EP04: มองนมเธอไง!

“อย่าทำเป็นไขสือ ฉันรู้ว่าเธอได้ยินชัดเจนทุกคำ... แต่กำลังคำนวณราคาค่าตัวอยู่ใช่ไหม”

“คุณพูดเรื่องอะไรคะ หนูไม่เข้าใจ!” เชอร์รี่ตวาดกลับเสียงสั่นด้วยความโมโหที่โดนดูถูก

“จริงเหรอ ที่บอกว่าไม่เข้าใจ?...”

“ว้ายยย! คุณไลเอิน!”

เสียงเจ๊ญาญ่าที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาหลุดอุทานชื่อของมาเฟียหนุ่มลั่นสนาม ส่งผลให้เชอร์รี่ที่กำลังอ้าปากจะเถียงต่อถึงกับต้องชะงัก หัวใจดวงน้อยร่วงดิ่งวูบลงไปที่ตาตุ่ม 

ใบหน้าหวานซีดเผือดเมื่อได้รู้ว่า... ผู้ชายหล่อร้ายดุดันที่กำลังยืนจ้องหน้าอกเธอตาเป็นมันอยู่ตรงนี้ คือคนคนเดียวกับ ‘คุณไลเอิน’ บุคคลอันตรายที่เธอตั้งใจว่าจะไม่ขอไปเฉียดใกล้เด็ดขาด และจากที่เคยนึกโกรธ... ตอนนี้ความกลัวกลับเข้ามาแทนที่แทน

“คะ... คุณไลเอินเหรอคะ...?”

จากน้ำเสียงที่เคยตวาดสู้ป่าวๆ เมื่อครู่ บัดนี้กลับหดหายเหลือเพียงเสียงอ้อมแอ้มแผ่วเบาอย่างสั่นเครือ นัยน์ตากลมโตคู่สวยรีบหลุบต่ำลงมองพื้นในทันที ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนตรงหน้าตรงๆ อีกต่อไป

“ใช่... นั่นคือชื่อของฉัน”

ไลเอินกระตุกยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ทว่าสายตากลับยังไม่ละไปจากเรือนร่างเย้ายวนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเห็นยัยตัวดีสิ้นฤทธิ์จนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เขาก็ยิ่งนึกสนุกอยากจะรังแกเธอให้หนักกว่าเดิม ร่างสูงจึงสาวเท้าก้าวเข้าหาพลางโน้มตัวลงมาประชิดจนเธอได้กลิ่นอันตราย

“เธอเงยหน้าขึ้นมาตอบฉันสิ... ว่าตอนนี้ฉันกำลังมองอะไรในตัวเธออยู่? ...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่กระซิบสั่งอยู่ใกล้ๆ ทำให้เธอต้องค่อยๆเงยหน้ามองตามคำสั่งแล้วได้สบเข้ากับสายตาคู่ร้อนแรงทำให้เธอสับสนจนทำอะไรไม่ถูก

“แล้ว... แล้วคุณกำลังมองอะไรอยู่คะ?”

ปากเจ้ากรรมของเชอร์รี่เผลอหลุดถามออกไปตามความรู้สึกระแวงอย่างลืมตัว ทว่าคนป่าเถื่อนจอมเผด็จการตรงหน้ากลับทำเพียงแค่ไหวไหล่น้อยๆ อย่างไม่ยี่หระต่อสายตาคาดคั้น ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบกลับมาสบประสาน พร้อมสวนคำตอบกลับมาอย่างตรงไปตรงมาและร้ายกาจที่สุด

“ก็มองนมเธอไง...”

“ว้ายยยย!”

เชอร์รี่ร้องอุทานลั่นด้วยความตกใจ พลางรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาไขว้ตะปบปิดบังหน้าอกของตัวเองเอาไว้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู 

“จะปิดทำไม!”

