بيت / รักโบราณ / มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก / ตอนที่ 1งานมงคลอันยิ่งใหญ่

مشاركة

มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก
มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก
مؤلف: ต้ายวี่

ตอนที่ 1งานมงคลอันยิ่งใหญ่

last update تاريخ النشر: 2025-03-03 12:02:49

ตอนที่ 1งานมงคลอันยิ่งใหญ่

ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวที่ประดับประดาด้วยผ้าสีแดงสด กำลังเคลื่อนขบวนทอดยาวไปตามท้องถนนอย่างยิ่งใหญ่ สินเดิมมากมายนับไม่ถ้วนที่ทางจวนตระกูลเสิ่นจัดเตรียมให้แก่บุตรสาวมากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในเมืองหลวงแห่งนี้

เจ้าบ่าวหน้าตาหล่อเหลาแต่ทว่ากลับไร้รอยยิ้มแต่งแต้มอยู่บนใบหน้า เขาขี่อาชาสีนิลนำอยู่ด้านหน้าขบวน เหล่าบรรดาชาวบ้านต่างออกมามุงดูมากกว่าจะออกมาแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว เพราะทุกคนต่างรู้ว่างานมงคลอันยิ่งใหญ่ของสกุลหานกับสกุลเสิ่นนั้น เกิดขึ้นเพราะเหตุใด ทุกคนรู้อยู่เต็มอกว่าหานสวี่บัณฑิตหนุ่มรูปงามผู้เลื่องชื่อ มีหญิงงามในดวงใจอยู่ก่อนแล้ว ทว่าทั้งสองไม่อาจเคียงคู่กันได้ เพราะคำสัญญาของผู้ใหญ่สองตระกูลที่มีต่อกัน ท่านพ่อเอ่ยเพียงว่าตระกูลหานกับตระกูลเสิ่นมีสัญญาใจที่ติดค้างต่อกัน คนเป็นลูกเช่นเขาจะทำอย่างไรได้เล่า สิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่ก้มหน้ารับชะตากรรมเท่านั้น

หานสวี่ยื่นมือไปรับเจ้าสาวลงจากเกี้ยว ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้าไปในจวนตระกูลหาน เสิ่นชิงเยียนก้มหน้ามองพื้นเดินตามร่างหนาเข้าไปด้วยหัวใจสั่นไหว ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยชาดสีชมพูหวานขับผิวนางให้สวยงามน่ามอง ปากกระจับสีแดงระเรื่อเหมือนผลอิงเถา (ลูกเชอร์รี) แอบยิ้มออกมาอย่างเอียงอายใต้ผ้าปิดหน้าสีแดง

พิธีแต่งงานดำเนินไปตามขนบธรรมเนียมจวบจนถึงเวลาส่งเจ้าสาวเข้าห้องหอ เสิ่นชิงเยียนนั่งรออยู่บนเตียงด้วยใจที่สั่นไหว นางเฝ้ารอเวลานี้มาเนิ่นนาน ตั้งแต่บิดานางบอกว่า นางจะต้องแต่งเข้าสกุลหาน ทว่าตอนแรกนางไม่ได้คิดอันใดบิดาบอกเช่นไร บุตรที่ดีก็ย่อมทำตามเช่นนั้น ทว่าวันครบรอบปักปิ่นของนางเมื่อครั้งอายุครบสิบห้าหนาว หัวใจของนางก็ได้มอบให้หานสวี่ตั้งแต่พบหน้ รักแรกพบเป็นเช่นนี้เองหรือ เหมือนมีผีเสื้อนับพันบินอยู่กลางหัวใจ นับแต่วันนั้นเสิ่นชิงเยียนก็เฝ้ารอที่จะได้ครองคู่กับหานสวี่รักแรกของนางมาโดยตลอด ถึงแม้จะมีเหล่าแม่สื่อพยายามจะมาสู่ขอนางให้กับสกุลอื่น ๆ แต่นางก็ได้ให้บิดาปฏิเสธไปจนหมดสิ้น

เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้นอย่างไม่รีบไม่ร้อน เหงื่อนางไหลชื้นจนเปียกชุ่มไปทั้งมือ เสิ่นชิงเยียนใจเต้นแรงและเฝ้ารอหานสวี่ แต่ทว่ากลับไร้การดูแลใส่ใจที่สามีพึงมีต่อภรรยาในคืนเข้าหอ เจ้าบ่าวนางมิได้ร่วมหลับนอนกับนางผู้เป็นภรรยา มีเพียงความเงียบปกคลุมในคืนเข้าหอเพียงเท่านั้น

"เจ้าปลดผ้าเองเถอะ ข้าไม่อาจปลดให้ได้" เสียงที่เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา เสมือนสายฟ้าฟาด ทำให้ร่างบางมือไม้สั่นอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ นางไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

"แต่ว่าตามธรรมเนียม..." เสิ่นชิงเยียนส่งเสียงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่กระอักกระอ่วนและสงสัยใคร่รู้

"ธรรมเนียมหรือ ช่างหัวธรรมเนียมเสียเถอะ เสิ่นชิงเยียนสตรีเช่นเจ้าจิตใจทำด้วยอะไร เจ้าอยากได้ข้าเป็นสามีอย่างนั้นหรือ หึ ได้!! เช่นนั้นเจ้าจงจำไว้ เจ้าอยากแต่งข้าก็จะแต่ง แต่อย่าฝันว่าจะได้เป็นฮูหยินที่ข้ารัก หัวใจของข้ามีเพียงไป่อ้ายเหม่ยเป็นสตรีในดวงใจเพียงผู้เดียวเท่านั้น"

เมื่อเห็นว่าเจ้าสาวของตนไม่ยอมปลดผ้าคลุมหน้าออกเสียที หานสวี่จึงเดินไปกระชากผ้าบางอย่างเต็มแรง จนนางเซถลาไปด้านหน้าแต่ทว่ายังทรงตัวได้ มิเช่นนั้นนางอาจจะล้มใบหน้ากระแทกพื้นไปแล้ว เสิ่นชิงเยียนเงยหน้ามองบุรุษชุดแดงผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของนางด้วยแววตาตกตะลึง ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา "เช่นนั้นท่านมาแต่งกับข้าด้วยเหตุใดกันเจ้าคะ? ทำไมท่านไม่ไปแต่งกับแม่นางไป่เล่า" เสิ่นชิงเยียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางเคยถามบิดาถึงเรื่องนี้ แต่บิดานางก็บอกเพียงว่างานแต่งเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย

"เพราะเจ้าอย่างไรเล่า!! เสิ่นชิงเยียนสตรีหน้าหนาไร้ยางอาย เจ้าอยากได้ข้าเป็นสามีจนตัวสั่น จึงได้ให้บิดาของเจ้ามาบังคับขู่เข็ญบิดาของข้าเช่นนี้ หน้าไม่อาย หึ สตรีหน้าหนาเช่นเจ้าคงหาบุรุษแต่งด้วยยากสินะถึงได้เป็นข้าคนนี้" หานสวี่กระชากแขนเรียวงามอย่างรุนแรง จนใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"ไม่จริง...ท่านพ่อไม่ได้ทำเช่นนั้น" เสิ่นชิงเยียนเอ่ยออกไปด้วยความไม่เชื่อ นางไม่เชื่อ!!! บิดานางไม่มีทางทำเช่นนั้นเป็นแน่ ถึงแม้ท่านพ่อจะรักนางมากเพียงใด แต่การบังคับจิตใจผู้อื่นก็หาใช่สิ่งสมควรไม่

"ข้าไม่สนใจเจ้าสองพ่อลูกหรอกนะ ฟังไว้ให้ดีเสิ่นชิงเยียนเจ้าจะมีชีวิตอยู่ในจวนของข้าเพียงแค่สามปีเท่านั้น เมื่อเวลานั้นมาถึงข้าจะโยนใบหย่าใส่หน้าเจ้า"

พูดจบหานสวี่ก็เดินออกไปจากห้องหอ ทิ้งให้เจ้าสาวอย่างนางนั่งร่ำไห้น้ำตานองหน้า นางร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร วันแต่งงานที่นางรอคอย กลับกลายเป็นวันที่นางเสียใจที่สุด เสิ่นชิงเยียนรู้แล้วว่าสามีของนางคงจะไม่กลับเข้ามาอีกแล้วเป็นแน่ นางจึงพยุงตัวเองลุกขึ้นไปปลดเปลื้องชุดเจ้าสาวออกจากร่างกายตนเอง และเข้านอนด้วยหัวใจอันบอบช้ำ

