ตอนที่ 3 ตระกูลหรง

บรรยากาศภายในโถงอาหารพลันตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เบื้องหน้าของทุกคนคือร่างของสตรีผู้ต้องสงสัยนับสิบชีวิต ยืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาฉายแววหวาดผวาประหนึ่งลูกแกะที่กำลังเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้าย

หรงป๋อหยวน ก้าวเดินโซเซส่ายไปมาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ กลิ่นสุราคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำด้วยฤทธิ์เมรัย ดวงตาปรือปรอยกวาดมองกลุ่มสาวใช้อย่างคาดคั้นพลางตะคอกเสียงดังลั่น

"หนึ่งในพวกเจ้า... ที่กล้าลอบวางยาน้องสาวข้า! สารภาพมาเดี๋ยวนี้!"

เสียงอ้อนวอนระงมไปทั่วโถง "บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ... บ่าวไม่กล้าจริงๆ!" ทุกคนต่างรู้ซึ้งถึงกิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมของ หรงเจิ้นกั๋ว หากใครบังอาจลอบสังหารสายเลือดของจอมทัพ โทษทัณฑ์ที่ได้รับย่อมมิใช่เพียงความตายธรรมดา

"นางสารเลว! ไม่ยอมรับอย่างนั้นหรือ!" หรงป๋อหยวนแหกปากร้องเสียงหลงด้วยความโมโหโทโส เขาเงื้อมือขึ้นแล้วตบฉาดลงบนใบหน้าของพวกนางเรียงตัว

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนที่สายตาหยาดเยิ้มจะไปหยุดลงที่หัวหน้าแม่ครัวอาวุโสวัยหกสิบเศษ สตรีนางนี้ครอบครัวของนางรับใช้ตระกูลหรงมาอย่างซื่อสัตย์ยาวนานตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ

"ต้องเป็นนางแก่สารเลวผู้นี้แน่ๆ! เมื่อกี้ข้าเพิ่งตบสั่งสอนไป แต่เจ้ากลับบังอาจใช้สายตาจิกกัดข้า... นี่เจ้าคิดจะฆ่าข้าด้วยสายตาอย่างนั้นรึ!" หรงป๋อหยวนป้ายความผิดให้หญิงชราอย่างไร้เหตุผล เพียงเพราะนางมีสีหน้าเจ็บปวดจากการถูกประทุษร้าย

"มะ... ไม่ใช่บ่าวเจ้าค่ะนายน้อย บ่าวหาได้คิดเช่นนั้นไม่" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจคลอหน่วยตา

"เป็นแกนั่นแหละ! แค่เห็นใบหน้าเหี่ยวๆ ของเจ้า ข้าก็รู้สึกไม่เจริญหูเจริญตาแล้ว สัญชาตญาณของข้าบอกว่าเจ้าคือคนที่ลอบวางยาน้องสาวข้าแน่ๆ!"

หรงป๋อหยวนมิรอฟังคำค้าน มือหนาเอื้อมไปหยุมกระชากเส้นผมขาวโพลนของหญิงชราไว้มั่น ก่อนจะระดมตบสั่งสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนใบหน้าของนางบวมช้ำ ความรุนแรงที่ไร้สติทำให้บรรดาบ่าวรับใช้รอบข้างต่างพากันเบือนหน้าหนี

ท่ามกลางความวุ่นวายที่ดำเนินไปอย่างป่าเถื่อนและเสียงโหยหวน หรงเชียนเสวี่ย ยังคงประทับนั่งด้วยท่วงท่าสง่างามดวงตาคมปลาบกวาดมองใบหน้าของ ครอบครัวนางทีละคนด้วยความรู้สึกสมเพชที่ซ่อนลึกอยู่ภายใต้ความเย็นชา

