ตอนที่ 8. ความทรงจำสีเทา NC

EP08.ความทรงจำสีเทา NC

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะ ขอให้คุณมีความสุขในชีวิต :)” คารีน่าฝืนตัวเองให้ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ

เธอจัดการจุดไฟลงบนเทียนอีกครั้งก่อนจะยกเค้กที่อีกคนเก็บมาขึ้นมาถือพร้อมกับหันมาหาชาร์ลที่เดินตามเธอออกมาจากห้องนอน ด้วยรอยยิ้มที่เธอพยายามยิ้มออกมา แม้มันจะดูฝืนไปหน่อย แต่นี่ก็ดีที่สุดแล้วเท่าที่คารีน่าสามารถทำได้

“ฟู่ว” ชาร์ลมองหน้าคนถือเค้กแวบนึงก่อนที่เขาจะกัมหน้าลงไปเป่าเค้กแบบเก้ๆกังๆ เพราะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน ครั้งสุดท้ายที่เขาได้เป่าเค้กแบบนี้ก็คงจะเป็น…..ตอนที่แม่ของเขายังอยู่

“ขอบคุณนะ ฉันไม่ได้เป่าเค้กมานานมากเเล้ว” ชาร์ลเผลอพูดความในใจออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่มันก็แค่เพียงเสี้ยววิเท่านั้นที่เขาเผยสีหน้าแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนออกมา มันดูเป็นสีหน้าที่หม่นหมองอย่างไรชอบกล

“ลองทานดูนะคะ ฉันทำแบบหวานน้อยให้คุณเลย” เธอเอ่ยตอบแบบรู้ใจ แม้ในใจจะยังรู้สึกชาอยู่เกินทน แต่ก็อยากให้เขาได้ลองชิมเค้กฝีมือของตัวเอง

“อืม อร่อย กินด้วยกันสิ” เขาตอบกลับอย่างจริงใจก่อนจะตักเค้กเข้าปากแบบซ้ำๆ เพราะมันอร่อยจริงๆ มือหนาตักเค้กไปจ่อไว้ที่ริมฝีปากสีชมพู

คารีน่าชะงักไปเล็กน้อยให้กับการกระทำอันแสนชวนใจเต้น แต่สุดท้ายความทรงจำสีเทาก็แวบกลับมาดึงให้เธอดำดิ่งลงไปอยู่ดี

ทั้งสองกินเค้กกันไปสักพัก จนกระทั่งมันพร่องไปครึ่งก้อน คารีน่าจึงเอาเค้กที่เหลือไปเก็บใส่ตู้เย็นพร้อมกับเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ในจังหวะที่ชาร์ลกำลังโทรสั่งงานกับฟินิกซ์ เขาออกมาจากผับทั้งๆที่ยังทำงานไม่เสร็จเลย คงไม่พ้นลูกน้องคนสนิทที่ต้องรับหน้าที่นั้นแทน

ยี่สิบนาทีผ่านไป……

ร่างบางในชุดนอนสีขาวบางเบาเดินออกมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ชาร์ลเดินเข้ามาจากทางระเบียง เขาเห็นผมยาวสลวยเคลื่อนไหวตามแรงเดินของคนตัวเล็ก ก่อนที่เจ้าของร่างอรชรจะหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมกับดึงที่คาดผมมาคาดเอาไว้เพื่อทำการลงครีมก่อนนอนเหมือนที่เธอชอบทำ

ตึก ตึก

เท้าหนาเดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง คารีน่าตวัดสายตามองเขาผ่านทางกระจกบานใหญ่ กลิ่นครีมอาบน้ำหอมหวานนั่นทำให้ชาร์ลอดใจไม่ไหว จำต้องก้มลงไปสูดดมมันจากไหล่มนของเธอ

“อืม หอม” เขาบ่นพึมพำออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆซุกใบหน้าลงไปบริเวณซอกคอขาว

“ไปอาบน้ำก่อนสิคะ ไม่ได้จะกลับไปที่ผับอีกหรอก

ใช่ไหม” เมื่อพูดถึงผับคารีน่าก็ละสายตาออกไปจากเขา เธอไม่อยากพูดถึงเรื่องราวที่ทำให้รู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจอีกแล้ว

“จะกลับไปได้ยังไง ฉันยังไม่ได้ของขวัญพิเศษจากเธอเลยนะ” พูดจบปากหนาก็ขบเม้มไปบนซอกคอเนียนนุ่มเบาๆ สร้างความรู้สึกวูบหวิวให้กับท้องน้อยของคารีน่าได้เป็นอย่างดี

