ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ร้ายกาจ (ยุค80)

ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ร้ายกาจ (ยุค80)

last updateآخر تحديث : 2025-08-29
بواسطة:  sanvittayamمكتمل
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
8.7
3 تقييمات. 3 المراجعات
75فصول
6.6Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

อยู่ดี ๆ ก็ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ของบ้านหลี่ที่ใครต่างก็เบือนหน้าหนีเพราะเธอนั้นสุดแสนจะร้ายกาจ นิสัยยังเห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจ ทำให้นีรชาแทบอยากจะตายอีกครั้งหากไม่มีสองแฝดที่น่ารักน่าเอ็นดูคอยยิ้มให้!!

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 รับวิญญาณมาผิดดวง

Isabella Rogers glanced at the watch wrapped around her wrist, tapping her finger on the table with each passing second. Kevin was late again. He had become obsessively late the past few days that she wasn't sure they were dating anymore.

Fumbling for her phone, she shot him another text.

'What's going on, Kevin? We were supposed to have lunch together!'

She glared at the device in her hand, brown feline eyes flashing in anger and slumped against her chair. The milk tea she had ordered because it was his favourite had become cold, and so had her freshly baked muffins.

The cafe was toasty and warm, a contrast to the cold November weather that prevailed in Los Angeles. And yet, Isabella felt blistered. As if she had been left in the snow for too long.

Pretty ironic since it doesn't snow in LA, she thought wistfully.

When she had met Kevin a few months ago, it had seemed as if there was hope for her. That not all the men in her life would turn out to be mindless humans and sex-driven jerks. She had always had the worst luck with men. Scratch that, all the women in her family had.

Her mother had to bail out of a loveless and toxic marriage. It hadn't been pretty or easy leaving their father, but they'd had to choose between living or something much worse than dying. As if that wasn't enough experience, she had lost her only sister to the cruel fists of a man. Irene, her sister, had stuck to her crazy wife-beater of a husband like glue and where did it end?

"With a freaking gravestone and a couple of useless flowers," Isabella muttered to herself and sighed.

Somewhere, deep inside her, she knew what was going on with Kevin. The signs were there. Same as all her previous boyfriends.

First, he started keeping things to himself. He would space out during conversations or reply with a bored or irritated expression. He got angrier every time she pressed, asking why he was being distant and she had caught him on numerous occasions smiling weirdly at his phone.

She knew what was happening, but she hoped and prayed and begged that she thought wrong. Reaching for her tea, she sipped it and squeezed her face in disgust. It had grown cold, just like what she had with Kevin.

It was time to put an end to things.

Feeling courageous and mostly fed up with Kevin's bullshit, she rose to her feet, dropped some money on the table and walked out of the cafe.

The atmosphere, though cold, was cheery. Everyone, at least those who were happy enough to, prepared for the holidays with bustling songs and loud cheers. Isabella treaded the walkway with care as kids ran to and fro, skittering around like little kittens. The cold air blew at her black as night hair and filtered through her blue woollen sweater and she regretted not wearing something with a little more stuff to it.

Turning around the corner that led to Kevin's house, she stopped for a moment to reconsider things.

Was she really ready for this? Breaking things off with Kevin was a major change. She would lose her boyfriend, lover, housemate, and beer buddy for four months in just a minute.

If...if he isn't cheating on me, she thought, letting the false wings of hope soar in her heart, then maybe we still have hope. Maybe things can be better.

"We'll talk this out, "She breathed, taking slow measured steps towards his house. "And sort them and everything will be fine."

Kevin's house was a simple suburban home, with a driveway and a lawn and all the good stuff. His parents were well-renowned Lawyers, able to sponsor their wandering son. He had never been able to hold onto a single job for more than a month.

She reached for the keys in her purse and opened the door to the house with trembling fingers.

"Kevin?" She called weakly.

The living room was messy with clothes strewn all over the red rug. The wings of hope in her heart slowly tore to pieces. It had been too much to hope, too much to pray that Kevin would not betray her. She had known this would happen anyway.

