ตอนที่ 3: ค่ายลูกเสือ

ค่ายลูกเสือประจำปีของโรงเรียนมัธยมวรวิทยา เป็นกิจกรรมที่ทุกคนตั้งตารอตั้งแต่เปิดเทอม

เด็กผู้ชายคุยกันว่าจะได้นอนเต็นท์ด้วยกัน ได้ย่างหมูปิ้งตอนกลางคืน ได้ร้องเพลงรอบกองไฟ

เด็กผู้หญิงตื่นเต้นเรื่องแต่งตัว เรื่องถ่ายรูปหมู่ เรื่องหนุ่มๆ จากห้องอื่นที่จะมาจีบ

แต่สำหรับไท มันคือฝันร้ายที่รออยู่

เขาไม่ชอบออกกำลังกาย ไม่ชอบตากแดด ไม่ชอบนอนพื้นแข็งๆ และที่สำคัญที่สุด… เขากลัวการถูกแกล้งหนักกว่าปกติ เพราะในค่ายไม่มีครูคอยคุมตลอดเวลา พวกกลุ่มจอมเกเรในห้อง ก้อง, โจ๊ก, ปอนด์ และอีกสองสามคน จะมีโอกาสรุมเขาได้เต็มที่

เช้าวันเดินทางไปค่าย ไทยืนรอรถบัสหน้าตึกด้วยกระเป๋าเป้ใบโต ต้นกับบอลยืนอยู่ข้าง ๆ

“มึงกลัวเหรอไท?” บอลถามพร้อมยิ้มกว้าง “กูจะปกป้องมึงเอง ใครแกล้งกูอัดให้”

ต้นพูด “อย่าพูดเล่น บอล มึงอ้วนเท่าไทแหละ ถ้ารุมพร้อมกันมึงก็โดนเหมือนกัน”

ไทยิ้มเจื่อน “ช่างมันเถอะ ขอแค่รอดสามคืนกลับบ้านได้ก็พอ”

แต่สายตาของเขากลับมองไปที่มินนี่ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามลานโรงเรียน

เธอสวมเสื้อสีขาวกับกางเกงขาสั้น ผ้าพันคอสีแดงผูกเรียบร้อย เสื้อสีขาวรัดรูปจนเห็นเนินอกชัดเจน กางเกงขาสั้นแต่ยังเผยให้เห็นขาเรียวขาว เธอกำลังหัวเราะกับเพื่อนสาวกลุ่มใหญ่ หนุ่ม ๆ หลายคนยืนล้อมรอถ่ายรูปด้วย

บอลสะกิดไท “ดูสิวะ มินนี่สวยชิบหายเลย ชุดธรรมดายังทำให้ดูเงี่ยนได้อีก”

ต้นหน้าแดง “เบาๆ ดิโว้ย”

ไทไม่พูด แต่แท่งเอ็นในกางเกงขยับเบา ๆ อีกแล้ว เขาจินตนาการว่าถ้าได้นอนเต็นท์ใกล้ ๆ มินนี่สักคืน… เขาคงนอนไม่หลับและแอบช่วยตัวเองแน่

รถบัสมาถึง ทุกคนขึ้นรถกันวุ่นวาย ไท ต้น บอล นั่งแถวหลังสุดเหมือนเคย

กลุ่มก้องนั่งแถวหน้า หันมาทำหน้าตลกใส่ไท “ไอ้หมู เตรียมตัวโดนแกล้งหนักนะ กูมีแผนพิเศษรอมึงอยู่”

ไททำเป็นไม่สนใจ แต่ในใจกลัวจนตัวสั่น

ถึงค่ายตอนบ่ายแก่ๆ ทุกคนช่วยกันกางเต็นท์ ไทถูกจัดให้อยู่เต็นท์เดียวกับต้น บอล และอีกสองคนจากกลุ่มก้อง ซึ่งแย่ที่สุด เพราะสองคนนั้นคือคนที่ชอบแกล้งเขาแรงนั้นเอง

มินนี่อยู่โซนผู้หญิง ห่างออกไปสองร้อยเมตร ครูบอกว่า “ห้ามผู้ชายเข้าโซนผู้หญิงเด็ดขาด ยกเว้นมีครูอนุญาต”