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนพิเศษ 2 หานจุ้น

    ตอนพิเศษ 2 หานจุ้นเสิ่นชิงเยียนเดินหน้าบึ้งตึงไม่ยอมรอหานสวี่ ชายหนุ่มรีบเดินตามหลังนางไปติด ๆ ใบหน้าหล่อเหลายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี ผิดกับร่างอรชรที่เดินอย่างไม่สนใจเขา"ฮูหยินเจ้าอยากกินบะหมี่เกี๊ยวใช่หรือไม่ ไปกันเถอะพี่ให้บ่าวไปจองโต๊ะรอไว้แล้ว" หานสวี่ยื่นมือไปจับข้อมือบางของเสิ่นชิงเยียนเอาไว้ ทว่านางก็บิดข้อมือออกอย่างไม่ยินยอม นางบิดออกเพียงน้อย หากไม่สังเกตก็คงจะไม่มีผู้ใดได้เห็น หานสวี่หาได้ยอมให้ฮูหยินของเขาทำเช่นนั้น มือหนาสอดกุมมือบางเอาไว้ พลางส่งยิ้มใบหน้าหล่อเหลาไปให้อย่างเอาใจ เสิ่นชิงเยียนเขินอายทว่ายังแสร้งทำหน้าบึ้งตึงอยู่อย่างนั้น"ปล่อยข้า ไม่ต้องมาจับ!!" นางพูดออกมาเสียงเบา "ปล่อยได้อย่างไร หากพี่ปล่อยเจ้าก็เดินหนีพี่ไปอีก ภรรยาไม่พอใจสามีเรื่องใดหรือ บอกสามีได้หรือไม่" หานสวี่เอ่ยเสียงเย้า ยิ่งทำให้ฮูหยินน้อยทั้งมีโทสะปนเขินอายไปกันใหญ่"ท่านพี่!!...เหตุใดท่านจึงเป็นคนหน้าไม่อายเช่นนี้ ข้าไม่อยากจะพูดกับท่านพี่แล้ว" เสิ่นชิงเยียนหันหน้าหนี เสี่ยวเจียงและเสี่ยวอวี้มองหน้ากันพลางก้มหน้ายิ้ม"เรื่องใดกัน พี่หน้าไม่อายตรงไหนหรือเยียนเอ๋อร์บอกแก่พี่สิ ไหนเจ้าเคยให้

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนพิเศษ 1 เทศกาลโคมไฟ

    ตอนพิเศษ 1 เทศกาลโคมไฟ"เยียนเอ๋อร์คืนนี้แม่จะพาเจ้าไปลอยโคมที่งานโคมไฟกันดีหรือไม่"เสิ่นชิงเยียนหันไปยิ้มให้แม่สามีก่อนจะพยักหน้าตกลง"เจ้าค่ะท่านแม่ เยียนเอ๋อร์อยากไปกินบะหมี่ร้านริมแม่น้ำเจ้าเดิมนั่นอีกเจ้าค่ะ"นางจำได้ดีร้านบะหมี่หยกร้านนั้นจะขายแค่ปีละครั้ง ในงานเทศกาลโคมไฟเท่านั้น ไม่รู้เช่นกันว่าเพราะเหตุใดร้านอร่อยเช่นนั้นถึงได้เปิดขายแค่ปีละครั้ง ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย"เฮ้อ...นึกถึงเรื่องเมื่อปีที่แล้วข้าก็โมโหยิ่งนัก ดีนะที่แม่นางไป่ผู้นั้นไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายกับเจ้าอีก หากไม่เช่นนั้นแล้วข้านี่แหละที่จะจัดการนางเองคอยดูเถอะ" เถาฮวาทุบกำปั้นลงมาที่ฝ่ามือตนเองอย่างแค้นเคืองหลังจากที่หานสวี่กับเสิ่นชิงเยียนคืนดีกันแล้ว ไป่อ้ายเหม่ยก็ยังคงมาหาหานสวี่เพราะหมายอยากจะกลับมาคืนดีกับเขา ทว่าเถาฮวาจัดการอย่างเด็ดขาดหลังจากนั้น ไป่อ้ายเหม่ยก็ไม่เคยมาหาอีกเลยเสิ่นชิงเยียนนึกย้อนกลับไปวันที่ไป่อ้ายเหม่ยตั้งใจมาหาเรื่องนางที่จวน นางกำลังนั่งทำถุงหอมให้กับสามีอยู่ที่ศาลาริมสระบัว บ่าวรับใช้ในจวนปล่อยให้ไป่อ้ายเหม่ยเข้ามา และนางพยายามจะพูดจายุแยงให้เสิ่นชิงเยียนและหานสวี่ผิดใจกันท

