LOGINShare
บทที่ 7 โยนไปทางเจ้
publish date:
2026-07-09 15:23:56
“หน้ากูเหมือนคนรู้จักผู้หญิงทั้งโลกรึไง?”
นอร์ธตอบเสียงเรียบ พยายามคุมสีหน้าให้เป็นปกติ
“อ่าว กูเห็นปกติมีแต่สาวเข้ามาทัก นี่มันในผับ ถิ่นมึงรึไม่ใช่?”
“ก็ใช่ แต่เด็กนั่น กู...ไม่รู้”
ประโยคนี้ถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อเธอคนนั้นหันกลับมาพอดี แสงไฟสาดกระทบใบหน้าหวานจนเขาเห็นชัดเจน และมั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาด ความเป็นห่วงและความสับสนตีรวนตรงกลางอก จนเขาต้องรีบหาคำตอบ
“ไอ้เค”
นอร์ธกวักมือเรียก ผู้จัดการของผับ ที่เดินมาทางนี้พอดี
“ครับพี่”
“นั่นใคร เด็กใหม่?”
“ใช่พี่ น้องเพิ่งมาเมื่อวานนี่เอง เห็นว่าร้อนเงินสุดๆเลยมาของานพาร์ทไทม์ทำ”
“ใครรับวะ เจ้หรือเฮีย?”
“น่าจะเจ้นะพี่ เพราะเมื่อวานน้องเข้าไปคุยกับเจ้”
“อย่าบอกนะว่า ตอนนั้นที่มึงบอกเจ้กำลังสัมภาษณ์เด็ก”
“ใช่ครับ”
“อ่า..ว่าแต่เอามาทำอะไร?”
“โห่พี่ สวยอย่างกับนางฟ้าตกสวรรค์ขนาดนั้น มาล้างจานละมั้ง เจ้คงไม่ให้มาช่วยงานในครัวหรอก หน้าตาระดับน้องมันต้องชงเหล้านั่งดริงก์”
เคตอบปนขำ
“กวนตีน กูถามแค่นิดเดียว ตอบซะยาว”
นอร์ธดุเสียงเข้ม แววตากร้าวขึ้นเมื่อได้ยินคำว่านั่งดริงก์
“ว่าแต่พี่สนใจเหรอ”
นอร์ธเงียบไปอึดใจ... ไม่ใช่แค่สนใจ แต่หัวใจเขาเต้นรัว ด้วยความงุนงงปนสับสน เขาเคยผลักไสเธอออกไปจากชีวิตแบบไม่เต็มใจเพราะอยากให้เธอมีชีวิตที่ดี ห่างไกลจากคนจำพวกเขา แต่วันนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าในสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่แพ้โลกของเขาเลยสักนิด
เพราะอะไรกัน?
เธอมาทำงานนี้ทำไม?
“เปล่า”
“โธ่..เห็นถาม นึกว่าสนใจจะเช็คของ นี่ถ้าเฮียมาเห็นนะ ผมว่าไม่รอดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”
“ไอ้สัส..หุบปาก”
ชายหนุ่มกัดฟันปรามจนเคหน้าเสีย
“โอะ โทษทีพี่ ผมลืมตัว”
“ไปทำงานได้แล้วไป แล้วก็...ฝากดูๆด้วย มีปัญหาอะไรก็มาบอกกู”
นอร์ธสั่งกำชับ สายตายังคงจับจ้องร่างบางที่กำลังยิ้มต้อนรับลูกค้าอยู่ข้างล่าง
“ครับๆ”
ไล่หลังเค นอร์ธหันกลับมาหาเพื่อนสนิทที่ขี้จับผิดทันที เมื่อปะทะเข้ากับสายตารู้เท่าทันของหินเขาจึงเลิกคิ้วสูงอย่างกวนๆ
“มองห่าไร หิน”
“กูว่าแปลกๆ”
หินพูดพลางควงแก้วเหล้า
“แปลกอะไรของมึง”
“ไม่รู้ เหมือนมึงรู้จัก แต่กั๊กอยู่”
นอร์ธกระชากแก้วเหล้าขึ้นมาจรดริมฝีปากกระดกกลบเกลื่อน ลากสายตาจากหินไปยังพรีมอีกครั้ง คราวนี้เขายกยิ้มมุมปาก แววตาที่เคยนิ่งกลับวาวโรจน์ราวกับความรู้สึกบางอย่างถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
“เปล่า ไม่รู้จัก....”
