังลวนลามลูบไล้คุกคามเธออย่างเอาแต่ใจ ทว่าลึกๆ แล้วเธอไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปปัดป้องหรือขัดขืนสัมผัสป่าเถื่อนนี้ออกเลยสักนิด เพราะกลัวเหลือเกินว่าถ้าหากทำให้คนเถื่อนตรงหน้าไม่พอใจ เธอจะต้องตกงาน และไม่มีเงินไปรักษาแม่ที่กำลังป่วย...

“ขะ... ขอโทษค่ะ... หนูอายุสิบเก้าค่ะ” หญิงสาวเค้นเสียงตอบอ้อมแอ้ม ยอมปล่อยให้ฝ่ามือร้อนร้ายนวดเฟ้นโคนขาอ่อนของตัวเองต่อไปอย่างจำนน

“ยังเรียนอยู่เหรอ... เรียนที่ไหน”

“เรียนอยู่ค่ะ... หนูเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย XXX ค่ะคุณไลเอิน”

“แล้วมีผัวหรือยัง”

คำถามหยาบโลนหลุดออกมาจากปากหยักอย่างหน้าตาเฉย มาเฟียหนุ่มหรี่ตาคมจับจ้องใบหน้าหวานเพื่อจับผิดและสาดความกดดันอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อจะเค้นเอาความจริงออกมาให้ได้ในตอนนี้

“... ยะ... ยังค่ะ”

เชอร์รี่ลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอด้วยความยากลำบาก หญิงสาวพยายามก้มหน้าหลบสายตาคุกคามคู่นั้นที่จ้องมองมาราวกับจะทะลุทะลวงเสื้อผ้าเข้าไปถึงไหนต่อไหนด้วยความหวาดหวั่น

“อย่ามาตอแหล!”

ไลเอินตวาดลั่นเสียงกร้าวทำเอาเด็กสาวสะดุ้งตัวเฮือกจนหน้าซีดเผือดด้วยความขวัญเสีย ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติ ฝ่ามือหนาก็ละออกจากโคนขาอ่อน แล้วเปลี่ยนขึ้นมาบีบหมับเข้าที่คางมนอย่างแรง พร้อมกับออกแรงบังคับให้ใบหน้าหวานเงยขึ้นมาสบตาอำมหิตของเขาตรงๆ 

“ฉันให้โอกาสเธอพูดความจริงอีกรอบ... ถ้าริอ่านโกหกกับฉันอีกล่ะก็... กูตบมึงหน้าหันแน่!”

“ยังค่ะ! หนูยังไม่มีแฟนจริงๆ ค่ะ... ฮึก! ยังไม่เคยมีผัวเลยค่ะ!”

เชอร์รี่เบะปากร้องไห้ละล่ำละลักพ่นความจริงออกมาเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาเม็ดโตคลอเบ้าหนาแน่นด้วยความขวัญเสีย แววตาตื่นตระหนกที่ไร้จริตมารยาสะท้อนภาพความใสซื่อบริสุทธิ์ผุดผ่องเข้าไปในนัยน์ตาของมาเฟียหนุ่มอย่างจัง

“หมายความว่า... เธอยังซิงอยู่ใช่ไหม”

“ค่ะ... หนูยังไม่เคย...”

คำตอบสั่นเครือจากริมฝีปากอิ่มสวย ทำเอาไลเอินถึงกับชะงักนิ่งไปชั่วครู่ หัวใจแกร่งกระตุกรัว เลือดลมในกายหนุ่มสูบฉีดพุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง เมื่อได้ยินชัดเต็มสองหูว่าเหยื่อเนื้อนมไข่แสนเย้ายวนตรงหน้ายังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อนในชีวิต

ส่งผลให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าในร่างสิงห์ร้ายมันร่ำร้องซ้ำๆ ว่าเขาต้องจับยัยเด็กคนนี้กระชากขึ้นเตียง แล้วขย้ำกลืนกินความหวานให้จมเขี้ยวคาอกของตนนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

“หึ! งั้นก็ดี... เอาเลขบัญชีของเธอมา”

มือหนาละออกจากคางมน ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันธนาคารอย่างรวดเร็ว

“คะ...?” เชอร์รี่กะพริบตาปริบๆ ทั้งน้ำตาพลางตามอารมณ์คนป่าเถื่อนไม่ทัน จนไลเอินตวาดสั่งเสียงเข้มอีกครั้ง

“ฉันบอกให้เอามา! อย่าลีลา!”

“ละ... เลข... เลขพร้อมเพย์ก็ได้ค่ะ...”

เชอร์รี่สะดุ้งละล่ำละลักบอกหมายเลขโทรศัพท์ที่เป็นพร้อมเพย์ออกไปเสียงสั่นเครือ โดยมีนิ้วเรียวหนาของไลเอินคอยกดตามรัวๆ อย่างช่ำชองและรวดเร็ว สายตาคมกริบยังคงตวัดมองใบหน้าหวานสลับกับหน้าจออย่างจงใจล็อกเป้าหมาย

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าจากโทรศัพท์มือถือของเชอร์รี่ดังขึ้น มือบางรีบล้วงหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะดวงตาโตเท่าไข่หานด้วยความช็อกเมื่อเห็นตัวเลขจำนวนเงินก้อนโตที่โอนเข้ามาในบัญชีสดๆ ร้อนๆ มันมากมายมหาศาลจนสามารถจ่ายค่ารักษาแม่และค่าเทอมน้องได้สบายๆ