Se connecterPartager
CHAPTER 1 แม่กลับมาแล้ว
Date de publication:
2026-06-22 09:43:56ซันเดย์วิ่งทั้งน้ำตาโดยไม่สนใจทางตรงหน้าขาเล็กๆ ก้าวเร็วเท่าที่เด็กสามขวบจะทำได้ จนสุดท้ายก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างแรง
ปึก!
“โอ๊ย” ร่างเล็กกระเด็นล้มลงนั่งกับพื้นพรมนุ่มทันที
“ตายแล้ว! เจ็บตรงไหนมั้ยคะ” หญิงสาวตรงหน้ารีบย่อตัวลงหาเขาอย่างตกใจ
เอมลิรินทร์รีบประคองเด็กน้อยขึ้นมา มือเรียวลูบสำรวจตามแขนขาเล็กๆ อย่างเป็นห่วง กลัวว่าเด็กจะบาดเจ็บ
ซันเดย์ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แล้วดวงตากลมโตของเด็กน้อยก็เบิกกว้าง ภาพในความทรงจำที่เขาเฝ้ามองจากรูปถ่ายทุกคืน
“ไม่เจ็บครับ แม่! แม่จ๋า” เสียงเล็กสั่นเครือ ก่อนน้ำตาจะไหลพรากอีกครั้ง
เอมลิรินทร์ชะงักเด็กน้อยโผเข้ากอดเธอทันที แขนป้อมๆ กอดรอบคอเธอแน่นราวกับกลัวว่าจะหายไปอีก
“หนูเรียกใครว่าแม่จ๊ะ” เธอถามเสียงเบา หัวใจกลับเต้นแรงอย่างประหลาดเมื่อเห็นน้ำตาของเด็กคนนี้
“นี่ไงแม่ของซัน” ซันเดย์เงยหน้าขึ้นมองเธอทั้งสะอื้น คำพูดไร้เดียงสาทำให้เอมลิรินทร์นิ่งค้าง
“เอาล่ะๆ หนูหยุดร้องไห้ก่อนนะ เราไปหาที่คุยกันดีกว่า” เธอหันมองซ้ายมองขวาเผื่อว่าจะเห็นพ่อแม่ของเด็กน้อย
“ไปกันครับแม่” ซันเดย์ส่งยิ้มให้แก้มปริ โชว์ซี่ฟันเล็กๆ ที่เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ
เอมลิรินทร์พาเด็กน้อยออกมานั่งที่สวนด้านนอกของโรงแรม บริเวณนั้นเงียบกว่าด้านในมาก มีเพียงเสียงน้ำพุและลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านเบาๆ เธอหยิบแก้วน้ำผลไม้ส่งให้เด็กชาย
“ค่อยๆ ดื่มนะจ๊ะ”
“ครับ” ซันเดย์รับไปด้วยสองมือ ก่อนดูดน้ำเสียงดังจ๊วบอย่างเด็กๆ จนเธอเผลอยิ้มออกมา
หญิงสาวนั่งลงข้างเขา พลางมองสำรวจใบหน้ากลมๆ นั้นอีกครั้งยิ่งมองยิ่งรู้สึกคุ้นเคย โดยเฉพาะดวงตาและรอยยิ้มบางๆ แต่พอพยายามนึก ความปวดหนึบที่ขมับกลับแล่นขึ้นมาทันที เอมลิรินทร์ยกมือกดศีรษะเบาๆ
“เป็นอะไรรึเปล่าครับแม่”
“เอ่อ หนูชื่ออะไรจ๊ะ” เธอถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง พร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนให้
“แม่ลืมชื่อซันแล้วเหรอ” ซันเดย์ทำตาโตทันที น้ำเสียงน้อยใจเล็กๆ ทำให้เอมลิรินทร์ใจหาย แต่เด็กน้อยกลับรีบส่ายหน้าเอง
“ไม่เป็นไร ซันแนะนำตัวให้แม่รู้จักใหม่ก็ได้” เขาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะอย่างตั้งใจ ก่อนนั่งหลังตรงเหมือนเด็กดี
“ผมชื่อเด็กชายธีรภัทร พิสิฐเมธากร ชื่อน้องซันเดย์ อายุสามขวบครับ พ่อบอกว่าชื่อนี้แม่ตั้งให้เพราะซันเกิดวันอาทิตย์”
“หนูเป็นลูกของ…” เอมลิรินทร์นิ่งไปทันทีนามสกุลนี้เธอรู้จัก
“ลูกพ่อโซ่ครับ”
“อ๊ะ” เธอรีบจับหัวตัวเอง สีหน้าซีดลงทันที
“แม่!” ซันเดย์รีบขยับเข้าไปกอดแขนเธออย่างเป็นห่วง
“ซันเดย์!” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นอย่างร้อนรนเด็กน้อยสะดุ้ง ก่อนหันไปมอง
ธีรชลกำลังเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดผิดจากปกติ ข้างหลังมีเลียมและลูกน้องอีกหลายคนเดินตามมาติดๆ ทันทีที่มาถึง เขาก็คุกเข่าลงตรงหน้าลูกชาย
“ทำไมถึงทำแบบนี้ ห๊ะ พ่อกับลุงเลียมเป็นห่วงแทบแย่” น้ำเสียงดุจัด แต่แฝงความโล่งใจเอาไว้ชัดเจน
ซันเดย์เม้มปากทันที ดวงตาเริ่มแดงอีกครั้ง ก่อนจะโผเข้ากอดคอพ่อ ตกใจที่ได้ยินพ่อตะคอกใส่ตัวเอง คนที่ถูกตามใจมาตลอดจึงร้องไห้อย่างเสียขวัญ
“ฮึก ซันขอโทษ” เด็กน้อยร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
ธีรชลกอดลูกชายไว้แน่นเมื่อเห็นเด็กน้อยยังสะอื้นไม่หยุดมือใหญ่ลูบหลังเล็กๆ เบาๆ เพื่อปลอบ
“โอเคครับ พ่อไม่ดุแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ ก่อนเช็ดน้ำตาบนแก้มป่องของลูกชายออกให้ จากนั้นสายตาคมก็เหลือบไปเห็นแก้วน้ำบนโต๊ะสีหน้าของเขาเปลี่ยนทันที
“พ่อบอกแล้วใช่ไหม ว่าห้ามดื่มน้ำจากคนแปลกหน้า” น้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของคนเป็นพ่อ
ซันเดย์รีบก้มหน้าทันทีเพราะเขาไม่เชื่อฟังคำพูดของพ่อ แต่ก่อนเด็กน้อยจะได้พูดอะไร เสียงหวานของหญิงสาวก็ดังขึ้น
“ฉันเห็นน้องเขาบ่นหิวน้ำฉันเลยให้ค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วงนะคะ” เอมลิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ และทันทีที่แสงไฟจากสวนส่องกระทบใบหน้าชัดเจน ธีรชลก็เหมือนหยุดหายใจ เมื่อเขาเงยหน้ามอง
“นี่คุณ…” เสียงของเขาแผ่วลงอย่างไม่รู้ตัว
ดวงตาคมสั่นไหวทันทีที่มองเห็นผู้หญิงตรงหน้า ใบหน้าที่เขาคิดถึงทุกคืน ผู้หญิงที่หายไปจากชีวิตพร้อมบาดแผลในใจ
ผู้หญิงที่เขาตามหามาสามปี ธีรชลลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาไม่อาจละจากเธอได้เลย เอมลิรินทร์เองก็เริ่มอึดอัดกับสายตานั้น หัวใจเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ
ทั้งคู่ยืนนิ่งมองกันอยู่แบบนั้นราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงสองคน ลูกน้องของธีรชลต่างพากันถอยไปอยู่ห่างๆ ก่อนเสียงใสๆ ของซันเดย์จะดังแทรกขึ้นมา
“พ่อครับแม่สวยขึ้นใช่มั้ย มองตาไม่กะพริบเลย” เด็กน้อยมองผู้ใหญ่ทั้งสองสลับไปมา
“น้องซันเดย์ ฉันไม่ใช่แม่ของหนูจ้ะ”
เอมลิรินทร์รีบหันไปบอกเด็กน้อย สีหน้าดูลำบากใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงเรียกเธอว่าแม่ซ้ำๆ ทั้งที่เธอไม่เคยมีลูก
แต่ทันทีที่เห็นแววตาผิดหวังของเด็กชาย หัวใจของเธอกลับเจ็บแปลบอย่างประหลาด เหมือนกำลังทำร้ายใครบางคนที่สำคัญมาก
“ฮึก แม่โกรธอะไรพวกเรา ทำไมถึงพูดแบบนั้น” ซันเดย์เม้มปากแน่น น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง เสียงเล็กสั่นเครือจนคนฟังใจหาย
เด็กน้อยรีบเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้แน่น กลัวว่าเธอจะเดินหายไปอีก เอมลิรินทร์มองมือน้อยๆ ที่กุมเธออยู่แล้วใจสั่น
“ฉันไม่ใช่แม่หนูจริงๆ นะ” เธอพูดเบาๆ แต่ยิ่งพูด เด็กน้อยก็ยิ่งร้องไห้หนัก
