ตอนที่ 1 ชานมหวานร้อย

อากาศร้อนอบอ้าวของกรุงเทพมหานครทำให้การจราจรที่ติดขัดอยู่แล้วดูน่าหงุดหงิดขึ้นไปอีกระดับ รถยุโรปคันหรูสีดำสนิทจอดนิ่งอยู่กลางสี่แยกไฟแดงมานานกว่าสิบห้านาทีแล้ว

ภายในห้องโดยสารตอนหลัง ลูคัส คาร์เตอร์ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งไทยอเมริกากำลังนั่งกอดอกพิงพนักเบาะหนังแท้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอยิ่งดูดุดันและเย็นชามากขึ้นไปอีก

เขาเพิ่งบินมาถึงเมืองไทยเพื่อตรวจสอบบัญชีและดูแลความเรียบร้อยของคาสิโนในเครือ ตารางงานของเขาอัดแน่นและถูกคำนวณมาอย่างดี แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังพังไม่เป็นท่าเพราะสภาพการจราจรที่คาดเดาไม่ได้

ลูกน้องสองคนที่นั่งอยู่เบาะหน้าลอบมองหน้ากันผ่านกระจกมองหลัง พวกเขาแทบไม่กล้าขยับตัวหรือหายใจแรงเพราะกลัวจะไปกระตุกหนวดเสือที่กำลังอารมณ์ไม่ดี

ลูคัสถอนหายใจยาว เขาทอดสายตาคมกริบมองผ่านกระจกติดฟิล์มดำออกไปข้างนอกอย่างเบื่อหน่าย ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้วยใบหน้าเหนื่อยล้าและเร่งรีบหนีร้อน สายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนที่ริมฟุตบาท

หญิงสาวรูปร่างอวบในชุดผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลอ่อนกำลังยืนถือป้ายโพรโมชันแผ่นใหญ่ เธอย้อมผมสีแดงอ่อน แสงแดดจัดจ้าทำให้เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายเต็มกรอบหน้าและลำคอขาวเนียน แต่แทนที่เธอจะทำหน้าหงุดหงิดเหมือนคนอื่นๆ เธอกลับฉีกยิ้มกว้างแจกความสดใสให้ทุกคนที่เดินผ่านไปมา

รอยยิ้มนั้นหวานละมุนและดูจริงใจจนน่าประหลาด

ลูคัสมองริมฝีปากจิ้มลิ้มและแก้มซับสีเลือดฝาดนั้นโดยไม่รู้ตัว ความหงุดหงิดที่สุมอยู่ในอกเมื่อครู่จางหายไปราวกับถูกสายน้ำเย็นจัดสาดรด เขารู้สึกเหมือนสายตาถูกดึงดูดให้มองแค่ผู้หญิงคนนี้

"จอดรถ" ลูคัสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คนขับรถสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองด้วยความสับสน "แต่บอสครับ เรามีประชุมกับผู้จัดการคาสิโนตอนบ่ายโมงตรง ถ้าจอดตอนนี้เราอาจจะไปสาย"

"ฉันสั่งให้จอดเทียบหน้าร้านชานมนั่น" ลูคัสย้ำคำเดิมด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิม

รถหรูค่อยๆ ตบไฟเลี้ยวและจอดเทียบริมฟุตบาทตรงหน้าร้านชานมเปิดใหม่ ลูคัสเปิดประตูรถก้าวลงไปทันทีโดยไม่รอให้ลูกน้องลงมาเปิดให้

ทันทีที่ผลักประตูกระจกเข้าไป เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับแอร์เย็นฉ่ำที่ปะทะใบหน้า บรรยากาศในร้านตกแต่งด้วยโทนสีพาสเทลดูน่ารัก

แต่การปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มพร้อมออร่าความดุดัน กลับทำให้ลูกค้าคนอื่นในร้านรีบขยับตัวหลบทางให้โดยอัตโนมัติ

ไข่มุกเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอเครื่องคิดเงิน เธอเพิ่งรับออเดอร์ลูกค้าคนก่อนหน้าเสร็จ หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของลูกค้าคนใหม่ที่เดินตรงดิ่งมาหาเธอ

เขาดูอันตรายและไม่น่าจะใช่กลุ่มเป้าหมายของร้านชานมไข่มุกเลยสักนิด

แต่ด้วยสัญชาตญาณแม่ค้าที่สู้ชีวิตมาตั้งแต่เรียนจบ ไข่มุกรีบดึงสติและส่งยิ้มหวานการค้าให้เขาทันที

"สวัสดีค่ะ รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ"

