ตอนที่ 2 คิวที่สิบสองของทุกวัน

เสียงกริ่งโทรศัพท์ภายในห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นติดกันสามครั้ง ลูคัสที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบรายงานตัวเลขในแฟ้มเอกสารหนาเตอะขยับตัวลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเลขาส่วนตัวที่นั่งรอรับคำสั่งอยู่ด้านหน้า

ลูคัสไม่พูดอะไร เพียงแค่กวาดสายตามองเอกสารชุดสุดท้ายที่เลขากำลังจัดเตรียม ก่อนจะพยักหน้าให้เบาๆ เป็นสัญญาณว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี

เวลาบ่ายโมงตรง ลูคัสคว้าสูทตัวนอกมาสวมใส่ เขาเดินออกไปที่ลานจอดรถคาสิโนด้วยท่าทางเร่งรีบโดยมีลูกน้องสองคนเดินตามติดเป็นเงาตามตัว

คนขับรถเปิดประตูรถยุโรปคันหรูให้เจ้านายหนุ่ม ลูคัสก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่โดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำเดียว ตลอดเส้นทางที่รถวิ่งฝ่าการจราจรในกรุงเทพมหานคร ความเงียบภายในรถกลับดูน่าอึดอัดกว่าปกติสำหรับลูกน้องที่ทำหน้าที่อารักขา

พวกเขาจำได้ว่าเมื่อวานเจ้านายก็ทิ้งตารางงานช่วงบ่ายไปแบบนี้ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่บอสใหญ่ดูจะให้ความสำคัญกับธุระที่ไม่มีใครกล้าถาม

รถคันเดิมจอดเทียบริมฟุตบาทหน้าร้านชานมร้านเดิม ลูคัสก้าวลงจากรถด้วยความรวดเร็ว เขาเดินดุ่มเข้าไปในร้านโดยไม่ได้สนใจสายตาของลูกค้าคนอื่นที่มองมาด้วยความเกรงใจ

ภายในร้านชานมบรรยากาศวันนี้ยังคงคึกคัก ไข่มุกกำลังง่วนอยู่กับการชงชาและรับออเดอร์ของลูกค้าที่ต่อแถวยาวเหยียด แต่ทันทีที่เสียงกริ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตา หญิงสาวก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

เธอจำได้ว่านี่คือลูกค้าคิวที่สิบสองเมื่อวาน และดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะมาในเวลาเดิมเป๊ะๆ

ลูคัสเดินมาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์ เขาไม่ต้องรอให้ไข่มุกถามด้วยซ้ำ เพราะสายตาคมคริบจ้องมองเพียงแต่ใบหน้าของคนชงชาเท่านั้น

"รับชานมไข่มุกหวานร้อยเหมือนเดิมใช่ไหมคะ" ไข่มุกเอ่ยถามทันทีที่เห็นลูกค้าหนุ่มเดินเข้ามาหยุดหน้าเคาน์เตอร์ วันนี้เธอกดเครื่องคิดเงินรอไว้ก่อนที่เขาจะอ้าปากพูดเสียอีก

"ครับ แต่ความจริงผมไม่ได้ติดชานม" ลูคัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาคมทอดมองคนตรงหน้าอย่างมีความหมาย

"ไม่ติดชานมแล้วมาซื้อหวานร้อยทุกวันทำไมคะ" ไข่มุกถามต่อขณะที่มือยังคงกดหน้าจอเพื่อพิมพ์ใบเสร็จ

"ผมติดคนชง"

ไข่มุกชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เธอดึงสติกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มการค้าที่เตรียมไว้รับมือลูกค้าทุกรูปแบบ

"มุกจีบแม่ค้าแบบนี้เมื่อวานก็เล่นไปแล้วนะคะ ทานหวานมากระวังเบาหวานถามหานะคะคุณลูกค้า"

"ถ้าเบาหวานถามหา คุณจะมาช่วยดูแลผมไหม" ลูคัสสวนกลับทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด

"ทางร้านมีแค่โปรโมชันสะสมแต้มแลกเครื่องดื่มฟรีค่ะ ไม่มีโปรโมชันแถมพยาบาลดูแลส่วนตัว" ไข่มุกตอบกลับอย่างฉะฉานพร้อมยื่นใบเสร็จรับเงินให้เขา "คิวที่สิบสอง รอเครื่องดื่มสักครู่นะคะ"

ลูคัสรับใบเสร็จมาถือไว้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ลูกน้องของเขาคงไม่มีวันได้เห็น เขาถอยไปยืนพิงผนังมุมเดิมเพื่อรอเครื่องดื่มและรอคอยที่จะได้มองหน้าคนชงต่อไป

ไข่มุกพยายามทำเป็นไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมา เธอหันไปหยิบแก้วพลาสติกใสขึ้นมาเตรียมชงชาตามออเดอร์ ลูคัสเป็นลูกค้าที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาในชีวิต

ไม่ว่าเขาจะมีเบื้องหลังอะไรหรือเป็นมาเฟียคุมคาสิโนที่ไหนอย่างที่พวกเพื่อนในร้านซุบซิบกัน แต่ในฐานะลูกค้า เขาก็ถือว่าทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม ลูคัสยืนมองไข่มุกอย่างใจเย็น เขาชอบจังหวะที่เธอกดเครื่องคิดเงิน ชอบเวลาที่เธอคอยบอกให้ลูกค้าคนอื่นรอคิวอย่างสุภาพ แม้แต่เหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมของเธอเขาก็ยังมองว่ามันดูน่าเอ็นดู

สำหรับลูคัส ผู้หญิงคนนี้มีความสดใสที่เขาสามารถสัมผัสได้แม้จะอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

"คุณไม่ต้องมายืนจ้องมุกขนาดนี้ก็ได้ค่ะ" ไข่มุกเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังปิดฝาแก้วชานมให้แน่น "ถ้าไม่รีบไปทำงานก็นั่งรอที่โต๊ะได้นะคะ หรือถ้าเกรงใจร้านก็ไปนั่งรอในรถก็ได้ค่ะ"

"ผมเกรงใจคุณมากกว่า" ลูคัสตอบสั้นๆ ไม่ยอมขยับไปไหน

ไข่มุกไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอเพียงแค่หยิบแก้วชานมวางบนเคาน์เตอร์แล้วยื่นให้เขา "คิวที่สิบสอง หวานร้อยได้แล้วค่ะ"

ลูคัสรับแก้วชานมไปถือไว้ เขาจงใจขยับมือไปแตะหลังมือของเธออีกครั้งเป็นจังหวะสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านไปพร้อมกับแก้วชานมในมือ ทิ้งให้ไข่มุกยืนงงอยู่หน้าเคาน์เตอร์เพียงลำพัง

"เขาคงจะมาแบบนี้ทุกวันแน่ๆ" ไข่มุกพึมพำกับตัวเองขณะหยิบผ้ามาเช็ดเคาน์เตอร์ที่เขาเพิ่งเดินจากไป

วันนี้เขาก็ยังคงสั่งหวานร้อยเหมือนเดิม และก็ยังคงหยอดมุกเลี่ยนๆ แบบเดิมไม่เปลี่ยน ไม่รู้ว่าเขาว่างงานมากขนาดนั้นเลยหรือยังไงถึงได้มีเวลามาป่วนร้านชานมของเธอทุกวันตอนบ่ายโมงตรง

แม้ปากจะบ่นแบบนั้น แต่ใบหน้าของไข่มุกกลับขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเผลอยิ้มทุกครั้งที่เห็นใบหน้าดุๆ ของลูกค้าคิวที่สิบสองคนนี้

ลูคัสเดินกลับไปขึ้นรถหรูที่จอดรออยู่หน้าร้าน เขาเปิดประตูรถก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ ลูกน้องรีบเคลื่อนรถออกจากหน้าปากซอยทันที