ไลเอินตวาดเสียงพร่า ฝ่ามือหนายื่นไปกระชากข้อมือเล็กของเธอออกจากกันอย่างเผด็จการและเอาแต่ใจ ก่อนจะออกแรงรวบหมับดึงกระชากร่างอวบอิ่มอ้อนแอ้นเข้ามาปะทะอ้อมกอดแกร่งอย่างแรง

แรงกระแทกส่งผลให้เต้านมขนาดใหญ่เบียดบดเข้าหาแผงอกกำยำเต็มๆ ความนุ่มนิ่มของเนื้อสาวที่แนบชิดติดกันจนไร้ช่องว่าง ทำเอามาเฟียหนุ่มถึงกับครางฮึ่มในลำคอด้วยความเสียวซ่านแทบคลั่ง

“โอ้ว... ”

ฝ่ามือหนาราวกับหนวดปลาหมึกก็เริ่มขยับลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปบีบขยำสะโพกงอนงามอย่างจาบจ้วงและหยาบคาย พลางก้มใบหน้าหล่อเหลาลงซุกไซ้สูดดมกลิ่นกายสาวหอมหวานตรงซอกคอระหงอย่างหิวกระหาย

การสัมผัสเนื้อแนบเนื้ออันเร่าร้อนกับเด็กสาวในตอนนี้ ทำเอาสัญชาตญาณดิบในกายมาเฟียหนุ่มถูกปลุกปั่นจนร้อนรุ่มกระสัน อยากจะขย้ำกลืนกินยัยแกะน้อยตรงหน้าให้แหลกคามือไปหมดทั้งตัว

“อื้อออ... จะ... จะทำอะไรหนูคะ”

“อ้าส์... แม่งเอ๊ย! ทำไมฉันถึงกระสันอยากฟัดเธอมากขนาดนี้วะ” 

“อึก... หนูกลัวนะคะ... คุณไลเอิน… อย่าคะ”

เชอร์รี่พยายามดิ้นรนขัดขืนเพื่อเอาชีวิตรอด ทว่าแรงอันน้อยนิดเท่ามดของเธอไม่อาจต่อต้านเรี่ยวแรงมหาศาลของคนตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้าย... การขยับเบียดเสียดรนรานของเธอกลับยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้คนตัวโตได้ขยับเข้าแนบชิด คลึงเคล้นเรือนร่างบดเบียดเนื้อนิ่มให้จมหายเข้าไปในอ้อมกอดมากขึ้นไปอีก จนกระทั่งส่วนล่างที่ร้อนรุ่มของทั้งคู่เสียดสีบดบี้กันรุนแรงผ่านเนื้อผ้าตัวบาง

“อืม... ครางชื่อฉันซ้ำๆ ฉันอนุญาต...”

“คะ ทำไมคะ?”

คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน ยัยหนูเงยหน้ามองคนตัวโตตาใสแป๋วอย่างไม่เข้าใจคำสั่ง ทำเอาไลเอินที่ก้มลงจ้องดวงตากลมโตน่ารักคู่ซี้นั้นรู้สึกเหมือนดวงใจสูบฉีดเลือดอย่างบ้าคลั่ง...

'แม่งเอ๊ย! ยัยนี่มันสะกดเขาอยู่หมัดจริงๆ!'

“เดี๋ยวสิคะคุณไลเอิน! น้องทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ อย่าเพิ่งทำอะไรน้องเลยนะคะ!” เจ๊ญาญ่าที่ยืนขาสั่นรีบละล่ำละลักร้องห้าม

“เจ๊! หนูบอกแล้วไงคะว่าอย่ารับเด็กใหม่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามาทำงานระดับนี้ ดูสิคะ... ก่อเรื่องตั้งแต่วันแรก!” เมจิได้ทีรีบเหยียบซ้ำหวังกำจัดคู่แข่ง

“นะ... หนูขอโทษค่ะ” เชอร์รี่เบะปากน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร เธอช้อนตามองกลมโตชุ่มน้ำตาขึ้นมองผู้ชายตรงหน้าอย่างขอความเห็นใจ... นี่เธอยังไม่ได้เริ่มทำงานเลยนะ แต่อาจจะถูกไล่ออกและอดได้เงินก้อนไปรักษาแม่แล้วเหรอ