ลูคัสเดินเข้ามาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์ เขาวางมือลงบนโต๊ะ ทอดสายตามองใบหน้าจิ้มลิ้มของคนตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังและไม่คิดจะละสายตา

"รับชานมไข่มุกหวานร้อยแก้วนึงครับ"

ไข่มุกรับคำสั่งพร้อมกับกดหน้าจอทัชสกรีนอย่างคล่องแคล่ว "รับทราบค่ะ แต่สั่งหวานร้อยบ่อยๆ ระวังสุขภาพด้วยนะคะ"

มุมปากของมาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มบางๆ สายตาของเขาแพรวพราวขึ้นอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นความใส่ใจที่ดูเป็นธรรมชาติของเธอ มันต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่มักจะเข้าหาเขาด้วยความหวาดกลัวหรือมีผลประโยชน์แอบแฝง

"ถ้าผมเปลี่ยนจากสั่งชานม เป็นขอจีบคนชงแทน จะดีต่อใจมากกว่าไหมครับ"

ไข่มุกชะงักมือที่กำลังกดหน้าจอ เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตากับคนตัวโตกว่า ก่อนจะหยิบป้ายคิวอาร์โค้ดมาวางบนเคาน์เตอร์แล้วยิ้มสู้

"ทางร้านมีแต่ชานมขาย ไม่มีนโยบายแถมคนชงนะคะคุณลูกค้า รับคิวอาร์โค้ดสแกนจ่าย หรือเงินสดดีคะ"

ลูคัสหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้รู้สึกเสียหน้า แต่กลับรู้สึกถูกใจความใจสู้ของแม่ค้าคนนี้มากขึ้นไปอีก เขาหยิบสมาร์ตโฟนออกมากดสแกนจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว

"สแกนครับ เผื่อจะได้คอนแทกต์แม่ค้าติดมาด้วย"

"เป็นบัญชีร้านค่ะ แอดไลน์ออฟฟิเชียลไว้สะสมแต้มรับส่วนลดได้นะคะ" หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสและรอยยิ้มที่ไม่ลดลงเลยสักองศาเดียว

"ผมอยากสะสมแต้มความรักมากกว่า"

ไข่มุกส่ายหน้าเบาๆ เธอกดพิมพ์ใบเสร็จและยื่นให้เขา "รอเครื่องดื่มสักครู่นะคะ คิวที่สิบสองค่ะ"

ลูคัสรับใบเสร็จมาถือไว้ เขายอมถอยออกมาพิงผนังร้านเพื่อรอเครื่องดื่ม สายตาคมยังคงจับจ้องไปที่ร่างอวบซึ่งกำลังชงชานมอย่างขะมักเขม้น เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนและเกลียดความวุ่นวายเป็นที่สุด แต่ผู้หญิงผมแดงคนนี้กลับทำให้เขารู้สึกอยากเข้าไปวุ่นวายด้วย

ไข่มุกตักไข่มุกใส่แก้ว เทชานมสีละมุนลงไป ซีลฝาปิดอย่างชำนาญ ก่อนจะหยิบมาวางบนเคาน์เตอร์

"คิวที่สิบสอง ชานมไข่มุกหวานร้อยได้แล้วค่ะ"

ลูคัสเดินเข้ามารับแก้วชานม จังหวะที่รับแก้วเขาจงใจขยับมือไปแตะปลายนิ้วลงบนหลังมือของเธอเบาๆ

ไข่มุกมองแก้วชานมที่เขารับไปแล้วพูดเสริมด้วยความหวังดี "ดื่มให้อร่อยนะคะ และอย่าลืมดื่มน้ำเปล่าตามเยอะๆ ด้วย น้ำตาลสูงมากเดี๋ยวจะเวียนหัวเอาค่ะ"

ลูคัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เป็นห่วงผมเหรอครับ"

"เป็นห่วงลูกค้าทุกคนของร้านค่ะ" ไข่มุกตอบกลับอย่างฉะฉาน

"งั้นผมคงต้องมาเป็นลูกค้าประจำ จะได้ให้คุณเป็นห่วงทุกวัน"

ลูคัสพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านไปพร้อมกับแก้วชานมในมือ

ไข่มุกมองตามแผ่นหลังกว้างของลูกค้าแปลกหน้าจนเขาขึ้นรถหรูที่จอดรออยู่หน้าร้านและขับออกไป เธอส่ายหน้าพลางบ่นพึมพำกับตัวเอง

"คนอะไรหน้าตาก็ดุ แต่พูดจาเลี่ยนชะมัด"

แม้จะบ่นออกไปแบบนั้น แต่ลึกๆ แล้วหัวใจของเธอกลับเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่ และรอยยิ้มเล็กๆ ก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว