มาเฟียปลาข่อใหญ่

มาเฟียปลาข่อใหญ่

last updateLast Updated : 2025-10-21
By:  Rainblue NightCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
38Chapters
2.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้ไม่ยอมใคร กลับต้องจำนนอยู่ใต้ร่างผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เพียงแค่เธอสั่งว่า "เดี๋ยวฉันขึ้นเองค่ะ คุณนอนอยู่ข้างล่างนั่นแหละ”

View More

Chapter 1

บทนำ: เทพทัต อนันไชยเดช

"Twenty million, kulang pa ba yon para sa iyo?"

Isang lalaki ang nakikipag-negosasyon sa isang katulong na nagtatrabaho sa kanilang bahay.

Si Thaleon Angeles, isang lalaking nasa tatlumpu't limang taong gulang. Ngayon ay tila nag-iisip ng malalim bago magpasya sa inaalok ng kayang amo. Siya ay isa lamang katulong sa bahay nina Oscar Echaves at asawa nitong si Agatha Echaves.

Mag-asawa sila at naghahanap ng paraan upang magkaroon ng anak sa lalong madaling panahon.

"Isa lang ang trabaho mo, you need to make my wife pregnant!" dagdag pa ng amo niyang si Oscar, asawa ni Agatha.

Habang ang asawa ni Oscar na si Agatha ay nakatayo lang sa tabi nito na may hindi komportable na ekspresyon.

Paano niya magagawang makipagtalik sa isang lalaking katulong lamang sa kanilang bahay?

Ngunit, muling iginiit ni Oscar ang kanyang layunin na makipag tulungan kay Thaleon para magkaanak sila. Dahil alam niyang kailangan na kailangan ni Thaleon ng pera para sa kanyang tatlong anak sa probinsya.

"Ito ay para sa down payment, pagkatapos na mabuntis si Agatha, gagawin kong isang daang milyon ang offer ko sayo. Sa tingin ko, sapat na ito para sa mga gastusin ng iyong mga anak sa probinsya, higit pa nga ito sa sapat. How about it, interesado ka ba? Huwag kang mag-alala, hindi kita idedemanda, pagkatapos na mabuntis si Agatha ay maaari kang mamuhay nang normal ngunit sa isang kondisyon—kailangan mong itago ang ating kasunduan. Huwag mong ipaalam sa sinuman ang deal natin!" sabi ni Oscar nang walang kahirap-hirap.

Si Thaleon, isang lalaking may matikas na mukha at medyo simpleng dating, may matatalim na mata, kulot na itim na buhok at halos perpektong pangangatawan. Isang atletikong katawan na para itong bodybuilder sa kadahilanang ang lalaki ay dating tagapagbantay ng gym sa kanilang probinsya. Hindi nakakagulat ang pisikal nitong katawan, mayroon siyang proporsyonal na tikas at malakas na katawan.

"Pero Sir... Hindi ba ito masamang plano? Si Ma'am Agatha ang asawa mo. Papayag ka ba kung ang asawa mo ay hahawakan ng isang lalaking tulad ko? Sa tingin ko kasi sir, hindi ito makatwiran!" sagot ni Thaleon, sinusubukang panatilihin ang dignidad ng kanyang amo.

"Hays, bahala na sa mga bagay na yon. Gusto lang namin ng anak. Kung hindi kami magkakaanak eh ang kasal namin ang sakripisyo at mawawala sa akin ang lahat, pati na rin ang lahat ng itinayo ko ay mawawalan ng saysay. Ayaw kong mangyari iyon!" sabi ni Oscar nang may matigas na tono.

Ibinaba ni Agatha ang kanyang mukha, sa totoo lang, hindi sumasang-ayon ang babae sa planong iminungkahi ng kanyang asawa. Dahil, kailangan nilang dumaan ni Thaleon sa napaka-intimate na gawain at alam niyang hindi nila dapat gawin ang bagay na iyon.

"Honey, sigurado ka bang gusto mong gawin ko ito? Nag-aalangan ako!" nag aalangan sabi ni Agatha kay Oscar.