เริ่มจาก หรงเจิ้นกั๋ว บิดาผู้เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ทว่าภายใต้ฉากหน้าอันเกรียงไกรกลับซ่อนเร้นสันดานโลภโมโทสันและความอำมหิตที่ไร้ขีดจำกัด ถัดมาคือ ฮูหยินหลินปิงฉุน มารดาผู้ก้าวขึ้นมาจากตำแหน่งนางคณิกาอันดับหนึ่ง สตรีที่ครั้งหนึ่งบุรุษทั่วหล้าต่างยอมถวายหัวเพียงเพื่อจะได้เชยชมเรือนร่างนางสักครา และสุดท้ายคือ หรงป๋อหยวน พี่ชายผู้มีรูปโฉมงดงามปานเทพบุตร แต่เนื้อในกลับเปื่อยเน่าเป็นเพียงสวะคลุกถังสุรา

"ช่างเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ... ในความวิปริตเสียจริง"

นางรำพึงในใจพลางบรรจงคีบอาหารเข้าปากอย่างใจเย็น ภาพการทารุณกรรมเบื้องหน้าหาได้ระคายผิวของกุหลาบสีดำไม่ สำหรับผู้ที่เคยคลุกคลีกับสัญชาตญาณดิบมาทั้งชีวิต ฉากป่าเถื่อนนี้เป็นเพียงเครื่องเคียง ที่ช่วยขับเน้นรสชาติอาหารให้เด่นชัดขึ้นในความรู้สึก

ทว่า ในขณะที่โทสะของหรงป๋อหยวนกำลังจะปะทุขึ้นอีกครา เสียงกรีดร้องที่แฝงไปด้วยความอัดอั้นก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"พอได้แล้ว! ได้โปรดพอสักที!... ข้า... ข้าเป็นคนทำเอง ข้าเป็นผู้ลงมือวางยาคุณหนูเอง!"

สาวใช้นางหนึ่งที่มีวัยไล่เลี่ยกับหรงเชียนเสวี่ยถลันกายออกมาหมอบราบกับพื้น นางพรั่งพรูคำสารภาพออกมาพร้อมหยาดน้ำตาที่นองหน้า ร่างกายสั่นระริกประหนึ่งใบไม้ต้องลมพายุ หรงป๋อหยวน ที่กำลังเงื้อมือหมายจะซ้ำเติมหัวหน้าแม่ครัวชราก็ชะงักงัน เขาเลิกคิ้วขึ้นพลางปล่อยมือที่หยุมเส้นผมขาวโพลนนั้นออกอย่างไม่แยแส

"อ้าว... ฮ่าๆๆ! นี่ข้าจับผิดตัวรึเนี่ย?"

เขาแค่นหัวเราะพลางคว้าขวดสุราขึ้นมากระดกอึกใหญ่ น้ำจัณฑ์ไหลเปรอะเปื้อนคางและเสื้อผ้าหรูหราที่บัดนี้ดูซอมซ่อไม่ต่างจากอันธพาลข้างถนน เขาเดินโอนเอนเข้าไปหาพยานปากเอกที่นอนหมอบราบกับพื้น ก่อนจะเหวี่ยงเท้าถีบ เข้าที่ชายโครงของสาวใช้ผู้สารภาพจนนางกระเด็นไปกองกับพื้นอย่างไร้ความปรานี

"เสด็จพ่อ! เสด็จแม่! ลูกได้ตัวคนผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

เขาร้องบอกด้วยน้ำเสียงโอ้อวดประหนึ่งนักรบที่เพิ่งชิงหัวแม่ทัพศัตรูมาได้ ท่ามกลางสายตาเย็นชาของหรงเชียนเสวี่ยที่ลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ทว่าก่อนที่ท่านแม่ทัพผู้เป็นบิดาจะได้เอ่ยคำใด ฮูหยินหลินปิงฉุน กลับยกมือกุมแก้มพลางปรบมือรัวด้วยความปรีดา ดวงตาของนางทอประกายชื่นชมบุตรชายเสเพลอย่างไม่ปิดบัง

"หรงป๋อหยวน... ลูกแม่! เจ้าช่างเก่งกาจนัก สมแล้วที่มีสายเลือดของจอมทัพไหลเวียนอยู่ในกาย!"