“เมื่อกี้เธอว่ายังไงนะ?” ไลเอินก้มลงมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังอ้อนวอนตาใส นัยน์ตามาเฟียร้ายวาววับพลางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีแผนการร้าย

“หนูขอโทษจริงๆ นะคะคุณไลเอิน...หนูเพิ่งมาทำงานวันแรก หนูอาจจะทำตัวไม่น่ารัก ไม่ถูกใจคุณ... ขอให้คุณให้อภัยหนูสักครั้งได้ไหมคะ”

“ได้สิ...”

“เอ๊ะ แค่นี้เหรอคะ?” เชอร์รี่ตาโตฉายแววมีความหวัง ทำไมมันถึงง่ายดายขนาดนี้

“ใช่ง่ายนิดเดียว แค่บ่ายนี้... เธอต้อง ‘ตามใจ’ ฉันทุกอย่าง!”

“ว้ายยยย!”

ยังไม่ทันที่จะได้ถามต่อ สาวน้อยเชอร์รี่ก็ร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ร่างของเธอก็ถูกมือหนาช้อนอุ้มขึ้นพาดบ่าแกร่งทันที พร้อมกับร่างสูงกำยำออกแรงแบกเธอ พร้อมกับสาวเท้าตรงดิ่งไปยังรถซูเปอร์คาร์คันหรูที่จอดแสตนด์บายอยู่

“อ๊ะกระโปรงมัน… มันจะเห็นหมดแล้วนะคะ!”

“ฉันไม่ยอมให้ตัวผู้หน้าไหน มันเห็นก่อนฉันหรอกนะ!”

ชายกระโปรงพริตตี้ที่สั้นกุดอยู่แล้วเลิกถลกขึ้นมาจนเห็นแพนตี้ตัวจิ๋วแวบๆ วับๆ ท้าทายสายตา ฝ่ามือหนาใหญ่รีบตะปบลงมาปิดก้นงอนงามเพื่อบดบังสายตาคนอื่น พลางรวบยึดซับในที่โผล่พ้นออกมา ทว่าแทนที่จะปกปิดไว้เฉยๆ เขากลับถือโอกาสสอดลึกปลายนิ้วร้อนผ่าวเข้าไปลูบคลำ บดคลึงเนื้อก้นแน่นนุ่มเด้งสู้มืออย่างหน้าไม่อาย

“อื้อออ... คะ... คุณไลเอิน อย่าจับตรงนั้นค่ะ!”

หญิงสาวรัวกำปั้นทุบแผงหลังแกร่งประท้วงระรัวเพื่อส่งสัญญาณให้เขาหยุดการกระทำที่น่าเกลียดนี้ ทว่าแทนที่ไลเอินจะรู้สึกโกรธหรือรำคาญกับการขัดขืน เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจในปฏิกิริยาตื่นตูมของยัยแกะน้อย

“หึ”

ทางด้านเจ๊ญาญ่าและเมจิที่เพิ่งเรียกสติกลับคืนมาได้ ต่างพากันสาวเท้าวิ่งกระหืดกระหอบตามมาจนถึงข้างตัวรถซูเปอร์คาร์ด้วยความงุนงงอย่างคนตกใจ

“คุณไลเอินคะ! จะ... จะทำอะไรน้องเชอร์รี่คะนั่น!”

“นี่มึงตาบอดจนไม่เห็นจริงๆ เหรอว่ากูกำลังทำอะไรอยู่” ไลเอินตวัดสายตาคมกริบดุดันหันไปตวาดเสียงเข้ม พลางจงใจขยำแก้มก้นนิ่มของเชอร์รี่โชว์ไปอีกหนึ่งทีจนยัยน้องครางประท้วงในลำคอ

“อื้ออ… เจ็บนะคะ”