Share

บทที่ 2 กฎเหล็กของจวน 2

last update publish date: 2026-09-18 17:37:29

บทที่ 2 กฎเหล็กของจวน 2

“สาวใช้ที่ติดตามเจ้ามา ให้เหลือไว้ข้างกายเพียงคนเดียว ที่เหลือส่งไปเรือนซักล้างหรือห้องครัว คนของตระกูลเดิมมากเกินไป จะทำให้เรือนแตกออกเป็นสองฝ่าย”

ชิงไต้หน้าซีดเผือด สินเดิมที่ตระกูลซูส่งมาพร้อมบ่าวหญิงแปดคนกับแม่นมอีกหนึ่ง หากถูกแยกย้ายออกไปจนหมด รอบกายซูเยว่ชิงย่อมเหลือเพียงหูตาของจวนเซียว

“แม่นมเถียนอายุมากแล้ว ทั้งยังดูแลข้ามาแต่เยาว์วัย” ซูเยว่ชิงกล่าว “ขอให้นางพำนักอยู่เรือนข้างกับชิงไต้ได้หรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้ากลัวคนของข้าดูแลไม่ดีหรือ”

“ข้าไม่กล้า เพียงแต่แม่นมเถียนถือกุญแจหีบเสื้อผ้าส่วนตัว ทั้งรู้วิธีดูแลตำรับยาจากมารดาข้า หากส่งไปห้องครัว เกรงว่าจะเป็นการใช้คนผิดงาน”

ฮูหยินโหวแย้มยิ้มบาง “เพิ่งเข้าจวนได้วันเดียว เจ้าก็ต่อรองกับข้าเสียแล้ว”

“ข้าเพียงชี้แจงเหตุผล ส่วนคำตัดสินย่อมอยู่ที่ท่านแม่”

ถ้อยคำอ่อนน้อมจนหาช่องกล่าวหาว่าดื้อรั้นมิได้ ฮูหยินโหวจึงนิ่งอึ้งไป ก่อนโบกมือ “ให้อยู่ได้ แต่ห้ามก้าวออกจากเรือนชิงอวิ๋นโดยไม่ได้รับอนุญาต”

“ขอบพระคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”

“อีกเรื่องหนึ่ง” ฮูหยินโหวปรายตามองหน้าท้องแบนราบของนาง “จิ้งเหิงเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของข้า จวนนี้เฝ้ารอทายาทมาเนิ่นนาน เจ้าต้องรู้หน้าที่ของตน อย่ามัวถือดีเพราะสินเดิมหนา หากครบครึ่งปีแล้วยังไร้ข่าวดี ข้าจะจัดคนที่เหมาะสมเข้าเรือนให้เขา”

เซียวจิ้งเหิงนั่งอยู่ไม่ไกล เขาได้ยินทุกถ้อยคำ ทว่าเพียงยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ไม่เอ่ยสนับสนุน และไม่ห้ามปราม

ซูเยว่ชิงหลุบตาลงต่ำ “เรื่องบุตรขึ้นอยู่กับวาสนาของคนสองคน ข้าจะดูแลร่างกายให้ดี หากแต่ไม่กล้ารับปากแทนสวรรค์”

ฝาถ้วยในมือฮูหยินโหวกระทบขอบถ้วยดังแกร๊ก “เจ้ากำลังบอกว่าหากไม่มีบุตร ความผิดไม่ได้อยู่ที่เจ้าเพียงผู้เดียว อย่างนั้นหรือ”

“ข้ากล่าวเพียงความจริงของสังขาร”

“หญิงจากตระกูลหมอนี่ช่างมีถ้อยคำมากความ”

“ท่านแม่มีคำสั่งให้ข้าดูแลเรื่องทายาท ข้าจึงไม่กล้ากล่าวเท็จ”

ฮูหยินโหวจ้องมองนางอยู่เนิ่นนาน ท้ายที่สุดจึงหัวเราะเบา ๆ อย่างไร้ความอบอุ่น “ดี ข้าจะคอยดูว่าเจ้ามีความสามารถสักเพียงใด”

ครั้นได้รับอนุญาตให้กลับ ซูเยว่ชิงจึงลุกขึ้นยืน หัวเข่าที่กดพื้นนานจนชาทำให้ร่างเซไปน้อยหนึ่ง ชิงไต้รีบเข้าประคอง ทว่าเซียวจิ้งเหิงซึ่งเดินอยู่เบื้องหน้ากลับไม่เหลียวหลังมาแม้สักครั้ง