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนที่ 35 เข้าหอ (จบ)

    ตอนที่ 35 เข้าหอ (จบ)หานสวี่ใช้นิ้วหนาแบะกลีบบุปผางามสองกลีบให้แยกออกจากกัน เผยให้เห็นเม็ดเกสรสีสวยด้านในที่รอให้เขาเชยชมหานสวี่ไม่รอช้าเขาแลบลิ้นเลียร่องหลืบสวาทของนางอย่างช้าๆ แล้วจึงเร่งจังหวะให้ถี่เร้ามากยิ่งขึ้น ก่อนจะครอบริมฝีปากกลืนกินเม็ดรักสีชมพูของนางพร้อมกับดูดดึงขบเม้มมันอย่างหื่นกระหาย เสิ่นชิงเยียนเสียวสะท้านเสียจนแทบทนไม่ไหว นางส่งเสียงหวานครวญครางด้วยความเสียวซ่านจนเกินจะทานทน"อ๊ะ...ทะ...ท่านพี่เจ้าคะ" เสิ่นชิงเยียนตัวกระตุกเกร็งขึ้นมา มือบางกำผ้าปูเตียงแน่น"หวานเหลือเกินเยียนเอ๋อร์" เสียงร้องครวญครางของฮูหยินตัวน้อยสร้างความปั่นป่วนให้ชายหนุ่มไม่น้อย หานสวี่กระดกลิ้นร้อนให้ถี่ระรัวมากยิ่งขึ้น เสิ่นชิงเยียนเสียวสะท้านเสียจนต้องยกเอวลอยหวือขึ้นมากลางอากาศไม่นานนักน้ำหวานจากดงดอกไม้ไหลเยิ้มออกมาอย่างไม่ขาดสาย หานสวี่แลบลิ้นดูดเลียน้ำหวานของนางจนสะอาดหมดจดโดยไม่นึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย เขาใช้นิ้วหนาสอดแทรกเข้าไปในรูสวยของนางทีละนิ้วเพื่อเบิกทางไม่ให้ร่างบางได้รับความเจ็บปวดจนเกินไป"ท่านพี่...อื้อ...เยียนเอ๋อร์ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ"เมื่อได้ยินเสียงร้องของฮูหยินตัวน้อย พ