Si Agatha ay isang magandang babae na anak ng isang pinakamayamang businessmen sa Maynila.

"Wala tayong ibang pagpipilian, Honey. Alam mo namang gusto na ng Papa mo na magkaroon tayo ng anak sa lalong madaling panahon. However, alam mo naman ang nangyari sakin diba? pagkatapos ng aksidente na iyon, sinabi ng doktor na baog na ako kaya imposible na mabigyan kita ng anak. Mahal na mahal kita at ayaw kong mawala ka, Agatha! Napipilitan rin naman ako pero kailangan nating gawin ang paraang ito para matuwa ang daddy mo!" sabi ni Oscar habang kinukumbinsi ang kanyang asawa na pumayag sa plano.

Sinubukan ni Agatha na intindihin ang punto ng kanyang asawa at ang problema nito sa kanyang reproductive system.

Pagkatapos ng aksidente dalawang taon na ang nakalipas, si Oscar ay na-diagnose na hindi maaaring magkaroon ng anak dahil ang kanyang testicles ay may problema marahil ay sa pagkakalantad sa mga kemikal noon.

Bukod pa rito, ang mga demand ng kanyang magulang at ang pagnanais ng mga ito na magkaroon na sila ng anak ni Oscar sa lalong madaling panahon.

Dahil siguro ay halos limang taon na silang kasal ni Oscar. Sa katunayan, hanggang ngayon ay hindi pa rin nabubuntis si Agatha.

Mahal na mahal ni Agatha ang kanyang asawa at ayaw niyang makita ang karera ni Oscar na masira dahil ang asawa niya ay nagtatrabaho sa kumpanya ng kanyang magulang.

Kahit napipilitan, sinunod ni Agatha ang kahilingan ng kanyang asawa. Sa labis na pagpipilit sa sarili, kailangan niyang tanggapin na si Thaleon ang magpupuno sa kanyang sinapupunan ng mga binhing magbibigay sa kanila ni Oscar ng anak. Bagaman nag-aalangan pa rin ang babae na gawin ito dahil si Thaleon ay isang katulong lamang sa bahay.

"Okay, papayag akong gawin ito, pero honey, hindi ako sigurado kung si Thaleon ay makapagbibigay ng magandang genes para sa baby natin. Alam mo naman na isa lang siyang lalaki mula sa probinsya. Mukha pa lang niya, mukhang probinsyano na!" sabi ni Agatha habang tinitingnan ang napaka simpleng itsura ni Thaleon.

Nakaramdan naman si Thaleon na pinag-uusapan siya ng kanyang amo. Tiningnan ng lalaki ang kanyang sarili. Sandali niyang naamoy ang sarili niyang katawan na sa tingin niya ay hindi maganda, amoy asim at pawis.

Dagdag pa ang suot niyang lumang pantalon habang naglilinis ng bahay. Kitang-kita na ang itsura ng lalaki ay hindi kaakit-akit sa mata ng mga babae, lalo na sa kanyang amo.

"Naisip ko tuloy kung si Ma’am Agatha ay nanaising lumapit sa isang lalaking tulad ko? Maganda si Ma’am Agatha, pero ako... Eto amoy kambing pa ata ang katawan ko, paano ko siya lalapitan o di kaya’y mabubuntis?" bulong ni Thaleon na may naguguluhan na ekspresyon.

Hindi nakapagtataka na nairita si Agatha kay Thaleon. Ang babae ay isang socialite na sanay makisalamuha sa mga mayayamang mga tao, ano kaya ang mangyayari kung siya ay mabuntis ng isang lalaki na isang katulong lamang sa kanyang bahay?