พอพ้นประตูเรือนอายุวัฒนะ เขาจึงหยุดฝีเท้าลงใต้ต้นสน

“เจ้าไม่จำเป็นต้องเอาชนะทุกถ้อยคำ”

ซูเยว่ชิงยืนห่างจากเขาสองก้าว “ข้าไม่ได้คิดเอาชนะ”

“หว่านโหรวไม่มีเจตนาร้าย เรื่องคำเรียกเมื่อครู่ เจ้าทำให้นางอับอายขายหน้า”

“เมื่อคืนข้าคือผู้ถูกทิ้งไว้ในห้องหอ เช้าวันนี้นางป่าวประกาศเรื่องนั้นต่อหน้าท่านแม่และบ่าวทั้งเรือน ทว่าท่านกลับเห็นว่านางเป็นฝ่ายอับอาย”

เซียวจิ้งเหิงขมวดคิ้ว “นางเพียงเอ่ยขอโทษ”

“หากท่านเชื่อเช่นนั้น ข้าก็ไม่มีสิ่งใดต้องอธิบายอีก”

นางยอบกายลงตามมารยาทแล้วผินหลังเดินจากไป ไม่รอให้เขาอนุญาต

ลมหอบเกล็ดหิมะจากกิ่งสนร่วงลงต้องบ่า เซียวจิ้งเหิงมองแผ่นหลังของภรรยาใหม่ ความรู้สึกขัดข้องบางอย่างก่อตัวขึ้นกลางอกโดยหาสาเหตุมิได้ เขาเคยคาดว่านางจะร่ำไห้ เรียกร้อง หรือใช้อำนาจสินเดิมกดข่มหว่านโหรว จึงก่อกำแพงเตรียมรับมือไว้เต็มที่

ทว่านางไม่ทำสิ่งใดในนั้นเลย

นางเพียงกล่าวความจริง แล้วปล่อยให้ความจริงนั้นตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา

กลับถึงเรือนชิงอวิ๋น ซูเยว่ชิงให้ชิงไต้ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นประคบหัวเข่า จากนั้นเปิดสมุดกฎเรือนอ่านตั้งแต่หน้าแรก นางอ่านเร็วยิ่ง ทุกสิบหน้าจะหยุดถามชิวเยี่ยถึงตำแหน่งเรือนที่ระบุไว้ในกฎ

“คลังกลางอยู่ทางทิศใด”

“หลังสวนไผ่เจ้าค่ะ”

“จากเรือนอายุวัฒนะไปโถงบรรพชนมีทางเดียวหรือ”

“ทางหลักมีทางเดียวเจ้าค่ะ แต่คนส่งฟืนใช้ประตูเล็กหลังครัว”

“ประตูนั้นปิดยามใด”

ชิวเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ยามซวีเจ้าค่ะ”

ซูเยว่ชิงจดจำทุกสิ่งไว้ในใจ

ช่วงบ่าย นางไปขอสำเนาบัญชีสินเดิมจากพ่อบ้านจางด้วยตนเอง พ่อบ้านวัยกลางคนเชิญนางนั่งรอในห้องรับรองอยู่เกือบหนึ่งเค่อ ก่อนนำกระดาษมาให้เพียงสามแผ่น

“ข้าวของทั้งหมดตรวจรับครบถ้วนแล้วขอรับ”

ซูเยว่ชิงกวาดตาไล่ดู พบว่ารายการเขียนรวบไว้เพียง “ผ้าไหมห้าสิบพับ” ไม่ได้แยกชนิด ยาสิบหีบก็ลงไว้เพียง “สมุนไพรเบ็ดเตล็ด”

“ผ้าไหมแต่ละชนิดราคาต่างกัน สมุนไพรบางขนานก็มีอายุเก็บไม่เท่ากัน เหตุใดจึงไม่ลงรายละเอียด”

พ่อบ้านจางยิ้ม “เรือนคลังจวนโหวใช้บัญชีเยี่ยงนี้มาหลายปีแล้ว ฮูหยินน้อยไม่ต้องกังวลไปหรอกขอรับ”

“ตราผนึกหีบเปิดแล้วหรือยัง”

“ก็ต้องเปิดตรวจของขอรับ”

“ผู้ใดอยู่ร่วมตรวจ”

“คนของเรือนคลังขอรับ”

“คนของข้าไม่มีผู้ใดอยู่ด้วยเลยหรือ”

