บทที่ 7 ความอยากรู้อยากเห็น

ด้านลูคัส

ชายหนุ่มร่างกำยำสวมชุดสูทกับเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในกำลังก้าวเดินเข้ามาในร้านอาหารสุดหรูบนตึกสูง เมื่อลูคัสเดินเข้ามาภายในร้านอาหาร เหล่าพนักงานต่างก็รีบปรี่เข้ามาให้บริการผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่กำลังโด่งดังอยู่ในตอนนี้ทันที

ลูคัสเพิ่งเสร็จงานจากโรงพยาบาล เขาก็รีบตรงมาทานอาหารต่อเลย เนื่องจากทั้งวันเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักอย่าง ด้วยงานที่เร่งไปเสียทุกอย่างในวันนี้จึงทำให้เขาไม่มีเวลาได้พักเลย ชายหนุ่มทั้งเครียดเรื่องโรงพยาบาลและมีเรื่องกาสิโนที่เขาเป็นหุ้นส่วนกับเพื่อนให้คิดเยอะแยะไปหมด 

พนักงานสาวเดินนำชายหนุ่มมายังโต๊ะสำหรับหนึ่งที่นั่ง ลูคัสเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้และสั่งอาหารทันที ส่วนบอดี้การ์ดของชายหนุ่มก็ยืนอยู่ด้านหลังของลูคัสอย่างเงียบๆ เพื่อรอรับคำสั่งของเจ้านาย ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาสั่งอาหารกับพนักงานทันที

“รอสักครู่นะคะท่าน” พนักงานบอกกล่าวกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม หลังจากที่ชายหนุ่มสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว พนักงานสาวก็รีบปลีกตัวออกไปจากโต๊ะของเขาอย่างรวดเร็ว 

ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังรออาหารอยู่ ดวงตาคมกริบกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านอาหารอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่สายตาของชายหนุ่มจะไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ

“นั่นมัน…” ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งในวันนั้นที่เขาบังเอิญชนเธอจนเสื้อผ้าของเด็กสาวเปื้อนน้ำชานมไข่มุกไปหมด และเธอก็ยังเป็นคนที่ทำให้เขาคิดถึงรอยยิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูนั้นมาจนถึงทุกวันนี้ แต่เขาก็ตัดใจไปแล้วว่าคงงไม่ได้พบเจอกับเธออีก ทว่าวันนี้เขากลับไปพบเจอกับเออีกครั้ง 

“มีอะไรหรือเปล่าครับนายท่าน” บอดี้การ์ดคนสนิทก้าวมาหนึ่งก้าวพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นมา เมื่อเขาได้ยินว่าลูคัสพูดอะไรบางอย่างออกมา

“ไม่มีอะไร” ลูคัสหลุดออกจากภวังค์ ก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบกลับคนสนิทไป

ชายหนุ่มมองจับจ้องไปยังเด็กสาวอีกครั้ง เขาพยายามสังเกตคนรอบตัวของเด็กสาวที่ตรงข้ามเธอเป็นชายแก่คนหนึ่งที่ดูท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่และข้างกายของเธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ส่วนเด็กสาวนั้นก็ดูท่าทางเกร็งแปลกๆ จนเขารู้สึกได้ เขาสัมผัสได้ถึงสถานการณ์บางอย่างที่มันดูไม่น่าไว้วางใจสักเท่าไหร่ ลูคัสจึงพยายามมองสถานการณ์ของโต๊ะนั้นอยู่ห่าง จนกระทั่งอาหารที่ชายหนุ่มสั่งเอาไว้มาเสิร์ฟ 

ลูคัสหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาตักอาหารตรงหน้าเพื่อรับประทาน โดยที่สายตาของเขายังคงจับจ้องมองเด็กสาวไม่ละสายตา จวบจนชายหนุ่มเห็นว่าหญิงแก่ข้างกายเด็กสาวเดินปลีกตัวไปจากโต๊ะ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นลูคัสจึงคิดที่จะตามหญิงแก่คนนั้นไป

“กูไปเข้าห้องน้ำก่อน รออยู่นี่แหละ” ลูคัสลุกขึ้นยืนพร้อมกับบอกกล่าวบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“ครับนาย” อีวานตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จากนั้นลูคัสก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้หรูและก้าวเดินตามหญิงแก่ไปอย่างระแวดระวังทันที 

หญิงแก่เดินมาตรงหน้าห้องน้ำพลางมองซ้ายมองขวาอย่างเลิ่กลั่ก เมื่อเธอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวๆ นั้นแล้ว หญิงแก่จึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูเอาไว้ 

ลูคัสเดินตามหญิงแก่ที่ดูมีท่าทางไม่น่าไว้ใจแปลกๆ มา จนกระทั่งเขาเห็นว่าเธอกำลังพูดคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่ ชายหนุ่มแอบอยู่ตรงซอกเล็กๆ เพื่อแอบฟังหญิงแก่คนนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้เช่นกัน แต่ลูคัสเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองมากกว่าสิ่งใด

‘เดี๋ยวฉันกลับแล้ว จะทิ้งยัยสาไว้กับท่านนี่แหละ ท่านอยากได้เธอ เขาจะพาเธอไปวันนี้ แล้วพรุ่งนี้จะโอนเงินให้เราไปใช้หนี้’ 

