สตรีหน้างิ้ว

เหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะมีร่างสตรีผู้หนึ่งลอยคออยู่ในน้ำ ได้เกิดเสียงดังทะเลาะวิวาทของหนึ่งบุรุษกับสตรีอีกสองนางบริเวณริมสระบัวหลากสี กระทั่งผู้คนที่ออกมาเดินชมความงดงามบริเวณด้านนอกท้องพระโรงของพระราชวังต้องหันมามองด้วยความสนใจ เผื่อจะมีประเด็นเด็ดประเด็นร้อนไว้กล่าวถึงในยามที่พบปะสังสรรค์กับสหายในโรงน้ำชา

            “ท่านพี่เหตุใดจึงหยามเกียรติข้าถึงเพียงนี้”

อวี้ซินเหยียนตะโกนออกมาเสียงดัง เมื่อพบเห็นเสวียนเจิ้งโจวแม่ทัพทิศประจิมผู้เป็นสามี กำลังโอบกอดอวี้ซูเซียวสตรีผู้เป็นน้องสาวต่างมารดาของนาง วงแขนแกร่งของสามีโอบกอดสตรีอื่นอย่างแนบชิดสนิทสนมยิ่งกว่านางผู้เป็นภรรยาเสียอีก

หากผู้ใดมาพบเห็นภาพเช่นนี้ย่อมคิดการอื่นไปไม่ได้นอกจากทั้งสองคนกำลังเป็นชู้กัน ทว่าแคว้นฉินไม่มีกฎลงโทษในเรื่องชู้สาวที่แน่ชัด กล่าวคือหากผู้ร้องเรียนมียศถาบรรดาศักดิ์ใหญ่โต เรื่องร้องเรียนจึงจะเดินหน้าจนกระทั่งมีบทลงโทษที่สาสมกับความผิด แต่หากไม่ใช่ก็ต้องจัดการกันเองในครัวเรือนโดยการแต่งสตรีผู้นั้นเข้ามาเป็นภรรยาอีกคน

อวี้ซูเซียว ดรุณีแรกแย้มวัย 17 ปี น้องสาวต่างมารดาที่เกิดจากฮูหยินรองของเสนาบดีอวี้จิ่งเทา เสนาบดีกรมโยธาธิการแห่งแคว้นฉิน สตรีผู้นี้คือแม่ดอกบัวขาวที่มักจะเสแสร้งทำนิสัยอ่อนหวานให้บุรุษตกหลุมพรางของนางมานักต่อนัก ทั้ง ๆ ที่นิสัยแท้จริงก็ร้ายกาจไม่แพ้พี่สาวต่างมารดา

อวี้ซูเซียวมักจะยุยงให้อวี้ซินเหยียนแต่งแต้มสีสันฉูดฉาดลงบนใบหน้าตั้งแต่อวี้ซินเหยียนผ่านพ้นวัยปักปิ่น ด้วยคำกล่าวอ้างว่าแต่งแต้มเช่นนี้ใบหน้าจะสวยงามสดใส บุรุษรักบุรุษหลง เพราะทนเห็นใบหน้าที่งดงามตามธรรมชาติของพี่สาวไม่ได้ ทั้งยังให้มารดาไปข่มขู่ ไม่ให้บ่าวไพร่ในจวนเผลอปากสว่างพูดความจริงออกไปอย่างเด็ดขาด 

            ทางด้านอวี้ซินเหยียนผู้โง่เขลาที่นางหลงเชื่อคำกล่าวของน้องสาวต่างมารดา เพราะนางไม่มีมารดาคอยบอกกล่าวความจริงให้รับรู้ มารดาของอวี้ซินเหยียนตายจากตั้งแต่วันแรกที่คลอดนางออกมา เมื่อเห็นว่าน้องน้อยใจดีมาคอยแนะนำเรื่องความงามจึงหลงเชื่อคำลวงมาโดยตลอด

ส่วนเจียวหลิงสาวใช้ข้างกายของอวี้ซินเหยียน นางก็ไม่กล้าพูดความจริงออกไปเลยสักครั้งเช่นกัน เพราะเกรงจะถูกฮูหยินรองสั่งลงโทษจนตายจาก ไม่มีโอกาสได้ดูแลคุณหนูที่นางรักสุดหัวใจ อีกทั้งในเรือนของอวี้ซินเหยียน ฮูหยินรองเจียงเม่ยเม่ยไม่อนุญาตให้นำกระจกทองเหลืองเข้ามาใช้งาน ฮูหยินรองอ้างความเชื่อเรื่องที่บุตรสาวทำให้มารดาตายจากตั้งแต่กำเนิด หากไม่อยากตายตามมารดาไปก็ห้ามส่องกระจกอย่างเด็ดขาด

ดังนั้นใบหน้าของอวี้ซินเหยียนจึงมักให้ความรู้สึกแปลกพิกลในสายตาผู้อื่นอยู่เสมอ เพราะนางแต่งแต้มสีสันลงบนใบหน้าจนเกินงามทุกครั้งที่ออกมาข้างนอกจวน แม้กระทั่งยามนี้ใบหน้าที่คล้ายจะไปเล่นงิ้วกำลังบิดเบี้ยวไปด้วยอารมณ์โมโห จึงแลดูน่าหวาดกลัวยิ่งกว่านางร้ายในโรงงิ้วที่แสดงให้ผู้คนได้ชมในโรงน้ำชาขนาดใหญ่ หากอยู่ที่จวนตระกูลอวี้นางคงเข้าไปตบตีน้องสาวไร้ยางอายผู้นี้ ให้รู้กันไปว่าสิ่งใดควรกระทำหรือไม่ควรกระทำ