“อะอื้ออ ปะไปอาบน้ำก่อนสิคะ” หญิงสาวปรามเขาเสียงกระเส่า

เมื่อมือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข เขาลูบไล้ไปทั่วเลือนร่างของเธอ ชุดนอนบางๆนี่ไม่ต่างอะไรจากการที่เธอแก้ผ้าเลยสักนิด แค่เขาแนบตัวเข้ามาก็เท่ากับว่าเบียดเสียดเธอไปทุกส่วนแล้ว

“ฉันเพิ่งอาบมา ไม่ต้องไล่ให้ไปอาบอีกหรอกน่า”

จ๊วบ~

สิ้นเสียงบอกกล่าว ริมฝีปากของคารีน่าก็ถูกประจูบอย่างดูดดื่มทันที ชาร์ลไม่ปล่อยให้เวลาได้ผ่านล่วงเลยไปนาน เดิมทีอารมณ์ของเขาก็คุกครุ่นอยู่ในกายอยู่แล้ว ยิ่งพอได้มาเจอร่างอันนุ่มนิ่มกับกลิ่นกายที่ตัวเองติดใจ ไม่แปลกอะไรที่ลูกชายของเขาจะผงาดขึ้นมาเพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นกายสาวของคนตรงหน้า

แก่นกายยักษ์เหยียดตรงเป็นทรงยาวผ่านกางเกงขายาวสีดำ มันเด่นนูนเป็นลำขึ้นมา เสียดสีกับหลังเล็กของคารีน่าอย่างช่วยไม่ได้

“อื้มม จ๊วบ~ “

ชาร์ลจัดการหมุนร่างเล็กให้หันหน้ามาประจันกับเขาเพื่อที่เธอจะได้จูบตอบรับกับเขาง่ายๆเก้าอี้ทรงกลมปราศจากที่พิงถูกเลื่อนให้ไปชิดติดกับโต๊ะเครื่องแป้ง หลังบางเอนพิงไปด้านหลังเบาๆ ก่อนที่ชุดนานสีขาวบางนั้นจะถูกมือร้ายถลกให้เลิ่กขึ้นสูง

เผยให้เห็นกลีบกุหลาบสีชมพูปิดสนิทล่อตาล่อใจเขาทุกที

“ก่อนที่เธอจะให้ของขวัญฉัน ฉันจะให้รางวัลเธอก่อนนะเด็กดี…..ขอบคุณสำหรับเค้ก” เขาผละริมฝีปากออกมาจากเธอ ส่งมือขวาไปลูบไล้แก้มนุ่มเบาๆ ก่อนจะค่อยๆคุกเข่าแล้วก้มใบหน้าลงต่ำยิ่งขึ้น

สองมือหนาช่วยกันแยกขาเรียวออกจากกัน ก่อนที่ชาร์ลจะไม่รอช้า เขาก้มหน้าลงไปซุกกลางระหว่างขาของคนตรงหน้า

แผล่บ~ แผล่บ~

“อะอื้อออ อ๊ะ เสียว อ๊าา” คนตัวเล็กบิดกายเร้าๆ เหงื่อกาฬเริ่มผุดมาบนกรอบหน้าเมื่อโดนลิ้นหนาละเลงรัวใส่กลีบกุหลาบของเธอแบบไม่ให้พักหายใจ

มือหนาจัดการยึดเอวของคารีน่าเอาไว้มั่น เพราะเธอเอาแต่ดิ้นหนีเขาไม่หยุด สายตาคมเหลือบขึ้นไปมองใบหน้าอันแสนทรมานของเธอก่อนที่ชาร์ลจะบรรจงตวัดเรียวลิ้นขึ้นลงบริเวณกลีบทั้งสองข้างให้ถี่และเร็วขึ้น

“อ่ะ อ๊าา อื้ออ ชาร์ล มะไม่ไหวแล้ว” คนตัวเล็กครางออกมาไม่เป็นภาษา ทั้งยังไม่สามารถบังคับให้ร่างกายของตัวเองหยุดยิ่งได้

ความรู้สึกของเธอกำลังพุ่งทยานขึ้นสูง ท้องน้อยสั่นระริก ลมหายใจปั่นป่วนยามที่เขาสอดแทรกลิ้นมาเชยชมด้านในโพรงนุ่นนั่น ความเสียวซ่านตรงกลางกายสาวก็พุ่งขึ้นมาจนห้ามไม่อยู่