"How dare he?" She whispered, feeling the ropes of anger envelope her. How dare he disgrace and embarrass her? How dare he play her for a fool?!

Isabella was mad! How dare all of them? How could she possibly have much worse luck with men? Men who wanted her body and not her heart. Men who had fun at her expense. Men who saw her as a pushover, a piece of shit to be flung around distastefully.

"Kevin!" She screamed. "Where are you?! You lousy piece of crap!"

Grabbing a golf stick that hung on the wall, she walked to his table and began smashing it to pieces.

She would ruin him. Ruin everything just like he ruined her! Just like he ruined what they could have.

"Hey! Hey!! Hey!!!" The coward launched out of his bedroom, dressed in nothing but boxers which he had hurriedly put on as the wrong side was on the outside. The woman he was banging followed closely behind him, her blonde hair tousled and her eyes hooded. She was wrapped in a toy story-themed bed sheet. The same bed sheet Isabella had given the surface as a present.

Oh, he deserves to die.

With a loud growl, she lunged towards him like a screaming banshee, prepared to beat the living crap out of him. Kevin dodged, weaving his slightly larger body around her and grabbing her arms.

"Will you calm down?! Damn, you're crazy!" He yelled.

"Crazy?! I'll show you crazy, you bastard! How dare you?! I gave you everything! How dare you!" She screamed, writhing and thrashing about to break free.

Kevin chuckled and shoved her away, mockery gleaming in his cold blue eyes. "Oh, I don't know. Maybe because you're crazy old and all I want is some fresh blood!" He spat.

The blonde Bambi walked to his side, looking rather smug.

Isabella wanted to tear her face apart.

"Face it, Isa." He said, wrapping an arm around his fellow culprit's waist. "She's younger, more beautiful, and doesn't expect the world from me. You do! And you know what? It's darn depressing!"

Younger? More beautiful?

Tears came unannounced as the humiliation sunk deep. Her shoulders shook with sobs, and she brushed past him, fleeing the house.

Isabella had no idea how far she walked, crying her heart out all through the streets of LA, but somehow she found herself standing before Anna's house.

Her best friend stood on the verandah, with hands on her waist and lips pursed.

"The heck, Isa? You're like a leaking watermelon, gosh," Anna said watching the moppy figure approach her.

"Anna..." Isabella sobbed, wrapping her arms around the brunette who stared at her blankly. "I am so stupid, Anna."

Anna's countenance softened understandably. She embraced her friend in return and led her into the house.

"It's okay, babe. Come on, cry it all out." She urged. It wasn't the first time Isabella would come over to her place crying over a failed relationship. Heck, she could almost say she had gotten used to it.

"He...he said I'm old... And ugly! Am I ugly, Anna? Am I that bad? I'm just 29, I'm not freaking Methuselah... Right?" Isabella asked between hiccups.

Anna shook her head in the negative. Isabella was far from ugly. She had the prettiest brown eyes Anna had seen on humans, and her black straight hair gave her a pretty sophisticated appearance. She was thick and well endowed with curves that Anna wished she had.

"Kevin's just being a bastard, honey. It'll all be fine, hmm?" She consoled, patting the latter's back.

"No, no. You know what? I'm done. " Isabella sniffed. "I don't care anymore. Men have zero places in my life right now. They're all obnoxious overbearing jerks!"

Anna sighed. "You say that all the time, Isa." She reminded him.

Isabella cleared her throat and shook her head. "I mean it this time, Anna. I really do. I can't... I won't do this anymore. Cry over a pig? I won't!"

Her best friend chuckled, letting her go. "I'll remind you next month when you start feeling lonely."

Isabella wiped her face and said in a stone-cold tone. "Trust me, Anna, it won't happen anymore. If I get lonely, I'll buy a freaking teddy bear or adopt a child or something."

Anna stared at her for a full minute. She had known Isa since college and if there was any penultimate dream of hers, it was to have a child and name him or her after her sister.

"Or," she began staring straight into Isabella's eyes. "You could do an artificial insemination."

