EP.14 สวยทั้งภายในและภายนอก

EP.14 สวยทั้งภายในและภายนอก 

ห้องพักคิรัน ในโรงพยาบาล

ตอนนี้มาเฟียหนุ่มและเด็กสาวได้เดินทางมาถึงโรงพยาบาลแล้ว และทั้งสองก็อยู่ในห้องพักของคิรันเรียบร้อยแล้ว

“รอในนี้อย่าไปไหน”

“ค่ะ~” เด็กสาวพยักหน้าอย่าเข้าใจก่อนจะต้องตกตะลึงเมื่อจู่ๆคิรันก็ถอดเสื้อออกโดยที่ยังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ จึงทำให้เด็กสาวเห็นซิกแพคของเขาได้อย่างชัดเจน

“เอ่อ.. หนูว่าไปถอดในห้องน้ำดีกว่าไหมคะ”

“ก็ว่างั้น เดี๋ยวเด็กแถวนี้เป็นลม หึ”

จุ๊บ! คิรันหัวเราะอย่างชอบใจก่อนจะเดินไปจุ๊บที่หน้าผากของเด็กสาว และเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและใส่ชุดเข้าผ่าตัดทันที

“ฉันไปก่อน ง่วงก็นอนไป หิวก็โทรบอกไอดิ๊วซ์ นี่โทรศัพท์ฉัน”

“แต่มันของส่วนตัวพี่นะคะ”

“ของฉันคือของเธอ ไม่มีอะไรปิดบัง”

“ค่ะ~” ร่างบางรับโทรศัพท์ของคิรันมาถือเอาไว้ ก่อนที่มาเฟียหนุ่มในลุคคุณหมอจะเดินออกไปจากห้อง ตอนนี้ภายในห้องจึงเหลือแค่เด็กสาวเพียงคนเดียว

“ถึงไม่มีอะไรปิดบัง แต่ก็ไม่กล้ายุ่งอยู่ดี~” เธอวางโทรศัพท์ของคิรันเอาไว้บนโต๊ะและหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่นฆ่าเวลาแทน

คลืดดดด คลืดดดด

ในขณะเดียวกันโทรศัพท์ของเด็กสาวก็ได้สั่นขึ้น ซึ่งคนที่โทรมานั้นก็คือ อัยด้านั่นเอง

“ฮะโหลอัยด้า”

“แกอยู่ไหน ถึงบ้านยัง”

“ยังเลย มีอะไรเหรอ”

“บีมันมาหาฉัน บอกว่าจะไปอยู่อเมริกา”

“ฮะ! อเมริกา!”

“อืม มันไปแล้ว ไปกับดี๊มัน”

“ไม่บอกกันล่วงหน้าเลย~”

“เฮอ เหลือกันสองคนแล้วสิเรา~”

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวเราค่อยโทรหาบีก็ได้”

“อื้ม งั้นฉันไปกินข้าวก่อนนะ”

“โอเคจ้ะ” เมื่อเด็กสาวคุยกับเพื่อนจบแล้วเธอจึงกดวางสายทันที

เวลาล่วงเลยผ่านไปราว1ชั่วโมง ตอนนี้เด็กสาวกำลังจะเคลิ้มหลับ ทว่าก็ต้องตื่นขึ้นเมื่อจู่ๆโทรศัพท์ของคิรันที่วางอยู่บนโต๊ะได้สั่นเพราะมีสายเรียกเข้า ซึ่งชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ร่างบางชะงักไปทันที เพราะคนที่โทรเข้ามานั้นก็คือ มิน พี่รหัสของเธอนั่นเอง

“ไม่รับแล้วกัน”

ธิดาเลือกที่จะไม่รับและคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงแทนจนโทรศัพท์หยุดสั่นไป แต่ผ่านไปไม่อีกกี่นาทีโทรศัพท์ก็ได้สั่นขึ้นอีกครั้ง ทำให้เธอนั้นต้องหงายขึ้นเพราะความอยากรู้ ซึ่งสายที่โทรเข้ามาครั้งนี้ไม่ใช่มิน แต่เป็นเพื่อนของคิรัน

“ไม่รับดีที่สุด!” ครั้งนี้เด็กสาวตัดสินใจเปิดโหมดห้ามรบกวน แต่ยังไม่ทันที่เธอนั้นจะได้กดข้อความไลน์ของมินก็ได้เด้งขึ้น

มิน : มินอยากเลี้ยงข้าวพี่รัน ที่ช่วยดูแลมินตอนมินเจ็บค่ะ

มิน : ถ้าไม่ว่าอะไร มาทานข้าวที่ห้องมินได้ไหมคะ เดี๋ยวมินทำให้ทาน

ประโยคเหล่านั้นที่มินส่งมาทำเอาเด็กสาวรู้สึกหวั่นใจไม่น้อย เพราะรุ่นพี่ของเธอเป็นผู้หญิงที่สวยในระดับหนึ่ง แถมยังดีกรีระดับขวัญหนุ่มๆในมหาวิทยาลัยและเล้าใจกว่าเธอหลายเท่า

“พี่มินชอบพี่รันสินะ~”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ในขณะเดียวกันเสียงเคาะประตูก็ได้ดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดเข้ามา ซึ่งคนที่เข้ามานั้นก็คือเลขาพยาบาลของคิรันนั่นเอง

“สวัสดีค่ะ อาจารย์หมอให้เอานมมาให้คุณค่ะ อีกประมาณ15นาที อาจารย์หมอก็น่าจะกลับเข้ามาแล้วค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ~” เด็กสาวกล่าวขอบคุณพร้อมกับส่งยิ้มให้นางพยาบาล ซึ่งนางพยาบาลก็ยิ้มตอบและเดินออกไปทันที

เมื่อพยาบาลออกไปแล้วเด็กสาวจึงกลับมาโฟกัสที่ข้อความของมินอีกครั้ง จนทำให้เธอนั้นเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองจนวิตกกังวล

แกรก!