Muling hinikayat ni Oscar ang kanyang asawa na sundin ang kanyang plano, "Huwag ka nang mag-alala, Honey. Hindi ito kasing sama ng iniisip mo, okay? Si Thaleon ay isang katulong mula sa probinsya, I know pero hindi ko pinagdududahan ang kanyang kakayahan. Alam mo naman kung hindi dahil sa kanya, paano ako makakaligtas mula sa mga magnanakaw at tambay na iyon noon? Sigurado ako na matutulungan tayo ni Thaleon sa bagay na ito. Bukod pa rito, napatunayan na ang fertility niya, mayroon siyang tatlong anak. Malamang isa o dalawang gabi lang ay makakabuo na kayo!" sabi ni Oscar nang hindi iniisip ang iba pang kahihinatnan ng plano niya. Ang nasa isip niya lamang ay ang kanyang karera, kailangan niyang iligtas ang kanyang karera lalo pa’t nasa tuktok na siya sa kumpanya.

Dahil sa pagpupumilit ng asawa, sumuko si Agatha, dahil sa labis na pagmamahal niya sa kanyang asawa, hindi rin niya ito matanggihan.

"Bahala ka, pero huwag mo akong sisihin kung ang baby na ipapanganak ko ay hindi mo kamukha, kundi kamukha ni Thaleon!" sagot ni Agatha na may malungkot na mukha. Ngumiti naman si Oscar habang hinahalikan ang noo ng kanyang asawa.

"Huwag kang mag-alala tungkol doon. Ang mahalaga ay mabuntis ka at magkaanak na tayo. Ito ang pinaka goals natin, hindi ba?" sabi ni Oscar.

Pagkatapos amuhin ang asawa, muling nilapitan ni Oscar si Thaleon na nakatayo at nakayuko sa mga oras na ito. Mukhang nagpapanic ang lalaki dahil sa pagkakataong ito, ang kanyang trabaho ay hindi ordinaryong trabaho lamang, kundi isang trabaho na kahit madali tingan ngunit may kaakibat itong panganib.

Pero kasi… nangako na siya sa kanyang pangalawang anak na bibilhan niya ito ng bagong bisikleta.

"Thaleon, what do you think of my offer kanina? Pumayag na ang asawa ko na gawin ito. Ngayon eh, hinihintay ko na lang ang desisyon mo. Tandaan mo, kailangan mo ng maraming pera para makapag aral ang iyong mga anak, hindi ba’t gusto mong pasayahin ang iyong mga magulang? Sa perang inaalok ko, maaari mong ayusin ang bahay niyo upang may komportableng tahanan ang pamilya mo, hindi na tumutulo kapag umuulan at pinapasok ng baha. Pag-isipan mong mabuti ang offer na ito, Thaleon. Nagbibigay ako ng espesyal na offer para sayo dahil alam kong matutulungan mo ako sa bagay na ito" sabi ni Oscar nang may diin.

Siyempre, bilang isang katulong lamang, paano niya mahahawakan ang asawa ng kanyang amo? ito ay isang bagay na napaka imoral at ipinagbabawal, alam niya iyon. Ngunit, kung iisipin ang kalagayan ng kasal nina Agatha at Oscar, sa huli ay pumayag si Thaleon sa plano ng amo niya.

Bukod pa rito, madalas marinig ni Thaleon na mag-aaway sina Agatha at ang kanyang asawa dahil lamang sa anak, kaya naman naawa ang lalaki kay Agatha na umiiyak pagkatapos ng away nilang mag asawa.

Pagkatapos mag-isip ng libo libong beses, sa wakas ay pumayag si Thaleon sa plano upang tulungan ang mag-asawa.

"Sige po, Sir. Handa po akong tulungan kayo. Sabihin niyo lang po kung paano po ang gagawin natin sa plano na to?" sabi ng lalaki nang walang kaalam-alam sa haharapin. Tumawa si Oscar nang marinig ang napakapuro na sinabi ni Thaleon.