Isabella's brows furrowed. "True. I don't need a man for that."

Anna nodded. "And lots of men donate sperm all the time."

"And I'll have a baby of my own, someone to call mine. Someone that won't make me feel lonely." She crooned. "Anna, you're a genius."

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Ssert
Ssert
สนุก ครบทุกอย่างค่า
2026-01-25 11:57:09
0
0
Anděl K
Anděl K
จริงๆก็สนุกนะ แต่กระจายบรรยายซ้ำไปหน่อย ชนิดซ้ำซาก ลากเรื่อง บทไม่จำเป็นก็เขียนอออกมายังกะภาพยนตร์ที่มึกลิ่น จริง รวมดีๆ 50 ตอนก็จบแล้ว มัวแต่กระจายย้ายยึกยัก..เบื่อค่ะ
2025-12-10 03:41:23
0
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องน่าติดตาม มีครบทุกแบบ ดีนะที่ใช้ไอเทมได้คุ้ม ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-11-27 00:56:20
0
0
75 فصول
บทที่ 1 รับวิญญาณมาผิดดวง
บทที่ 1 รับวิญญาณมาผิดดวงร้านอาหารแห่งหนึ่งในกลางเมืองหลวงภาพบรรยากาศในร้านเวลานี้กำลังวุ่นวายเนื่องจากเป็นช่วงพักเที่ยง ทำให้พนักงานและคนที่ใช้ชีวิตอยู่บริเวณนี้ต่างก็มาใช้บริการร้านนี้กัน เนื่องจากคุณภาพอาหารที่ดีแล้ว ราคานั้นเจ้าของร้านยังคิดไม่แพง เป็นราคาที่ทุกคนจับต้องได้ แม้ร้านจะดูหรูหราเหมือนเป็นร้านของคนร่ำรวยก็ตาม“ทั้งหมดห้าร้อยเก้าสิบบาทค่ะ รับมาหนึ่งพันบาท เงินทอนสี่ร้อยสิบบาท ขอบคุณมากคุณลูกค้านะคะที่มาอุดหนุน” นีรชา เจ้าของร้านแสนสวยกำลังสาละวนทอนเงินให้กับลูกค้าที่ต่อแถวจ่ายเงินกันอยู่ แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหนแต่หญิงสาวกลับมีรอยยิ้มให้กับลูกค้าเสมอความวุ่นวายแบบนี้เกิดขึ้นทุกวัน จวบจนถึงเวลาบ่ายสาม วัตถุดิบและข้าวของที่ร้านก็หมด นี่จึงเป็นเวลาพักของหญิงสาวและพนักงานทุกคน“เฮ้อ...เหนื่อยจังเลย” หญิงสาวเอ่ยขึ้น พร้อมกับเอนหลังไปกับพนักพิงเก้าอี้ แต่แล้วอยู่ ๆ เธอก็เกิดเจ็บหน้าอกขึ้นมา“ซี๊ด...ทำไมช่วงนี้เจ็บหน้าอกบ่อยจัง คงต้องหาเวลาว่างไปหาหมอสักหน่อยแล้ว” เธอพูดขึ้นมาตามลำพัง ก่อนจะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า โดยไม่รู้เลยว่าตนเองนั้นจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว“ที่นี่ท
اقرأ المزيد
บทที่ 2 อยากจะตายอีกครั้ง
