All Chapters of มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 วิวาห์ที่ไร้ความรัก 2แสงเทียนสีแดงสาดต้องใบหน้าซึ่งแต่งแต้มมาอย่างประณีต คิ้วเรียวโค้งดั่งวาด ดวงตาสงบนิ่งดุจน้ำในสระลึก ไม่มีหยาดน้ำตา ไม่มีความตื่นตระหนกดังที่สาวใช้ทั้งสองหวั่นเกรง มีเพียงรอยกดจากมงกุฎหงส์บนหน้าผากซึ่งแดงช้ำ บอกให้รู้ว่านางแบกรับน้ำหนักนั้นมาตลอดทั้งวันชิงไต้หันกลับมา ดวงตาแดงก่ำ “ฮูหยินน้อย ผ้าคลุมหน้าต้องให้เจ้าบ่าวเป็นผู้เปิดจึงจะเป็นมงคล ท่าน...”“หากเขาไม่มา ข้าควรนั่งเฝ้าให้เทียนไหม้จนถึงรุ่งเช้ากระนั้นหรือ”น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่น ทว่ากลับบาดลึกยิ่งกว่าคำตัดพ้อใดนางถอดมงกุฎหงส์ออกช้า ๆ ปิ่นทองแต่ละอันถูกวางเรียงลงบนโต๊ะโดยไม่มีเสียงกระทบ จากนั้นจึงย่างเท้าไปยังโต๊ะอาหาร ยกฝาครอบขึ้น อาหารมงคลเย็นชืดไปหมดแล้ว ไขมันบนเป็ดย่างจับตัวขาวแข็ง บะหมี่ยืนยาวเกาะกันเป็นก้อน“นำไปอุ่นเสียใหม่ ข้ากับเจ้าจะกินเอง”“แต่นี่เป็นอาหารสำหรับคู่บ่าวสาว...”“อาหารมีไว้ให้คนกิน ไม่ได้มีไว้เฝ้ารอผู้ที่ไม่คิดกลับมา”ชิงไต้สูดจมูก รีบยกถาดออกไปสาวใช้ของจวนเซียวอีกสองคนยืนเก้กังไม่รู้จะวางตัวอย่างไร ซูเยว่ชิงเหลือบมองเพียงครั้งเดียว “พวกเจ้าชื่ออะไร”คนที่อาวุโสกว่าชิงต

บทที่ 2 กฎเหล็กของจวน 1รุ่งเช้าหลังหิมะแรก ลานหินของจวนติ้งหย่วนโหวถูกเคลือบด้วยเกล็ดขาวบางพร่างพราว โคมมงคลซึ่งแขวนเรียงตลอดแนวระเบียงยังคงแดงสด หากใต้แสงโคมเหล่านั้น เหล่าสาวใช้กลับก้มหน้ากวาดพื้นเงียบกริบ ราวความครึกครื้นเมื่อวานไม่เคยบังเกิดขึ้นซูเยว่ชิงตื่นก่อนระฆังยามเหม่าครั้นลุกจากเตียง ตั่งข้างหน้าต่างก็ว่างเปล่าเสียแล้ว ผ้าห่มถูกพับไว้เรียบร้อย เซียวจิ้งเหิงจากไปโดยไม่ทิ้งถ้อยคำใด คงเหลือเพียงถ้วยน้ำอุ่นที่เขาไม่ได้แตะต้องวางอยู่บนโต๊ะ ผิวน้ำเย็นนิ่งกระทั่งสะท้อนเงาอักษรมงคลกลับหัวชิงไต้เข้ามาปรนนิบัติด้วยดวงตาบวมช้ำเล็กน้อย “ซื่อจื่อออกไปฝึกกระบี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเจ้าค่ะ”“คนของเรือนบอกหรือ”“เสี่ยวหงบอกเจ้าค่ะ นางยังบอกอีกว่าฮูหยินโหวรับอาหารเช้ายามเหม่า ไม่โปรดให้ผู้ใดไปช้า”ซูเยว่ชิงพยักหน้ารับ แล้วเลือกชุดสีแดงเข้มสมกับเป็นเจ้าสาวใหม่ ทว่าไม่ประดับปิ่นมากเกินจำเป็น นางรู้ดีว่าการคำนับเช้าวันแรกไม่ใช่เพียงพิธีชงชา หากเป็นการกำหนดว่านับจากนี้ผู้ใดอยู่เหนือ ผู้ใดอยู่ใต้ และเสียงของนางมีน้ำหนักเพียงใดในเรือนหลังนี้ก่อนออกจากห้อง ชิงไต้กระซิบรายงาน “หีบสินเดิมสามสิบสอ

