LOGINShare
บทที่ 8 ดักเตะ
publish date:
2026-07-09 16:30:01
แสงนีออนสลัวและเสียงดนตรีเบสหนักๆ ในผับหรูไม่ได้ช่วยให้พรีมรู้สึกผ่อนคลายหรือหายตื่นเต้นลงเลยสักนิด เธอในชุดเดรสสีดำเข้ารูปเน้นส่วนเว้าส่วนโค้ง กำลังพยายามรักษารอยยิ้มอย่างสุภาพ และระยะห่างระหว่างลูกค้ากับเธอที่เหมือนจะยากเหลือเกิน
“มาใหม่เหรอครับ”
เสียงทุ้มหนึ่งที่มาจากด้านหลังทำให้เธอสะดุ้ง ทั้งที่ไม่ได้ใกล้มากซะจนใบหน้าประชิด แต่แค่โน้มมาแล้วกระซิบ ก็ทำให้ใจสั่นขวัญหายได้
“ใช่ค่ะ”
“สวยจังเลยครับ ชื่ออะไรเอ่ย?”
ชายกลางคนท่าทางมีภูมิฐาน แววตาฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เอ่ยขึ้น แล้วหันไปหาเพื่อน คู่ขาที่มาด้วยกัน ซึ่งฝั่งนั้นก็จ้องมองอยู่ ด้วยสายตาหื่นกามอย่างเปิดเผย
“ร้านนี้รับแต่คนสวยๆทั้งนั้นเลยนะ”
“ใช่เฮีย แต่ผมว่านะ...คนนี้สวยสุด ว่ายังไง ชื่ออะไรครับ ผมชัชนะ ส่วนนี้เจมินเพื่อนของผม”
ไม่พอยังยื่นแก้วมาหาเธอด้วย
“ชื่อพรีมค่ะ”
“ว้าว น้องพรีม ชื่อก็น่ารัก...ชนแก้วหน่อยสิครับ แหม สวยขนาดนี้มาอยู่ดูแลพวกพี่คนเดียวทั้งคืนเลยได้ไหม”
ได้ยินแค่นี้กลางใจของเธอกระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าว แกล้งปฏิเสธด้วยการส่งยิ้มแล้วก้าวถอย
“พรีมต้องดูแลโต๊ะอื่นด้วยค่ะพี่ ขอโทษนะคะ”
พยายามหาจังหวะปลีกตัวเลี่ยงออกมา
ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขา มือหนาของเสี่ยคนเดิมก็คว้าหมับเข้าที่แขน แรงดึงทำให้ร่างบางถลำลงไปนั่งแหมะอยู่บนโซฟาข้างๆ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งผสมน้ำหอมฉุนกึกโชยเข้าจมูกจนพรีมรู้สึกคลื่นไส้
“จะรีบไปไหนเล่าแหม.. ไม่ต้องอาย คนกันเองทั้งนั้น”
ไม่พูดเปล่า แขนหนาโอบเข้าที่เอวบาง มือสกปรกนั้นทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง เริ่มเก็บสีหน้าไม่อยู่
“ปล่อยนะ!”
และหน้าเริ่มร้อนผ่าวด้วยความโกรธ พยายามใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอก หากแต่ไม่เป็นผล ไม่พอคนข้างๆที่มาด้วยกันก็เป็นพวกเดียวกันอีก มันหัวเราะชอบใจจนเธอรู้สึกโกรธขึ้นมาแล้วจริงๆ
“โธ่..ทำเป็นเล่นตัวไปได้มาทำงานแบบนี้จะแคร์เพื่อ? เรียกราคามาเลยดีกว่า กับน้อง สวยๆแบบนี้ แพงแค่ไหน เป็นไงเป็นกัน”
น้ำเสียงดูถูกกระซิบชิดใบหู พร้อมกับจมูกที่พยายามซุกไซร้ซอกคอขาว
“บอกให้ปล่อยไง! ไม่งั้นจะเรียกคนช่วยนะ”
“แสดงว่า..หนูยังไม่รู้ว่าเสี่ยเป็นใคร ถ้าอย่างนั้นก็เอาสิ เรียกเลย”
.
.