กิจกรรมวันแรกผ่านไปปกติ ร้องเพลง ทำอาหาร ฝึกเดินแถว

แต่ตอนค่ำ หลังกิจกรรมรอบกองไฟจบ ฝันร้ายของไทก็เริ่มต้น

กลุ่มก้องและพวกพ้องรวมกันเจ็ดแปดคน ล้อมไทที่กำลังเดินกลับเต็นท์

“เฮ้ย หมู! มึงเอาน้ำมากินคนเดียวเหรอวะ?” ก้องแย่งขวดน้ำในมือไทไปโยนให้เพื่อน

ขวดน้ำถูกโยนไปมาจนไทวิ่งไล่ตามสะดุดล้มหลายครั้ง เสียงหัวเราะดังลั่นทั่วบริเวณ

“มึงวิ่งหนีสิ ไท! มาดิ!” เสียงตะโกนดังตามมา

ไทตัดสินใจวิ่งหนีจริงๆ ความมืดของคืนกลายเป็นเกราะกำบัง เขาวิ่งสุดแรงเกิด สะดุดล้มคลุกคลาน ฝุ่นฟุ้งจนแสบจมูก ขาแทบล้มเมื่อสะดุดก้อนหิน แต่ความกลัวทำให้เขาวิ่งต่อโดยไม่หันกลับ

เขาไม่รู้ตัวเลยว่าวิ่งเลยโซนผู้ชายมาไกลแล้ว จนเข้าสู่โซนที่พักผู้หญิงที่เงียบสงัด

ไทหอบหายใจแทบขาด มองหาที่หลบ สายตาเหลือบเห็นเต็นท์หลังหนึ่งที่มีแสงไฟฉายสลัวๆ ลอดออกมา

เขาไม่คิดอะไรอีกแล้ว นอกจากต้องซ่อนตัวให้พ้นจากพวกนั้น

ไทรูดซิปเต็นท์อย่างรวดเร็ว มุดเข้าไปข้างใน แล้วปิดซิปทันที

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาเตะจมูกทันที กลิ่นดอกไม้ปนความหวานที่คุ้นเคยจนหัวใจเขาเต้นแรง

ไทชะงักเมื่อสายตาปรับเข้ากับความมืด

มีเงาร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งนั่งตัวสั่นอยู่บนผ้าห่มในมุมเต็นท์ แสงไฟฉายสลัวๆ ส่องกระทบใบหน้าเธอเพียงเล็กน้อย ทำให้มองไม่ชัดว่าเป็นใคร เธอกำลังยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเหมือนกำลังกลั้นเสียงร้องไห้หรือตกใจสุดขีด

“อะไร—!” เสียงร้องเล็กๆ ของเธอดังขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ดังออกไปเต็มปาก

ไทตกใจจนตัวแข็ง รีบพุ่งเข้าไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งเอื้อมไปปิดปากเธอเบาๆ แต่แน่นพอที่จะไม่ให้เธอส่งเสียงดัง อีกมือโอบรอบไหล่เธอเพื่อกันไม่ให้ดิ้นหนี

“ชู่ว… อย่าร้องนะครับ!” ไทกระซิบเสียงสั่นด้วยความตื่นตระหนก “ผมขอโทษ… ผมไม่ได้ตั้งใจเข้ามา ผมโดนเพื่อนตามแกล้ง มันรุมผมอยู่ข้างนอก ผมแค่ขอหลบตรงนี้แป๊บหนึ่ง เดี๋ยวผมออกไปทันที ขอร้องล่ะ อย่าส่งเสียงนะครับ…”

ร่างบางในอ้อมแขนเขายังสั่นเทา ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดฝ่ามือเขา หัวใจเธอเต้นแรงจนเขารู้สึกได้ผ่านเสื้อบางๆ

ในความมืด ไทยังมองหน้าเธอไม่ชัด เขาไม่รู้ว่าเธอคือใคร รู้แค่ว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในโซนนี้ และตอนนี้ทั้งคู่กำลังตัวสั่นอยู่ด้วยกันในเต็นท์เล็กๆ ที่เงียบสนิท

เสียงหัวเราะและเสียงตะโกนเรียกชื่อเขายังดังลางๆ จากไกลๆ ข้างนอก

ไทกลั้นหายใจ รอให้ทุกอย่างเงียบลง

ส่วนในใจเขาเริ่มสงสัยหนักขึ้น…

ผู้หญิงคนนี้คือใครกันแน่?