EP 01 ทาง [ที่ต้อง] เลือก [2]

“หนึ่ง”

โอยามะเริ่มนับอย่างใจเย็น

“สอง”

ทรมานเหลือเกิน ฉันกลัวว่าฉันจะอดทนไม่พอ 

“สาม”

น้ำเสียงเบาโหวงของโอยามะทำให้ฉันหวาดกลัวยิ่งกว่าตอนที่เขานับเสียงดังเสียอีก

“แก้มัด”

ไม่จริง คนอย่างโอยามะน่ะเหรอจะปล่อยฉัน ไม่มีทาง เขาต้องกำลังคิดอะไรอยู่แน่ๆ เขาจะปล่อยคนที่กล้าเข้าไปขโมยของเขาถึงในห้องของเขาไปได้ยังไง

ฉันหลับตาแน่นทั้งที่ในสมองยังคงครุ่นคิดไม่หยุด ก่อนจะต้องสะดุ้งลืมตาเมื่อปลายกระบอกปืนที่เมื่อครู่จ่ออยู่ที่หน้าผาก ตอนนี้เลื่อนลงมาจ่ออยู่ตรงกลางระหว่างคิ้ว

ภาพแรกที่เห็นเมื่อลืมตาขึ้นมาก็คือแววตาเย็นชาของโอยามะเหมือนเดิม

หลังจากที่โอยามะสั่งให้แก้มัด ไม่ถึงสามนาทีร่างกายของฉันก็เป็นอิสระ แต่ต่อให้มือและขาทั้งสองข้างจะไม่ได้ถูกมัด ฉันก็ยังไม่กล้าจะขยับอยู่ดี

โอยามะส่งปืนคืนให้คนของเขาก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม และมองฉันด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก

“ลุกขึ้น” โอยามะสั่งเสียงเรียบ

สิ้นคำสั่งฉันก็ถูกคนของเขากระชากขึ้นจากเก้าอี้อย่างง่ายดาย

ทั้งความหนาวและความกลัวส่งผลให้ร่างกายของฉันสั่นระริกจนแทบทรงตัวไม่อยู่ แต่ความอ่อนแอไม่ได้มีประโยชน์อะไรเพราะ ‘ความสงสาร’ ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของผู้ชายตรงหน้า

“เอาของมา”

มันเหมือนโอยามะกำลังเล่นเกมอะไรสักอย่างกับฉัน เขารู้ว่าฉันกำลังกลัวมาก แต่สิ่งที่ฉันกลัวไม่ใช่ความตาย เพราะเขาลองใช้กับฉันมาแล้วถึงสองครั้ง ซึ่งมันไม่ได้ผล ตอนนี้เขาก็เลยกำลังลองใช้อีกวิธี

ไม่นานของที่โอยามะสั่งให้เอาเข้ามาก็ถูกยกเข้ามา และทันทีที่ฉันรู้ว่ามันคืออะไร หัวใจของฉันก็แทบจะหยุดเต้น

โต๊ะพับตัวเล็กๆ ถูกยกมาตั้งลงข้างๆ บนโต๊ะตัวนั้นมีของอยู่นับสิบชิ้นขนาดแตกต่างกันไป ซึ่งฉันไม่รู้หรอกว่าถ้าของพวกนั้นเป็นมีด ปืน หรืออาวุธ ฉันจะรู้สึกกลัวขนาดนี้มั้ย เพราะตอนนี้สิ่งที่ฉันเห็นอยู่เต็มโต๊ะนั่น คนทั่วไปเรียกมันว่า ‘เซ็กซ์ทอย’

“ถอด”

ตุ้บ!

ฉันฝืนยืนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

“ไม่ต้อง” โอยามะยกมือขึ้นมาพร้อมกับสั่งห้ามคนของเขาที่กำลังจะเดินเข้ามาจับฉันลุกขึ้นยืน

“ฆ่าฉัน” ฉันเปล่งเสียงสั่นๆ ออกไปอย่างอ้อนวอน แต่การร้องขอความตายจากโอยามะดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องง่าย

“คนส่วนมากมักขอให้ฉันไว้ชีวิต”

“ฆ่าฉันเถอะ ได้โปรด” ฉันอ้อนวอนอีกครั้งด้วยเสียงที่สั่นยิ่งกว่าเดิม

ตอนนี้มีทั้งอาการปวดหัวตุบๆ มีทั้งอาการสั่นจากความหนาว รวมไปถึงอาการสั่นจากความหวาดกลัวกำลังเข้าเล่นงานจนฉันทรมานเหลือเกิน

“ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกฮานะ”

“แล้วนายจะมัวเสียเวลาทำไม”

“นั่นสิ ทำไม” โอยามะย้อนถามก่อนจะมองไปที่คนของเขาแล้วพยักหน้าเบาๆ ทว่าการพยักหน้าของเขาเพียงแค่ครั้งเดียวกลับทำให้ร่างกายของฉันลอยขึ้นจากพื้นในเวลาอันรวดเร็ว

“ปล่อย!” ฉันทั้งร้องทั้งดิ้นสุดชีวิตเมื่อแขนทั้งสองข้างถูกล็อกเอาไว้แล้วดึงขึ้นมาจากพื้น

“จะถอดเองหรือให้คนของฉันถอดให้”

“ไม่!”

“ถอด”

สิ้นเสียงคำสั่งเด็ดขาดของโอยามะ แขนทั้งสองข้างของฉันก็ถูกจับล็อกแน่นขึ้น เสื้อผ้าของฉันก็ถูกกระชากออกราวกับของไร้ค่า เหลือเพียงชุดชั้นลูกไม้ตัวเล็กๆ ที่แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ฉันกัดฟันจนใบหน้าตึงและแทบจะไร้ความรู้สึก แม้ว่าในห้องนี้จะมีเพียงโอยามะคนเดียวที่ไม่ได้ใส่แว่นสีดำปกปิดดวงตาเอาไว้ และมีเพียงแค่เขาที่มองมาที่ฉันด้วยสายตาเรียบเฉยๆ ไร้ความรู้สึก

ในขณะที่ฉันกำลังหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ โอยามะกลับยังคงนั่งมองฉันนิ่งๆ 

“ถ่างขาออก”

“มันจะมากไปแล้วนะ! ”

ฉันถูกคนของโอยามะกดไหล่ทั้งสองข้างให้นั่งลงที่เก้าอี้ หัวเข่าทั้งสองข้างถูกจับแน่นและพยายามจะแยกมันออกจากกันไม่ฉันจะดิ้นรนขัดขืนแต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปสู้พวกมันได้

ในที่สุดหัวเข่าของฉันถูกจับแยกออกจากกัน ใบหน้าร้อนวูบทั้งที่ร่างกายรู้สึกเย็นเยียบกำลังหนาวสั่น