เข้าสู่ระบบ“ พี่นวดให้แบบนี้ รู้สึกดีไหม ”“ ไม่ค่ะ เรารีบไปนอนกันเถอะนะคะ หนูจะได้ไปดูลูกด้วย ” เฌอแตมจับมือซุกซนของแม็กเครย์ออกจากทรวงอกอิ่ม“ ลูกหลับไปแล้ว กว่าจะตื่นก็ตอนเช้า ”“ อ๊ะ! ตรงนั้นมัน ” ริมฝีปากเล็กพูดออกมาเสียงสั่น มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงมากอบกุมเนินเนื้ออ่อนนุ่มไว้ ส่วนอีกข้างแยกเรียวขาคู่
หลังจากดินเนอร์หวานสุดเซอร์ไพรส์จบลงทั้งคู่ก็รีบกลับมาที่คฤหาสน์ของตระกูลอัศว์วัชรโสภณทันที แม่ของเขาเพิ่งโทรมาบอกว่าแม็กซ์เวลล์นอนหลับไปแล้ว จากคำบอกเล่าของแม่สามี วันนี้ลูกชายตัวน้อยของเธอวิ่งเล่นซุกซนทั้งวันจนเหนื่อยอ่อนและหลับไปเมื่อตอนทุ่มครึ่ง ซึ่งเป็นเวลาเข้านอนปกติของลูกชายตัวน้อย ภายใ
“ พี่ถอดให้เอง ” รอยยิ้มกระตุกขึ้นบนริมฝีปาก ขณะเอื้อมมือออกไปปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดจนถึงชายเสื้อ จัดการถอดเสื้อและปลดตะขอบราเซียร์ลูกไม้สีขาวโยนไปไว้ด้านล่างของโต๊ะทำงานดวงตาคมเข้มเป็นประกายขณะมองดูทรวงอกอิ่มสวยของเมียรัก มือทั้งสองกอบกุมบีบขยำความนุ่มหยุ่นจนเต็มไม้เต็มมือ แม็กเครย์โน้มใบหน
ตอนพิเศษสองปีผ่านไป..เฌอแตมเคาะประตูห้องสองสามครั้งก่อนจะมีเสียงตอบรับออกมาจากด้านใน บานประตูห้องทำงานถูกเปิดกว้างออกก่อนที่มือเล็กจะทันได้เอื้อมมือออกไปจับลูกบิดเพื่อเปิดประตูเข้าไปด้วยซ้ำ ร่างบางชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดีแต่งตัวภูมิฐานกำลังเดินออกมาพร้อมกับเลขาและลู
“ อ๊าา!! ”ตั้งแต่เฌอแตมตั้งครรภ์ ร่างกายของเธอดูจะรู้สึกไวไปหมดแถมยังมีอารมณ์มากกว่าปกติในบางครั้งและยังเสร็จเร็วจนเธอรู้สึกแปลกใจ เสียงน้ำที่ดังออกมาจากห้องน้ำเงียบหายไปสักพักก่อนที่แม็กเครย์จะเดินออกมาด้วยใบหน้าที่ผ่อนคลายสบายอารมณ์กว่าเดิม ร่างสูงเดินเข้ามาที่เตียงก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างเฌอแ
“ เอ่อ..หนูรู้สึกง่วงๆ เราไปนอนกันเถอะนะคะ ” ริมฝีปากเล็กเอ่ยบอก ร่างบางขยับตัวออกมาห่างจะคนตัวโตด้านหลัง แม็กเครย์ก็ไม่ได้ขัดอะไร ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำอย่างว่าง่ายและเดินตามร่างบางที่เดินออกจากห้องน้ำไปแม็กเครย์ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนกอดร่างบางไว้แบบนั้น เขาไม่ได้ง่วงและก็ยังไม่อยาก
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าและอากาศเย็นๆ จากลมทะเลที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนทำให้ร่างบางที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องที่ไม่คุ้นชินสายตา ห้องนอนขนาดใหญ่ที่เฟอร์นิเจอร์ตกแต่งในห้องทุกชิ้นล้วนเป็นสีขาวสะอาดตา หน้าต่างบานใหญ่ที่กรุกระจกรอบทิศนั้นเปิดก
“ อ๊า! ค..คุณ อื้ออ ยะอย่า หนู...หิวข้าวแล้ว เราไปทานข้าวกันเถอะนะคะ ” เฌอแตมพูดโพล่งออกมาทันทีเมื่อเขายังไม่ยอมหยุดเคลื่อนไหวริมฝีปากหนาคลอเคลียอยู่ตรงซอกคอขาวและขบเม้มผิวเนื้อเบาๆ ขณะที่มือก็ยังจับนั่นนิดขยำนี่หน่อย เขาทำราวกับร่างกายเธอนั้นเป็นของตัวเอง สัมผัสวาบหวิวเหล่านั้นทำท้องไส้ปั่นป่วนไปห
“ กูอยากให้พวกมึงพูดอีกครั้งชัดๆ ใครจ้างให้พวกมึงมาหักหลังพวกกู”“..มะเมฆินทร์ครับ ” ชายคนหนึ่งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เวลานี้ได้แต่สวดมนต์ภาวนาให้เจ้านายละเว้นชีวิตแต่ทางรอดนั้นช่างดูริบหรี่เต็มที พวกเขาต่างรู้ดีว่าบทลงโทษสำหรับลูกน้องที่ทรยศนั้นมีสถานเดียวคือ ตายเท่านั้นแค่ได้ยินชื่อเมฆินทร
แม็กเครย์มองดูใบหน้าหวานที่หลับตานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ร่างบางนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร ไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ มาเฟียหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาหนักๆด้วยความหงุดหงิด สายตาคมเหลือบลงมองดูหน้าปัดนาฬิกาครู่หนึ่ง เขาไม่มีเวลามากพอจะปราบพยศเด็กดื้อแบบเธออีก มาเฟียหนุ่มผละห่างออกจากร่างบางก่อนจะเดินอ