บทที่ 3 เงาที่ไม่เคยจาง 1ปลายเดือนสิบสอง หิมะบนหลังคาจวนติ้งหย่วนโหวยังไม่ทันละลายหมดสิ้น ดอกเหมยแดงในสวนตะวันออกก็ผลิบานก่อนฤดูกาล กลีบเล็กสีชาดแต้มประดับอยู่บนกิ่งก้านสีดำขลับ ทำให้ฮูหยินโหวอารมณ์ดีถึงขั้นสั่งจัดงานเลี้ยงชมเหมย เชื้อเชิญฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลใกล้ชิดมาร่วมงานถึงสิบกว่าจวนนี่เป็นคำรบแรกที่ซูเยว่ชิงจะปรากฏตัวต่อหน้าสังคมเซิ่งจิงในฐานะฮูหยินน้อยแห่งจวนเซียวทว่าเจ้าภาพของงานกลับไม่ได้ถือกุญแจคลัง ไม่มีสิทธิ์เลือกสำรับอาหาร ทั้งไม่อาจสับเปลี่ยนตำแหน่งที่นั่งแม้เพียงตัวเดียว“ฮูหยินโหวบอกว่า ท่านเพิ่งแต่งเข้ามาใหม่ ยังไม่รู้ธรรมเนียมของจวน ให้บ่าวกับหลัวหมัวหมัวจัดการก็พอเจ้าค่ะ” ชิวเยี่ยรายงานพลางช่วยติดปิ่นให้ซูเยว่ชิงมองเงาตนเองในคันฉ่องทองแดง “เช่นนั้นเหตุใดจึงให้ข้าออกไปรับแขก”สาวใช้ก้มหน้าต่ำลง “ฮูหยินน้อยเป็นสะใภ้เอก ย่อมต้อง...”“ต้องรับชื่อเจ้าภาพ หากแต่ไม่ต้องมีอำนาจเจ้าภาพ”ชิวเยี่ยไม่กล้าตอบชิงไต้เลือกต่างหูมุกคู่หนึ่งมาวางลง “วันนี้ผู้คนมากหน้า ฮูหยินน้อยแต่งตัวให้เด่นกว่านี้ดีหรือไม่เจ้าคะ”ซูเยว่ชิงส่ายหน้า นางสวมเสื้อคลุมแพรไหมสีแดงหม่นปักลายกิ่งเหม

บทที่ 4 ร่องรอยของอดีต 1คืนส่งท้ายปีเก่า ลมหนาวเหนือเซิ่งจิงสงบลงชั่วคราว แสงโคมจากทุกเรือนสะท้อนพื้นหิมะจนท้องฟ้าเหนือกำแพงเมืองแดงเรื่อ เสียงประทัดดังกึกก้องต่อเนื่องมาตั้งแต่หัวค่ำ กลบทั้งเสียงหัวเราะของผู้คนในโถง และเสียงทอดถอนใจของผู้ที่ไม่มีใครได้ยินจวนติ้งหย่วนโหวตั้งโต๊ะบูชาบรรพชนมาตั้งแต่ยามเซินซูเยว่ชิงสวมชุดพิธีหนักอึ้งหลายชั้น ยืนเคียงเซียวจิ้งเหิงอยู่เบื้องหน้าแผ่นป้ายวิญญาณ ธูปในมือคนทั้งสองส่งควันลอยขึ้นพร้อมกัน ทว่าเงาบนผนังกลับทอดแยกห่างราวคนละเส้นทางหลังเสร็จพิธี ฮูหยินโหวให้ทุกคนร่วมโต๊ะอาหารพร้อมหน้า หลินหว่านโหรวได้นั่งที่เดิมข้างมารดาสามี นางพร่ำเล่าเรื่องราววัยเยาว์ของเซียวจิ้งเหิงด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน บางคราเขาตอบเพียงคำเดียว บางครามุมปากคล้ายยกขึ้นน้อย ๆซูเยว่ชิงกินอย่างสงบ ไม่สอดแทรกแม้คำเดียวตลอดสองเดือนหลังงานชมเหมย นางเรียนรู้แล้วว่าในจวนแห่งนี้ ความเงียบของเซียวจิ้งเหิงมีอยู่หลายชนิดยามอยู่กับมารดา เป็นความอดทนยามอยู่กับหลินหว่านโหรว เป็นความคุ้นเคยยามอยู่กับนาง เป็นกำแพงอาหารยังไม่ทันจบมื้อ เสียงเอะอะโกลาหลก็พลันดังขึ้นจากลานด้านนอก บ่าวชายผู้หน

บทที่ 5 ข่าวดีที่ไม่มีใครยินดี 1ต้นฤดูร้อน รัชศกหย่งหนิงปีที่สิบสาม ฝนบ๊วยโปรยปรายเหนือเซิ่งจิงต่อเนื่องกันเจ็ดวัน น้ำตามรางชายคาหยดไม่ขาดสาย กลิ่นดินชื้นปนกลิ่นดอกพุดซึมเข้ามาในเรือนชิงอวิ๋น ทำให้ซูเยว่ชิงรู้สึกคลื่นไส้ตั้งแต่ยังไม่ทันลืมตานางนั่งพิงหัวเตียง หลับตารอให้อาการนั้นผ่านพ้นไปตลอดหลายเดือนหลังคืนส่งท้ายปี เซียวจิ้งเหิงมาพักที่เรือนชิงอวิ๋นตามคำสั่งมารดาเพียงเดือนละไม่กี่ครั้ง เขาไม่หยาบคาย ไม่จงใจทำให้นางเจ็บช้ำ หากแต่ก็ไม่เคยอยู่ร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วยกันสักครั้ง ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองจึงเปรียบดั่งสะพานที่สร้างเสร็จเพียงครึ่งเดียว พอให้เดินไปถึงกลางน้ำ ทว่าไร้ฝั่งอีกฟากไว้รองรับซูเยว่ชิงเลิกคาดหวังมานานแล้วสิ่งผิดปกติในเช้าวันนี้จึงไม่ได้ทำให้นางนึกถึงเขาเป็นคนแรก“ฮูหยินน้อย หน้าท่านซีดเหลือเกิน” ชิงไต้วางอ่างน้ำลงแล้วรีบเข้ามาแตะหน้าผาก “ให้บ่าวไปตามหมอเหอเถิดเจ้าค่ะ”“ยังไม่ต้อง”ซูเยว่ชิงยื่นข้อมือซ้ายวางลงบนหมอนใบเล็ก ใช้ปลายนิ้วขวาแตะลงบนชีพจรของตนเอง การตรวจตนย่อมไม่แม่นยำเท่าตรวจผู้อื่น อีกทั้งความหวังก็อาจลวงปลายนิ้วได้โดยง่าย นางจึงหลับตา สูดลมหายใจให้สงบนิ