บทที่ 4: ผัวรวยสิมามื้อนี้ล่ะ!

         ณ สถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดขอนแก่นแห่งที่ 3

         ขาเล็กก้าวลงจากรถโดยสารประจำทางปรับอากาศพลางส่ายหัวให้เหล่ารถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่กรูกันเข้ามาถามว่าจะเดินทางไปที่ไหนต่อ

         4 ปีแล้วสินะที่เธอไม่ได้กลับมาเหยียบจังหวัดภูมิลำเนาของตนเอง

         ปี๊ดๆ!

         เสียงบีบแตรดังขึ้นไม่ไกลก่อนดวงตากลมจะหันไปเห็นรถกระบะสีเขียวเข้มอันแสนคุ้นตา รถยนต์คันเก่าไร้กระจกตรงประตูทั้งสองข้างเผยให้เห็นใบหน้าของชายอายุ 48 ปี

         ‘บุญเกื้อ ทิพย์ลออ’

         บิดาของบุญแก้ว ผู้ทำอาชีพชาวนาและรับจ้างทั่วไปเพื่อหาเงินเลี้ยงลูกตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนเติบโตเป็นสาววัย 27 ปี

         “พ่อ! หวัดดีจ้า”

         “ไหว้พระสาลูก มาขึ้นมา”

         ชายผอมบางผิวคล้ำกร้านแดดกวักมือเรียกลูกสาวให้ขึ้นไปนั่งตรงเบาะด้านข้าง

         หมับ!

         “คึดฮอดแท้” (คิดถึงจัง)

         “คึดฮอดอีหล่าคือกัน” (คึดถึงหนูเหมือนกัน)

         พ่อลูกกอดกันกลมด้วยความคิดถึง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากสีหม่น นานแค่ไหนแล้วที่บุญเกื้อไม่ได้เจอหน้าลูกสาว

         “ปะ เมือบ้าน แม่ใหญ่เกิดส่องทางถ่าโดนแล้ว” (ปะ กลับบ้าน ย่าเกิดส่องทางรอนานแล้ว)

         ในชีวิตของบุญแก้ว บุพการีที่ยังมีชีวิตและเปรียบเสมือนโลกทั้งใบของหญิงสาว ก็คือพ่อและย่า

         “มาแล้วเบาะ มา ๆ กินเข่าเที่ยงพอดี” (มาแล้วเหรอ มา ๆ กินข้าวเที่ยงพอดี)

         หมับ!

         “คึดฮอดหล่าบ่” (คิดถึงหลานมั้ย)

         “คึดฮอดตั๊ว หลานผู้เดียวแหม” (คิดถึงสิ หลานคนเดียวอะ)

         บุญแก้วเปิดประตูลงจากรถพลางพุ่งเข้าไปกอดหญิงอาวุโสร่างท้วมวัย 69 ปี ผู้เปรียบเสมือนแม่แท้ ๆ

         หลังจากที่ต้องเสียมารดาไปเพราะอาการเจ็บป่วย ก็มีเพียง ‘ย่าบุญเกิด ทิพย์ลออ’ ที่ดูแลทารกน้อยอย่างทะนุถนอม

         “เอาจั่งใด๋บาดหนิ” (เอายังไงทีนี้)

         หญิงมีอายุทักขึ้น ท่านตกใจตั้งแต่รู้ข่าวทางโทรศัพท์ว่าหลานสาวหย่าขาดกับสามี และลาออกจากงานเรียบร้อย แต่ด้วยความเป็นห่วงหลานเพียงคนเดียวท่านเลยบอกให้บุญแก้วกลับมาตั้งหลักอยู่บ้านก่อน

         “ขอพักจักหน่อยก่อนเด้อแม่ บาดหนิบ่เฮ็ดดอกงาน สิหาผัวรวยเอาโลด” (ขอพักสักหน่อยก่อนนะแม่ คราวนี้ไม่ทำแล้วงาน จะหาผัวรวยเอาเลย)