“แม่อย่าไปจากซัน” เสียงสะอื้นดังขึ้นไม่หยุด
ภาพนั้นทำให้ธีรชลกำมือแน่น ดวงตาคมเต็มไปด้วยความโกรธที่กดไว้แทบไม่อยู่ เขามองผู้หญิงตรงหน้าเขาจำเธอได้ตั้งแต่ปลายผม
ทั้งโกรธทั้งเจ็บทั้งคิดถึงจนแทบคลั่ง ผู้หญิงคนนี้หายไปเกือบสามปี ทิ้งเขากับลูกไว้ข้างหลังโดยไม่มีแม้แต่คำอธิบาย
แต่วันนี้พอกลับมากลับทำเหมือนไม่รู้จักแม้กระทั่งลูกของตัวเอง ธีรชลหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างเย็นชา มองหญิงสาวด้วยความรู้สึกหลากหลาย
“พ่อพูดอะไรกับแม่หน่อย” ซันเดย์สะอื้นเสียงเบา ดวงตาแดงก่ำมองพ่ออย่างขอร้อง แต่ธีรชลกลับเบือนสายตาหนี
“กลับบ้านซันเดย์” น้ำเสียงเข้มและเด็ดขาดดังขึ้น พร้อมอุ้มลูกชายขึ้นแนบอกทันที และพาเดินออกไป
“ไม่กลับ ซันจะอยู่กับแม่!” เด็กน้อยร้องเสียงดัง ก่อนดิ้นแรงเพื่อให้พ่อปล่อย
“ซันเดย์ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ของลูก” ธีรชลขมวดคิ้วแน่น แขนที่อุ้มลูกกระชับขึ้นกว่าเดิม ซันเดย์ถึงกับร้องไห้หนักกว่าเดิม
“ไม่ใช่! นั่นคือแม่ ซันจำได้ ฮึก ปล่อยซัน!” เด็กน้อยส่ายหน้ารัวๆ ทุบไหล่พ่อเล็กๆ ด้วยความดื้อดึง น้ำตาเปียกแก้มทั้งสองข้าง
“อย่าดื้อกับพ่อ” เขาเริ่มเสียงแข็งเมื่อลูกเริ่มงอแง แม้ในใจจะเจ็บไม่แพ้กัน
“ซันเกลียดพ่อ! ซันจะไปกับแม่” คำพูดของลูกทำให้เขานิ่งไปชั่วขณะ เด็กน้อยร้องไห้จนหอบ
ประโยคนั้นเหมือนมีใครกระชากหัวใจธีรชลออกทั้งดวง เขาก้มมองลูกชายที่ดิ้นอยู่ในอ้อมแขน ดวงตาแดงจัดไม่ต่างกัน
เอมลิรินทร์ยืนมองภาพนั้นอยู่ห่างๆ ทั้งที่ควรเดินออกไป แต่ขากลับก้าวไม่ออก ยิ่งได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กน้อย หัวใจเธอก็ยิ่งปวดหนึบจนแทบหายใจไม่ออก
น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาเงียบๆ โดยไม่รู้ตัว เธอไม่เข้าใจทำไมถึงเจ็บขนาดนี้ ทำไมแค่เห็นเด็กคนนั้นร้องไห้ เธอถึงรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังแตกสลาย
“ฮึก แม่”
เสียงเรียกนั้นทำให้เธอกำมือแน่น ภาพบางอย่างเริ่มแล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง ทำให้เธอต้องบีบขมับตัวเองเบาๆ เพื่อคลายความปลดหนึบ
“น้องเพลง เป็นอะไร” กองทัพจับไหล่น้องสาวไว้
“ไม่มีอะไรคะ” เธอส่ายหน้าพร้อมเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว
“ใครทำอะไร”
“ไม่มีค่ะ แค่รู้สึกปวดหัว”
กองทัพมองน้องสาวพร้อมพยักหน้าเบาๆ เขาประคองตัวเอมลิรินทร์ เพราะกลัวว่าน้องสาวจะเป็นอะไรไป สายตามองด้วยความเป็นห่วง
“กลับบ้านกัน”
“เมื่อ 3 ปีก่อน เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”
“น้องเพลงถามพี่ทำไม”
“ไม่มีค่ะ เพลงอาจคิดมากไปเอง” เธอส่งยิ้มให้เขา ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินกลับไปยังลานจอดรถ
Dernier chapitre
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก บทส่งท้าย ไม่จากกันอีก