"Nako naman Thaleon, paano mo naitanong ang bagay na iyan? Tatlo na ang anak mo’t lahat lahat tapos tatanungin mo pa rin kung paano gumawa ng bata?" sabi ni Oscar na hindi sinasadya ay bahagyang tumawa rin si Agatha.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
38 Chapters
บทนำ: เทพทัต อนันไชยเดช
เสียงเสียดสีระหว่างร่างกายของชายตัวใหญ่กับพื้นปูนอันเย็นเยียบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง “ไว้ชีวิตผมเถอะครับนายท่าน ผมผิดไปแล้ว” “ข้างไหนบ้างนะ ซ้ายเหรอ...” ปั้ก! “อ๊ากก!” “ขวาด้วยใช่มั้ยคิน” “ครับนายท่าน” ดวงตาคมหรี่ลงมองแขนซ้ายหักพับของคนหมอบศิโรราบอยู่แทบเท้า ก่อนจะเลื่อนไปมองแขนอีกข้าง “นายท่าน ผมจะไม่ทำอีกแล้ว ผมจะไม่ทำ อ๊ากก!” ปั้ก! เสียงร้องโหยหวนดังลั่นตึกร้างทรุดโทรมห่างไกลสายตาผู้คน ร่างในชุดสูทสีดำสะบักสะบอมจรดหน้าผากลงแนบพื้นเพื่อขอให้เจ้าของใบหน้านิ่งเฉยราวกับหุ่นยนต์ไว้ชีวิต แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่เคยปรานีใคร “ไว้ชีวิตงั้นเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเพียงสั้น ๆ แต่กลับทำเอาใจคนฟังร่วงหล่นไปอยู่ตาตุ่ม “คะ...ครับ” ร่างใหญ่วิงวอนด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกและขานตอบตะกุกตะกักอย่างหวาดกลัว หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่หลงผิดและเลือกเป็นปรปักษ์กับชายหนุ่มตรงหน้า หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะเลือกรักษาชีวิตของตนเอาไว้
Read more
บทที่ 1: รอยร้าวจากความไว้ใจ
แอ๊ด~ “เฮ้อ” เสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าดังขึ้นจากหญิงสาวร่างบางในสภาพอิดโรย กว่าเธอจะเดินทางกลับมาถึงบ้านต้องขึ้นเรือ ต่อรถประจำทาง แล้วต้องเดินจากหน้าปากซอยเข้าหมู่บ้านมาเองอีก ครั้นจะจ้างวินมอเตอร์ไซค์ก็เสียดายเงิน เหนื่อยจากการทำงานหนักมาทั้งวันก็แย่อยู่แล้ว ยังจะต้องมาเหนื่อยกับการเดินทางอีก พรึบ! มือเล็กหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา และพบว่าตอนนี้ 19.00 น. แล้ว ทว่าสามีของเธอที่หายไปจากออฟฟิศตั้งแต่ก่อนเลิกงานยังไม่ตอบข้อความหรืออ่านสิ่งที่เธอส่งไปถามไถ่เลยสักนิด เขาคงยุ่งแหละ ออกไปติดต่อลูกค้า สงสัยได้คุยงานยาว “กว่าจะกลับมาถึงบ้าน ชักช้าจริง ๆ เลยเธอนี่! ฉันกับผัวหิวข้าวจะแย่ รีบ ๆ ทำหน่อยนะวันนี้” เพิ่งเปิดประตูเข้ามาได้ไม่ถึง 5 นาทีเสียงบ่นอันคุ้นเคยพลันดังขึ้นมาจากทางประตูรั้วหน้าบ้าน ดวงตากลมหันไปมองแม่สามี หรือหญิงอายุราว 50 ต้น ๆ รูปร่างท้วม สวมชุดนอนลายดอกไม้ แล้วพยักหน้ารับเหมือนทุกวัน “ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะคุณแม่” หญิงสาวที่ยังอยู่ในชุดเชิ้ตสีขาวและกระโปรงทรงสอบสีดำต