         “เอาจั่งซั่นติ มีแม่หมอมาเปิดสำนักใหม่อยู่ท้ายหมู่บ้าน มา ๆ สิพาไปเบิ่งนำเลาจักหน่อยกะดู๊ มันสิเป็นแนวใด๋ผัวรวยหนิ” (เอางั้นเหรอ มีแม่หมอมาเปิดสำนักใหม่อยู่ท้ายหมู่บ้าน มา ๆ จะพาไปดูกับแกสักหน่อย มันจะเป็นยังไงผัวรวยเนี่ย)

         ข้าวปลาไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจอีกต่อไปเมื่อบุญแก้วจุดประเด็นให้ผู้เป็นย่านึกฮึกเหิมขึ้นมา

         มือยับย่นคว้าเอาข้อมือหลานสาวพลางเดินนำไปยังรถจักรยายนต์พ่วงข้างหรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า ‘รถซาเล้ง’

         “มาแหมะบักเกื้อ มาพากูกับหลานไปหาแม่หมอทองย้อยแหน่” (มาสิไอ้เกื้อ มาพากูกับหลานไปหาแม่หมอทองย้อยหน่อย)

         “แม่ใหญ่อันนี้กะดาย ลูกข่อยทันได้กินฮอดเข่าฮอดน้ำกะสิพาไปหาหมอดู” (ยายคนนี้นี่ ลูกผมยังไม่ทันได้กินข้าวกินน้ำก็จะพาไปหาหมอดู)

         บุญเกื้อบ่นตามหลังผู้เป็นมารดาที่พาลูกสาวขึ้นไปนั่งรอตรงส่วนบรรทุกด้านข้างของมอเตอร์ไซค์คันเก่าเป็นที่เรียบร้อย

         เห็นดังนั้นลมหายใจอุ่นพลันพ่นพรวดออกมาอย่างปลงตก

         “ว่าจั่งใด๋แม่ใหญ่ อยากเบิ่งอิหยังให้ไผ” (ว่ายังไงยาย อยากดูอะไรให้ใคร)

         แม่หมอทองย้อย หรือ หมอดูหญิงอายุราว 50 ต้น ๆ ผู้สวมชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มคาดด้วยสไบผ้าขาวม้าลายตารางสีแดงสลับขาวและผ้าซิ่นสีดำทึบ นั่งอยู่ในท่าขัดสมาธิพลางเอ่ยถามย่าบุญเกิดที่พาหลานสาวนั่งนบนั่งไหว้อย่างนอบน้อม

         “อั่นแม่หมอ เบิ่งให้แหน่ว่าหลานสาวสิมีผัวรวยบ่ซาดนี้ ข่อยอยากให้มันส่ำบาย” (คือแม่หมอ ดูให้หน่อยว่าหลานสาวจะมีสามีรวยมั้ยชาตินี้ ฉันอยากให้มันสบาย)

         “ใด๋ บอกวันเดือนปีเกิดมาเบิ่งดู๊อีหล่า” (ไหน บอกวันเดือนปีเกิดมาซิแม่หนู)

         บุญแก้วบอกวันเดือนปีเกิดกับแม่หมอก่อนหญิงมีอายุจะคำนวณอะไรบางอย่างในสมุด

         กลิ่นธูปโชยไปทั่วทั้งสำนักชั้นเดียวที่มีรูปปั้นของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ วางอยู่ตรงแท่นด้านหลัง

         ผ่านไปสักพักรอยยิ้มพลันผุดขึ้นบนใบหน้าอิ่มเอิบของแม่หมอร่างท้วมพอ ๆ กับย่าของเธอ

         “มื้อนี้ล่ะ มื้อนี้!” (วันนี้แหละ วันนี้!)

         “มื้อนี้อิหยังแม่หมอ” (วันนี้อะไรแม่หมอ)

         “ผัวรวยสิมาแล้วแม่ใหญ่ เป็นลูกเคิง ไฮโซ สิพ้อมื้อนี้ล่ะ!” (สามีรวยจะมาแล้วยาย เป็นลูกครึ่ง ไฮโซ จะเจอวันนี้แหละ)

         สิ้นคำประกาศของแม่หมอ ดวงตาของย่าบุญเกิดก็ทอประกายระยิบระยับขึ้นมาทันที ต่างกับบุญแก้วที่ขมวดคิ้วมุ่นอยู่ด้านข้าง

         จะเจอผัวรวยวันนี้?

