บทที่ 5 ไม่ได้ตั้งใจ

หลังจากการเดินโชว์สิ้นสุดลง ในงานก็มีการจัดปาร์ตี้และคอนเสิร์ตเล็กๆ โดยวงที่ได้รับการโหวตจากเหล่านักศึกษาในช่วงก่อนที่จะจัดงานขึ้นมา รวมทั้งจะมีการอนุญาตให้นักศึกษาดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในงานของมหา’ลัยเป็นครั้งแรก ตอนนี้ทั้งเพื่อนๆ และเหล่ารุ่นน้องของฉันต่างก็พากันดื่มและโยกย้ายไปตามจังหวะของเสียงเพลง บ้างก็ควงแขนกันอ‍อ‍กจากงานไปเป็นคู่ๆ แต่ฉันนี่สิ แค่เหล้าแก้วเดียวยังไม่กล้าดื่มเลย

ถ้าเกิดว่าไอ้หมอนั่นมันทำเรื่องใหญ่ขึ้นมาล่ะ ถ้าเกิดว่าเขาฆ่าคนอีกโดยที่ฉันรู้ว่าตัวเองมีโอกาสหยุดมันแต่ไม่ยอมทำ หรือที่แย่ไปกว่านั้นคือคนที่โดนคือเพื่อนฉัน

“ญ่า”

ทันใดนั้นเสียงของเคทก็แทรกเสียงดนตรี EDM ที่ดังกระหึ่มเข้ามากระทบหูของฉัน พอหันไปมองก็พบกับเคทลินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นสาวแซ่บซี้ดด้วยเด‍ร‍สยาวสีแดงสุดโดดเด่น บ‍อ‍กเลยว่าคืนนี้เพื่อนฉันไม่ได้มาเล่นๆ แต่ฉันนี่สิ ยังใส่ชุดเดิมชุดเดียวกับในงานอยู่เลย

แ‍ล้‍วสายตาฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างในมือของเธอ เป็นเหล้าขวดสวยๆ คล้ายๆ กับที่ฉันเคยเห็นในหนังฝรั่งไม่มีผิด

“นี่อะไร?”

“เอามาให้”

“หา?”

“ไม่ต้องหาแ‍ล้‍ว นี่เหล้าที่ดีที่สุดของเรือนี้เลยนะขอบ‍อ‍ก ฤทธิ์แรง เมาง่าย แต่ไม่ขมบาดคอเลย แ‍ล้‍วที่สำคัญตื่นมาไม่แฮ้งด้วยนะ”

เธอร่ายสรรพคุณของมันยาวเหยียดเสียจนฉันคิดว่าเป็นพรีเซนเตอร์ซะอีก หน้าตาท่าทางที่ดูคาดหวังเหลือเกินว่าฉันจะเอาไอ้น้ำใสๆ ทว่าฤทธิ์แรงประหนึ่งเหล้าขาวแถวบ้านเข้าปาก มันทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่ามันมีแผนอะไรหรือเปล่า

“อย่ามาทำหน้าเหมือนฉันเป็นอาชญากรแบบนั้นสิ นี่ก็แค่เหล้าฉลองเรียนจบเองนะ”

ไม่พูดเปล่า ยัยเพื่อนรักยังไปหยิบเอาแก้วแชมเปญจากบริกรมากระดกเข้าปากทีเดียวหมดแก้ว ท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของทั้งฉันและบริกรคนนั้น

“ของอย่างนี้มันต้องฉลอง แด่เพื่อนที่ไม่เคยผ่านมือชายของฉัน”

เธอว่าจบก็เปิดขวดเหล้าในมือตัวเองแ‍ล้‍วรินใส่แก้วเดียวกันนั้น ก่อนยื่นให้ฉันด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความรวดเร็ว

“อ้าว ดื่ม!”

“ไม่ดื่มย่ะ แกเป็นบ้าอะไรของแกเนี่ยเคท แค่เมาเรือยังไม่พอใช่ไหมยังต้องมาทำให้ฉันเมาเพิ่มอีกเนี่ย”

ฉันรีบรับแก้วและเหล้าขวดนั้นมาไว้กับตัว ก่อนจะพยุงเพื่อนกลับห้องด้วยสภาพที่บ‍อ‍กเลยว่าทุลักทุเลแบบสุดๆ

“แกคออ่อนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ นี่แสดงว่าก่อนจะเดินมาหาฉันก็แอบดื่มมาแ‍ล้‍วใช่ไหม แกอยู่บนเรือนะอย่าลืมสิ เกิดว่าพรุ่งนี้ตื่นไม่ทันแ‍ล้‍วลงจากเรือไม่ไหวใครจะแบกแกลง อับอายขายขี้หน้าจริงๆ เลย”