บทที่ 2 อยากจะตายอีกครั้งนีรชาได้ยินคนสองคนคุยกันอยู่ไม่ไกล แต่ไม่ใช่ภาษาบ้านเกิดของเธอ แม้อยากจะลืมตาขึ้นมาแต่ก็ลืมไม่ขึ้น อาจจะเพราะร่างกายนี้ยังไม่หายดีจึงได้นอนฟังหญิงต่างวัยสองคนนี้พูดคุยกันต่อ“นั่นสิคะ พี่สะใภ้มักจะไม่ค่อยยอมใครเสียด้วย ต่อให้ไปหาความจริง ก็คงจะไม่มีใครยอมออกหน้ามาเป็นพยานให้ หมู่บ้านนี้มีใครชอบพี่สะใภ้บ้างคะ ว่าแต่บ้านเราถูกให้แยกครัวออกมาแล้ว ทำไมปู่กับย่าถึงไม่ยอมให้พวกเราแยกบ้านค่ะ หรือหวังเงินที่พี่ใหญ่ส่งมาให้”หลี่เหว่ยเหลียนเอ่ยขึ้นมา เนื่องจากพี่ชายของเธอนั้นทำงานต่างเมือง และเงินเดือนที่ได้รับจะต้องแบ่งเข้ากองกลางครึ่งหนึ่ง แต่ตั้งแต่พี่ใหญ่แต่งงานมา พี่สะใภ้ก็ไม่ยอมแบ่งให้เหมือนเดิม โดยอ้างว่าไม่ต้องกตัญญูขนาดนั้นเพราะพ่อของเราได้ตายไปแล้ว จึงให้เพียงไม่กี่หยวนเท่านั้นทำให้ย่าไม่พอใจอย่างมาก จึงให้บ้านสามทุกคนย้ายมาอยู่ห้องเก็บของนี้ และให้แยกกันทำอาหาร แต่ยังให้บ้านสามรับผิดชอบซื้อเนื้อมาให้เดือนละหนึ่งครั้งเรื่องนี้ตอนแรกฟางเจียวเหมยไม่ยอม แต่เพราะแม่สามีขอไว้จึงยังไว้หน้าแม่สามี เลยซื้อเนื้อมาให้เดือนละครั้ง!!“เรื่องนี้แม่ก็จนปัญญา เพราะพี่ชา
اقرأ المزيد
บทที่ 3 ไม่ทิ้งคราบสะใภ้ร้ายกาจ
บทที่ 3 ไม่ทิ้งคราบสะใภ้ร้ายกาจเมื่อเห็นว่าแม่สามีกำลังจะออกจากห้องไป ฟางเจียวเหมยจึงรีบร้องห้าม “แม่ไม่ต้องออกไปหรอก ดูหลานอยู่ในห้องเถอะ ข้างนอกนั่นฉันจัดการเอง” พูดจบเธอก็ลุกขึ้นยืนเหมือนกับคนที่ไม่ได้ล้มป่วยมาก่อน“ตะ...แต่” หนิงหงชุนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะไม่ต้องการให้ลูกสะใภ้มีเรื่องกับบ้านใหญ่“ไม่มีแต่ค่ะ หรือแม่ต้องการให้ฉันอาละวาดตรงนี้” หญิงสาวพยายามนึกถึงท่าทางเดิมของร่างนี้ ก่อนจะพยายามแสดงออกมาให้เหมือนที่สุด จะได้ไม่เป็นที่ผิดสังเกต“ได้ ได้จ้ะ แม่จะอยู่ดูหลานนะ” เมื่อเห็นท่าทีของลูกสะใภ้คล้ายจะกลับมาร้ายกาจเหมือนเดิม หนิงหงชุนจึงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักจากนั้น ฟางเจียวเหมยจึงได้ออกมาจากห้องเก็บของที่เป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวสาม เมื่อออกมาก็พบกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งมาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่ง“แม่สามีหล่อนล่ะ ไม่ออกมาด้วยเหรอ” ซ่งเจียฮุยสะใภ้ใหญ่ของบ้านใหญ่หลี่เอ่ยขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ“แล้วทำไมแม่ต้องออกมาล่ะ มีอะไรก็พูดกับฉันได้นี่นา” หญิงสาวถามกลับด้วยดวงตาใสแป๋วคล้ายกับไม่รู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายว่าถามถึงแม่สามีของตนเองทำไมเมื่อเจอท่าทางที่ไม่เคยพบ
