จดหมายจากบิดา

“กลับเรือนของเจ้าเสียเถิดอาเจิ้ง”เสียงแข็งของมารดาเอ่ยย้ำอีกครั้ง

“ขอรับท่านแม่ เช่นนั้นข้าฝากจดหมายของท่านพ่อตาให้อวี้ซินเหยียนด้วยนะขอรับ”

“อืมแม่จะจัดการให้อย่างดีที่สุด”

            เสวียนเจิ้งโจวจำต้องเดินจากไปทั้ง ๆ ที่ยังคาใจ แต่เขาต้องกระทำตามที่ตนเองได้ตัดสินใจเลือกเพราะผู้ใหญ่รับรู้กันทั้งหมดแล้ว อีกทั้งเสนาบดีอวี้จิ่งเทายังฝากจดหมายมาให้บุตรสาวอ่านและปฏิบัติตาม แต่เขายังไม่ได้อ่านใจความในจดหมายเพราะเกรงว่าจะเป็นการเสียมารยาทหากเปิดอ่านก่อนผู้รับ

คล้อยหลังบุตรชาย หลี่มู่หลันจึงเปิดอ่านจดหมายจากเสนาบดีอวี้จิ่งเทาที่เขียนถึงบุตรสาว ถึงจะรู้ว่าเป็นเรื่องไม่สมควรกระทำแต่ทุกเรื่องในจวนตระกูลเสวียนย่อมมิอาจปล่อยให้หลุดรอดสายตาไปได้

“จินเยี่ย นำจดหมายฉบับนี้เข้าไปให้อวี้ซินเหยียนอ่าน หากนางตัดสินใจเลือกอย่างหลังก็จงรอคอยให้นางลงนามให้แล้วเสร็จค่อยถือจดหมายกลับมาให้ข้า อย่าลืมบอกกล่าวนางด้วยว่าวันรุ่งขึ้นเรือนเล็กหลังนี้จะกลายเป็นที่อยู่อาศัยของสาวใช้ตระกูลอวี้ผู้มาใหม่ คงไม่ต้องให้ข้าบอกว่านางควรจัดการอย่างไรต่อไป” น้ำเสียงราบเรียบของผู้เป็นใหญ่ในจวนเอ่ยออกไปเมื่ออ่านข้อความในจดหมายจบ

           “เจ้าค่ะนายหญิง” สาวใช้รับคำแล้วรีบเข้าไปจัดการตามที่เจ้านายต้องการทันที

           “อย่าหาว่าข้าใจร้ายเลยอวี้ซินเหยียน เวลา 6 ปี เป็นระยะเวลานานเพียงพอที่เจ้าจะพิสูจน์ตนเองให้คนในจวนยอมรับแต่เจ้าก็ไม่มีความสามารถ เช่นนั้นก็จงให้ผู้อื่นเข้ามาทำหน้าที่แทนเสียเถิด อย่างน้อย ๆ ข้าก็มอบสินเดิมคืนให้แก่เจ้าทั้งหมดมิได้เก็บไว้เองเลยสักชิ้น”

           หลี่มู่หลันกล่าวเสียงเบา ถึงจะนึกสงสารลูกสะใภ้ใหญ่กับหลานชายพิการอยู่บ้าง แต่นางก็มองเห็นว่าอนาคตอันใกล้คงจะมีแต่ความวุ่นวายเกิดขึ้นในจวนตระกูลเสวียน หากไม่จัดการให้เด็ดขาด จึงตัดใจละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่นางเล็งเห็นว่าเป็นปัญหา หากครานี้อวี้ซินเหยียนไม่ยินยอมเลือกสักทางคงได้เห็นดีกันอย่างแน่นอน

           จินเยี่ยเข้าไปในเรือนหลังเล็กได้ไม่นานก็เดินออกมาด้วยสีหน้างุนงงสงสัยในหลายเรื่องราว สาวใช้คนสนิทรีบยื่นจดหมายคืนให้เจ้านายที่ยืนรอคอยฟังรายงานอย่างใจจดใจจ่อ

“นางยอมหรือไม่ จินเยี่ย”นายหญิงของจวนถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

“ยอมเจ้าค่ะ คุณหนูอวี้ซินเหยียนอ่านจดหมายเพียงชั่วครู่ทั้งยังไม่กล่าวสิ่งใดเลยสักคำ จากนั้นก็ลงนามโดยไม่ลังเลเลยสักนิด”

“เช่นนั้นเจ้ารีบไปแจ้งบ่าวไพร่ให้จัดเตรียมรถม้าคันใหญ่ที่สุดของจวน แล้วขนสินเดิมของนางที่ข้าเตรียมไว้ขึ้นไปไว้ในรถม้าทั้งหมด หากชักช้าเรื่องราววุ่นวายใหญ่โตคงมิแคล้วมาเยือนเป็นแน่”

“เจ้าค่ะนายหญิง”

สองนายบ่าวเดินจากไปแล้ว ด้านหลังของพวกนางมีสองคนแม่ลูกกับอีกหนึ่งสาวใช้ ที่อยู่ในชุดเตรียมพร้อมออกเดินทางมองตามอยู่ห่าง ๆ

“เจ้าตัดสินใจดีแล้วหรือเจียวหลิงที่จะติดตามข้ากับลูกไป หากเจ้ายังอยู่ที่นี่คงไม่มีผู้ใดขับไล่เจ้าหรอก มิแน่ว่าเจ้าอาจจะได้เจอสหายที่มาจากจวนตระกูลอวี้ก็เป็นได้”