รอยยิ้มของเขาจางลง “ฮูหยินโหวเป็นผู้ดูแลเรือน ย่อมไม่มีสิ่งใดสูญหายไปได้”

ซูเยว่ชิงพับกระดาษสามแผ่นอย่างเรียบร้อย “ข้าไม่ได้กล่าวหาว่าของหาย เพียงต้องการให้บัญชีตรงกัน ในเมื่อพ่อบ้านเห็นว่าแบบแผนเดิมดีอยู่แล้ว ข้าจะส่งบัญชีฉบับเต็มของตระกูลซูมาให้ท่านคัดแนบไว้ พรุ่งนี้ยามเฉิน ข้าจะมาร่วมตรวจหีบที่ยังไม่ได้เปิดด้วยตนเอง”

“เรื่องนี้...”

“สินเดิมตามกฎหมายยังคงเป็นทรัพย์ของข้า แม้ฝากเก็บไว้ในคลังจวน” นางแย้มยิ้มน้อย ๆ “หากท่านเห็นว่าข้าจำข้อกฎหมายผิดไป เราเชิญผู้ดูแลทะเบียนจากที่ว่าการมาชี้แจงก็ย่อมได้”

พ่อบ้านจางไม่กล้าปฏิเสธอีก

ขากลับ นางไม่ใช้เส้นทางเดิม หากขอให้ชิวเยี่ยพาเดินอ้อมสวนไผ่ อ้างว่าต้องการทำความรู้จักจวน ระหว่างกำแพงคลังกับครัวมีตรอกแคบสายหนึ่ง บ่าวส่งฟืนกำลังเข็นรถผ่านประตูไม้เก่าคร่ำ ใต้กำแพงด้านข้างมีรางระบายน้ำกว้างกว่าปกติ ปากรางถูกตะแกรงเหล็กปิดครอบไว้ สนิมกัดกินตรงบานพับจนเห็นเป็นรอยแดงเข้ม

ซูเยว่ชิงกวาดตามองเพียงครั้งเดียวแล้วเดินผ่านเลยไป

ยามเย็น นางคัดกฎเรือนหน้าแรกด้วยลายมือบรรจง จากนั้นเปิดสมุดเปล่าอีกเล่ม วาดแผนผังจวนขึ้นจากความทรงจำ เส้นหมึกค่อย ๆ ลากเชื่อมเรือนชิงอวิ๋นเข้ากับสวนไผ่ คลังกลาง ห้องครัว ประตูฟืน และโถงบรรพชน

ชิงไต้มองอยู่ข้าง ๆ “ฮูหยินน้อย เหตุใดจึงต้องจดจำเส้นทางละเอียดถึงเพียงนี้เจ้าคะ”

ปลายพู่กันหยุดค้างอยู่เหนือรางระบายน้ำที่นางวาดไว้

“คนอยู่บ้านใหม่ ย่อมต้องรู้ว่าประตูเปิดไปทางใด”

นางแต้มหมึกเป็นจุดเล็กลงตรงบานพับขึ้นสนิม แล้วพลิกสมุดกฎเรือนมาวางทับแผนผังไว้

ภายนอก หิมะเริ่มโปรยหนักกว่าเก่า กลบรอยเท้าบนลานหินไปทีละรอย

ทว่าเส้นทางในความทรงจำของซูเยว่ชิงกลับยิ่งกระจ่างชัดขึ้นทุกขณะ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า   บทที่ 50 บ้านซึ่งเลือกเอง 2