اقرأ المزيد
บทที่ 4 สะใภ้ที่น่ารังเกียจ
บทที่ 4 สะใภ้ที่น่ารังเกียจกลับมาทางด้านซ่งเจียฮุย เมื่อเข้ามาในบ้านแล้วก็รีบวิ่งมาบอกแม่สามีทันที “แม่ค่ะ ตอนนี้บ้านสามช่างปีกกล้าขาแข็งขึ้นมา เวลานี้สะใภ้สามไม่ยอมออกมาทำงานอีกแล้วค่ะ”ย่าหลี่ที่กำลังนั่งเอนกายอยู่ เมื่อลูกสะใภ้คนโปรดมารายงานว่าบ้านสามไม่ยอมออกมาทำงานจึงยกเท้ากระทืบกับพื้นด้วยความไม่พอใจ “หน็อย นังสะใภ้สามเอาความกล้ามาจากที่ไหนถึงไม่ยอมออกมาทำงาน เหอะ! คิดว่าฉันจะยอมหรือไง” ท่าทางของย่าหลี่นั้นดูโมโหมาก เพราะไม่คิดบ้านสามที่ไม่มีเสาหลักของครอบครัวจะกล้าแข็งข้อกับบ้านใหญ่แบบนี้“ฉันไม่เห็นน้องสะใภ้ออกมา แต่คนที่พูดคือ...” ซ่งเจียฮุยรีบพูดอีกครั้งและทำท่าทางเหมือนไม่อยากจะพูดออกมาเท่าไรนัก“นังหลานสะใภ้ร้ายกาจอีกละสิ” ย่าหลี่เอ่ยขึ้นมาด้วยความฉุนเฉียว เพราะรู้อยู่แล้วว่าใครที่พูดแบบนี้“ใช่ค่ะแม่ หลานสะใภ้พูดว่าพวกเราก็มีมือมีเท้าไม่ได้พิการก็ทำกันเองสิ ทำไมต้องใช้บ้านสามด้วย...” จากนั้นซ่งเจียฮุยจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่หล่อนและลูกสะใภ้เจอให้แม่สามีฟังอย่างละเอียด นี่จึงทำให้แม่เฒ่าหลี่ไม่พอใจบ้านสามยิ่งกว่าเดิม และคิดว่าจะต้องกำราบหลานสะใภ้คนนี้เสียแล้ว“มันใช้
اقرأ المزيد
บทที่ 5 แม้จะลำบากก็ต้องสู้เพื่อครอบครัว
บทที่ 5 แม้จะลำบากก็ต้องสู้เพื่อครอบครัวส่วนทางด้านฟางเจียวเหมยก็เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก และพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า “นี่ยังน้อยไปค่ะย่า ป้าสะใภ้ใหญ่ ฉันจะปั่นป่วนบ้านใหญ่จนกว่าจะทนไม่ได้แล้วไล่บ้านสามและตัดขาดกับบ้านสาม เมื่อถึงเวลานั้นความสงบสุขก็จะกลับมาเยือนอีกครั้ง”หลี่เหว่ยเหลียนที่อยู่ในเหตุการณ์มาตลอดรู้สึกขนลุกกับท่าทีและรอยยิ้มของพี่สะใภ้ ก่อนหน้านี้ความร้ายกาจของพี่สะใภ้นั้นเธอและทุกคนล้วนรู้ดี แต่ความรู้สึกหลังจากนี้บอกว่ามันจะเป็นอย่างที่พี่สะใภ้ของเธอพูดจริง ๆเมื่อมาส่งน้องสามีที่ห้อง ฟางเจียวเหมยก็กำชับว่าห้ามเปิดประตูห้องจนกว่าเธอจะกลับมา“อย่าเปิดประตูห้องต้อนรับใครเด็ดขาดจนกว่าฉันจะกลับมาเข้าใจไหม บอกแม่ด้วย