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ขณะที่ธีรชลยังนอนกอดเอมลิรินทร์อยู่ไม่ห่าง หลังจากได้นอนหลับเต็มอิ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน แต่ความสงบในเช้าวันหยุดอยู่ได้ไม่นาน“พ่อครับ ซันหิว” เสียงใสของซันเดย์ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆ ที่ปีนขึ้นมาบนเตียงอย่างคล่องแคล่ว เด็กชายนั่งลงข้างพ่อ ก่อนเขย่าตัวเขาเบาๆ“ซันเดย์ อย่ามากวนพ่อ” เขาพลิกตัวหนี ซุกหน้าลงกับหมอนราวกับยังไม่อยากตื่น แต่ซันเดย์ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ“ซันอยากให้พ่อทำกับข้าวให้” เมื่อเห็นว่าพ่อยังเงียบ เด็กชายจึงยื่นมือไปกระชากผมพ่อสุดแรง“โอ๊ย!” เขาสะดุ้งลุกขึ้นทันที มือรีบยกขึ้นลูบศีรษะตัวเองป้อยๆ ก่อนหันไปมองลูกชายด้วยสายตาง่วงงุน“ซันพ่อนอนอยู่นะ”“แม่ตื่นมาดูน้องตั้งแต่เช้า พ่อลงไปทำกับข้าวให้ซันหน่อย” ซันเดย์กะพริบตาปริบๆ ก่อนยิ้มกว้างเขาถอนหายใจออกมาแม่บ้านมีเป็นสิบคน แต่ลูกชายเลือกที่จะมาวอแวกับเขา ชายหนุ่มขยี้เปลือกตาก่อนจะลุกขึ้น“โอเคครับ คุณชายซันเดย์วันนี้อยากกินอะไร”“แพนเค้กรูปไดโนเสาร์!” ดวงตากลมโตของเด็กชายเป็นประกายทันที“เอารูปหัวใจไปก่อนแล้วกัน” เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง“ก็ได้ครับ!” ซันเดย์ตอบเสียงดัง ก่อนรี
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 29 น้องซีโน่
เสียงหาวหวอดเบาๆ ดังขึ้นจากเปลเด็กอ่อนที่วางอยู่ข้างเตียง เอมลิรินทร์ยิ้มบางพลางมองลูกชายคนเล็กที่เพิ่งลืมตาตื่นได้ไม่นาน เด็กชายภัทรพล หรือที่ทุกคนเรียกกันติดปากว่า “น้องซีโน่” กำลังขยับมือเล็กๆ ไปมาอย่างน่าเอ็นดูแต่ก่อนที่เธอจะได้อุ้มลูกชายคนเล็ก ก็มีเจ้าตัวน้อยอีกคนวิ่งเข้ามาเกาะขอบเตียงเสียก่อน“แม่ครับ เมื่อไหร่น้องจะตื่น”คำถามเดิมที่ซันเดย์ถามซ้ำแทบทุกชั่วโมง ทำให้คนเป็นแม่หัวเราะออกมาเบาๆ“ซันอย่าไปปลุกน้องนะลูก” เธอเอ่ยเตือนลูกชายคนโตที่นั่งเฝ้าน้องไม่ห่างตั้งแต่เช้า“ซันไม่มีเพื่อนเลย เมื่อไหร่น้องจะวิ่งได้” เด็กชายเม้มริมฝีปากอย่างเสียดาย ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองน้องอย่างระมัดระวัง“รอน้องโตกว่านี้ก่อนนะ ตอนนี้น้องยังเป็นเบบี๋อยู่เลย” ประโยคใสซื่อทำให้หญิงสาวอดยิ้มไม่ได้ เธอดึงซันเดย์เข้ามากอดไว้ข้างตัว แล้วลูบผมนุ่มของลูกชายเบาๆ“อีกนานไหมครับ”“ไม่นานหรอก เดี๋ยวแป๊บเดียวน้องก็คลานตามพี่ซันแล้ว”“จริงเหรอครับ! งั้นซันจะสอนน้องเตะบอล สอนต่อเลโก้ แล้วก็แบ่งขนมให้น้องด้วย” ดวงตากลมโตของซันเดย์เป็นประกายขึ้นมาทันที“แบ่งจริงหรือเปล่า”“จริงครับ แต่ถ้าเป็นช็อกโกแลตซันขอเก็บไว้ครึ่
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 28 ภรรยาของผม
