จากไปตลอดกาล

“ฮือ ! ฮือ ! หากท่านเลือกนางและกล่าวหนักแน่นถึงเพียงนี้ เช่นนั้นต่อจากนี้ไปก็จงปล่อยข้าไปตามทางของข้าเถิด ลาก่อนเสวียนเจิ้งโจวหากชาติหน้ามีจริงดังตำนานกล่าวขาน ข้าผู้นี้ขอเกิดมามีใจปรปักษ์และเกลียดชังท่านทุกชาติภพ”

            ผู้แพ้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันชะตาชีวิตของตนเอง น้ำตาที่ไหลออกมาจนแทบเป็นสายเลือดเมื่อก่อนหน้าได้เหือดแห้งไปจนสิ้น อวี้ซินเหยียนตัดสินใจบางอย่างด้วยอารมณ์โง่เขลาไร้สติยั้งคิด หลงลืมแม้กระทั่งบุตรชายพิการวัยเพียง 5 หนาวที่รอคอยมารดากลับไปหาอยู่ทุกวันเวลา

ตูม ! !

           กรี๊ด !

           เสียงเหล่าบรรดาคุณหนูผู้เห็นเหตุการณ์ต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างฮูหยินเอกของแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจว ลอยคออยู่ในสระบัวและมีทีท่าว่าจะจมน้ำอยู่รอมร่อ

           “ชะ ช่วยข้าด้วย”

น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยออกไป เพราะนางกำลังจะจมลงในสระบัวของพระราชวัง คราแรกอวี้ซินเหยียนเพียงต้องการเรียกร้องความสนใจจากสามี มิได้ต้องการให้ตนเองมีภัยถึงแก่ชีวิตแม้แต่น้อย แต่ยามนี้นางถูกบางอย่างที่อยู่ใต้น้ำดึงรั้งที่ขาไม่ให้ว่ายน้ำขึ้นฝั่งด้วยตนเอง

           “อึก ! อึก ! ท่านพี่ช่วยข้าด้วย”

           อวี้ซินเหยียนสำลักน้ำจนเกือบขาดใจ นางกำลังจมลงน้ำไปเรื่อย ๆ แต่ก็พยายามดันตัวเองให้โผล่พ้นน้ำเข้าไว้ เพื่อรอคอยให้สามีกระโดดลงมาช่วยเหลือ นางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะมีเมตตาต่อมารดาของบุตรชายอยู่บ้าง แต่ภาพที่สายตาอันพร่ามัวมองเห็น เป็นภาพที่ทำให้นางตัดสินใจยอมแพ้ นางพ่ายแพ้ให้แก่ความรักที่ชายหญิงคู่นั้นมีให้กัน

           ยามที่ร่างบอบบางตะเกียกตะกายพยายามลอยให้พ้นผิวน้ำ นางทั้งยกมือขอความช่วยเหลือ ทั้งพยายามส่งเสียงร้อง แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้ากระโดดลงไปช่วยเหลือนางเลยสักคน แม้กระทั่งบุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี เขาก็ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความนิ่งเฉย เพราะคิดว่าเป็นแผนตื้น ๆ ที่ฮูหยินนำมาใช้เพื่อเรียกร้องความสนใจเฉกเช่นที่ผ่านมา

เมื่อตะเกียกตะกายจนกระทั่งหมดแรงและยินยอมที่จะแพ้ อวี้ซินเหยียนจึงจมหายไปในน้ำต่อหน้าต่อตาทุกคนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ ยามนี้บนพื้นผิวน้ำในสระบัวไม่มีแม้กระทั่งรอยกระเพื่อมให้เห็นอีกต่อไป

ในจังหวะที่ปล่อยให้ร่างผอมบางของตนจมลงใต้น้ำ อวี้ซินเหยียนก็พบเห็นสตรีงดงามผู้หนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายนางกำลังว่ายน้ำมาตามแสงสว่างที่ปรากฏอยู่ใต้น้ำ สตรีที่หมดหวังในชีวิตจึงหลับตาลงแล้วอธิษฐานบางอย่างอยู่ในใจ ก่อนที่จะจมหายไปตลอดกาล

แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวเห็นดังนั้นก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง และตั้งท่าจะกระโดดลงสระบัวเพื่อไปช่วยเหลือฮูหยินของตน ถึงจะรังเกียจแต่ก็มิได้อยากให้ตายจาก หากแต่เมื่อมองไปตรงกลางสระบัวเขาก็เริ่มเห็นรอยกระเพื่อมของผืนน้ำที่แยกออกเป็นวงกว้าง จึงได้หยุดทุกการกระทำเอาไว้เสียก่อนเพราะต้องการรู้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นนับจากนี้

           “พี่สาวคงไม่เป็นกระไรหรอกเจ้าค่ะ คงใช้แผนการเดิม ๆ อย่างที่ผ่านมา”

           อวี้ซูเซียวยึดแขนบุรุษในดวงใจไว้มั่นเพื่อไม่ให้เขากระโดดลงไปในน้ำ ผู้ใดอยากตายนักก็ปล่อยให้ตายไปเสียเถิด สมบัติทุกอย่างของตระกูลอวี้จะได้เป็นของนางกับมารดาเพียงสองคนเท่านั้น