           “แหกปากเสียงดังเช่นนี้ไม่เกรงว่าตระกูลอวี้ของเจ้าจะต้องอับอายเลยหรืออย่างไร อวี้ซินเหยียน”

          แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจว เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดรำคาญสตรีที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่เขาไม่ได้เลือกด้วยตนเอง หากท่านตาของนางไม่ถือสัญญาหมั้นหมายที่ลงนามเอาไว้ตั้งแต่รุ่นตายาย มาทวงคำสัญญาจากบิดามารดาของเขา อวี้ซินเหยียนผู้นี้คงไม่มีโอกาสได้แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินเอกของแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวอย่างแน่นอน

           หากเลือกเองได้เขาคงไม่เลือกสตรีร้ายกาจหน้างิ้วผู้นี้มาเคียงกาย ดูเอาเถิดยิ่งนางโมโหหน้าตายิ่งน่าเกลียดน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ในค่ำคืนวันเข้าหอหากเขาไม่ถูกนางล่อหลอกให้ดื่มสุราผสมยาปลุกกำหนัด คงไม่มีทางยินยอมให้สตรีผู้นี้มาแตะต้องร่างกายของเขาเป็นแน่ และครั้งนั้นก็เป็นครั้งเดียวที่แม่ทัพหนุ่มร่วมหลับนอนกับภรรยา

อวี้ซินเหยียนตั้งครรภ์ตั้งแต่ครั้งแรกที่หลับนอนกับสามี คราแรกแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งที่จะได้เป็นบิดา แต่เมื่อบุตรชายอายุได้ 2 หนาว ท่านหมอประจำตระกูลเสวียนก็แจ้งว่าบุตรชายของเขาพิการที่ขาทั้งสองข้าง ทำให้เดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต ทั้งยังไร้หนทางรักษา ความรู้สึกดีใจทั้งหมดจึงแปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและเสียใจ รวมไปถึงรู้สึกรังเกียจสตรีที่ให้กำเนิดบุตรชายพิการผู้นั้น บุตรชายที่เขาไม่สามารถเอ่ยคำว่ารักได้อย่างเต็มปาก

อีกทั้งพฤติกรรมที่ผ่านมาตลอด 6 ปี ที่อยู่ร่วมจวนของฮูหยินผู้นี้ ก็ไม่มีสิ่งใดที่จะโน้มน้าวจิตใจของเขาให้รักนางได้เลย อวี้ซินเหยียนสร้างแต่เรื่องวุ่นวายให้เขาตามแก้ไขไม่เว้นแต่ละวัน นางย้ายบุตรชายไปอยู่เรือนหลังเล็กที่แยกออกจากเรือนตนเองโดยให้สาวใช้เพียงคนเดียวคอยเลี้ยงดูบุตรชายตามลำพัง

อวี้ซินเหยียนไม่เคยดูแลบุตรชายเลยสักครั้ง นางไม่เคยใส่ใจบุตรชายพิการว่าจะเป็นตายร้ายดี ทั้งยังปล่อยให้สาวใช้ดูแลบุตรชายไปตามสภาพ ส่วนตัวเขาก็ไม่ว่างพอที่จะเข้ามาดูแลเด็กพิการ จึงได้ปล่อยเลยตามเลยมาโดยตลอด บิดามารดาของเขาก็สนับสนุนให้แต่งภรรยารองเข้าจวน แต่เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยสักครั้งเพราะไม่ชอบที่จะมีภรรยาอยู่ร่วมกันหลายคนจนกระทั่งวันนี้

            “เหตุใดข้าต้องอับอาย ท่านกับอวี้ซูเซียวต่างหากที่ต้องอับอายผู้คน เพราะท่านเป็นสามีของข้าหาใช่นาง เหตุใดจึงแอบออกมาโอบกอดเกี้ยวพากันเยี่ยงนี้ นางเป็นน้องสาวของข้าถึงจะมิได้ผูกพันกันสักเท่าไรแต่นางก็เป็นน้องสาวของข้า”

            สตรีที่ขึ้นชื่อว่าร้ายกาจและเอาแต่ใจแห่งเมืองหลวงเอ่ยออกมาเสียงดัง เพราะหัวใจกำลังแตกสลายอย่างไม่มีชิ้นดี น้องน้อยที่ครั้งหนึ่งเคยรักเคยเอ็นดูทว่ายามนี้กำลังถือดาบจ้วงแทงนางจากข้างหลัง อวี้ซินเหยียนทั้งตะโกนทั้งร่ำไห้ออกมาเสียงดัง โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าเสียงของนางดังไปไกลให้ผู้คนมามุงดูงิ้วโรงใหญ่ ที่นางเป็นผู้แสดงนำร่วมกับน้องสาวต่างมารดา