    บทที่ 50 บ้านซึ่งเลือกเอง 2ตอนเย็น เซียวจิ้งเหิงมาส่งเด็กหน้าห้องเจ้าสาว“พรุ่งนี้ยามซื่อ ข้าจะมารับไปดูตลาดตามข้อตกลง” เขาบอก“ท่านพ่ออย่ามาสายนะ” จื่อหนิงเตือนจื่ออันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าว “พรุ่งนี้พบกัน...ท่านพ่อ”เซียวจิ้งเหิงนิ่งไปเพียงชั่วครู่ ไม่ปล่อยให้อารมณ์ของตนกลายเป็นภาระให้เด็กต้องคอยปลอบโยน “พรุ่งนี้พบกัน”เขาหันไปคำนับเผยจิ่นเหยียน “ขอบคุณที่ช่วยพวกเขาไว้ในคืนนั้น และทุกปีนับแต่นั้นมา”เผยจิ่นเหยียนตอบ “ผู้ที่พาพวกเขารอดชีวิตมาได้คือนาง ข้าเพียงช่วยในส่วนซึ่งอยู่ตรงหน้าข้าเท่านั้น”“ข้ารู้ดี”ชายสองคนไม่ได้กลายเป็นสหายกัน ทว่ายอมรับตำแหน่งของกันและกันโดยไม่ใช้เด็กเป็นสนามแข่งขัน เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับวันนี้เมื่อแขกกลับกันไปเกือบหมดแล้ว เด็กทั้งสองยังไม่ยอมเข้านอน จื่อหนิงขอเข้าไปตรวจห้องหอว่าไม่มีผู้ใดซ่อนตัวอยู่ใต้เตียง จื่ออันตรวจหน้าต่างกับประตูตามนิสัยที่ได้จากมารดา แล้วจึงยอมให้ฟางซื่อพาตัวออกไปห้องเงียบสงบลง เหลือเพียงเทียนแดงคู่กับกลิ่นดอกบ๊วยลอยอบอวลเผยจิ่นเหยียนยืนอยู่ข้างโต๊ะ “เจ้าต้องการให้ประตูเปิดไว้หรือไม่”ซูเยว่ชิงมองบานประตูซึ่งแง้มอ

  • มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า   บทที่ 50 บ้านซึ่งเลือกเอง 1

    บทที่ 50 บ้านซึ่งเลือกเอง 1วันแต่งงาน ท้องฟ้าเหนือชิงเหอแจ่มใสตั้งแต่ยามเหม่าชาวบ้านกวาดถนนดินตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน ผ้าแดงถูกผูกโยงจากต้นบ๊วยหน้าบ้านป้าหลิวไปจนถึงสะพานไม้ เด็กในหมู่บ้านแอบนับขนมมงคลบนโต๊ะจนถูกหมอหลัวไล่ให้ไปล้างมือ กลิ่นข้าวใหม่ ไก่ตุ๋น และดอกไม้หอมลอยปะปนกันไปทั่วทั้งลานบ้านดินหลังซึ่งซูเยว่ชิงเคยพักอาศัยถูกซ่อมหลังคาใหม่แล้ว ทว่ายังเก็บเสาต้นเดิมไว้ครบถ้วน รอยขีดวัดความสูงของแฝดตั้งแต่หัดยืนจนถึงวันย้ายไปอวิ๋นโจวยังคงอยู่ครบ ป้าหลิวไม่ยอมให้ช่างทาสีทับลงไปเป็นอันขาด“นี่ต่างหากคือสินเดิมของเด็ก” นางบอก “ผู้ใดกล้าแตะ ข้าจะใช้ไม้กวาดตี”ซูเยว่ชิงนั่งแต่งตัวอยู่ในห้องเล็ก ชุดเจ้าสาวสีแดงปักลายสายน้ำกับดอกชิงเฉ่า ไม่หนักอึ้งเท่าชุดครั้งแรก ไม่มีมงกุฎทองกดทับศีรษะ ไม่มีผ้าคลุมหน้าซึ่งมองทางไม่เห็นแต่อย่างใดชิงไต้เป็นผู้เกล้าผมให้นางหลังคดีความ ศาลคืนสถานะอิสระให้แก่ชิงไต้พร้อมเงินชดเชย นางไม่กลับไปเป็นบ่าวอีก หากเลือกทำงานฝ่ายตรวจสินค้าของหอชิงเหอ ได้ค่าจ้างและส่วนแบ่งตามตำแหน่งของตน วันนี้จึงยืนอยู่ข้างนายเก่าในฐานะสหายร่วมทาง“ปิ่นแน่นเกินไปหรือไม่เจ้าคะ” นางถาม

  • มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า   บทที่ 49 เทียบหมั้นซึ่งเขียนร่วมกัน 2