แม่ยิ่งหัวอ่อนอยู่” เธอสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มงวด“ค่ะ พี่สะใภ้” เด็กสาวตอบรับด้วยความหวาดกลัว และก็ยังก้มหน้าก้มตาเหมือนเดิม“โอ๊ย!! ฉันจะบ้าตาย ทั้งแม่ ทั้งน้องสามี ทำไมขี้กลัวอย่างนี้เลิกก้มหน้าก้มตาเสียทีเถอะ ถ้าอยากหลุดออกจากขุมนรกของบ้านหลังนี้ เราต้องสู้ เข้าใจไหม” หญิงสาวพูดออกมาอย่างขัดใจและอยากจะบ้าตายเมื่อเจอท่าทางของน้องสามี“เอ่อ...เข้าใจค่ะ ฉันจะพ
اقرأ المزيد
บทที่ 6 ค้าขายครั้งแรก
บทที่ 6 ค้าขายครั้งแรกฟางเจียวเหมย หลังจากเดินออกมาจากบ้านแล้ว หญิงสาวก็เดินตามทางมาเรื่อย ๆ ก่อนจะหลบเข้าข้างทางเพื่อตรวจสอบมิติที่ได้มา“ในนี้มีร้านอาหาร บ้านพักและห้างสรรพสินค้าจริง ๆ ด้วย แต่ถ้าฉันต้องสำรวจทั้งหมดคงเสียเวลาไม่น้อย เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ฉันไปหาอาหารที่ร้านอาหารก่อนดีกว่า” หญิงสาวพูดกับตัวเองในตอนที่สำรวจทุกอย่างคร่าว ๆ แล้วจากนั้นหญิงสาวจึงเข้าไปที่ร้านอาหารของตนเองและตรวจสอบว่ามีอะไรบ้าง ซึ่งในห้องเย็นที่เก็บวัตถุดิบนั้นมีทุกอย่างที่เธอต้องการ ก่อนที่เธอจะเลือกเนื้อหมู และผัก รวมถึงเครื่องปรุงเพื่อจะเอาออกไปประกอบอาหารเย็นนี้ เมื่อได้อาหารมาแล้ว เธอจึงเดินไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อเลือกดูขอใช้ให้ลูกๆ รวมถึงแม่และน้องสามี เนื่องจากเสื้อผ้าที่ใส่นั้นล้วนแต่มีรอยปะทั้งนั้น ก่อนจะเลือกเสื้อผ้าผู้ชายมาอีกหลายชุด ตามขนาดของพี่ชายและสามีของร่างนี้“เลือกเสร็จทุกอย่างแล้ว แต่เวลายังเหลือ ลองเข้าไปที่ตลาดมืดดีกว่า ต่อให้มีการเปิดให้ชาวบ้านทำการค้าได้ แต่อาหารก็ยังมีจำกัด ไม่แน่ว่าอาจจะหาลู่ทางหาเงินได้บ้าง”พูดจบแล้วเธอก็หาจักรยานที่คล้ายกับของยุคนี้มากที่สุด ก่อนจะปิดบังใบห
اقرأ المزيد
บทที่ 7 ของฝากที่น่าอิจฉา
บทที่ 7 ของฝากที่น่าอิจฉาฟางเจียวเหมยใช้เวลาอยู่ในตลาดมืดพักใหญ่ เมื่อเห็นว่าถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านแล้ว และวันนี้เธอก็หาเงินได้หลายร้อยหยวน เลยตั้งใจจะกลับไปทำมื้อเย็นที่อร่อยให้ทุกคนกิน และตั้งใจจะไปชวนพี่ชายของร่างนี้มากินด้วย เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าพี่ชายจะไปล่าสัตว์อะไรมาได้ ก็มักจะเอามาแบ่งปันเธอเสมอในขณะที่ปั่นจักรยานกลับบ้าน หญิงสาวก็ใช้สายตาสอดส่องดูสองข้างทาง เผื่อว่าจะมีร้านค้าให้เช่า