“อ๊ะ ชะชาร์ล กรี๊ดดดด” ร่างบางกระตุกเกร็งก่อนที่ร่องสวาทของเธอจะเต้นตุบๆ ส่งผลให้น้ำสีใสเอ่อล้นทะลักออกมาด้านนอก

เมื่อเห็นว่าอีกคนเสร็จสมอารมณ์หมายไปแล้ว ร่างแกร่งก็ไม่รอช้าที่จะอุ้มตัวคนที่กำลังนั่งหอบหายใจอยู่ขึ้นมา เพียงไม่นานคารีน่าก็ถูกเขาวางลงข้างของเตียง สองเท้าของเธอแตะพื้น ก่อนที่ชาร์ลจะจัดการถอดชุดนอนที่เธอเพิ่งใส่ไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงออกไปให้พ้นทาง

เนื่องจากร่างเพรียวไม่ได้ใส่ชั้นในอะไรอยู่แล้ว เพราะเธอรู้สึกว่าสบายตัวเวลานอนมากกว่าเวลาใส้ จึงทำให้มาเฟียหนุ่มสามารถจัดการร่างกายของเธอได้ง่าย

พรึ่บ!

กางเกงขายาวถูกปลดลงช้าๆก่อนที่ปลายกระลอกปืนจะดีดเด้งตัวออกมาจากความอึดอัดเต็มทน คารีน่าพยายามสะบัดสมองที่ขาวโพลนออกไป เหลือบตามาจดจ่อกับสิ่งตรงหน้า

“ถึงตาให้ของขวัญฉันแล้ว” เขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ กดไหล่บางให้เธอนั่งคุกเข่าลงไป

ส่วนคารีน่าก็ไม่ได้พูดอะไรเธอนั่งลงไปพร้อมกับใช้มือหยิบแก่นกายไซต์บิ๊กขึ้นมา กำมือเดียวยังไม่มิดลำ

“อืมมม” เสียงในลำคอถูกเปล่งออกมา พร้อมกับความรู้สึกเสียวซ่านบริเวณปลายหัวเห็ด

พ๊วบ~ พ๊วบ

“ซี๊ดดด แบบนั้นแหละ” เขาก้มลงมองคนตรงหน้าด้วยแรงแห่งตัณหา มือหนาเอื้อมไปจับศรีษะทุบสวยของเธอเอาไว้ ก่อนจะออกแรงขยับมันให้อีกคนกลืนกินท่อนรักได้อย่างตามใจ

แบบนี้อีกแล้ว….

“อะอึก อึก อื้อ” หญิงสาวมีใบหน้าเหยเกขึ้นมาทันควันที่อีกคนออกแรงขยับเอวสวนกระแทกท่อนเอ็นหนาเข้ามาในปากของเธอจนคับแน่นไปหมดแถมจุกและแสบคอด้วย

“อ่าา ดูดด้วย” เขาสั่งพร้อมกับหลับตาพริ้ม เริ่มขยับเอวอีกครั้ง โดยมีปากบางครอบงำท่อนรักนั้นเอาไว้ เธอไม่สามรถอมมันเข้าไปได้ทั้งแท่ง มันลึกเกินไปจนทำให้คารีน่ารู้สึกอยากอาเจียน

แต่ดูเหมือนชาร์ลจะไม่สน…..

ปึก! ปึก! ปึก!

“อึก อื้ออาน! อึก”

“เสียวชิบ ปากเธอนี่มัน!”

พรึ่บ!

เมื่อเห็นว่าอีกคนหน้าดำหน้าแดงไปหมดจากการกระทำของเขา ชาร์ลจึงปล่อยให้คารีน่าเป็นอิสระ ปากของเธอนิ่มมาก แต่มันก็ยังไม่พอที่จะทำให้เขาแตกออกมาได้ เพราะตอนนี้คนตัวสูงต้องการที่จะกระแทกใส่ร่องแน่นๆของเธอมากกว่า!

“นอนลงไป ฉันอยากเ_ดเธอท่านี้” ถ้อยคำหยาบคายหลุดออกมาจากปากหนา แต่คารีน่าก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรเพราะเขามักจะเป็นแบบนี้อยู่แล้วเวลามีความต้องการมากๆ