ระหว่างที่แบกมันเดินผ่านโถงทางเดินอ‍อ‍กจากงานฉันก็บ่นกระปอดกระแปดไปด้วย ไม่ว่าเมื่อไหร่ยัยเพื่อนคนนี้ก็ชอบทำตัวเป็นภาระฉันเสมอเลย กินแหลกไม่สนว่าตัวเองจะกลับไหวไหม ส่วนคนที่ต้องทำตัวเองไม่ให้เมา นี่ไง ฉันค่า ตัวก็ไม่ใช่ว่าจะเบาๆ ด้วยความที่ฉันเป็นสาวไทยแท้ที่ตัวเล็กกว่าเธอมากเลยทำให้แบกน้ำหนักสาวสูงยาวเข่าดีแทบไม่ไหว แต่สุดท้ายแ‍ล้‍วเราก็ยังมาถึงห้องพักจนได้

“ฮึบ”

ตัวหนักๆ ของเคทลินถูกพาขึ้นเตียงด้วยความทุลักทุเล ฉันได้แต่ยืนปาดเหงื่อหายใจหอบถี่อยู่ที่ปลายเตียงในขณะที่มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกอิจฉา

เกิดมาเป็นเคทลินก็ดี เธอเหมือนเป็นคนที่ไม่ต้องพบเจอกับความเครียดอะไรเลยด้วยซ้ำ ตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้จักกันเธอก็เป็นคนที่มีอิสระอยู่เสมอ ไม่ว่าจะการแต่งตัว ความคิด การใช้ชีวิต อยากกิน ดื่ม เที่ยว ก็สามารถทำทุกอย่างได้ตามใจชอบ หลายครั้งที่เธอหายอ‍อ‍กไปจากหอพักหลายวันหลายคืนไม่มาเรียนติดต่อก็ไม่ได้ แต่วันต่อมาเธอก็กลับมาโดยที่ทำเหมือนไม่มีอะไร ซ้ำครอบครัวยังไม่ดุด่าว่ากล่าวอะไร ขนาดที่ว่าเกรดแย่จนเกือบเรียนไม่จบยังไม่มีใครมากดดัน

เทียบกับฉันที่ต้องเป็นเลิศทุกอย่าง บางทีฉันก็รู้สึกว่าชีวิตเพื่อนคนนี้น่าอิจฉาจริงๆ

อ่า...ฉันยังไม่ได้เล่าชีวิตตัวเองเลยใช่ไหม จริงๆ ก็ไม่มีอะไรน่าเล่าหรอก พ่อแม่ตายตั้งแต่อายุ 15 ยายที่เป็นที่พึ่งเดียวก็ตายตอนฉันอายุ 20 ตอนนี้อาศัยอยู่กับน้าที่ก็...โอ๋ลูกตัวเองมากกว่าหลาน แ‍ล้‍วมากดดันให้ฉันเป็นเลิศทุกอย่างเพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้ครอบครัวเพราะว่าลูกตัวเองเรียนไม่เก่ง แต่นั่นคงจะเป็นเรื่องปกติของครอบครัวแบบนี้ละมั้งเนอะ

“ฮิฮิ ยัยกากติญ่ายี่สิบกว่าแ‍ล้‍วยังซิง...”

ทันใดนั้นคนเมาที่ไม่ได้สติอยู่บนเตียงก็พูดขึ้นมา คำพูดของเธอที่เอาแต่ย้ำเรื่องนั้นไม่เลิกมันทำให้ฉันเท้าเอวมองหล่อนด้วยความไม่พอใจ

“คนที่ใช้ชีวิตเหมือนไม่มีวันพรุ่งนี้อย่างเธอมีสิทธิ์มาว่าฉันอย่างนั้นด้วยหรือไง ร่างกายตัวเองก็หัดรักมันซะบ้างสิ”

ถึงฉันจะพูดไปเธอก็ไม่ได้ยินหรอก หรือถ้าได้ยินก็คงไม่มีความคิดที่จะฟังด้วยซ้ำ ฉันได้แต่เดินไปนั่งข้างๆ เธอบนเตียงนอนคิงไซซ์สีขาวสะอาดแ‍ล้‍วถอนหายใจไล่ความหนักอึ้งที่อยู่ในอกอ‍อ‍กไป

“พูดไปเธอก็คงไม่เข้าใจหรอก คนรักสนุกแบบเธอน่ะ”

“งืมๆ”

เสียงครางน้อยๆ ที่เหมือนจะตอบรับยิ่งทำให้ฉันอยากระบายความรู้สึกอ‍อ‍กมา ตั้งแต่พรุ่งนี้เราก็จะไม่ได้มีสถานะเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยนี้อีกต่อไปแ‍ล้‍ว ชีวิตผู้ใหญ่ที่น่าใจหายจะทำให้เราลืมว่าครั้งหนึ่งเราเคยทำตามความฝันตัวเองอย่างมีความสุขอยู่ตั้งหลายปี

“บางทีฉันก็อยากเป็นเหมือนเธอบ้างสักครั้งจังนะ ใช้ชีวิตแบบสุดกู่ ไม่ต้องคิดว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง”

“อือ เหล้าจะตอบคำถามทุกอย่าง...”

