เสียงของความสุข

“เครื่องประทินโฉมอะไร เกรงว่าจะทำให้ผิวหน้าพังมากกว่างดงาม จิตใจของเจ้าช่างชั่วร้ายยิ่งนักอวี้ซูเซียว” ซินเหยียนก้มลงดอมดมกลิ่นแป้งขาวสำหรับผัดหน้าและผงแต่งแต้มสีสันต่าง ๆ ก็พบเจอกับกลิ่นผิดปกติจึงรีบโยนทุกอย่างออกไปให้พ้นตัว

            เครื่องประทินโฉมที่วางเรียงรายอย่างไร้ระเบียบถูกเก็บทิ้งทั้งหมด จะได้ไม่มีผู้ใดนำไปใช้ต่อจนผิวหน้าย่ำแย่เฉกเช่นอวี้ซินเหยียนคนเดิม ในความทรงจำที่นางเห็นคืออวี้ซินเหยียนผู้นั้นผิวพรรณเห่อแดงเป็นหย่อม ๆ จึงจำเป็นต้องทาแป้งให้หนาเตอะเข้าไว้ เพื่อปกปิดร่องรอยที่เกิดจากอาการแพ้เครื่องประทินโฉม

“เครื่องสำอางผสมพิษอ่อน ๆ หรืออย่างไร” นางทั้งเก็บทิ้งทั้งส่ายหัวให้กับความโง่เขลาของอวี้ซินเหยียนผู้นั้น

            เมื่อเก็บของทุกอย่างเสร็จสิ้น สายตาช่างสำรวจก็หันไปเห็นพู่กันและกระดาษวางอยู่ไม่ไกล นางจึงนำติดตัวไปด้วย จะได้ใช้เขียนหนังสือหย่าตามที่แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวต้องการ ใช้เวลาจัดการทุกอย่างไม่นานร่างอวบอิ่มที่สวมอาภรณ์ตัวใหม่แต่ยังคงสวมเสื้อคลุมที่พึ่งได้มา ก็เดินจากไปโดยไม่ได้สนใจบอกกล่าวสาวใช้ในเรือนเลยสักคน เพราะจดจำได้ว่าสตรีพวกนี้ไม่มีผู้ใดหวังดีกับตน

            “นางมารร้ายหน้าขาวผู้นั้นจะไปที่ใดจึงถือห่อผ้าออกมาจากเรือน แล้วเหตุใดจึงพึ่งนึกอับอายใบหน้าของตนถึงขั้นใช้ผ้าปกปิดใบหน้าเอาไว้”

           “คิก คิก คงรู้ตัวแล้วกระมังว่าตนเองอัปลักษณ์จึงนึกอับอาย”สาวใช้ทั้ง 3 คนต่างจับกลุ่มนินทาผู้เป็นนายไม่หยุดปาก เพราะไม่เคยให้ความเคารพเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

           สตรีผู้เดินผ่านไปได้ยินเสียงนินทาว่าร้ายตนทุกประโยค แต่นางไม่อยากเสียเวลากลับมาด่าทอโต้กลับในเรื่องไร้สาระ อีกทั้งไม่ต้องการให้เรื่องทะเลาะวิวาทถึงหูแม่สามี หรือมีผู้ใดมาพบเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนาง หากเป็นเช่นนั้นความหวังที่จะได้หย่า และย้ายออกจากจวนตระกูลเสวียนไปเงียบ ๆ คงมิอาจสมหวังเป็นแน่

           ‘อดทนนะซิน จนกว่าจะได้ออกไปจากที่นี่ อย่าได้เผลอไปตบปากผู้ใดจนเกิดเรื่องวุ่นวายตามมาเด็ดขาด ได้ใบหย่ามาแล้วค่อยสะสางก็ยังไม่สาย’

           คนถูกนินทากล่าวซ้ำ ๆ กับตนเองอยู่ในใจครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อระงับดับอารมณ์โกรธ ขาเรียวยาวเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม เพราะภารกิจสระผมให้บุตรชายตัวน้อย ย่อมสำคัญกว่าที่จะต้องมาเสียเวลาตบตีสาวใช้ไร้ประโยชน์พวกนี้

           คล้อยหลังที่ซินเหยียนเดินจากไปไม่นาน แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวก็เดินมาที่เรือน ที่เขาไม่เคยมาเหยียบเลยสักครั้ง นับตั้งแต่ให้ฮูหยินเอกมาพักที่เรือนหลังนี้ สายตาเรียบนิ่งสอดส่องหาสตรีที่มักเสนอหน้ามาพบเขาทุกครั้งที่ก่อเรื่อง ทว่าวันนี้หลังจากก่อเรื่องใหญ่นางกลับให้บุรุษอื่นมาส่งถึงจวน ทั้งยังเงียบหายไปราวกับสายลมที่พัดพา เขาจึงตัดสินใจเดินมาดูที่เรือนหลังนี้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

            “อวี้ซินเหยียนอยู่ที่ใด” เมื่อมองหาแล้วไม่เจอ แม่ทัพหนุ่มจึงเอ่ยถามสาวใช้ที่ยืนบิดตัวม้วนด้วยความเขินอาย

            “อะ…เอ่อ ฮูหยินน้อยเดินออกไปจากเรือนเมื่อสักครู่นี้เองเจ้าค่ะแม่ทัพน้อย แต่ไม่ได้บอกกล่าวพวกบ่าวว่าไปที่ใด ฮูหยินถือห่อผ้าไปด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้นางหนึ่งที่ได้สติก่อนใครจึงรีบตอบตามที่นางรับรู้ เพราะเห็นสายตาหงุดหงิดของผู้เป็นนาย