“แน่ใจ?”
“อืม..”
“หึ หวังว่าน้องเขาจะไม่เป็นหนึ่งในสต็อกของมึง”
“คิดว่าไม่ ..น้องเขาไม่ใช่สเปค”
“ให้มันจริง”
“....”
“งั้นกูชู้ดนะ”
แก้วเหล้าในมือของนอร์ธชะงัก คราวนี้ไม่ได้ขมวดเพียงคิ้วเข้ม แต่ใบหน้าของเขานิ่วด้วย ก่อนจะถูกดึงมาเรียบเฉยภายหลัง พร้อมกับควงบรั่นดีในแก้วจนน้ำเป็นเกลียวคลื่น
“กูว่า..อย่าดีกว่า”
“ทำไม?”
“ทรงนี้..เด็กเจ้”
“........”
“ถ้าไม่อยากมีปัญหา กูเตือนว่าอย่าไปยุ่ง”
Latest chapter
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 71 ไปอยู่กับพี่ไหม
“ของสะสมค่ะ”เขาเปิดฝากล่องออกดูเพียงครู่เดียว ก่อนปิดลงเหมือนเดิม“เอาไป”“ยังไม่ได้ดูเลยว่ามีอะไร”“ของหนู ก็ต้องสำคัญกับหนูสิ”ประโยคนั้นทำให้มือของพรีมหยุดลง เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังถือกล่องออกไป ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ อุ่นขึ้นในอก ไม่นานนัก ห้องที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของของเธอก็ค่อย ๆ ว่างลง ตู้เสื้อผ้าเหลือเพียงไม่กี่ชุด ชั้นหนังสือโล่งขึ้น โต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงของจำเป็นพรีมยืนมองห้องนั้นอยู่ตรงกลางสถานที่แห่งนี้เคยเป็นทั้งบ้าน เป็นที่หลบซ่อน และเป็นความทรงจำที่เธอไม่อยากย้อนกลับไปหาแต่วันนี้...เธอกำลังเดินออกจากมันด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป นอร์ธเดินกลับมาหยุดข้างเธอ“พร้อมหรือยัง”พรีมมองไปรอบห้องอีกครั้ง“ค่ะ”เธอปิดไฟ ก่อนเดินออกมา แต่เมื่อถึงหน้าประตู เธอกลับหยุดแล้วหันกลับไปมองอีกครั้งนอร์ธไม่ได้เร่ง เขายืนรออยู่ตรงนั้น...พัชร พรีมช่วยพัชรได้แค่นี้นะ ไม่ว่าพัชรกำลังทำอะไรอยู่ พรีมจะไม่เป็นตัวถ่วงพรีมยิ้มบาง ๆ ก่อนปิดประตูลง เสียงกลอนประตูดัง กึก เหมือนเป็นการปิดฉากชีวิตช่วงหนึ่งของเธอไว้ และเปิดประตูให้กับอีกช่วงหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้างแต่ครั้ง
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 70 ของสะสม
และในที่สุดก็กลายเป็นความโกรธอย่างชัดเจน นี่เขาพลาดไปตอนไหน ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน“เคยเป็นผู้หญิงของมันงั้นหรือ..”เขาลุกขึ้นยืน คำนี้หลุดออกมาจากริมฝีปากราวกับเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในโลก เขาเดินไปยังหน้าต่างบานสูง มองออกไปยังสวนมืดด้านนอก ภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามา พัชร...พี่ชายของพรีม ชายที่เขาจับเอาไว้บนเรือ และบีบให้ยอมทำตามเงื่อนไขของเขา เพราะสิ่งเดียวที่เขาต้องการคือพรีม เขาต้องการให้พัชรยอมยกน้องสาวให้เขา แต่สุดท้าย...ปาร์คหลับตาลงชั่วครู่ และกรามขบแน่นยาก..ยากกว่าเดิมจู่ๆก็รู้สึกแค้นใจที่ถูกปิดบัง พัชรพี่ชายของพรีมไม่เคยพูดเรื่องนี้“ไอ้พัชรมันรู้ไหมว่าผัวน้องมันเป็นมือปืน”“ไม่แน่ใจครับ” เพล้ง!แก้วคริสตัลในมือถูกขว้างกระแทกกำแพง เศษแก้วแตกกระจายลงบนพื้นเสียงดังสนั่นลูกน้องทุกคนสะดุ้ง แต่ไม่มีใครกล้าขยับ ปาร์คหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนใช้มือปาดริมฝีปากตัวเอง“น่าขำชะมัด”เขาหันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความหึงหวงจนแทบปิดไม่มิด“เธอจำฉันไม่ได้ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันกันแน่”ไม่มีคำตอบ เพราะไม่มีใครกล้าเสี่ยงตอบผิด ปาร์คเดินกลับมาที่โต๊ะ ก่อนหยิบขวดเหล้าขึ้นมาเทลงแก้วใหม่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 69 ไม่พอใจ