คำพูดของคนเมาที่พูดอ‍อ‍กมาอย่างไม่คิดด้วยซ้ำมันทำให้ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง สายตามองไปยังขวดเหล้าที่บรรจุน้ำสีใสเช่นเดียวกันเอาไว้ มันถูกวางอยู่บนโต๊ะเล็กๆ เยื้องกับที่นอน ซึ่งก้าวไปแค่ไม่กี่ก้าวฉันก็จะเอามันมาอยู่ในมือได้อย่างง่ายดาย

เหล้าจะตอบคำถามทุกอย่าง อย่างนั้นสินะ...

ที่ผ่านมาฉันไม่เคยแม้แต่จะดื่มจนเมาปลิ้นอย่างไร้สติ เพียงเพราะต้องรักษาภาพลักษณ์คุณหนูคนเล็กของบ้านเอาไว้เป็นอย่างดี แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองต้องดื่มเหล้านี่

ฉันต้องดื่ม...อย่างน้อยก็ครั้งแรกในชีวิตที่จะได้ทำอะไรตามใจตัวเอง และมันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแ‍ล้‍วก็ได้ในฐานะวัยรุ่น

ความคิดนั้นทำให้ฉันหยิบมันขึ้นมากระดกเข้าปากอย่างไม่คิดมาก รสชาติของมันทั้งหวานฉ่ำและดื่มง่ายอย่างที่เคทลินว่าเอาไว้ไม่มีผิด ทว่าในตอนที่น้ำสีใสไหลลงผ่านลำคอ รสขมปร่าที่ปลายลิ้นก็เข้ามาพร้อมกลิ่นฉุนกึกที่ทำให้ร่างกายร้อนรุ่มไปหมด

มันเป็นความร้อนรุ่มที่แปลกประหลาด เพราะยิ่งร่างกายฉันมันร้อนฉันก็ยิ่งอยากดื่ม รู้ตัวอีกครั้งก็กระดกไปจนหมดขวดซะแ‍ล้‍ว

“เอิ้ก ก็ไม่...เท่าไร”

จะว่าไปฉันจะต้องโดนยัยเคทต้มเอาแน่ๆ ดื่มเข้าไปขนาดนี้แ‍ล้‍วยังไม่รู้สึกเมาเลยสักนิดเดียว หรือจริงๆ ฉันอาจจะเป็นคนคอแข็งกว่าที่คิดก็ได้

แต่ว่า...ทำไมยิ่งดื่มร่างกายฉันมันยิ่งร้อนขึ้นล่ะ ร้อน...ร้อนเหมือนร่างกายจะละลายให้ได้ ตรงส่วนนั้นของฉันมันก็ปวดหนึบไปหมด อาการแปลกๆ ที่เกิดขึ้นมันทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้

ฉันกำลังเดิน...เดินโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังไปที่ไหน รู้ตัวอีกทีก็เห็นร่างสูงของใครบางคนอยู่ตรงหน้าแ‍ล้‍ว เขาที่ยืนพิงกำแพงอยู่นั้นไม่ได้สนใจฉัน และฉันเองก็ไม่ได้สนใจเขาเช่นกัน

ฉันสนใจเพียงริมฝีปากของเขาต่างหาก

“ทำอะไรของเธอเนี่ย?”

ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแ‍ล้‍ว มือทั้งสองข้างได้เอื้อมไปจับใบหน้าของชายหนุ่มเอาไว้ สายตาของฉันมันพร่าเบลอจนมองภาพตรงหน้าไม่ชัด แต่กลับเห็นริมฝีปากอมชมพูของเขาอย่างชัดเจน

“ยัยบ้า เธออยากให้ฉันฆ่าเธอจริงๆ ใช่ไหม...”

คำพูดนั้นหายไปเพราะฉันยื่นหน้าเข้าไปจูบเขา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำอย่างนั้นไปทำไม แต่ร่างกายของฉันมันต้องการ...ต้องการมากๆ เลย

“คุณ...มาเป็นของฉันได้ไหมคะ?”