ประตูถูกเปิดเข้ามาอีกครั้งซึ่งครั้งนี้เป็นคิรันที่เดินเข้ามา ทำให้เด็กสาวต้องรีบวางโทรศัพท์ของเขาลงทันทีก่อนจะหันไปส่งยิ้มและเอ่ยถาม

“เหนื่อยไหมคะ”

“นิดหน่อย หิวหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ พี่รันหิวไหมคะ”

“อืม หิวจนจะกินเธอได้ทั้งตัวแล้ว~” คิรันยื่นใบหน้าเข้าไปไกลใบหน้าของเด็กสาว เพื่อหวังจะหอมแก้มเธอ ทว่าเด็กสาวกับหันหลบและดันใบหน้าเขาออกแทน

“หอมหน่อย~”

“ไม่ค่ะ ที่นี่โรงพยาบาลนะเดี๋ยวคนอื่นเข้ามาเห็น”

“เป็นอะไร ทำไมทำหน้าแปลกๆ”

“ปะ..เปล่าค่ะ! ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน~”

“งั้นก็มาให้ฉันหอมสิ เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว”

“ทีเดียวนะคะ”

“อืม แต่2ข้าง”

“พี่รัน!”

“2ข้างไง”

ฟอดดดด ฟอดดดด

ไม่ทันที่เด็กสาวจะได้ปฏิเสธเธอก็ถูกคิรันหอมแก้มทั้งสองข้างทันที

“คนฉวยโอกาส~”

“หึ ฉันอยากทำมากกว่าหอมด้วยซ้ำ”

“ยะ..หยุดความคิดนั้นเลย~ หนูไม่คุยด้วยแล้ว!” คนตัวเล็กลุกและเดินหายเข้าไปในห้องน้ำทันที

“หึ!” คิรันยิ้มเยาะอย่างชอบใจพร้อมกับมองตามแผ่นหลังของเด็กสาวในชุดนักศึกษาเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดดู ก่อนจะเห็นว่าค้างอยู่ในหน้าแชทไลน์ที่มีข้อความของมินส่งมาเมื่อไม่กี่นาทีนี้

คิรันที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบกดเข้าไปอ่านทันที เลยทำให้เขารู้ทันทีว่าสาวน้อยของเขาบึ้งตึงใส่เขาเพราะอะไร เมื่อเป็นเช่นนั้นคิรันจึงตัดสินใจบล็อกไลน์และเบอร์ของหญิงสาวที่ไลน์มาทันที โดยที่ยังไม่ลบออกเพราะรอให้เด็กสาวที่อยู่ในห้องน้ำออกมาลบด้วยตัวเอง

เมื่อธิดาออกมาจากห้องน้ำเธอจึงเดินมานั่งที่เดิมโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา

“โกรธฉันเพราะคนอื่นหรือไง?”

“อะไรคะ?”

“ไลน์ของผู้หญิงคนนี้ ฉันบล็อกแชทกับเบอร์โทรแล้ว เธอลบมันออกให้ฉันด้วย”

“ทำไมต้องหนูคะ?”

“เธอจะได้รู้ว่าฉันไม่มีทางที่จะติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นอีก”

“…”

“ลบ” คิรันยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้กับเด็กสาว ซึ่งเธอนั้นก็รับเอาไว้และกดลบเพื่อนและเบอร์โทรออก ก่อนจะยื่นคืนให้กับเจ้าของ

“คิดอะไร?”

“เปล่าสักหน่อย~”

“คิดว่าฉันจะชอบผู้หญิงพวกนั้น?”

“เขาสวยแล้วก็มีดีกว่าหนูหลายอย่าง”

“เธอสวยกว่าผู้หญิงพวกนั้นเยอะ”

“แกล้งชมให้หนูดีใจเหรอคะ”

“ชมจากใจ”

“ว๊ายย!” สิ้นสุดประโยคของคิรันเด็กสาวก็ร้องขึ้นด้วยความตกใจทันที เมื่อจู่ๆเธอก็ถูกอุ้มให้ขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตักของเขาโดยหันหน้าเข้าหากัน

“เธอสวยทั้งข้างในและข้างนอก ไม่งั้นทำฉันติดขนาดนี้ไม่ได้หรอกนะธิดา”

“ชะ..เชื่อแล้วๆ~”

“พอจะโดนฉันทำโทษ ก็เชื่อกันง่ายเลยนะ”

“หะ..หิวข้าวแล้วนะคะ~” เด็กสาวแสร้งทำสีหน้าออดอ้อนเพื่อหวังให้คิรันเปลี่ยนเรื่องพาเธอไปทานข้าว แทนการทำอะไรเกินเลยในห้องนี้

“หึ! ไปก็ไป ฉันไปอาบน้ำก่อน”

“ค่ะ~” เธอตอบออกมาอย่างโล่งใจก่อนจะเปลี่ยนลงมานั่งที่โซฟาเช่นเดิม

———————————————

ไรท์ก็ไม่คิดว่าพี่รันจะอบอุ่นขนาดนี้🥴

กดใจ+คอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยเจ้าค่ะ🫶🏻

ไม่เมนท์งอลเด้ออ 555 สติ๊กเกอร์ก็ยังดีฮ้าบบ🥰🫶🏻