บทที่ 1 ตอนที่ 4

วันใหม่มาเยือน...ภาวนาตื่นสาย เพราะกว่าจะนอนหลับได้เมื่อคืนก็ปาเข้าไปดึกมากแล้ว หล่อนอาบน้ำแต่งตัวด้วยความเอื่อยเฉื่อยก่อนจะเดินออกจากห้อง มีความหวังลึกๆ ว่าทัพไทและภรรยาของเขาคงออกไปทำธุระข้างนอกกันแล้ว

           โดยปกติแล้วหากหล่อนลงไปรับประทานมื้อเช้าสายอย่างนี้ ย่าเลี้ยงจะต้องให้คนขึ้นมาตาม หรือไม่ก็ขึ้นมาตามเองถึงห้องก็มี แต่วันนี้ท่านกลับเมินเฉย นั่นแสดงว่าท่านคงรู้ว่าหล่อนยังไม่อยากออกไปเผชิญหน้ากับใครในบ้าน โดยเฉพาะสองสามีภรรยาคู่นั้น...

           "เดี๋ยวทางอู่จะเอารถมาให้เราเอง...ไทม์จะได้อยู่คุยกับคุณแม่ไม่ต้องยุ่งยาก เปรี้ยวจัดการให้แล้วค่ะ" เสียงแว่วหวานของอาสะใภ้ทำให้สองเท้าของภาวนาสะงักกึก หล่อนถอนหายใจและกำลังจะเดินเลี่ยงไปจากห้องรับแขกที่กำลังครึกครื้นพร้อมหน้า

ทั้งคุณปู่ของหล่อน ย่าภา และทัพไทกับปาหนัน หล่อนคงเป็นส่วนเกินหากเข้าไปหรือไม่ก็อาจทำให้วงแตกเสียอารมณ์กันเปล่าๆ                

     "ที่รักของผมรอบคอบตลอด..."

           "แหม่...หวานกันขนาดนี้เมื่อไหร่จะมีหลานให้แม่กันล่ะ หืม...หรือแกไม่มีน้ำยาห๊ะ เจ้าไทม์" ย่าประภาเอ่ยแทรกการเย้าหยอกของสองสามีภรรยา บางครั้งทัพไทก็มักทำเหมือนมีเขากับปาหนันอยู่กันสองคนบนโลกใบนี้...

"คุณแม่จะไปรู้อะไร...อย่าดูถูกลูกชายตัวเองสิครับ" ชายหนุ่มหัวเราะร่วนอารมณ์ดี สัญชาตญาณบางอย่างทำให้ภาวนาที่ตั้งใจไปให้ไกลจากตรงนั้นต้องหยุดเท้าเอาไว้อีกครั้ง

           "หืม...ยังไงล่ะ หรือว่าจะมีข่าวดี..." ประภาเอ่ยถามยิ้มร่า พร้อมกับหันไปจับมือสามี

           "ครับ...ผมตั้งใจจะมาบอกเรื่องนี้กับคุณลุงแล้วก็คุณแม่ด้วย..."

           "ไทม์คะ..." ปาหนันปรามความตื่นเต้นจนออกนอกหน้าของเขา

           "เราไม่แน่ใจนัก...แต่เปรี้ยวตรวจเองเบื้องต้นผลมันใช่ วันนี้ผมตั้งใจจะพาเขาไปโรงพยาบาลตรวจให้ละเอียดอีกรอบ"

           "จริงหรือนี่...แม่กำลังจะได้หลานแล้วจริงๆ เหรอหนูเปรี้ยว! ขอบใจมากนะจ๊ะ แม่รอวันนี้มานานนักหนา ในที่สุดหลานย่าก็มาเสียที"

           "ลุงเองก็ไม่คิดว่าแก่ปูนนี้แล้วจะได้เลี้ยงหลานตัวเล็กๆ อีกครั้ง นี่ข่าวดีข่าวมงคลเลยนะ ไทม์ต้องพาหนูเปรี้ยวย้ายกลับมาอยู่บ้านเรานะลูก จะได้มีคนคอยช่วยดูแล ลุงไม่ไว้ใจเลยไปอยู่กันสองคนไกลๆ แบบนั้นเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง กลับมาอยู่เสียที่นี่ดีกว่า นะ..." ปู่นพราชเอ่ยขึ้นด้วยความยินดีไม่ต่างกัน

"ยังไม่ได้ตรวจแน่นอนเลยค่ะคุณลุง...คุณแม่ อาจมีอะไร...ผิดพลาดก็ได้"

           "ไม่หรอกมั้ง...ถึงขนาดเราตั้งใจจะซื้อเครื่องตรวจ เราเองก็คงมีความรู้สึกถึงความผิดปกติอยู่แล้วใช่ไหม เอาอย่างนี้นะ...."            ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ... เสียงมือถือของหญิงสาวดังขึ้นในขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอย่างออกรส

           "ขอโทษค่ะ...อู่ที่เปรี้ยวเอารถของไทม์ไปซ่อมโทร.มา" หล่อนกล่าวพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารีบสาย แล้วลุกโน้มตัวเดินออกไป

           "เดี๋ยวแม่ไปโรงพยาบาลด้วยนะไทม์...แม่ตื่นเต้นอยากรู้เต็มทีแล้วว่าเมียเราท้องจริงไหม แต่แม่ค่อนข้างมั่นใจ..."