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนที่ 34 กลับจวนสกุลหาน

    ตอนที่ 34 กลับจวนสกุลหานเสี่ยวเจียงกับเสี่ยวอวี้นั่งมองเจ้านายตนเองยิ้มพลางทำถุงหอมไปพลางอย่างมีความสุข ใบหน้าหวานเบิกบานไม่เหมือนแต่ก่อนที่มีแต่ความหมองเศร้าทว่าตอนนี้กลับไม่หลงเหลือความเศร้านั้นอีกเลย สาวใช้ทั้งสองชอบใบหน้าของเจ้านายตนเองเช่นนี้มากกว่าแต่ก่อนเสียอีก พวกนางไม่รู้ว่าฮูหยินน้อยไปคืนดีกับคุณชายใหญ่ตอนไหน ทว่าหลังจากที่คุณชายใหญ่ฟื้นขึ้นมาในรุ่งเช้า นางก็เห็นว่าฮูหยินน้อยใจอ่อนลงแล้ว หรืออาจจะเพราะว่าฮูหยินน้อยไปเฝ้าไข้คุณชายใหญ่ทั้งคืน ทั้งคู่อาจจะได้ปรับความเข้าใจกันในตอนนั้นก็ย่อมได้"เอ๋!!...ถุงหอมที่เจ้าทำมีสิ่งใดดีหรือ เจ้าถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับถุงหอมเช่นนั้น" เสิ่นจื่อเหนียงเดินเข้ามานั่งตรงหน้าบุตรสาวได้สักพักแล้ว ทว่าบุตรสาวนางก็ไม่เห็นเสียที คนเป็นมารดาจึงได้พูดแกมหยอกล้อออกมาเสิ่นชิงเยียนเงยหน้าขึ้นมองหน้ามารดาตนเองพลางยิ้มเขิน"ท่านแม่อย่าล้อเยียนเอ๋อร์เล่นสิเจ้าคะ" เสิ่นชิงเยียนขยับเข้าไปกอดมารดาอย่างออดอ้อน"แกล้งที่ใดกัน แม่ก็แค่เห็นว่าเจ้ามีความสุขกับการทำถุงหอมเสียจริง คงจะทำให้คนสำคัญกระมัง"เสิ่นจื่อเหนียงยกมือลูบศีรษะมนของบุตรสาวอย่างเอ็นดู"ใช่แล

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนที่ 33มอบใบหย่าให้ข้าเถอะ

    ตอนที่ 33มอบใบหย่าให้ข้าเถอะฮูหยินเถาฮวาและหานจี้กงรีบเดินทางมายังจวนสกุลเสิ่นเมื่อรู้ข่าวการล้มป่วยของบุตรชาย เสิ่นชิงเยียนก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด เมื่อครั้งตอนที่นางไปอาศัยอยู่ในจวนสกุลหาน แม่สามีผู้นี้ดูแลนางเป็นอย่างดี หากนางเจ็บป่วยแม่สามีก็จะเป็นผู้ต้มยามาให้นางได้ดื่มด้วยตนเองทุกครั้งเมื่อนึกถึงตรงนี้น้ำตานางก็ไหลออกมา ทว่าหานสวี่มาจวนนางแค่เพียงหนึ่งเดือนนางกลับทำให้เขาล้มป่วยหนักถึงเพียงนี้ นางจะกล้าสู้หน้าแม่สามีได้อย่างไร"เยียนเอ๋อร์เจ้าอย่าร้องไปเลย ท่านพี่ของเจ้าหาได้เป็นอันใดไม่" เถาฮวาดึงมือลูกสะใภ้มากุมไว้ พลางลูบหัวอย่างปลอบใจ ท่ามกลางสายตาของทั้งสองตระกูลที่มองไปยังแม่สามีและลูกสะใภ้ที่รักใคร่กลมเกลียวกัน พลันในใจของเสิ่นจื่อเหนียงก็รู้สึกยินดียิ่งนัก นับว่าหายากที่แม่สามีจะเอ็นดูลูกสะใภ้เช่นนี้ ถือว่าเยียนเอ๋อร์ของนางวาสนาดีไม่น้อยเลยทีเดียว"ลูกก็อย่าได้ร้องไห้อีกเลยเยียนเอ๋อร์ เดี๋ยวแม่สามีเจ้าจะไม่สบายใจ" เสิ่นจื่อเหนียงดุบุตรสาวตนเองออกมาอย่างไม่จริงจังนัก "ข้าเสียใจเจ้าค่ะท่านแม่ เพราะข้าท่านพี่จึงได้ล้มป่วยเช่นนี้" เสิ่นชิงเยียนร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจทนต

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนที่ 32 สลบ

    ตอนที่ 32 สลบหานสวี่หันกลับไปมอง เมื่อเห็นหญิงคนรักเขาก็ยิ้มอ่อนโยนออกมา ความพยายามเขาสำเร็จแล้วใช่หรือไม่ เขาก้าวขาเดินเข้าไปหาเสิ่นชิงเยียนอย่างดีใจ มือหนายื่นออกไปหมายจะสัมผัสกับมือบางของนาง ทว่าไม่ง่ายอย่างนั้นเสิ่นชิงเยียนส่ายหน้าและเดินถอยหลังออกไปไม่ยินยอมให้หานสวี่สัมผัสมือของนางได้"เยียนเอ๋อร์..." เสียงแหบพร่าของหานสวี่เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "อย่าถอยจากข้า..."เสียงเว้าวอนของหานสวี่ สร้างความปวดใจให้กับนางไม่ใช่น้อย ทว่าหัวใจนางไม่อาจจะทนรับความเจ็บปวดได้อีกต่อไป"ข้าถาม...เหตุใดท่านต้องมาทนทรมานตนเองทำไมกัน ที่นี่ไม่มีอะไรที่ท่านต้องการอีกต่อไปแล้ว กลับไปได้แล้ว!!" เสิ่นชิงเยียนตวาดออกมาเสียงสั่นเครือ นางมองหน้าหานสวี่ด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา"เยียนเอ๋อร์ เจ้าจะอภัยให้ข้าไม่ได้หรือ ขอเพียงครั้งเดียวข้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียใจอีก ที่ผ่านมาข้ารู้แล้วว่าข้าทำผิดต่อเจ้าอย่างไม่น่าให้อภัย แต่ได้โปรดอภัยให้เถอะนะ อภัยให้กับความโง่เง่าของข้าเพียงครั้ง" หานสวี่อ้อนวอนเสียงเบา เขามองใบหน้าหวานที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาราวไข่มุกอย่างปวดใจ เขาทำให้นางร้องไห้อีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาย

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนที่ 27 อยากแก้ไข

    ตอนที่ 27 อยากแก้ไขคืนนี้เป็นคืนแรกที่หานสวี่ได้กลับมานอนยังห้องนอนตนเอง ร่างหนาเดินเข้าไปอาบน้ำที่สาวใช้จัดเตรียมไว้ให้ ปกติแล้วเขาก็มักจะอาบน้ำด้วยตนเองเสมอ ไม่ต้องมีสาวใช้คอยปรนนิบัติ เมื่ออาบน้ำเสร็จหานสวี่ก็เดินออกมาจากฉากกั้น เขาเดินมาที่ตั่งนอน พลันในหัวก็ฉายภาพในไม่กี่วันที่ผ่านมา ภาพสีขาว

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนที่ 25 พ้นผิด

    ตอนที่ 25 พ้นผิด"หากเจ้าไม่มีหลักฐานมาแย้ง ว่าเจ้าไม่ได้กระทำความผิดตามที่ข้าได้กล่าวออกไป ถ้าเช่นนั้นเหตุใดเจ้าไม่ยอมรับความผิดของตน ข้าจะถามเจ้าอีกครั้งหานสวี่ เจ้ายอมรับหรือไม่ว่าเจ้ารับสินบนนักเรียนเหล่านั้นจริง ๆ " เสียงทรงอำนาจดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมความกดดันที่แผ่กระจายไปทั่วบริเวณหานสวี่รู้

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนที่ 14 ไม่ยอมให้หย่า

    ตอนที่ 14 ไม่ยอมให้หย่า"โอ๊ย!!..."เสียงร้องอย่างตกใจดังขึ้นมาทางด้านในห้องครัว เถาฮวารีบเดินเข้าไปด้วยความรวดเร็ว นางจำเสียงนี้ได้ดี เป็นเสียงของลูกสะใภ้คนโปรดของนางเอง เถาฮวารู้ดีว่าเวลานี้เสิ่นชิงเยียนจะต้องมาเข้าครัว เพื่อทำอาหารกลางวันส่งไปให้บุตรชายของนางที่สำนักศึกษาหลวง และเป็นเช่นนี้ทุกวั

  • มิอาจห้ามใจให้ไร้รัก   ตอนที่ 5 ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ

    ตอนที่ 5 ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ"พวกเจ้าออกไปให้พ้น" หานสวี่เดินเข้ามาที่เรือนของเสิ่นชิงเยียนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เขาหันไปตวัดสายตาไล่เสี่ยวเจียงและเสี่ยวอวี้สองสาวใช้ประจำตัวของเสิ่นชิงเยียนให้ออกจากห้องไปเสีย สาวใช้สองนางเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายตนเองด้วยท่าทีหวาดหวั่นไม่น้อย"พ่อบ้านมาลากตัวนังบ่าว

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status