บทที่ 1 ตอนที่ 5

พวกเขาแทบเห็นหล่อนเป็นธาตุอากาศยามทัพไทกับปาหนันมาที่บ้าน บัดนี้...ทั้งคู่ทั้งคู่ก็กำลังจะมีลูกน้อยมาเป็นแม่เหล็กดึงเอาความอาทรทั้งหลายที่หล่อนเคยได้รับอย่างเต็มเปี่ยมไปอีก แล้วหล่อนจะเหลืออะไร...

           ปาหนัน...ช่างร้ายกาจราวกับเป็นภูตผี ตั้งแต่มีผู้หญิงคนนี้เข้ามาอะไรๆ ในชีวิตของหล่อนก็เปลี่ยนไปหมดเลย

           "ไม่ใช่อย่างนั้นนะเอย...ไม่มีใครแทนที่ใครได้ ปู่ดีใจที่จะมีหลานเพิ่มขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าปู่และคนอื่นๆ จะรักเอยน้อยลงเลยนะลูก อย่าเข้าใจผิด" นพราชพยายามปลอบใจหลานสาวพร้อมกับเดินเข้าไปหา  

    "คุณปู่อย่ามาโกหกหนูเลย มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว ทุกคน...กำลังจะลืมหนู ตั้งแต่อาไทม์ คุณย่าภา คุณปู่ ต่อไปก็คงเป็นคุณพ่อด้วย...หนูไม่มีความหมายกับใครอีกแล้ว!"

           "โธ่เอย...ทำไมคิดแบบนั้น"

           "เพราะผู้หญิงคนนั้นไงคะ...ตั้งแต่มีมันเข้ามาชีวิตหนูก็พังไปหมดเลย หนูเกลียดมัน!! ถ้ารักหนูคุณปู่ก็อย่าให้มันเข้ามาในบ้านอีกสิคะ! คุณปู่ทำได้ไหม!!" ภานาตะโกนปาวๆ ด้วยอารมณ์น้อยใจเสียใจสุดแสน ความรู้สึกกลัวครอบงำให้หล่อนควบคุมตัวเองไมได้โดยสิ้นเชิง                   ทัพไทและปาหนันเดินเข้ามาพอดี...ชายหนุ่มรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้ากับประโยคที่ได้ยินจากปากของเด็กสาวซึ่งเขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

จากความโกรธ...มันกำลังแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียด! จนไม่อยากเอ่ยคำใดตอบโต้ แม้แต่จะด่าทอ ไม่อยากเสียสายตามองด้วยซ้ำไป

           ทางด้านปาหนันหล่อนได้แต่หลบสายตาของภาวนาที่มองมาด้วยความชิงชัง รู้สึกหายใจติดขัดวางตัวไม่ถูก

           ก่อนหน้าก็รู้อยู่ว่าเด็กสาวไม่ใคร่ชอบใจหล่อนนัก ตลอดเวลาที่แต่งงานกับทัพไทแทบไม่เคยคุยกันเลยด้วยซ้ำนอกจากทักทายกันธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าจะถูกเกลียดจนถึงขั้นเป็นเหตุให้ครอบครัวสามีต้องเดือดร้อนถึงเพียงนี้

           "..." ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของภาวนามองสองสามีภรรยาเขม็ง พวกเขาคงสมเพศหล่อนไม่น้อยกับสภาพที่เป็นอยู่นี้ แม้กระทั่งทัพไทที่เคยเอ็นดูหล่อนักหนายังเบนหน้าหนี คล้ายเอือมระอา เบื่อหน่าย...

           เด็กสาวหันหลังวิ่งสุดแรงอีกครั้งในขณะที่คุณปู่ของหล่อนกำลังจะเข้าถึงตัว หล่อนไม่อยากอยู่ตรงนี้ ไม่อยากถูกมองด้วยสายตาสมเพศเวทนา และเป็นส่วนเกิน...

           "เอย! เอยรอปู่ด้วย!!" นพราชหอบสังขารวิ่งตามหลานสาวที่นำลิ่วไปเกือบถึงรถของทัพไทที่ทางอู่นำมาคืนซึ่งจอดอยู่ตรงประตูรั้วบ้าน

           "เด็กนั่นกำลังจะทำอะไรคะไทม์..." ปาหนันหันไปถามสามีด้วยท่าทีตกใจเมื่อเห็นภาวนาหยุดที่รถของเขาแล้วอาละวาดใส่ช่างจากทางอู่        "ผมไม่รู้..." ทัพไทตอบเสียงเข้ม เมื่อหันมาอีกทีก็พบว่าภรรยาสาวได้วิ่งห่างไปจากตัวเขาเสียแล้วด้วยความเร็ว เหมือนกำลังเป็นกังวลอะไรหนักหนาสักอย่าง

           "เปรี้ยว! รอผมด้วย"

           "หยุดนะ!! นั่นเธอจะทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้!"

           "..." ภาวนาหันไปตามเสียงตวาดแหลมปรี๊ดแล้วก็ถลึงตาด้วยความไม่พอใจเท่าทวีคูน คุณปู่ของหล่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าพอดี กำลังจะเอ่ยปากเจรจาแต่ท่านก็เหนื่อยจนต้องพักหอบชั่วคราว

           "เอย...เข้าไปในบ้านเถอะลูก ไปคุยกับปู่ก่อน..."

           "ไม่ค่ะ...เอยจะไปจากที่นี่!!" พูดจบหล่อนก็คว้ากุลแจในมือช่างที่ใช้อำนาจความเป็นเจ้าบ้านขู่จนอีกฝ่ายต้องยอมให้แล้วเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับทันที

           "เอย!!!" นพราชได้แต่ตะโกนเรียกห้าม แต่ด้วยสุขภาพและวิ่งมาจนเหนื่อยหนักทำให้ไม่อาจเข้าไปยื้อแย่งอะไรได้ ภาวนาสตาร์ทเครื่องยนต์ทันที

           "อีเด็กบ้า!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ แกจะทำอะไร!!" ปาหนันตามมาทันแต่ก็ห้ามไม่อยู่ รถกำลังเคลื่อนตัวออกไปหล่อนจึงรีบเปิดประตูอีกฝั่งแล้วเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ ประตูยังไม่ได้ปิดด้วยซ้ำเพราะความเร่งรีบ    

        "เปรี้ยว!! เปรี้ยว! อันตราย ได้โปรดที่รักอย่าทำแบบนั้น!!" ทัพไทตะโกนตามหลังรถที่แล่นออกนอกรั้วบ้านไปแล้ว หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นกับภาพที่เห็น มันเกิดความวิบัติได้ทุกเมื่อและคนที่กำลังจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับหายนะใหญ่หลวงนั้นคือลูกและเมียรักของเขา 

            ชายหนุ่มวิ่งตามไปสุดกำลังโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่มีอะไรที่น่าคำหนึ่งถึงมากไปกว่านี้อีกแล้ว...  

   "หยุดรถ!! ฉันบอกให้หยุดรถเดี๋ยวนี้!!!" ปาหนันยื้อแย่งดึงพวงมาลัยไปพลางตะโกนห้ามเด็กสาวไปพลางหวังจะหยุดความบ้าคลั่งก่อนจะเกิดอะไรเลวร้ายไปมากกว่านี้

           "ออกไป! อย่ามายุ่งกับฉัน!!"

           "กรี๊ด!!!!" ในที่สุดสิ่งที่ไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น รถเสียการทรงตัวอย่างหนักจากการฉุดดึงของหญิงสาวทั้งสองคน และพวกหล่อนไม่อาจควบคุมมันได้...

           โครม!