Read more
บทที่ 2: เรามาเริ่มกันเลยดีมั้ยคะ?
‘บุญแก้ว ทิพย์ลออ’ เป็นเด็กสาวต่างจังหวัดที่สอบได้ทุนเรียนต่อระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยชื่อดังที่กรุงเทพฯ เธอเป็นทั้งเด็กเรียนดีและเป็นดาวคณะเนื่องมาจากหน้าตาอันสะสวยและความสดใสซึ่งถูกส่งผ่านรอยยิ้มพิมพ์ใจของเจ้าตัว ในระหว่างนั้นก็มีหนุ่มหน้าตาดี เจ้าของรอยยิ้มอบอุ่น คอยมาตามตื๊อตามจีบเธออยู่เป็นปี เขาชื่อ ‘ธีภพ ธนินวัตถ์’ เรียนคณะนิเทศศาสตร์ รุ่นเดียวกันกับบุญแก้ว และเพราะเขาปฏิบัติกับเธออย่างสุภาพอ่อนโยน หญิงสาวจึงเปิดใจคบกับเขา พอเรียนจบปุ๊บ แฟนหนุ่มก็ขอเธอแต่งงานทันที ‘พวกคุณทั้งสองคนถูกเสนอชื่อให้เป็นหัวหน้าทีมฝ่ายดูแลลูกค้ารายใหญ่ เก่งกันทั้งคู่เลย มิน่าถึงได้เป็นสามีภรรยา คู่สร้างคู่สมจริง ๆ’ พสิษฐ์ ผู้จัดการแผนกลูกค้าสัมพันธ์เอ่ยชมลูกน้องทั้งสอง แต่ใจจริงเขาชื่นชมเจ้าหน้าที่สาวไฟแรงมากกว่า เพราะเธอเข้ามาทำงานในบริษัทนี้ก่อนผู้เป็นสามี ทั้งยังทำงานคล่องแคล่วจนลูกค้ารายไหนก็เอ็นดู ‘ฉันให้คุณธีภพขึ้นเป็นหัวหน้าทีมเลยค่ะ ฉันทำตำแหน่งเดิมได้’ เสียงหวานเอ่ยขึ้นก่อนใบหน้ามนจะหันไปแสดงความยินดีกับผู้เป็น
Read more
บทที่ 3: ผิดห้องแต่ถูกไซซ์
ติ๊ง! Nick52 : ผมมาถึงแล้วนะครับ รออยู่ห้อง 515 เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกับข้อความจากผู้ชายที่บุญแก้วนัดเอาไว้ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ Kaewjaa : สักครู่นะคะ ฉันกำลังขึ้นลิฟต์ หญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสั้นสีดำพิมพ์ตอบกลับอีกฝ่ายก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าสะพาย เธอจำเลขห้องได้ขึ้นใจแล้ว นิ้วเรียวกดลงตรงชั้น 5 พร้อมกับหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง คนที่ไม่เคยแต่งหน้าจัดจ้านและแต่งตัวเซ็กซี่จัดเต็มแอบหนีบขาแน่นพลางดึงชายกระโปรงให้ร่นลงปิดบังขาอ่อนด้วยความไม่มั่นใจ นี่ขนาดเธอยกแอลกอฮอล์ดื่มมาแล้ว 2 แก้วถ้วน ยังไม่สามารถปลดเปลื้องความอายที่หลงเหลืออยู่ให้หายไปสิ้นได้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่จิบเบามาเลย ช่างมันเถอะ เธอมาไกลขนาดนี้แล้ว จะถอยหลังกลับได้อย่างไร ติ๊ง! เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อเธอถึงชั้น 5 หญิงสาวร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วก้าวออกไปเผชิญกับสิ่งที่กำลังรอตนอยู่ ก๊อกๆ! เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเลขห้องอีกครั้ง เมื่อเช็กจนแน่ใจแล้วมือขาวก็เคาะลงบนประตูบานใหญ่ซึ่งมีหมายเลขสลักไว้ว่า ‘515’