จากมุมมืดบนชั้นลอยโซนวีไอพีระดับสูงสุด นอร์ธยืนพิงราวระเบียงเหล็ก สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวทอดมองไปเบื้องล่าง ท่ามกลางแสงไฟสลัวสลับสีที่ชวนเวียนหัว แต่เขาสามารถล็อคเป้าหมายที่ต้องการได้เลยไม่ต้องกวาดมองนาน จากนั้นก็ควักบุหรี่รสโปรดขึ้นมาคาบ ตามมาด้วยไฟรนปลายจนเกิดควันโขมง เขาสูดสิ่งนั้นเข้าไปและพ่นออกมาล้อมรอบตัวเอง ก่อนจะขบกรามกรอดจนขึ้นเส้นปูด
ทีแรกเขาแค่อยากรู้การทำงาน หลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอถึงได้มาโผล่อยู่ที่นี่ พร้อมกับความหวงแหนลึกๆ ขณะมองเห็นเธอส่งยิ้มให้กับแขกเหรื่อทั่วไป ตามหน้าที่ของพีอาร์
แต่แล้ว..ทันทีที่ร่างเล็กถูกกระชากให้นั่งด้วยมือสกปรกของไอ้เวรนั่น นัยย์ตาคู่นั้นที่เคยก็แข็งกร้าวอยู่แล้วก็เพิ่มขึ้นมาเท่าทวี ก่อนจะมองหาเค ผู้จัดการผับ พอเห็นก็ส่งสายตาให้เขามองตาม แน่นอนว่าฝ่ายนั้นตกใจหนัก เร่งเดินลุยฝ่าผู้คนที่กีดกั้นเพื่อไปช่วยอย่างลนลาน ส่วนเขาก็เดินอ้อมไปทางอื่น มุ่งตรงไปยังลานจอดรถอย่างใจเย็น
“เดี๋ยวกูมา”
“ไปไหนวะ”
“เออน่ะ มึงไปรอที่โต๊ะสนุ๊กก็แล้วกัน”
.
ไม่ถึงสิบนาที เสียงสบถด่าอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงก็ดังขึ้น ลูกค้าชายตัณหากลับสองคนนั้นเดินหัวเสียกันออกมา หลังถูกเคและพนักงานตักเตือนและเชิญให้ออกจากผับ จังหวะจะกดรีโมทรถแต่ไม่ทันได้กด เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากมุมอับ
หมับ!
“เฮ้ยไรวะ”
ตุบ!
ขายาวเท้าหนักกระโดดถีบหนึ่งในสองจนล้มกลิ้ง และยกขาก้านคออีกคน กว่าพวกมันจะหายมึนหาคนทำเจอ เจ้าตัวก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบใช้ไฟรนจนฟันโขมงไปแล้ว
“มึงเป็นใครวะ”
หนึ่งในนั้นหลับหูหลับตาโวยวาย ทั้งที่ไม่มองหน้าให้ชัด อีกคนที่สายตาดีกว่าและเมาน้อยกว่าพยายามสะกิด ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นอีกแบบ
“คะ คุณนอร์ธเองเหรอครับ”
ทันทีที่เจ้าของชื่อได้ยิน ริมฝีปากหยักก็ยกยิ้ม ดวงตาเสมือนว่ายิ้มแต่ความจริงไม่ใช่ กำลังจ้องเขม็งคนทั้งคู่อยู่
“ขอบคุณครับที่จำได้” จากนั้นก็พ่นควันโขมงอีกรอบ “ผมเองก็จะจำพวกเฮียให้ได้เหมือนกัน”
ท่าทางละล่ำละลักของคนเดิมทำอีกคนที่เมาหนัก และขี้โวยวายงุนงงตามไปด้วย ถึงไม่รู้จักอีกฝ่ายแต่ก็เลือกที่จะปิดปากเงียบ สังเกตการณ์จากเพื่อนร่วมโต๊ะสุราก่อน
“พวกเราไปทำอะไรให้คุณนอร์ธไม่พอใจหรือเปล่าครับ ถ้ามี..”