ชายหนุ่มแอบฟังหญิงแก่คุยโทรศัพท์อยู่สักพักหนึ่ง เขาได้ยินทุกอย่างชัดเจนและพยายามจับใจความทุกอย่าง

ท่าน? อยากได้เธอ? ใช้หนี้? งั้นเหรอ คำถามมากมายเริ่มผุดขึ้นมาในสมองของลูคัส 

‘แค่นี้ก่อน ฉันต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย’ 

หญิงแก่เอ่ยกับปลายสาย ก่อนที่เธอจะกดวางสายไป เธอตั้งท่าจะเดินกลับมายังโต๊ะ ลูคัสจึงรีบปลีกตัวเดินออกไปจากตรงนั้นและกลับไปยังโต๊ะของตัวเองทันที เพื่อดูสถานการณ์จากนี้ต่อไป

ชายหนุ่มร่างกำยำกลับมายังโต๊ะอาหารของตัวเอง จากนั้นชายหนุ่มก็นั่งลงและมองไปที่โต๊ะของสาวน้อยอีกครั้ง ไม่นานสักเท่าไหร่ หญิงแก่คนนั้นก็เดินกลับมาที่โต๊ะของเด็กสาว

“มีอะไรหรือเปล่าครับนาย” อีวานเอ่ยถามอย่างรู้ทันกับท่าทีของเจ้านาย ก่อนที่บอดี้การ์ดชุดดำจะหันไปมองยังโต๊ะที่เจ้านายกำลังจับจ้องอย่างไม่วางตา และอีวานก็พบว่าตรงโต๊ะนั้นคือเด็กสาวที่เจ้านายของเขาเคยเดินชนเมื่อเดือนที่แล้ว เขาจำเธอได้ดีเนื่องจากเจ้านายมีท่าทีที่อ่อนโยนกับเธอ ต่างจากปกติของลูคัสที่มักจะเมินหญิงสาวทุกคนที่เข้ามาในชีวิต

“จำเด็กผู้หญิงคนนั้นได้ไหม” ลูคัสเอ่ยถามอีวานพร้อมกับชี้ไปยังโต๊ะของเด็กสาว และแน่นอนว่าอีวานรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายกำลังจับจ้องที่เธออยู่

“ครับ จำได้ครับนาย” อีวานตอบกลับ

“ฉันว่าผู้หญิงข้างๆ เธอดูท่าทางแปลกๆ” ชายหนุ่มเลือกที่จะพูดกับคนสนิทอย่างตรงไปตรงมา

“ทำไมเหรอครับ” บอดี้การ์ดเอ่ยถามด้วยความสงสัย 

ยังไม่ทันที่ลูคัสจะตอบกลับอะไรออกไป หญิงแก่ที่นั่งอยู่ข้างกายของเด็กสาวก็ถือกระเป๋าและลุกขึ้น ลูคัสจับใจความได้ว่าเธอล่ำลาชายแก่ตรงข้ามอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่หญิงแก่จะเดินออกไปจากโต๊ะนั้นทันที ซึ่งแน่นอนว่าเด็กสาวดูมีท่าทางมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัดแต่เธอก็ดูเหมือนจะไม่กล้าตามหญิงแก่ไป

“เหมือนเธอจะโดนทิ้งให้อยู่กับชายคนนั้นเพียงลำพังเลยนะครับ” อีวานมองดูสถานการณ์พลางเอ่ยขึ้นมา 

“อือ ใช่” ลูคัสตอบกลับ เขานึกถึงประโยคที่หญิงแก่คุยโทรศัพท์กับใครบางคนหน้าห้องน้ำ

‘เดี๋ยวฉันกลับแล้ว จะทิ้งยัยสาไว้กับท่านนี่แหละ ท่านอยากได้เธอ เขาจะพาเธอไปวันนี้ แล้วพรุ่งนี้จะโอนเงินให้เราไปใช้หนี้’ 

ลูคัสเริ่มเดาสถานการณ์ออกบ้างแล้ว จากเหตุการณ์และคำพูดของหญิงแก่ในก่อนหน้านี้ที่เขาไปแอบฟังมา และแน่นอนว่าในตอนนี้เด็กสาวคนนั้นกำลังอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน

ดวงตาคมกริบมองจ้องไปยังเด็กสาวที่นั่งบีบมือตัวเองเอาไว้แน่นสลับกับชายแก่ที่พยายามจะพูดคุยกับเด็กสาวและมองเธอด้วยท่าทางจาบจ้วงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนเด็กสาวก็ทำได้เพียงก้มหน้างุดและตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว 

จนกระทั่งเขาเห็นว่าเด็กสาวกับชายแก่ทานอาหารกันจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชายแก่จึงลุกขึ้นและเหมือนเขาจะพยายามชักชวนให้เด็กสาวลุกขึ้นยืนตาม แต่ทว่าสาวน้อยก็อ้อยอิ่งอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่เธอจะจำใจลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปอย่างช้าๆ ทำให้ชายแก่รีบเดินตามเด็กสาวไปด้วยใบหน้าหื่นกระหายทันที เมื่อลูคัสเห็นอย่างนั้น เขาจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว

“จ่ายเงินด้วยอีวาน” ชายหนุ่มบอกกล่าวคนสนิท

“ครับนาย” สิ้นเสียงตอบกลับของอีวาน ลูคัสรีบจ้ำอ้าวเดินตามเด็กสาวกับชายแก่ไปทันที