Read more
บทที่ 4: ผัวรวยสิมามื้อนี้ล่ะ!
ณ สถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดขอนแก่นแห่งที่ 3 ขาเล็กก้าวลงจากรถโดยสารประจำทางปรับอากาศพลางส่ายหัวให้เหล่ารถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่กรูกันเข้ามาถามว่าจะเดินทางไปที่ไหนต่อ 4 ปีแล้วสินะที่เธอไม่ได้กลับมาเหยียบจังหวัดภูมิลำเนาของตนเอง ปี๊ดๆ! เสียงบีบแตรดังขึ้นไม่ไกลก่อนดวงตากลมจะหันไปเห็นรถกระบะสีเขียวเข้มอันแสนคุ้นตา รถยนต์คันเก่าไร้กระจกตรงประตูทั้งสองข้างเผยให้เห็นใบหน้าของชายอายุ 48 ปี ‘บุญเกื้อ ทิพย์ลออ’ บิดาของบุญแก้ว ผู้ทำอาชีพชาวนาและรับจ้างทั่วไปเพื่อหาเงินเลี้ยงลูกตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนเติบโตเป็นสาววัย 27 ปี “พ่อ! หวัดดีจ้า” “ไหว้พระสาลูก มาขึ้นมา” ชายผอมบางผิวคล้ำกร้านแดดกวักมือเรียกลูกสาวให้ขึ้นไปนั่งตรงเบาะด้านข้าง หมับ! “คึดฮอดแท้” (คิดถึงจัง) “คึดฮอดอีหล่าคือกัน” (คึดถึงหนูเหมือนกัน) พ่อลูกกอดกันกลมด้วยความคิดถึง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากสีหม่น นานแค่ไหนแล้วที่บุญเกื้อไม่ได้เจอหน้าลูกสาว “ปะ เมือบ้าน แม่ใหญ่เกิดส่องทางถ่าโดนแล้ว” (ปะ กลับบ้าน ย่
Read more
บทที่ 5: แต่งงานแลกหนี้
“แก้ว!!” เสียงร้องดังขึ้นในเวลารุ่งเช้าจนเจ้าของชื่อเรียกซึ่งตั้งใจว่าจะนอนตื่นสาย ๆ ต้องดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว ย่าของเธอจะแข่งขันกับไก่ไปทำไมกัน “อีแก้วว!! ตื่นถะแหมะ อย่าให้กูได้ถือแส้ขึ้นไปฟาดดากมึงเด้อ ผู้ใหญ่เอิ้นแล้วบ่ฟ้าวลงมาหนิ” (อีแก้วว ตื่นได้แล้ว อย่าให้กูได้ถือแส้ขึ้นไปฟาดตูดมึงนะ ผู้ใหญ่เรียกแล้วไม่รีบลงมาน่ะ) พรวด! “ถ่าคาวนึงแม่ เดี๋ยวหล่าย่างลงไป” (รอแป๊บนึงแม่ เดี๋ยวหนูเดินลงไป) เมื่อชื่อของเธอเริ่มมีคำนำหน้าว่า ‘อี’ คนตัวเล็กพลันลุกพรวดขึ้นจากที่นอนโดยอัตโนมัติ ทำอย่างไรได้ เธอกำลังตกงานอยู่นี่นา กลัวขัดใจย่าแล้วถูกไล่ออกจากบ้านน่ะสิ หญิงสาววิ่งปรูดลงมาจากชั้นบนของบ้านด้วยสภาพงัวเงีย ผมเผ้าฟูฟ่องเหมือนกองฟาง ขี้ตายังเกาะอยู่เต็มหัวตา และสวมชุดนอนลายหมีน้อย “หาววว~ แม่มีหยัง” (แม่มีไร) หญิงสาวหาวหวอด ๆ พลางลืมตามองไปยังโซฟาไม้ด้านในร้านชำที่ตอนนี้มีคนนั่งรอเธออยู่ 4 คนถ้วน 2 คนที่นั่งฝั่งขวาคือพ่อกับย่า ส่วนแขกอีก 2 คนคือผู้หญิงอายุน่าจะราว ๆ พ่อของเธอแต่ดูมีราศีเห