"บอสครับ วันนี้เรามีประชุมกับทีมการตลาดต่อเลยไหมครับ" ลูกน้องถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

"มีอะไรก็ทำไปตามกำหนดการ" ลูคัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ เขายกแก้วชานมขึ้นมาดูดหนึ่งคำ ความหวานร้อยที่เขาสั่งดูเหมือนจะอร่อยกว่าวันแรกที่เขาได้ลอง

เขาต้องวางแผนใหม่ว่าจะทำอย่างไรให้ได้มากกว่าแค่คอนแทกต์ร้านหรือสะสมแต้มผ่านไลน์ออฟฟิเชียล

มาเฟียหนุ่มอมยิ้มที่มุมปาก ในเมื่อเขาตั้งใจจะจีบคนชงแล้ว เขาก็ไม่คิดจะถอยกลับง่ายๆ ไม่ว่าคนชงจะปฏิเสธอย่างไร หรือจะมีกำแพงสูงแค่ไหน เขาก็พร้อมจะทำลายมันลงด้วยความหวานร้อยของชานมไข่มุกร้านนี้

ที่คาสิโนใหญ่ในเครือของลูคัส บรรยากาศช่วงบ่ายเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่สำหรับลูคัสแล้ว ความวุ่นวายนั้นกลับดูเป็นเรื่องเล็กน้อยเมื่อเทียบกับการที่เขาได้ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีที่ร้านชานม

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าไลน์ออฟฟิเชียลของร้านชานมที่เขาเพิ่งแอดไว้เมื่อวาน เขาอ่านข้อความตอบกลับอัตโนมัติที่เด้งขึ้นมาด้วยความรู้สึกขบขัน

ถ้าเขาแอดไลน์ไปส่วนตัว ไม่รู้ว่าคนชงคนนั้นจะโกรธเขาหรือเปล่า แต่ก็นั่นแหละ ในเมื่อเขาเป็นมาเฟีย เขาก็ย่อมมีวิธีจีบสาวในแบบของเขาเอง

ลูคัสวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่กำลังวิ่งผ่านถนนสายหลักของกรุงเทพฯ ในหัวของเขามีแต่ภาพรอยยิ้มหวานๆ ของแม่ค้าสาวที่ยืนถือป้ายโพรโมชันเมื่อวานนี้

เขาคงต้องหาทางทำความรู้จักเธอให้มากกว่านี้ ก่อนที่ความหวานร้อยของชานมจะเปลี่ยนเป็นความหวานอย่างอื่นที่เขากลังเฝ้ารอคอย

ไข่มุกเองก็คงไม่รู้ตัวเลยว่า กำลังถูกมาเฟียหนุ่มหมายตาและตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะเอาชนะใจเธอให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม ร้านชานมไข่มุกเล็กๆ แห่งนี้คงจะกลายเป็นที่ที่ลูคัสต้องแวะเวียนมาทุกวัน เพื่อเติมเต็มความหวานร้อยที่เขาขาดหายไปในช่วงชีวิตที่ผ่านมา และไข่มุกเอง ก็คงต้องเตรียมตัวรับมือกับลูกค้าคนนี้ที่ดูท่าจะเอาจริงกับการจีบเธอเสียเหลือเกิน

วันนี้ถือว่าจบลงไปอีกหนึ่งวันสำหรับร้านชานมแห่งใหม่ ไข่มุกถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะเก็บร้านเข้าที่เข้าทาง เธอหวังว่าพรุ่งนี้บ่ายโมงตรง ลูกค้าคนนั้นคงจะไม่มาสร้างความปั่นป่วนให้กับหัวใจของเธออีกครั้ง

ลูคัสหลับตาลงชั่วครู่ขณะที่รถเคลื่อนผ่านแยกไฟแดง เขาจินตนาการถึงวันที่ไข่มุกยอมรับคำจีบของเขา และวันที่เขาจะไม่ได้สั่งแค่ชานมหวานร้อย แต่เขาจะขอเป็นคนดูแลหัวใจของเธอตลอดไปตามที่เขาตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกเห็น