    บทที่ 49 เทียบหมั้นซึ่งเขียนร่วมกัน 2“ซูเยว่ชิง ผู้ใช้ชื่อเสิ่นเยว่สร้างหอชิงเหอขึ้นมา ผู้เป็นมารดาของจื่ออันกับจื่อหนิง และผู้ไม่ติดหนี้ชีวิตแก่ข้าเลยแม้แต่น้อย” เขากล่าว “ข้าไม่ได้ขอให้เจ้ามาเป็นของจวนเผย ข้าขอให้เราร่วมกันสร้างบ้านซึ่งเป็นของคนในบ้านทุกคนด้วยกัน เจ้าจะแต่งงานกับข้าหรือไม่”ไม่มีคำว่าช่วยชีวิต ไม่มีคำว่าชดเชย ไม่มีคำว่าข้าจะปกป้องเจ้าตลอดไปราวกับนางเป็นคนอ่อนแอมีเพียงข้อเสนอให้เดินร่วมทางกัน โดยประตูยังคงเปิดไว้ทั้งสองด้านซูเยว่ชิงมองคนตรงหน้า มองเด็กทั้งสองซึ่งพยายามกลั้นยิ้มไว้ และมองเทียบหมั้นซึ่งมีลายมือของทุกคนปะปนกันอยู่“ข้ามีคำถามสุดท้ายอีกข้อหนึ่ง” นางกล่าว“ถามได้เลย”“หากบะหมี่ของจื่อหนิงแข็งยิ่งกว่าหนังเกราะ ท่านยังจะกินอยู่หรือไม่”“กินสิ ทว่าขอให้จื่ออันช่วยต้มด้วยก็แล้วกัน”เด็กหญิงร้องประท้วง ลานทั้งลานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครืนซูเยว่ชิงจึงยื่นมือรับช่อดอกท้อนั้นไว้ “ข้าตกลง”เผยจิ่นเหยียนหายใจออกอย่างช้า ๆ ราวกับเพิ่งผ่านคดีใหญ่ที่สุดในชีวิตมา เขาไม่ได้รีบสวมปิ่นหรือแตะต้องนางต่อหน้าผู้คน เพียงส่งพู่กันให้เท่านั้นก่อนลงชื่อ เขาเปิดหีบเล็กอีกใบข

  • มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า   บทที่ 49 เทียบหมั้นซึ่งเขียนร่วมกัน 1

    บทที่ 49 เทียบหมั้นซึ่งเขียนร่วมกัน 1ปลายฤดูใบไม้ผลิ เผยจิ่นเหยียนนำเทียบหมั้นมาที่หอชิงเหอหาใช่เทียบจากจวนเจิ้นกั๋วกงไม่เป็นกระดาษซึ่งเขาเขียนเองสิบสองหน้า มีตราทนาย ตราผู้ตรวจทรัพย์ และช่องว่างไว้สำหรับแก้เงื่อนไข ซองด้านนอกไม่มีคำว่า “รับสะใภ้เข้าจวน” เขียนไว้เพียงชื่อคนสองคนซึ่งต้องอ่านร่วมกันเท่านั้นซูเยว่ชิงเห็นแล้วไม่ได้เปิดทันที “ท่านกำลังขอแต่งงานด้วยสัญญากระนั้นหรือ”“ข้าคิดว่าแหวนหรือปิ่นเพียงอย่างเดียวไม่พอให้เจ้าตอบรับได้”“แล้วดอกไม้เล่า” จื่อหนิงถามจากข้างโต๊ะเผยจิ่นเหยียนชะงักไป ก่อนหยิบช่อดอกท้อเล็กออกมาจากหลังกล่อง “มีอยู่แล้ว”เด็กหญิงพอใจ จื่ออันกลับขออ่านกระดาษก่อนเป็นอันดับแรกการคบหากันหลายเดือนทำให้เขารู้ดีว่า หากต้องการขอสิ่งสำคัญต่อหน้าครอบครัวนี้ ควรเตรียมทั้งความรู้สึกและข้อกำหนดให้พร้อม“ก่อนอ่าน ข้าต้องบอกเรื่องจวนก่อน” เขากล่าว “ท่านพ่อข้าต้องการให้เจ้าเข้าอยู่เรือนใหญ่ และเสนอให้เด็กเปลี่ยนแซ่เผยเพื่อปิดปากผู้คน ข้าปฏิเสธไปแล้ว”“แล้วท่านกั๋วกงว่าอย่างไร”“บอกว่าหากข้ายืนกราน อาจต้องยกตำแหน่งซื่อจื่อให้สายรองไป”ห้องเงียบลงทันทีซูเยว่ชิงมองเขา “ท่

  • มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า   บทที่ 48 เส้นแบ่งใต้แสงวัน 2