       

อีกด้านหนึ่งของมิติ    

           อวี้ซินเหยียนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งกายเพราะเธอตกลงไปในทะเลลึก มาเฟียสาวกระโดดออกจากรถยนต์ที่กำลังจะระเบิดได้สำเร็จก่อนจะโดนแรงระเบิดจนไม่เหลือแม้กระทั่งซากศพให้ผู้คนพบเห็น แต่เธอก็ต้องตกลงไปในทะเลลึกอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซินเหยียนดำผุดดำว่ายอยู่ใต้น้ำเป็นเวลานาน ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถว่ายน้ำเข้าฝั่งได้สำเร็จเพราะระยะทางที่ไกลเกินไป

ในช่วงที่กำลังจะหมดลมหายใจนั้น ซินเหยียนก็เห็นแสงสว่างเป็นลักษณะคล้ายอุโมงค์ใต้น้ำ จึงกลั้นหายใจเฮือกสุดท้ายแล้วดำน้ำไปตามแสงสว่างที่พบเห็นด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ทว่าแสงที่เห็นนั้นไม่ใช่แสงที่จะพาเธอกลับมามีชีวิตดังเดิมอีกต่อไป

‘ซินเหยียนข้าฝากเสี่ยวเป่าด้วย ได้โปรดรักและโอบกอดเขาแทนข้าด้วย’ เสียงพูดนี้ดังขึ้นในห้วงความคิดขณะที่เธอว่ายน้ำมาตามแสงสว่างในอุโมงค์ใต้น้ำ

“เฮือก !”

แรงสุดท้ายที่ผู้มาจากใต้ทะเลลึกได้ส่งขึ้นไป เป็นผลให้ร่างอวบอัดโผล่ขึ้นมากลางสระน้ำขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยดอกบัวหลากสี อวี้ซินเหยียนว่ายน้ำขึ้นฝั่งทันทีเมื่อเห็นว่าระยะทางใกล้เข้ามาแล้ว โดยที่ไม่ได้สนใจมองว่ามีใครยืนมองการกระทำของเธออยู่บ้าง และยังไม่นึกเอะใจว่าเหตุใดท้องทะเลลึกจึงกลายมาเป็นสระบัวขนาดย่อมเช่นนี้

“ข้าบอกท่านแม่ทัพแล้วว่า พี่หญิงใหญ่นางเอาตัวรอดได้ คงอยากเรียกร้องความสนใจเฉกเช่นที่ผ่านมากระมัง จึงได้กล้าทำเรื่องเสี่ยงชีวิตตนเองเช่นนี้ หากนางจมน้ำไปจริง ๆ ไม่เท่ากับว่าท่านแม่ทัพต้องมีความผิดโทษฐานที่เป็นต้นเหตุหรอกหรือเจ้าคะ”

อวี้ซูเซียวกระซิบเสียงหวานข้างหูบุรุษที่นางพึงใจเฉกเช่นที่เขาแสดงออกว่าพึงใจนาง พี่เขยและน้องสาวภรรยาคู่นี้แอบมีใจให้กันและกันมานานแล้ว จะว่าแอบก็ไม่เชิงเพราะทั้งสองคนก็แสดงออกชัดเจนว่ามีใจให้กันแม้กระทั่งยามนี้ โดยไม่ได้สนใจสายตาของผู้มาร่วมงานเลี้ยงเลยสักนิด

“ช่างเป็นสตรีที่โง่เขลาเสียจริง กระโดดลงน้ำเพื่อหวังให้ผู้ใดช่วยเหลือเจ้าเช่นนั้นหรือ วันรุ่งขึ้นข้าจะให้บิดาไปสู่ขออวี้ซูเซียวเพื่อแต่งเข้าจวน หากเจ้ามิพอใจก็เขียนจดหมายหย่ามอบให้ข้าเสียวันนี้ อวี้ซูเซียวจะได้ขึ้นเป็นภรรยาเอกของข้าแต่เพียงผู้เดียว สตรีที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเช่นเจ้า ย่อมไม่เหมาะสมที่จะอยู่ในตำแหน่งที่ทรงเกียรติอีกต่อไป”

เสวียนเจิ้งโจวประกาศก้องออกไปเสียงดัง เพื่อให้ผู้คนที่อยู่บริเวณโดยรอบสระบัวหลากสีเป็นพยานว่าสมควรแก่เหตุที่เขาต้องการหย่าสตรีโง่เขลาตรงหน้า แล้วแต่งน้องสาวของนางขึ้นเป็นภรรยาเอกแทน

“……. ? !”

ไร้เสียงตอบรับจากสตรีที่พึ่งขึ้นจากสระบัว เพราะไม่คิดว่าคนพวกนี้กำลังพูดคุยกับตนเอง อวี้ซินเหยียนก้มหน้าลงต่ำเพื่อกอดร่างตนเองให้ผ่อนคลายจากความหนาวเย็น ทั้งยังต้องการบดบังเรือนร่างอวบอิ่มของตนที่ดุนดันโผล่พ้นเสื้อผ้าที่เปียกชื้นมิให้ผู้ใดพบเห็นโดยง่าย

‘ผู้ชายบ้าคนนี้กำลังพูดอยู่กับใครกัน’