เพราะเงินไม่กี่ร้อยหยวนที่มีอยู่ตอนนี้ไม่น่าจะเซ้งร้านหรือว่าซื้ออะไรได้ อย่างน้อยเธอต้องหาเงินเพื่อซื้อตึกสักหลัง เพื่อเปิดร้านอาหารอย่างที่เธอถนัด และตั้งใจว่าจะเปิดร้านขายของให้พี่ชายด้วย เพราะถ้ายังอยู่บ้านฟางที่แม่เลี้ยงจอมวายร้ายคุมทุกอย่างในบ้านชาตินี้พี่ชายของเธอคงลืมตาอ้าปากไม่ได้แน่ ๆเมื่อเดินทางมาใกล้หมู่บ้าน ฟางเจียวเหมยจึงหลบเข้าข้างทางเพื่อเก็บจักรยานไว้ในมิติ และเอาของทั้งหมดที่เตรียมไว้ออกมา โดยใส่ตะกร้าแล้วสะพายไว้ข้างหลัง ก่อนจะเดินกลับเข้าหมู่บ้านด้วยท่าทีปกติ“เจียวเหมย น้องเข้าเมืองมาเหรอ มาเถอะ ส่งตะกร้ามาพี่เดี๋ยวพี่จะช่วยแบกเอง”ระหว่างทางนั้น เธอกลับได้ยินเสียงเรียกข
اقرأ المزيد
บทที่ 8 วางแผนจะแยกบ้าน
บทที่ 8 วางแผนจะแยกบ้าน“คิดอย่างที่ถี่ถ้วนแล้วใช่ไหม พี่ขอถามหน่อยสิว่า เจียวเหมยรู้จักพ่อค้าคนกลางได้อย่างไร และขายอะไรถึงได้กำไรมากมายขนาดนั้น”ฟางลู่เฉินตัดสินใจถามน้องสาวออกไป ที่ถามไม่ใช่เพราะอิจฉาหรือว่าต้องการอะไรของน้อง แต่เพราะเป็นห่วงกลัวว่าน้องสาวจะถูกหลอกนั่นเอง จึงได้ถามออกมาพร้อมกับสีหน้าที่มีความกังวลไม่น้อย“พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวลไปหรอก ต่อให้ฉันจะเคยร้ายกาจแต่ตอนนี้ก็เริ่มมีความคิดแล้ว ฉันสงสารพี่อี้ข่ายที่ต้องทำงานคนเดียว อยู่ห่างลูกเมียและครอบครัว เป็นเวลาหลายเดือนถึงจะได้กลับมาบ้านสักครั้ง อีกอย่างนะพี่ ตอนนี้ฉันมีลูกแล้ว ความคิดความอ่านก็ต้องเปลี่ยนไปบ้างล่ะ ฉันขอยังไม่บอกนะคะว่ารู้จักคนกลางได้ยัง ส่วนของที่ขายแล้วได้กำไรเยอะก็เป็นพวกเนื้อ พวกอาหารที่หายาก จึงทำกำไรได้มากแบบนี้” หญิงสาวตอบกลับพี่ชายพร้อมกับยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์ โดยไม่ยอมความลับของเธอออกไป “งั้นแม่ขอถามได้ไหมว่าเจียวเหมยมีความคิดจะทำอย่างไร เรื่องที่จะให้บ้านใหญ่ยอมแยกบ้านกับเรา” คราวนี้หนิงหงชุนเอ่ยขึ้นมาบ้าง เนื่องจากเธอมองไม่เห็นทางเลยว่าจะสามารถแยกบ้านได้ เพราะที่ผ่านมานั้นเธอและลูกชายเคยพูดกับพ
اقرأ المزيد
บทที่ 9เป็นไปอย่างที่คิด