“สุราในร้านซื้อได้ไม่อั้นครับ... แต่ผู้หญิงในร้านห้ามซื้อ”
ไม่ทันที่มันได้พูดจบ ก็ถูกเขาแทรกแซงด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ชัชวาลได้ยินแบบนั้นก็มีท่าทีร้อนรน เหมือนจะรู้แล้วว่าที่ถูกกระทำครั้งนี้ด้วยสาเหตุอะไร
“อะ อ๋อ..ผู้หญิงคนนั้น น้องเขาเป็นเด็กคุณนอร์ธเหรอครับ”
“ไม่ใช่แค่คนนั้นครับ...ผมหมายถึงทั้งหมดในร้าน พวกเธอทำงานคือการดูแลพวกเฮีย ก็ให้แค่รินเหล้าให้กันก็พอ”
เสียงกลืนน้ำลายตอนนี้ได้ยินเพียงเจ้าตัว เมื่อชัชวาลเผลอสบตาเข้ากับแววตาครั่นคร้ามนั่น ซึ่งย้อนแย้งกับวาจาที่พูดออกมาอย่างอ่อนโยน ก็รู้สึกถึงอันตรายที่จะตามมา
“ได้ครับๆ ต่อไป...พวกผมจะระวังมากขึ้น จะไม่เมาจนเลอะเลือนอีกแล้ว”
“บอกเพื่อนเฮียด้วย ดูท่าทางจะงงอยู่”
เขาลากสายตาไปยังอีกคน เพียงแวบเดียวก็หันกลับมา แต่แค่นั้นก็ทำให้คนถูกสั่งร้อนๆหนาวๆ แล้ว
“ครับๆ”
รีบตอบรับอย่างลุกลี้ลุกลน กุลีกุจอหนีตาย ในขณะคนรุ่นน้องมองตามและพ่นบุหรี่ออกมาหนักๆตามหลัง จากนั้นก็ปล่อยทิ้งพื้น ใช้ปลายเท้าขยี้ สายตาดุดันกว่าเก่า
“..สัส”
.
.
Latest chapter
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 71 ไปอยู่กับพี่ไหม
“ของสะสมค่ะ”เขาเปิดฝากล่องออกดูเพียงครู่เดียว ก่อนปิดลงเหมือนเดิม“เอาไป”“ยังไม่ได้ดูเลยว่ามีอะไร”“ของหนู ก็ต้องสำคัญกับหนูสิ”ประโยคนั้นทำให้มือของพรีมหยุดลง เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังถือกล่องออกไป ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ อุ่นขึ้นในอก ไม่นานนัก ห้องที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของของเธอก็ค่อย ๆ ว่างลง ตู้เสื้อผ้าเหลือเพียงไม่กี่ชุด ชั้นหนังสือโล่งขึ้น โต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงของจำเป็นพรีมยืนมองห้องนั้นอยู่ตรงกลางสถานที่แห่งนี้เคยเป็นทั้งบ้าน เป็นที่หลบซ่อน และเป็นความทรงจำที่เธอไม่อยากย้อนกลับไปหาแต่วันนี้...เธอกำลังเดินออกจากมันด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป นอร์ธเดินกลับมาหยุดข้างเธอ“พร้อมหรือยัง”พรีมมองไปรอบห้องอีกครั้ง“ค่ะ”เธอปิดไฟ ก่อนเดินออกมา แต่เมื่อถึงหน้าประตู เธอกลับหยุดแล้วหันกลับไปมองอีกครั้งนอร์ธไม่ได้เร่ง เขายืนรออยู่ตรงนั้น...พัชร พรีมช่วยพัชรได้แค่นี้นะ ไม่ว่าพัชรกำลังทำอะไรอยู่ พรีมจะไม่เป็นตัวถ่วงพรีมยิ้มบาง ๆ ก่อนปิดประตูลง เสียงกลอนประตูดัง กึก เหมือนเป็นการปิดฉากชีวิตช่วงหนึ่งของเธอไว้ และเปิดประตูให้กับอีกช่วงหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้างแต่ครั้ง
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 70 ของสะสม
และในที่สุดก็กลายเป็นความโกรธอย่างชัดเจน นี่เขาพลาดไปตอนไหน ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน“เคยเป็นผู้หญิงของมันงั้นหรือ..”เขาลุกขึ้นยืน คำนี้หลุดออกมาจากริมฝีปากราวกับเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในโลก เขาเดินไปยังหน้าต่างบานสูง มองออกไปยังสวนมืดด้านนอก ภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามา พัชร...พี่ชายของพรีม ชายที่เขาจับเอาไว้บนเรือ และบีบให้ยอมทำตามเงื่อนไขของเขา เพราะสิ่งเดียวที่เขาต้องการคือพรีม เขาต้องการให้พัชรยอมยกน้องสาวให้เขา แต่สุดท้าย...ปาร์คหลับตาลงชั่วครู่ และกรามขบแน่นยาก..ยากกว่าเดิมจู่ๆก็รู้สึกแค้นใจที่ถูกปิดบัง พัชรพี่ชายของพรีมไม่เคยพูดเรื่องนี้“ไอ้พัชรมันรู้ไหมว่าผัวน้องมันเป็นมือปืน”“ไม่แน่ใจครับ” เพล้ง!