           "ผมก็มั่นใจในฝีมือผมครับแม่...เปรี้ยวท้องแน่ๆ เรากำลังมีลูกด้วยกัน...ผมดีใจที่สุดเลย" หลังจากที่ปาหนันเดินห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อคุยโทรศัพท์พวกเขาก็ยังพูดคุยกันเกี่ยวกับข่าวดีของครอบครัว     

        โดยไม่ได้รู้เลยว่ามันช่างเป็นเรื่องเลวร้ายเหลือเกินสำหรับคนตัวเล็กที่ยืนฟังตัวสั่นอยู่ไม่ห่างออกไปเท่าไหร่ แต่หากมีกำแพงช่วยกำบังหล่อนเอาไว้เท่านั้นเอง

           "ผมต้องเตรียมอะไรรับขวัญหลานคนใหม่ดีละคุณ หืม...ผมทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย ตื่นเต้นแทนเจ้าไทม์มันจริงๆ"

           "นั่นสิคะ...ฉันก็เหมือนกัน หึ หึ"

ให้ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียวกัน ประภาลุกขึ้นเดินไปยังตรงนั้นโดยอัตโนมัติด้วยพอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น

           "อะไรกันเพียว...เกิดอะไรขึ้น..."

           "อูย...คุณท่าน คุณเอยค่ะ วิ่งมาชนเพียวแล้วก็ออกไปข้างนอกแล้วค่ะ เห็นร้องไห้ด้วยนะคะ" เพียวสาวใช้บอกกับผู้เป็นนาย ในขณะที่พยุงตัวลุกขึ้นเพราะถูกชนจนล้มลงไปกองกับพื้นเมื่อสักครู่

           "แย่แล้ว..."

           "เกิดอะไรขึ้นกันคุณ" นพราชสมทบเดินเข้ามา

           "ยัยเอยค่ะ...คงบังเอิญมาได้ยินเรื่องที่เราคุยกันเข้า เตลิดไปไหนแล้วก็ไม่รู้"

           "เอย..." นพราชอุทานชื่อหลานสาวคนเดียวด้วยความเป็นห่วง ท่าทีของท่านลุกลี้ลุกลนก่อนจะย่างสามขุมตามออกไปโดยที่ประภายังยืนหันไปหันมาตัวสั่นอยู่ตรงนั้น

           ทางด้านทัพไทถึงกับส่ายหน้าด้วยความระอาด้วยพอจะลำดับเหตุการณ์ได้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น

           เขาหันละสายตาจากตรงจุดเกิดเหตุไปยิ้มให้ภรรยาสาวที่กำลังเดินเข้ามาหา...

           "อู่ให้คนเอารถมาให้แล้ว อยู่ด้านนอก...มีอะไรกันหรือเปล่าคะไทม์"   

       "ไม่มีอะไรหรอก...ไปดูรถกันเถอะ อย่าสนใจเรื่องไร้สาระเลย" ทัพไทกล่าวพลางลุกขึ้นไปจูงมือหญิงสาวแล้วพาออกไปด้านนอกเนื่องจากทางอู่ที่เอารถไปซ่อมไว้ได้นำรถมาคืนแล้ว

ชายหนุ่มหงุดหงิดใจไม่น้อยที่ความสุขในการสนทนาระหว่างครอบครัวต้องมาดับร้าวไปด้วยความเอาแต่ใจของภาวนา

           เขารับรู้ได้ถึงความริษยาของหล่อนที่เพิ่มพูนขึ้นเมื่อลูกของเขากำลังจะเกิดมา หล่อนถูกตามใจจนเคยตัวเพราะเป็นหลานสาวคนเดียวของตระกูล มาบัดนี้กำลังถูกแทนที่ มันจึงไม่แปลกที่จะแสดงความไม่พอใจ เรียกร้องความสนใจขนาดนั้น

           "ไทม์...ดูน้องด้วยนะ แม่เป็นห่วง"

           "เธอต้องยอมรับความจริงให้ได้ครับแม่...ไม่อย่างนั้นเราก็เหมือนสนับสนุนให้เธอหลอกตัวเองแบบนี้ไปตลอด" กล่าวจบเขาก็พาปาหนันเดินผ่านหน้ามารดาไปทันที อยากพาภรรยาสาวไปให้ไกลจากที่นี่เหลือเกินในตอนนี้ด้วยไม่อยากให้หล่อนต้องมาเป็นกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องในครอบครัวของเขา

           เขากลัว...มันจะมีผลกระทบถึงลูกในท้อง

           "หนูอยากอยู่คนเดียว! ต่อไปนี้หนูคงต้องหัดอยู่ตัวคนเดียวให้ชิน คุณปู่ไปเตรียมตัวรับขวัญหลานรักคนใหม่ดีกว่าค่ะ อย่ามาสนในหนูเลย" เด็กสาวหยุดวิ่งแล้วหันมาตอบกลับนพราชทั้งน้ำตานองหน้า หล่อนไม่ได้อิจฉาหรอกที่จะมีสมาชิกใหม่ในบ้าน

แต่หล่อนน้อยใจ...ที่กำลังจะค่อยๆ กลายเป็นส่วนเกินมากเข้าไปทุกที