    บทที่ 48 เส้นแบ่งใต้แสงวัน 2“ข้ายินยอมหยุดการพบตามระยะที่เด็กกับมารดากำหนดไว้ และให้ศาลตรวจสอบใหม่ทันที”ฟางซื่อนำร่างข้อตกลงซึ่งเตรียมไว้สำหรับกรณีนี้ออกมา ทั้งสองฝ่ายอ่านต่อหน้าพยานร่วมกันหนึ่ง เด็กเลือกเองว่าจะพบหรือหยุดพบเมื่อใดสอง การพบยังคงมีผู้ดูแลอยู่จนกว่าเด็กทั้งสองจะร้องขอให้เปลี่ยนสาม เงินเลี้ยงดูเข้ากองทรัพย์แยกต่างหาก ใช้เพื่อสุขภาพกับการศึกษาเท่านั้น ตรวจบัญชีโดยฟางซื่อ เงินไม่มอบสิทธิ์สั่งการใด ๆสี่ ห้ามฝ่ายใดกล่าวร้ายผู้ดูแลหรือคนสำคัญของอีกฝ่ายต่อหน้าเด็กห้า ห้ามใช้เด็กเป็นเครื่องต่อรองในการเจรจาคืนดี สมรส หรือผลประโยชน์ของตระกูลหก การเปลี่ยนแซ่ต้องรอเด็กมีวัยพอตัดสินใจและยื่นเรื่องด้วยตนเองจื่ออันกับจื่อหนิงถูกถามแยกกันในห้องว่าเข้าใจหรือไม่ เด็กชายขอเพิ่มว่า หากผู้ใหญ่ทะเลาะกัน ต้องหยุดการพบในวันนั้นทันที ไม่ให้เขากับน้องต้องนั่งฟัง เด็กหญิงขอให้ทุกฝ่ายห้ามส่งคนไปเฝ้าโรงเรียนอีกข้อทั้งสองถูกเพิ่มเข้าไปในเอกสารเซียวกวงมองกระดาษยาวเหยียดแล้วส่ายหน้า “ตั้งแต่โบราณมา บิดาพบบุตรของตนต้องทำสัญญากันด้วยหรือ”ซูเยว่ชิงตอบ “ตั้งแต่โบราณมามีบิดาใช้คำว่าบิดาทำร้ายลู

  • มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า   บทที่ 48 เส้นแบ่งใต้แสงวัน 1

    บทที่ 48 เส้นแบ่งใต้แสงวัน 1การพบระหว่างเซียวจิ้งเหิงกับเด็กดำเนินไปตามข้อตกลงถึงหกครั้งแล้วเขามาตรงเวลาเสมอ ไม่พาคนของจวนมาด้วย ไม่มอบของราคาแพง และกลับเมื่อครบครึ่งชั่วยามพอดี แม้จื่อหนิงจะขอให้เล่านิทานต่อ เขาก็ถามซูเยว่ชิงก่อนทุกครั้งไป หากนางไม่อนุญาต เขาจะเก็บหน้าที่ค้างไว้รอสัปดาห์หน้าครั้งที่สาม เด็กอยากไปดูคอกม้าของกองพิทักษ์ ฟางซื่อกับองครักษ์ศาลตามไปด้วย เซียวจิ้งเหิงจัดพื้นที่แยกไว้ต่างหาก ไม่ให้ทหารคุกเข่าเรียกคุณชายน้อย และไม่วางป้ายจวนบนรถที่ใช้รับส่งครั้งที่หก จื่ออันยอมให้เขาช่วยจับมือวาดแผนที่ ส่วนจื่อหนิงเผลอหลับไปบนโต๊ะ เขาเพียงนำเสื้อคลุมมาห่มให้ ทว่าไม่ได้อุ้มเด็ก เพราะยังไม่เคยได้รับอนุญาตให้แตะต้องขณะเด็กหลับทุกสิ่งดำเนินไปอย่างช้า ๆข่าวลือกลับวิ่งเร็วยิ่งกว่าเดิมคนในตลาดเริ่มกล่าวขานกันว่า แม่ทัพเซียวกำลังตามง้ออดีตภรรยา อีกไม่นานซูเยว่ชิงคงกลับจวนพร้อมทายาททั้งสอง บางคนบอกว่าการหย่านั้นเป็นเพียงวิธีลงโทษแม่สามีเท่านั้นเอง บ้างก็ว่าเผยจิ่นเหยียนเสียเปรียบ เพราะสายเลือดย่อมชนะคนภายนอกในที่สุดข่าวไม่ได้จำกัดอยู่เพียงในร้านน้ำชาเท่านั้น ผู้ซื้อรายหนึ่งขอเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status