นอร์ธไม่ได้หันกลับไปมองชายกลุ่มนั้นอีกเขาเพียงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาทางพรีมที่ยังยืนมองเขาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ“เข้าไปข้างในเถอะ”น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พรีมพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินนำเข้าไปในบ้านของตัวเอง นอร์ธตามหลังเธอเข้ามา ก่อนจะเป็นคนปิดประตู เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ตัดโลกภายนอกออกไปในทันที แต่คำถามในหัวของเขากลับไม่ได้เงียบลงไปทั้งหมดถ้าต้องการเงินจริง ทำไมยังยืนมองเธออยู่แบบนั้น?เขาจำแววตาของพวกมันได้ มันไม่ใช่สายตาของเจ้าหนี้ที่เพิ่งได้รับเงินครบแล้วกำลังจะกลับ มันเหมือนคนที่กำลังตรวจสอบอะไรบางอย่างหรือบางที...กำลังรอให้แน่ใจว่า พรีมยังอยู่ที่นี่ และอยู่คนเดียว“พี่นอร์ธ?”เสียงเรียกของเธอดึงเขากลับมาชายหนุ่มกะพริบตาช้า ๆ ก่อนมองไปรอบๆบ้าน บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เฟอร์นิเจอร์เก่าบางชิ้นถูกใช้งานจนเห็นร่องรอยของเวลา บนโต๊ะมีของใช้ไม่กี่อย่าง ทุกอย่างเรียบง่ายจนแทบไม่มีสิ่งไหนบอกได้ว่าเจ้าของบ้านเคยมีชีวิตเป็นอย่างไรเขาไม่เคยเห็นมันไม่เคยรู้ว่าเธออยู่ที่นี่อย่างไรและตลอดสองปีที่ผ่านมา...เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องใช้ชีวิตแบบไ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 68 ถ้าไม่ได้มาทวงหนี้
ตาต้านั่งนิ่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือ เธอมองหน้าจอที่ดับลงด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่เข้าใจว่าทำไมพัชรถึงพูดเหมือนกำลังบอกลา และไม่รู้เลยว่าในวินาทีเดียวกันนั้นคนที่เธอเพิ่งคุยด้วยกำลังถูกลากตัวออกจากห้องใต้ท้องเรือ ไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน รวมถึงพรีมเองก็ด้วย. ค่ำแล้วกว่าพรีมจะเดินออกจากอาคารเรียนพร้อมตาต้าแล้วก็โบกลากันเหมือนอย่างเคยเมื่อพ่อของเธอมารับ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟริมถนนทอดยาวลงบนพื้นเปียกชื้น หลังฝนเพิ่งหยุดตกไปไม่นาน หญิงสาวสะพายกระเป๋าขึ้นบนไหล่ พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูมหาวิทยาลัยกระจกฝั่งคนขับลดลง คนที่อยู่หลังพวงมาลัยมองเธอผ่านกระจกด้วยสายตานิ่งๆ“ขึ้นรถครับ”พรีมยิ้มบางๆ“มารับจริงๆด้วย”“บอกแล้วไงว่าจะมา”เธอเปิดประตูขึ้นนั่ง ก่อนจะคาดเข็มขัด รถเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างเงียบๆระหว่างทาง พรีมมองแสงไฟนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเดิม เธอก็หันมามองเขา“วันนี้กลับบ้านเก่านะคะ อย่าลืม”นอร์ธเหลือบมองเธอ“ครับ”เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเปลี่ยนเส้นทางตามที่เธอบอก แต่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 67 สั่งลง
หลังจากทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็แยกกันที่โรงอาหาร ในขณะพรีมกับตาต้ากลับมาที่ห้องเรียน คนที่เป็นเพียงศิษย์เก่าอย่างนอร์ธ ก็ขับรถออกจากมหาลัยไป ครั้งนี้เขาไม่ได้กลับที่พักหรือไปธุระที่อื่นอาทิเช่นโต๊ะสนุ๊ก สถานที่ที่เคยไปมั่วสุมกับเพื่อนสนิทของเขา แต่เลือกที่จะไปหาคนที่สืบเรื่องราวของคนอื่นเพื่อที่จะนัดรับข้อมูลแทนการลืมของเธอทำให้เขาอยากย้อนอดีตขึ้นมาจริงๆแล้วครั้งนี้ ต่อให้ผลเสียที่ตามมาหนักหน่วงสักแค่ไหน ก็จะไม่สนใจอีกรถสีดำจอดนิ่งอยู่บนถนนลูกรังที่ทอดผ่านพื้นที่รกร้างนอกชานเมือง รอบด้านเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าเป็นระยะ นอร์ธยืนพิงข้างรถอยู่คนเดียว บุหรี่ในมือถูกจุดขึ้นเป็นมวนที่สอง ทั้งที่มวนแรกยังทิ้งกลิ่นควันจางๆเอาไว้บนเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มของเขาชายหนุ่มสูดควันเข้าปอดลึกกว่าปกติ ก่อนจะผ่อนออกช้าๆ ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังถนนว่างเปล่าตรงหน้า แต่สิ่งที่อยู่ในหัวกลับไม่ใช่ภาพตรงนั้นเลย“สองปี…”คำพูดของนักสืบยังวนกลับมาอยู่ในหัวข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับไม่ได้มากพอจะตอบทุกอย่าง แต่กลับมากพอที่จะทำให้เรื่องที่เขาพยายามฝังมาตลอดสองปีเริ่มตอผุดขึ้นมาอีกครั้งโดยเฉพาะคำหนึ่งที่อ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 66 ดูแลอย่างกับแฟน
คราวนี้ดวงตานีน่าลุกเป็นไฟ เธอขึงตาใส่อีกคน ความอับอายเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่นั้น เมื่อหันมองรอบๆ แล้วเห็นว่านักศึกษาหลายคนกำลังให้ความสนใจอยู่ ถึงการประจานของตาต้าจะไม่ได้เสียงดังมาก แต่เชื่อว่าคนที่อยู่ใกล้เคียงจะได้ยินหล่อนเกือบจะกรี๊ดแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคนที่กำลังพูดถึงกำลังเดินเข้ามา และใกล้กว่าเดิมแล้ว ไม่อย่างนั้น คงได้เปิดศึกหยุมหัวกันตาต้าขยิบตาให้ ก่อนจะเดินเร็วไปหาพรีม แล้วหมุนตัวเดินขนาบข้าง โดยตอนนั้นคนที่เดินตามหลังมาติดๆคือร่างสูง เขาไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากมองบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคย แต่ตอนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปสำหรับเขา“ไง ยัยไวไฟ พามาได้ไงเนี่ย”ตาต้าใช้หัวไหล่เล็กกระแทกต้นแขนพรีม บีบเสียงล้อเลียน เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาพรีมปะทะกับนีน่าพอดี เธอรู้ทันทีว่าฝ่ายนั้นไม่พอใจเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นไม่ใช่เรื่องเมื่อคืนที่ทะเลาะกัน แต่เป็นความหึงหวง และอิจฉา ยิ่งมารู้ทีหลังว่าแฟนของพรีมตามที่พัชรเคยเล่าว่าน้องสาวกำลังมีความรัก สมัยยังคงคบกันนั้นเป็นคนนี้ ก็ยิ่งทวีคูณความริษยาเข้าไปอีกหล่อนหมายปองนอร์ธมานาน เพียงแต่เข้าไม่ถึงตัวทว่าเด็กปรุงจืดอย่างพรีม ที่หล่อนมักมองว
You May Also Like
BAD FIANCE พันธะรักคู่หมั้นใจร้าย
Piggy.g440.2K viewsพันธะ(รัก)เมียบำเรอ
ชะนีติดมันส์31.6K viewsบำเรอรักนายมาเฟีย
ลินญาร์25.7K viewsเตียงพิศวาส (nc35+)
ณิการ์11.5K viewsในปกครองบรวิชทร์
เพียงเจ้าขา222 viewsพรนับพัน | IMPOSSIBLE LOVE
Melyssa152 viewsหลอกหมอมาเป็นเมีย
คิมฮานึล351 viewsจุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย
Mamaya Writer771 views