           “บ่าวจะไปกับคุณชายน้อยเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวเลี้ยงคุณชายน้อยมาตั้งแต่แบเบาะ ย่อมผูกพันและหวังดีกับคุณชายน้อยมากที่สุด อย่าห้ามบ่าวเลยนะเจ้าคะ บ่าวรักคุณหนูกับคุณชายน้อย หากจะพากันไปอยู่ที่ใดขอให้บ่าวได้ติดตามไปด้วยทุกที่เถิด”

           เจียวหลิงคุกเข่าลงอ้อนวอนเจ้านาย เพราะนางไม่อยากแยกจากคุณชายที่นางเลี้ยงดูเยี่ยงบุตรในอุทร ถึงจะลำบากแค่ไหนแต่นางก็ไม่เคยทอดทิ้งให้คุณชายน้อยต้องอยู่คนเดียวเลยสักครั้ง

           “ขอบใจเจ้ามากเจียวหลิง หากไม่มีเจ้า ข้าก็ไม่มีผู้ใดที่ไว้ใจได้อีกแล้ว”

          ซินเหยียนกล่าวพลางก้มลงไปพยุงสาวใช้แสนดี ผู้ที่ดูแลบุตรชายแทนอวี้ซินเหยียนมานานหลายปีให้ลุกขึ้นยืน หากไม่มีเจียวหลิงเสวียนเป่าคังคงมีสภาพที่ย่ำแย่ยิ่งกว่านี้หลายเท่า

           “เหตุใดคนตระกูลเสวียนจึงใจร้ายกับคุณหนูยิ่งนักเจ้าคะ หากเป็นเช่นนี้คุณหนูจะไปอยู่ที่ใด หรือคุณหนูจะกลับจวนตระกูลอวี้ แต่ฮูหยินรองของนายท่านจะยอมรับพวกเราหรือเจ้าคะ ยิ่งขาคุณชายน้อยเดินไม่ได้เยี่ยงนี้บ่าวยิ่งมองไม่เห็นหนทางที่สตรีผู้นั้นจะยินยอม” เจียวหลิงรัวคำถามออกไปด้วยความเป็นห่วงคุณหนูกับคุณชายน้อยของนาง

           “ข้าจะไปซื้อจวนหลังเล็ก ๆ ย่านชานเมืองเพื่ออยู่กับเจ้าและเสี่ยวเป่าตามลำพัง จากนั้นก็ปลูกผักไว้กิน หากเหลือก็เก็บขายให้ชาวบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ พอให้มีอาชีพทำกิน มิได้อยากร่ำรวยไปกว่านี้แล้ว เพราะสินเดิมของข้าหากนำไปขายก็คงได้ตำลึงมามากโข พวกเรามิได้ลำบากยากแค้นอย่างที่เจ้ากำลังเป็นกังวลหรอกเจียวหลิง ส่วนตระกูลอวี้ข้าคงไม่กลับไปแล้ว ท่านพ่อเลือกที่จะกระทำเช่นนี้ แสดงว่าข้าคงมิได้มีน้ำหนักในใจท่านเลยแม้แต่น้อย หากวันข้างหน้าสภาพจิตใจของข้าพร้อมกว่านี้คงได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมเยียนท่านสักครา”

          จดหมายที่นางได้รับจากแม่สามีคือจดหมายจากบิดาของอวี้ซินเหยียน เสนาบดีอวี้จิ่งเทาเขียนสั่งการบุตรสาวคนโตให้ยินยอมรับน้องสาวต่างมารดาเข้าจวน หากไม่ยินยอมก็จงลงนามในหนังสือหย่าของบุตรเขยแล้วพาบุตรชายพิการออกจากจวนตระกูลเสวียนทันที

ส่วนจดหมายอีกหนึ่งฉบับที่แนบมาคู่กัน เป็นหนังสือหย่าที่มีลายมือของแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวลงนามไว้ก่อนหน้าแล้ว แม่สามีให้สาวใช้นำมาให้นางลงนามต่อท้ายจึงจะถือว่าเสร็จสมบูรณ์

อวี้ซินเหยียนถึงกับสบถอยู่ในใจเมื่อได้อ่านใจความในจดหมาย ซึ่งเป็นคำสั่งของบิดาผู้มากด้วยอำนาจคนหนึ่ง แต่ตาเฒ่าผู้นั้นก็ไม่เคยใส่ใจชีวิตความเป็นอยู่ของบุตรสาวกับหลานชายเลยสักครั้ง ทั้งยังแสดงออกชัดเจนว่ารักบุตรีคนรองมากกว่า ถึงขั้นยินยอมให้อวี้ซูเซียวแต่งงานกับพี่เขยของนาง ช่างเป็นครอบครัวที่เห็นแก่ตัวยากที่ทำจะใจเคารพได้ลง

‘คนพวกนี้ช่างอยู่ในกะลาโดยแท้ เห็นเด็กพิการเหมือนเห็นปีศาจ พวกเจ้าสิปีศาจมันน่าเอาระเบิดมาถล่มจวนให้ย่อยยับ’

ขณะที่อ่านจดหมายจากบิดาของอวี้ซินเหยียน นางต้องพยายามเป็นอย่างยิ่งเพื่อไม่ให้บันดาลโทสะออกไป บิดาแบบไหนกันแน่จึงสั่งให้บุตรสาวกระทำเช่นนี้ ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าอวี้ซินเหยียนมีบุตรชายพิการให้ดูแล ยังดีที่สาวใช้ของแม่สามีรีบบอกกล่าวเรื่องสินเดิมที่นางจะได้รับคืนทั้งหมด ซินเหยียนจึงผ่อนคลายความตึงเครียดลงทันที หลงเหลือไว้เพียงความดีใจและโล่งใจ ที่นางได้รับอิสรภาพตั้งแต่วันแรกที่ย่างเท้าเข้ามาในจวนหลังใหญ่แต่ไร้ซึ่งความสุข