บทที่ 9เป็นไปอย่างที่คิดฟางเจียวเหมยอมยิ้ม ไม่คิดว่าทะลุมิติมาครั้งนี้จะมีพี่ชายที่รักตนเองมากอย่างนี้ “พี่ใหญ่ทำเท่าที่ไหวก็พอนะ อย่าฝืนตัวเอง จำแผนการที่เราคุยกันก่อนหน้านี้ได้หรือไม่ละ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับทวนความทรงจำที่พูดคุยกันก่อนหน้านี้กับพี่ชายฟางหลู่เฉินเกาท้ายทอยเล็กน้อยด้วยความเขิน เพราะเขาลืมเรื่องนี้ไปแล้วทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่คนลืมง่ายขนาดนั้น แต่คิดว่าประเดี๋ยวน้องสาวก็ลืมเช่นกัน “อืม พี่จะทำเท่าที่พวกเราจะอยู่ที่นี่ ตกลงไหม? มาเถอะเดี๋ยวพี่ช่วยก่อฟืนตั้งเตา”จากนั้นชายหนุ่มจึงเดินไปหยิบหินก้อนใหญ่ที่พอจะเอามาทำเป็นขาเตาได้ ก่อนจะลงมือก่อไฟให้น้องสาวด้วยความอบอุ่นหัวใจ เพราะมันนานแล้วเหลือเกินที่เขาและน้องสาวได้ใช้ชีวิตด้วยกันแบบนี้ฟางเจียวเหมยเมื่อเห็นว่าพี่ชายก่อเตาให้เรียบร้อยแล้ว ก็รีบมาจัดการในส่วนของตนเอง หญิงสาวหยิบกระทะใบใหญ่มาวางบนเตา ก่อนจะจัดการปรุงอาหารอย่างแรกด้วยความคล่องแคล่ว ส่วนพี่ชายอย่างฟางหลู่เฉินนั้นยกหม้อมาอีกใบเพื่อหุงข้าวช่วยน้องสาวสองพี่น้องต่างก็ช่วยกันทำอาหารอย่างขมักเขม่นและเต็มไปด้วยความคล่องแคล่ว จนหนิงหงชุนและหลี่เหว่ยเหลียนที่พาหลานฝาแฝ
اقرأ المزيد
บทที่ 10 ด่ามาด่ากลับไม่โกงค่ะ
บทที่ 10 ด่ามาด่ากลับไม่โกงค่ะ“แล้วมันผิดตรงไหนคะ ในเมื่อพี่ใหญ่คือพี่ชายฉัน ส่วนบ้านใหญ่มีสายเลือดของฉันหรือเปล่า ถึงได้มาเรียกร้องอย่างกับ...” ประโยคสุดท้าย ฟางเจียวเหมยเลือกที่จะไม่พูด แต่ให้คนบ้านใหญ่คิดเอาเอง“นี่แกกล้าด่าย่าสามีเหรอนังเจียวเหมย อีกอย่าง แกแต่งเข้าบ้านหลี่ ของทุกอย่างย่อมต้องเป็นของบ้านหลี่สิ มันไม่เกี่ยวอะไรกับบ้านเดิม หากจะชวนคนอื่นกินอาหาร หล่อนต้องชวนบ้านใหญ่ก่อนสิ นี่อะไรกลับชวนบ้านเดิมของตัวเองมากินโดยไม่ชวนบ้านใหญ่ แบบนี้มันถูกต้องที่ไหนกัน” ซ่งเจียฮุยตอบด้วยความโกรธจัด เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายด่าตนเองและบ้านใหญ่“ฉันด่าย่าตรงไหนป้าสะใภ้ช่วยบอกหน่อยสิ แล้วการที่ฉันแต่งเข้าบ้านสามหลี่ก็ใช่ว่าของฉันที่นำติดตัวมาจะต้องให้บ้านหลี่ทั้งหมด ฉันใช้เงินจากสินเดิมของตัวเองซื้ออาหารและข้าวของมาให้ใครมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน บ้านใหญ่เกี่ยวอะไรด้วยล่ะ” ฟางเจียวเหมยย้อนกลับอย่างไม่เกรงกลัว อย่างไรร่างนี้ก็คือสะใภ้ที่ขึ้นชื่อว่าร้ายกาจอยู่แล้ว หากจะด่ากลับพวกเห็นแก่ตัวคงไม่แปลกอะไรเหมือนกันเมื่อเจอคำตอบนี้ คนบ้านใหญ่ก็ถึงกับพูดไม่ออก แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้เพราะต้องการอาหารพวกนี้กลับ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status