แก้วคริสตัลในมือถูกขว้างกระแทกกำแพง เศษแก้วแตกกระจายลงบนพื้นเสียงดังสนั่นลูกน้องทุกคนสะดุ้ง แต่ไม่มีใครกล้าขยับ ปาร์คหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนใช้มือปาดริมฝีปากตัวเอง“น่าขำชะมัด”เขาหันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความหึงหวงจนแทบปิดไม่มิด“เธอจำฉันไม่ได้ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันกันแน่”ไม่มีคำตอบ เพราะไม่มีใครกล้าเสี่ยงตอบผิด ปาร์คเดินกลับมาที่โต๊ะ ก่อนหยิบขวดเหล้าขึ้นมาเทลงแก้วใหม่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 69 ไม่พอใจ
นอร์ธไม่ได้หันกลับไปมองชายกลุ่มนั้นอีกเขาเพียงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาทางพรีมที่ยังยืนมองเขาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ“เข้าไปข้างในเถอะ”น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พรีมพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินนำเข้าไปในบ้านของตัวเอง นอร์ธตามหลังเธอเข้ามา ก่อนจะเป็นคนปิดประตู เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ตัดโลกภายนอกออกไปในทันที แต่คำถามในหัวของเขากลับไม่ได้เงียบลงไปทั้งหมดถ้าต้องการเงินจริง ทำไมยังยืนมองเธออยู่แบบนั้น?เขาจำแววตาของพวกมันได้ มันไม่ใช่สายตาของเจ้าหนี้ที่เพิ่งได้รับเงินครบแล้วกำลังจะกลับ มันเหมือนคนที่กำลังตรวจสอบอะไรบางอย่างหรือบางที...กำลังรอให้แน่ใจว่า พรีมยังอยู่ที่นี่ และอยู่คนเดียว“พี่นอร์ธ?”เสียงเรียกของเธอดึงเขากลับมาชายหนุ่มกะพริบตาช้า ๆ ก่อนมองไปรอบๆบ้าน บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เฟอร์นิเจอร์เก่าบางชิ้นถูกใช้งานจนเห็นร่องรอยของเวลา บนโต๊ะมีของใช้ไม่กี่อย่าง ทุกอย่างเรียบง่ายจนแทบไม่มีสิ่งไหนบอกได้ว่าเจ้าของบ้านเคยมีชีวิตเป็นอย่างไรเขาไม่เคยเห็นมันไม่เคยรู้ว่าเธออยู่ที่นี่อย่างไรและตลอดสองปีที่ผ่านมา...เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องใช้ชีวิตแบบไ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 68 ถ้าไม่ได้มาทวงหนี้
ตาต้านั่งนิ่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือ เธอมองหน้าจอที่ดับลงด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่เข้าใจว่าทำไมพัชรถึงพูดเหมือนกำลังบอกลา และไม่รู้เลยว่าในวินาทีเดียวกันนั้นคนที่เธอเพิ่งคุยด้วยกำลังถูกลากตัวออกจากห้องใต้ท้องเรือ ไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน รวมถึงพรีมเองก็ด้วย. ค่ำแล้วกว่าพรีมจะเดินออกจากอาคารเรียนพร้อมตาต้าแล้วก็โบกลากันเหมือนอย่างเคยเมื่อพ่อของเธอมารับ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟริมถนนทอดยาวลงบนพื้นเปียกชื้น หลังฝนเพิ่งหยุดตกไปไม่นาน หญิงสาวสะพายกระเป๋าขึ้นบนไหล่ พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูมหาวิทยาลัยกระจกฝั่งคนขับลดลง คนที่อยู่หลังพวงมาลัยมองเธอผ่านกระจกด้วยสายตานิ่งๆ“ขึ้นรถครับ”พรีมยิ้มบางๆ“มารับจริงๆด้วย”“บอกแล้วไงว่าจะมา”เธอเปิดประตูขึ้นนั่ง ก่อนจะคาดเข็มขัด รถเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างเงียบๆระหว่างทาง พรีมมองแสงไฟนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเดิม เธอก็หันมามองเขา“วันนี้กลับบ้านเก่านะคะ อย่าลืม”นอร์ธเหลือบมองเธอ“ครับ”เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเปลี่ยนเส้นทางตามที่เธอบอก แต่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 67 สั่งลง
หลังจากทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็แยกกันที่โรงอาหาร ในขณะพรีมกับตาต้ากลับมาที่ห้องเรียน คนที่เป็นเพียงศิษย์เก่าอย่างนอร์ธ ก็ขับรถออกจากมหาลัยไป ครั้งนี้เขาไม่ได้กลับที่พักหรือไปธุระที่อื่นอาทิเช่นโต๊ะสนุ๊ก สถานที่ที่เคยไปมั่วสุมกับเพื่อนสนิทของเขา แต่เลือกที่จะไปหาคนที่สืบเรื่องราวของคนอื่นเพื่อที่จะนัดรับข้อมูลแทนการลืมของเธอทำให้เขาอยากย้อนอดีตขึ้นมาจริงๆแล้วครั้งนี้ ต่อให้ผลเสียที่ตามมาหนักหน่วงสักแค่ไหน ก็จะไม่สนใจอีกรถสีดำจอดนิ่งอยู่บนถนนลูกรังที่ทอดผ่านพื้นที่รกร้างนอกชานเมือง รอบด้านเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าเป็นระยะ นอร์ธยืนพิงข้างรถอยู่คนเดียว บุหรี่ในมือถูกจุดขึ้นเป็นมวนที่สอง ทั้งที่มวนแรกยังทิ้งกลิ่นควันจางๆเอาไว้บนเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มของเขาชายหนุ่มสูดควันเข้าปอดลึกกว่าปกติ ก่อนจะผ่อนออกช้าๆ ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังถนนว่างเปล่าตรงหน้า แต่สิ่งที่อยู่ในหัวกลับไม่ใช่ภาพตรงนั้นเลย“สองปี…”คำพูดของนักสืบยังวนกลับมาอยู่ในหัวข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับไม่ได้มากพอจะตอบทุกอย่าง แต่กลับมากพอที่จะทำให้เรื่องที่เขาพยายามฝังมาตลอดสองปีเริ่มตอผุดขึ้นมาอีกครั้งโดยเฉพาะคำหนึ่งที่อ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 66 ดูแลอย่างกับแฟน
คราวนี้ดวงตานีน่าลุกเป็นไฟ เธอขึงตาใส่อีกคน ความอับอายเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่นั้น เมื่อหันมองรอบๆ แล้วเห็นว่านักศึกษาหลายคนกำลังให้ความสนใจอยู่ ถึงการประจานของตาต้าจะไม่ได้เสียงดังมาก แต่เชื่อว่าคนที่อยู่ใกล้เคียงจะได้ยินหล่อนเกือบจะกรี๊ดแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคนที่กำลังพูดถึงกำลังเดินเข้ามา และใกล้กว่าเดิมแล้ว ไม่อย่างนั้น คงได้เปิดศึกหยุมหัวกันตาต้าขยิบตาให้ ก่อนจะเดินเร็วไปหาพรีม แล้วหมุนตัวเดินขนาบข้าง โดยตอนนั้นคนที่เดินตามหลังมาติดๆคือร่างสูง เขาไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากมองบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคย แต่ตอนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปสำหรับเขา“ไง ยัยไวไฟ พามาได้ไงเนี่ย”ตาต้าใช้หัวไหล่เล็กกระแทกต้นแขนพรีม บีบเสียงล้อเลียน เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาพรีมปะทะกับนีน่าพอดี เธอรู้ทันทีว่าฝ่ายนั้นไม่พอใจเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นไม่ใช่เรื่องเมื่อคืนที่ทะเลาะกัน แต่เป็นความหึงหวง และอิจฉา ยิ่งมารู้ทีหลังว่าแฟนของพรีมตามที่พัชรเคยเล่าว่าน้องสาวกำลังมีความรัก สมัยยังคงคบกันนั้นเป็นคนนี้ ก็ยิ่งทวีคูณความริษยาเข้าไปอีกหล่อนหมายปองนอร์ธมานาน เพียงแต่เข้าไม่ถึงตัวทว่าเด็กปรุงจืดอย่างพรีม ที่หล่อนมักมองว
You May Also Like
นางบำเรอขัดดอก
หอมชา8.6K viewsพิษรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด83.1K viewsสุดท้ายไม่เคยรัก
Naya Solene8.5K viewsมาเฟียร้ายพ่ายรัก Devil beside you
DharDhara9.3K viewsบำเรอรัก กลลวงมาเฟีย(ซีรีส์ชุดDARK)
ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า95 viewsRevenge Love แค้นรัก
Piggy.g55 viewsอย่าดื้อกับพี่นะธาร l 18+
25 เมษา165 viewsล่ามรักมัจจุราช NC20+
ลิลลี่สีกุหลาบ595 views