            “ห่อผ้าอันใด นางไปที่ใดพวกเจ้าไม่คิดที่จะสอบถามให้รู้แจ้งเลยกระนั้นหรือ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ” น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ยออกไป ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาแสดงท่าทีเช่นนี้ต่อหน้าบ่าวไพร่

“พวกบ่าวเกรงจะถูกตบตีเจ้าค่ะ เลยมิกล้าเอ่ยถาม”

            สาวใช้อีกนางตอบกลับด้วยท่าทีเย้ายวน ทั้งยังแอบดึงผ้าแถบที่รัดช่วงหน้าอกออกจนคลายตัว เพื่อให้แม่ทัพหนุ่มที่นางหมายปองและอยากปีนเตียงมานานแล้วได้มองเห็นความงดงามอย่างชัดเจน

            เมื่อได้คำตอบที่ขัดใจร่างสูงใหญ่จึงเดินจากไปทันที ไม่ได้สนใจมองสาวใช้ที่กำลังก้มตัวลงต่ำเพื่อเปิดเผยหน้าอกให้เขาเห็นเลยสักนิด ในใจก็ครุ่นคิดถึงท่าทีที่แปลกไปของฮูหยิน จนกระทั่งเดินมาหยุดอยู่หน้าเรือนหลังเล็กของบุตรชายซึ่งเขาไม่ได้มานานนับปีแล้ว บุตรชายพิการที่เขาเองก็ทอดทิ้งไปไม่ต่างจากผู้เป็นมารดาของเด็กคนนั้น

“ฮ่า ฮ่า”

            เสียงหัวเราะของเด็กชายและน้ำเสียงร่าเริงสดใสของสตรีดังเล็ดลอดออกมา เสวียนเจิ้งโจวรีบก้าวเท้าเข้าไปในเรือนหลังเล็ก เพราะอยากรู้ว่าเป็นดังเช่นที่เขาคิดเอาไว้หรือไม่

           แต่ก่อนที่เสวียนเจิ้งโจวจะก้าวเท้าเข้าไปในเรือนหลังเล็กของบุตรชาย เขาก็ได้ยินเสียงเรียกของมารดาเพื่อรั้งไม่ให้เข้าไปในเรือนเสียก่อน

           “อาเจิ้ง เจ้าจะเข้าไปในเรือนหลังนั้นเพื่อการใด เจ้าควรรีบกลับเรือนเพื่อเตรียมตัวไปรับเจ้าสาวคนใหม่ในวันรุ่งขึ้นมิใช่หรอกหรือ”

           หลี่มู่หลันเอ่ยเรียกบุตรชายทันทีที่เห็นร่างสูงใหญ่กำลังจะเดินเข้าไปในเรือนหลังเล็ก เรือนที่นางแอบเรียกขานอยู่ในใจว่า 'เรือนกาลกิณี' ในเรือนหลังนั้นมีคนพิการที่นางเชื่อว่าเป็นตัวอับโชคอาศัยอยู่ จึงไม่อยากให้บุตรชายผู้ซึ่งมีตำแหน่งงานเป็นถึงแม่ทัพทิศประจิมเข้าไปข้างใน เพราะมีความเชื่อว่าเรือนที่มีคนพิการอาศัยอยู่จะนำความโชคร้ายมาเยือน

“เอ่อ ข้าจะเข้าไปดูเสี่ยวเป่าสักประเดี๋ยวขอรับท่านแม่ นานมากแล้วที่ข้าไม่ได้พบหน้าเด็กคนนั้น”

“ไม่จำเป็นเลยสักนิด เจ้ารีบกลับเรือนไปเตรียมตัวเสียเถิด และจงจดจำเอาไว้ให้ขึ้นใจว่าตนเป็นแม่ทัพของแคว้นฉิน อย่าได้นำความโชคร้ายทั้งหลายติดตัวไปเป็นอันเด็ดขาด”

            “แต่ว่า” น้ำเสียงไม่แน่ใจเอ่ยออกไป เพราะเขาอยากรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ในเรือนหลังเล็ก เหตุใดจึงมีเสียงหัวเราะของความสุขเช่นนั้น แต่อีกใจก็เกรงว่าจะเกิดอาเพศหนักดั่งเช่นมารดามักจะกล่าวอ้างอยู่เสมอ

“ไม่มีแต่ อาเจิ้ง เจ้าจงกลับเรือนไปเสียเถิดทางนี้แม่จะจัดการแทนเจ้าทุกอย่างเอง หากเลือกแล้วก็จงกระทำตามที่เลือก อย่าให้ผู้ใหญ่ต้องมาเสียหน้าเพียงเพราะวาจาไร้น้ำหนักของเจ้า”

หลี่มู่หลันเอ่ยออกไปด้วยวาจาหนักแน่น คราแรกนางก็รู้สึกตกใจไม่น้อยที่บุตรชายมาบอกว่าจะแต่งฮูหยินรองซึ่งเป็นน้องสาวต่างมารดาของฮูหยินเอก แต่พอได้ยินว่าบุตรชายบอกกล่าวกับเสนาบดีกรมโยธาธิการบิดาของสตรีทั้งสองนางแล้ว จึงได้ปล่อยเลยตามเลยและยินดีจะไปสู่ขอฮูหยินรองให้บุตรชายตามที่เขาต้องการ