งานวิวาห์ของธีรชลและเอมลิรินทร์ถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นกว่ากำหนดเดิม เขาไม่อยากให้ภรรยาต้องเหนื่อยมาก หากปล่อยให้ครรภ์โตไปกว่านี้งานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่อบอุ่น ท่ามกลางแขกคนสนิทและคนในครอบครัวที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญ แสงไฟสีอบอุ่นเสียงดนตรีคลอเบาๆ และรอยยิ้มของทุกคน ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขหลังเสร็จพิธี ธีรชลยืนคุยกับเพื่อนสนิทอยู่มุมหนึ่งของงาน ขณะที่สายตายังคงมองไปหาเจ้าสาวที่กำลังพูดคุยกับแขกไม่ห่าง“ยินดีอีกครั้งนะเพื่อน” ชนะศึกยกแก้วน้ำขึ้นชนกับแก้วของเขาเบาๆ พร้อมส่งยิ้มให้“ยินดีกับมึงด้วย” ธีรชลยิ้มตอบเบาๆ“ยินดีอะไรกูไม่ได้แต่งงาน” ชนะศึกขมวดคิ้วทันที“ดีใจที่มึงมีเมีย พร้อมมีลูกด้วยไง” คนเป็นเจ้าบ่าวหัวเราะในลำคอช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ชนะศึกหายเงียบไปจากกลุ่ม เพราะต้องจัดการปัญหาครอบครัว ถึงเจ้าตัวจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ธีรชลรู้ดีว่าเพื่อนผ่านอะไรมาหนักไม่น้อย“ไร้สาระ” ชนะศึกส่ายหน้าอย่างเอือมระอา“เอาน่า อย่าน้อยเมียมึงก็เลี้ยงลูกได้ดีแหละ”“หุบปาก” ชายหนุ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟยามที่คนอื่นพูดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียของเขา เขาจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำไป“ไม่พูดเล่น
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 27 ซันเดย์จะมีน้องแล้ว
ธีรชลนั่งกอดอกอยู่ปลายเตียง สีหน้าตึงเครียดจนแทบไม่มีรอยยิ้มให้เห็นตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตั้งแต่เอมลิรินทร์เริ่มมีอาการแปลกๆเธอก็ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้สักเท่าไร ทุกครั้งที่เขาเดินเข้าไปหา หญิงสาวจะขมวดคิ้ว ทำหน้าเหมือนพะอืดพะอม ก่อนผลักไหล่เขาออกเบาๆ จากที่เคยนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกัน กลายเป็นว่าเธอขยับหนีทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้“พ่อมานั่งทำอะไรตรงนี้” ซันเดย์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะปีนขึ้นเตียงมานั่งข้างผู้เป็นพ่อ“แม่เราน่ะสิ ไม่ยอมให้พ่อเข้าใกล้เลย” เขาถอนหายใจยาว“อ๋อ แม่บอกเหม็นขี้หน้าพ่อ” เด็กน้อยกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา“แม่พูดแบบนั้นจริงเหรอ” คนเป็นพ่อหันขวับมามองลูกชายทันที“จริงครับ”ยิ่งฟังสีหน้าของชายหนุ่มก็ยิ่งหม่นลง หรือว่าเขาทำอะไรผิดไปโดยไม่รู้ตัว หรือช่วงนี้เขาทำงานหนักจนละเลยเธอ“หรือจะแอบมีคนอื่น” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ จนซันเดย์ต้องหันมามองด้วยความสงสัย“คนอื่นอะไรพ่อ”“เปล่าไม่มีอะไร” เขาสะดุ้งรีบส่ายหน้า แต่ในใจกลับคิดวนเวียนไม่หยุดหญิงสาวเปลี่ยนไปมากจริงๆ เธอไม่ยอมให้เขาแตะตัว ไม่อยากกินอาหารเหมือนเดิม บางวันก็เวียนหัว บางวันก็อารมณ์แปรปรวนจนเ
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 26 เหม็นขี้หน้า
หลังผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามากมาย ในที่สุดครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งค่ำวันนี้ธีรชลและเอมลิรินทร์ตั้งใจจัดงานฉลองวันเกิดย้อนหลังให้ซันเดย์อย่างเรียบง่ายที่ร้านอาหาร ซันเดย์ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อมองเทียนบนหน้าเค้ก“อธิษฐานก่อนสิลูก” เธอพูดพลางลูบผมนุ่มเบาๆเด็กน้อยพยักหน้า ก่อนหลับตาลงยกมือประสานกันอย่างตั้งใจ แม้ไม่มีใครรู้ว่าเขาขออะไร แต่รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กๆ ก็ทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่อดยิ้มตามไม่ได้ เมื่ออธิษฐานเสร็จ ซันเดย์ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเป่าเทียนจนดับลง“เย้!” เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกัน หญงิสาวดึงลูกชายเข้ามากอด ก่อนจูบแก้มเบาๆ“ลูกแม่โตขึ้นอีกปีแล้วนะครับ”“ซันรักแม่นะครับ” ซันเดย์ยิ้มกว้าง ก่อนหันมากอดแม่แน่นหัวใจของเอมลิรินทร์อบอุ่นจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เด็กน้อยคนนี้ต้องเติบโตมาโดยไม่มีเธออยู่ข้างกายนานหลายปี และวันนี้เขากลับมากอดเธอพร้อมรอยยิ้มที่สดใสที่สุด“ไม่รักพ่อบ้างเหรอ” เขาที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำหน้างอนเล็กน้อย“ซันเห็นหน้าพ่อทุกวันแล้ว” ซันเดย์หันมองพ่อ ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจังคำตอบนั้นทำเอ
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 25 มีน้องให้ซันเดย์
หลังออกจากโรงพยาบาล เอมลิรินทร์กลับมาพักฟื้นที่บ้าน อาการของเธอดีขึ้นตามลำดับ แม้จะยังต้องพักผ่อนให้มาก แต่สิ่งที่ช่วยเยียวยาหัวใจได้ดีที่สุดคงหนีไม่พ้นลูกชายตัวน้อยที่คอยวนเวียนอยู่ข้างกายไม่ห่างซันเดย์คอยหยิบน้ำให้แม่บ้าง เอาผ้าห่มมาคลุมให้บ้าง จนเธออดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ ช่วงบ่ายขณะที่เธอนั่งอ่านนิทานอยู่บนโซฟา เด็กน้อยก็ขยับเข้ามาซุกข้างๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นถามด้วยสีหน้าจริงจัง“แม่ครับ ทำไมแม่ยังไม่มีน้อง”“หนูอยากมีน้องเหรอครับ” เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันมามองลูกชาย“คุณลุงก็ยังไม่มีเบบี๋ พ่อก็ไม่มีน้ำยาจะทำน้องอีก” ซันเดย์พยักหน้าหงึกหงักทันที“ซันเดย์! ใครสอนลูกพูดแบบนี้” เธอเรียกชื่อลูกเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเด็กน้อยกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรผิด ตอนที่พูดเรื่องนี้กับพ่อก็ทำหน้าตาแบบนี้ หรือคำพวกนี้จะห้ามพูด“ซันแค่ถามเองครับ” เด็กน้อยขยับเข้ามากอดแขนแม่ไว้แน่น ก่อนทำหน้าหงอย“แม่ไม่ได้ว่าอะไร”“แม่มีน้องให้ซันหน่อยนะครับ ซันเหงา” น้ำเสียงออดอ้อนปนเศร้านั้นทำให้หัวใจของคนเป็นแม่อ่อนยวบลงทันที“ตอนนี้ซันมีพ่อกับแม่อยู่ทั้งคนนะครับ ทำไมถึงเหงาล่ะ” เธอดึงล
Vous vous intéresseriez aussi à