Read more
บทที่ 6: หนุ่มเทสต์ไทบ้าน
“หล่าสิแต่งงาน” “มึงคึดดีแล้วเบาะแก้ว” “ดีแล้วแม่” “มึงบ่ย่านเขาเฮ็ดบ่ดีกับมึงติ กูได้ข่าวมาว่าคุณเทพทัตเป็นนักเลงเด้” “บ่อยากแต่งกะบ่ต้องฝืน พ่อสิไปหาเงินมาใซ้เอง” หยาดน้ำใสเอ่อคลอดวงตากลมพลางสวมกอดบุพการีทั้งสอง ต้นเหตุหนี้ก้อนนี้ล้วนมาจากเธอทั้งสิ้น หญิงสาวเพิ่งรู้ก็วันนี้ว่าพ่อกับย่าที่อยู่บ้านนอกโดนสามีเก่าหลอกโดยใช้ชื่อของเธอแอบอ้าง เขาบอกว่าเธออยากทำ [1]GIFT เพราะอยากมีลูกมากแต่ร่างกายอ่อนแอ และยังอ้างอีกว่าค่าใช้จ่ายของเขาเยอะเกินกว่าจะสานฝันของภรรยาได้จึงโทรมาขอยืมเงินพ่อตา คนหน้าไม่อายยังกล้าให้คำมั่นสัญญากับพ่อของเธออีกว่า เดี๋ยวเขาก็ได้เลื่อนตำแหน่งและมีเงินเดือนเพิ่ม อีกไม่นานก็จะหาเงินมาใช้คืนบิดาจนครบแน่ เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดบุญแก้วถึงได้เข้าใจ เธอเองก็นึกแปลกใจว่าธีภพไปรวยมาจากไหน เขามีเงินไปเลี้ยงข้าวลูกน้องอย่างโชว์พาว ไหนจะซื้อของราคาแพงอัปเกรดตัวเอง ซื้อสร้อยทองให้พ่อกับแม่ของตนใส่ ทั้งยังมีเงินไปเปิดโรงแรมหรูให้สาวนอน ทั้งหมดล้วนได้รับมาจากความลำบากของหญิงชายอาวุโสทั้ง
Read more
บทที่ 7: ปลาข่อใหญ่พร้อมแล้ว แหพร้อมยัง
“คุณช่วยเดินดี ๆ หน่อยได้มั้ยคะ” จากเจ้าสาวสู่ผู้ประสบภัยเมื่อสามีตัวใหญ่เล่นซัดเหล้าไม่ยั้งแล้วมาจบอยู่ในสภาพเดินเซไปเซมาเล็กน้อย กึก! “หยุดทำไมคะ เดี๋ยวก็ถึงห้องนอนแล้วเนี่ย” จู่ ๆ คนเมากลับหยุดยืนตัวตรงก่อนจะหันมามองหน้าเธอเหมือนต้องการประท้วงอะไรบางอย่าง “ไม่ใช่คุณ แต่เป็นผัว” ร่างเล็กชะงักค้างไม่ต่างกันเมื่อได้ยินเสียงทุ้มทักท้วงเรื่องคำเรียก อะไรของเขา “เอ้า ผัวก็ผัว ไปค่ะผัว เดินต่อค่ะ” พรึบ! “เฮ้ย! แล้วจะมาอุ้มฉันทำไมคะเนี่ย แค่เดินเองก็จะไม่ตรงอยู่แล้ว!” “ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเมีย” บุญแก้วถอนหายใจยาวเมื่อถูกคนเมาทักท้วงอีกรอบ ร่างโงนเงนอุ้มเธอขึ้นแนบอก แต่เรือนขายาวกลับยังหยุดนิ่งเหมือนรอฟังบางอย่างจากเธอ “เฮ้อ แล้วผัวจะมาอุ้มเมียทำไมคะ” “ถือให้หน่อย” เขาชูขวดเหล้ารูปรวงข้าวในมือส่งให้คนตัวเล็กถือก่อนจะก้าวเท้าออกไปด้านหน้า หญิงสาวเกาะไหล่อีกฝ่ายเอาไว้แน่นเพราะกลัวหงายหลังลงกับพื้นแข็ง ทว่าเดินไปได้สักพักกลับเห็นเจ้าของใบหน้าเรีย