         อะไรมันจะสั่งได้ขนาดนั้น เธอไม่ได้ลบหลู่ แต่คำนายของแม่หมอมันฟังดูเป็นไปได้ยากเหลือเกิน

         เย็นวันนั้น

         เอี๊ยด!

         “ถึงแล้วครับนาย”

         รถซีดานสีดำเงาวับสัญชาติเยอรมันจอดลงตรงหน้าบ้านกึ่งปูนกึ่งไม้สองชั้น โดยชั้นล่างเปิดเป็นร้านขายของชำขนาดเล็ก

         ดวงตาคมก้มลงมองไอแพดในมือด้วยสายตาเรียบนิ่ง เทพทัตเพิ่งกลับมาจากการเจรจาทางธุรกิจที่กรุงเทพฯ และได้รับรายงานจากลูกน้องมาว่า ลูกหนี้รายหนึ่งมียอดค้างชำระทั้งต้นทั้งดอก ซึ่งกู้มาจากบริษัทของชายหนุ่มหลายเดือนแล้ว

         แต่เพราะกู้ผ่านทางแม่ของเขา ทำให้ไม่มีใครกล้าบากหน้ามาทวง เทพทัตเลยต้องมาเยือนบ้านหลังนี้ด้วยตัวเอง

         ถึงผู้เป็นมารดาจะนึกสงสาร แต่เขาไม่

         ยืมก็ต้องคืน ไม่มีเงินก็ต้องใช้แรง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่ใช่ให้เจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบอย่างเขาคว้าน้ำเหลวกลับมา

         พรวด!

         เรือนขายาวก้าวลงจากรถก่อนจะหันไปสำรวจด้านในบริเวณร้านชำ

         “หืม?”

         จู่ ๆ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวดันไปสะดุดเข้ากับร่างเล็กซึ่งกำลังนั่งยกขวดแก้วสีน้ำตาลขึ้นกระดกอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ด้านหน้า

         ใบหน้ามนสวยแม้ไร้เครื่องสำอางจัดจ้านเหมือนคืนนั้น แต่ท่ายกแอลกอฮอล์เข้าปากแบบนั้น เทพทัตจำได้ขึ้นใจ

         “ผู้หญิงคนนั้น?”

         “เห็นว่าเป็นลูกสาวของนายบุญเกื้อครับ”

         “อืม”

         อคินรายงานข้อมูลที่ได้รับมาจากทางบริษัทเมื่อผู้เป็นนายเอ่ยขึ้นเหมือนตั้งคำถามถึงผู้หญิงที่กำลังนั่งถกผ้าถุงและยกขวดเบียร์ขึ้นดื่มเหมือนสาวขี้เมา

         “เอาไงครับนาย จะเอาปืนเข้าไปขู่เลยดีมั้ยครับ”

         “ไม่ต้อง กลับ!”

         “ครับ?”

         คนกำลังจจะแทรกตัวเข้าไปในรถเพื่อหยิบปืนสั้นออกมาหนึ่งกระบอกถึงกับหยุดชะงัก ปกติเจ้านายของเขาเลือดเย็นและโหดเหี้ยมยิ่งกว่าอะไร...

         “ไม่ต้องทวงแล้ว พากูตรงไปบ้านแม่เลย”

         “กลับตัวเปล่าแบบนี้เลยเหรอครับ”

         เขาถามเพื่อความแน่ใจ เพราะหากชายหนุ่มทรงอิทธิพลได้ก้าวขาลงเหยียบหน้าบ้านของลูกหนี้คนไหน ไม่มีทางเลยที่เขาจะได้กลับไปตัวเปล่า

         มีบ้านนี้หลังแรก

         “ใครว่า กูหาลูกสะใภ้ให้แม่กูได้แล้ว”