EP 01 ทาง [ที่ต้อง] เลือก [3]

สถานการณ์บังคับให้ฉันหลับตาลงอย่างไม่มีทางเลือก อยากรับรู้อะไรอีกแล้วจริงๆ อยากจะกลั้นใจตายแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำไม่ได้ มันเหมือนกลไกการหายใจคือสิ่งที่ธรรมชาติสร้างมาและบังคับให้เราหยุดหายใจเองไม่ได้จนกว่าจะมีคนมาพรากมันไป

“ฉันจะนับอีกรอบ แต่มีค่าเสียเวลา หนึ่งคำ หนึ่งชิ้น แต่ถ้าฉันนับถึงสามเมื่อไหร่ เธอจะได้ลองครบทุกชิ้น และหลังจากนั้นฉันจะส่งเธอไปตรวจร่างกายอย่างละเอียด ตีตราสินค้าของแบล็คสกอร์เปี้ยนส์เก็บเข้าโกดังสินค้าสำหรับงานประมูลในคืนวันศุกร์”

สินค้าประมูล!

คำสั่งที่ได้ยินไม่ต่างจากการฆ่าฉันทั้งเป็น เพราะแค่คำว่าสินค้า ฉันก็รู้แล้วว่าเขากำลังจะเอาฉันไปขาย

“หนึ่ง”

  

ฉันหลับตาแน่นพลางกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ ไม่มีคำตอบที่เขาต้องการและไม่คิดจะอ้อนวอนขอความเห็นใจจากเขาอีกแล้ว ได้แต่นั่งเงียบรอคำพิพากษาเพราะรู้ดีว่าไม่มีทางหนีมันพ้น

ข้อมือของฉันทั้งสองข้างถูกพันธนาการอีกครั้งด้วยเชือกเส้นเดิม ข้อเท้าทั้งสองข้างถูกมัดติดกับขาเก้าอี้ และหัวเข่ายังคงถูกจับแยกออกจากกันอยู่อย่างน่าอายอย่างนั้นเหมือนเดิม

ภาพในสมองมีแค่ใบหน้าของพ่อกับแม่ที่เสียไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก หลังจากนั้นฉันก็ถูกส่งไปอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพราะไม่มีญาติที่ไหนอยากรับฉันไปเลี้ยง ตอนนี้ฉันจึงไม่มีอะไรให้ต้องเสียอีกแล้ว

“คุณโอยามะครับ”

นานหลายวินาทีที่ฉันได้ยินเพียงเสียงของลมหายใจของตัวเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าคนของโอยามะหรือแม้กระทั่งตัวเขากำลังทำอะไร รู้แต่ว่ายิ่งเงียบ ก็ยิ่งน่ากลัว

สักพักฉันก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อต้นแขนทั้งสองข้างถูกล็อกเอาไว้อีกรอบ ก่อนจะต้องแปลกใจเมื่อพันธนาการที่ข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างคลายออก

เขาจะปล่อยฉันไปใช่มั้ย?

“เอาไปเก็บไว้ที่แบล็คทาวน์”

แบล็คทาวน์งั้นเหรอ  นั่นมันตึกแฝดที่โอยามะเป็นเจ้าของ สถานที่ที่ ใครๆ ก็รู้ว่ามันเป็นศูนย์รวมของความอันตราย

“ปล่อยฉันนะ!” ฉันร้องเสียงดังพร้อมสะบัดตัวแรงๆ ขืนก้าวเท้าเข้าไปในนั่น ฉันคงไม่มีโอกาสได้กลับออกมาอีกแน่!

“ฉันบอกให้ปล่อย ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น แน่จริงนายก็ฆ่าฉันเลยเซ่! อย่ามาขี้ขลาด โอ๊ย!”

ฉันทั้งร้องทั้งดิ้นจนหลุดออกจากสี่มือใหญ่ๆ ของพวกมัน ล้มลงตรงหน้าโอยามะอย่างน่าอาย ร่างกายที่เหลือเพียงชุดชั้นในตัวเล็กๆ ของฉันกำลังหนาวสั่นอยู่แทบเท้าเขาพอดิบพอดี

“โอ๊ย!”

มือเล็กติดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาเพราะเขาตั้งใจจะก้าวเข้ามาเหยียบเอาไว้ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกจนตรอกอย่างบอกถูก

โอยามะใช้สายตาเย็นชาของเขาจ้องมองใบหน้าของฉันราวกับกำลังสำรวจสิ่งของหายาก ไม่นานเขาก็สะบัดออกแรงๆ เหมือนจะผิดหวังเมื่อฉันไม่ใช่ของมีค่าที่เขาต้องการ

แต่อยู่ๆ เขาก็ถอดเสื้อโค้ตที่สวมอยู่ออกจากายแกร่ง ก่อนจะเหวี่ยงเหวี่ยงลงมาคลุมทับตัวฉัน

  

ไม่ปฏิเสธว่าวินาทีแรกที่เสื้อโค้ทของเขาคลุมทับลงมาพลันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น เพราะเสื้อโค้ทตัวใหญ่ๆ ของเขาทั้งหนา แล้วก็นุ่มมาก หนำซ้ำยังมีไออุ่นจากร่างกายของเขาหลงเหลืออยู่

แต่เพราะฉันรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่ผู้ชายที่อบอุ่นหรือใจดีอย่างที่เขากำลังเสแสร้งแกล้งทำ ฉันถึงได้ยิ่งหวาดกลัวเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

“เธอก็อย่าขี้ขลาดซะเองก็แล้วกัน” เขาเย้ยหยัน พูดจบเขาก็ก้าวถอยออกไป จากนั้นคนของเขาก็ก้าวเข้ามากระชากฉันขึ้นจากพื้น

“อย่าให้มีรอยระหว่างเคลื่อนย้าย เดี๋ยวจะเสียราคา”

“ครับ”

ผู้ชายคนนี้มันปีศาจ!

ปัง!

ร่างกายสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่ออยู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้น

ทุกคนในห้องรีบหยิบอาวุธของตัวเองออกมา แต่ถึงอย่างนั้นแต่ละคนก็ยังดูนิ่งมาก ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกตกใจเลยสักนิด

โอยามะชำเลืองหางตามองมาที่ลูกน้องของเขาที่เป็นคนจับฉันไว้แล้วพยักหน้าเพียงครั้งเดียวฉันก็ถูกลากออกมา ส่วนโอยามะก็เดินแยกออกไปอีกทางพร้อมกับคนอื่นๆ ที่เหลือ ที่คอยดูแลรักษาความปลอดภัย

ปัง!

เสียงปืนอีกหนึ่งนัดดังขึ้นฉุดฉันออกจากห้วงภวังค์ และมันทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าฉันต้องรีบใช้โอกาสนี้เอาตัวรอด  เพราะถ้าถูกพาไปที่แบล็คทาวน์เมื่อไหร่ โอกาสรอดของฉันจะเป็นศูนย์ทันที