Read more
บทที่ 8: งานแรกของนายหญิง
“อื้ออ~” มือเล็กที่กำลังค้ำยันผนังห้องน้ำกระเบื้องสีเทาเริ่มสั่นระรัวเมื่อเรือนร่างเปลือยเปล่าถูกมือใหญ่ไล้สัมผัสตั้งแต่คอระหงจนเลื่อนลงมากอบกุมทรวงอกนุ่ม ใบหน้าคมซุกไซ้ซอกคอขาวพลางดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ราวกับดอกมะลิประจำตัวหญิงสาวอย่างชอบใจ เขาติดกลิ่นของเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดม หลังจากนั้นก็ตามหากลิ่นนี้มาตลอด สุดท้ายก็เจอ เพียะ! “โอ๊ย!” “เมียเจ็บมั้ย” คนใต้ร่างไม่ตอบแต่กลับแอ่นสะโพกกลมกลึงสู้มือให้โก่งขึ้นอีก เขารู้ว่าเธอไม่ได้ ‘เจ็บ’ แต่ร้องออกมาเพราะกำลัง ‘มัน’ เทพทัตบีบเค้นก้นขาวที่ตนเพิ่งตีลงไปเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว ริมฝีปากอุ่นพรมจูบลงตามรอยไขสันหลังของเมียตัวเล็กเล่นเอาคนกำลังเมากรึ่ม ๆ เสียววาบไปทั้งร่าง “วันนี้ผัวขอเป็นคนขึ้นนะคนดี เดี๋ยวจะล้างให้ทุกซอกทุกมุมเลยครับ :)” “อะ อื้ออ~” ท่อนลำใหญ่ยาวถูกสอดเข้าไปตรงหว่างขาเรียวก่อนจะบดเบียดกลีบเนื้อสวยจนเสียงครางหวานหลุดรอดไรฟันที่กำลังขบแน่นออกมา เขาถูไถกลีบดอกไม้พลางใช้มือข้างหนึ่งนวดคลึงอกอวบเต็มไม้เต็มมือไป
Read more
บทที่ 9: พาเก็บทุเรียนพันธุ์พิเศษ
เทพทัตขับรถมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินซีดพ่วงข้างเข้าไปจอดในสวนทุเรียนก่อนจะเดินตรงเข้าไปด้านใน “รับดี ๆ นะพี่ ฉันจะโยนลงไปแล้ว!” “นายหญิงระวังตกนะครับ” ปึ้ก! “เฮ! นายหญิง เก่งมาก!” ไม่ต้องหายากว่าเมียตัวน้อยของเขาอยู่ที่ไหน เพราะเสียงเล็กดังเจื้อยแจ้วอยู่ไม่ไกลพร้อมกับเสียงเฮลั่นจากคนงานในสวน ราวกับกองเชียร์เกาะติดขอบสนามบอลโลกถูกยกมารวมไว้ที่นี่ ชายหนุ่มย่างสามขุมเข้าไปหยุดอยู่ใต้ต้นทุเรียนสูงตระหง่านก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างอันแสนคุ้นเคยที่กำลังเกาะลำต้นทุเรียนเป็นลิงเป็นค่างอยู่ด้านบน “ใครให้เมียกูขึ้นไปปีนต้นทุเรียน เดี๋ยวจับเสียบด้วยหนามทุเรียนให้หมด!” เมื่อเห็นการปรากฏตัวของเจ้าของไร่ที่ตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิด กลุ่มกองเชียร์ด้านล่างต่างพากันแตกฮือหนีกระจัดกระจายกันไปคนละทางประหนึ่งผึ้งแตกรัง “เอามานี่!” เทพทัตแย่งกระสอบป่านมาจากคนงานที่รอรับลูกทุเรียนอยู่ด้านล่างแล้วเงยหน้าขึ้นไปจ้องเมียตัวน้อย ซึ่งกำลังก้มลงมองเขาตาปริบ ๆ จากด้านบนพร้อมกับทุเรียนลูกเท่าหัวในมือ “โยนทุเรีย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status