คำชมเชยที่บิดเบี้ยวนั้นดังก้องไปทั่วโถง ราวกับว่าการใช้กำลังทารุณคนแก่และการถีบสาวใช้ที่ไร้ทางสู้คือวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ที่ควรค่าแก่การสรรเสริญ แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว ละสายตาจากบุตรชายเสเพล หันไปจดจ้องบุตรสาวด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

"เสวี่ยเอ๋อร์... ลูกพ่อ เจ้าคิดจะจัดการกับนางอย่างไร?"

คำถามนั้นเปรียบเสมือนการมอบอำนาจชี้เป็นชี้ตายไว้ในมือของนาง หรงเชียนเสวี่ย จ้องมองใบหน้าอาบน้ำตาของสาวใช้ที่หมอบสั่นเทาอยู่บนพื้นทันใดนั้น ภาพความทรงจำอันอัปยศของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาประหนึ่งเขื่อนแตก... ร่างเดิมของนางหาได้เป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์ไม่ แต่นางคือนางมาร ที่เคยทารุณสาวใช้นางนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งก่นด่าด้วยวาจาถากถางและลงทัณฑ์ด้วยความอำเภอใจ ความชั่วช้าของหรงเชียนเสวี่ยคนเก่า แท้จริงแล้วก็คือเงาสะท้อนที่ถอดแบบมาจากคนในครอบครัวโฉดนี้นี่เอง

นางพรูลมหายใจยาวด้วยความสมเพชในอดีตที่ตนมิได้ก่อ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ท่านพ่อ... ปล่อยนางไปเถิด ที่ผ่านมาข้าเองก็มีส่วนผิดไม่น้อย"

สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบโต๊ะพลันแข็งค้างราวกับอากาศถูกสูบออกไป บ่าวไพร่และคนในครอบครัวต่างจ้องมองนางด้วยสายตาเดียวกัน... สายตาที่เต็มไปด้วยความกังขาและไม่เชื่อหู เพราะเป็นที่รู้กันทั่วเมืองหลวงว่าหรงเชียนเสวี่ยนั้นโหดร้ายและจิตใจคับแคบเพียงใด ไฉนวันนี้จึงกลับกลายเป็นแม่พระผู้เปี่ยมเมตตาไปเสียได้?

ฉับ!!

เสียงโลหะแหวกอากาศดังสนั่น พร้อมกับประกายดาบที่วาววับตัดผ่านร่างของสาวใช้ในชั่วพริบตา! เลือดสีแดงฉานกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นหินอ่อนและอาภรณ์หรูหราของ หรงป๋อหยวน ที่บัดนี้ถือดาบอาบเลือดไว้ในมือด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

"ไปตายซะ!" เขาสบถออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะหันไปประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องสายเลือดตระกูลหรง... มันผู้นั้นต้องถูกกำจัด! ความถูกต้องในแผ่นดินนี้ มีเพียงลมปากของพวกเราเท่านั้นที่เป็นผู้กำหนด!"

เขาสะบัดดาบไล่หยาดเลือดออกอย่างไม่ยี่หระ ทิ้งให้ร่างไร้วิญญาณนอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้ากุหลาบสีดำที่เฝ้ามองภาพนั้นด้วยดวงตาหรี่แคบลง...

ในโลกของมือสังหาร นางเคยคิดว่ามนุษย์นั้นโหดร้าย แต่ในโลกใบนี้... ความโหดร้ายกลับถูกเชิดชูเป็นเกียรติยศ และดูเหมือนว่าหนทางสู่ ความสงบที่นางถวิลหา คงจะต้องถูกปูด้วยซากศพของคนในตระกูลนี้เสียก่อนกระมัง