ม่านรักพนาเร้น ตอนที่ 4

“มีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าจ้ะ เราเข้าไปข้างในนี้กันไหม”

นิลตราเลือกที่จะไม่พูดอะไรให้เพื่อนสงสัยและกังวลไปด้วย ก่อนจะพูดเสนอทางเลือกที่ไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็สุ่มเสี่ยงเหมือนกัน

“ไปสิ ต้องไปอยู่แล้ว”

สีฝุ่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสนิลตราจึงส่งยิ้มไปให้แล้วแหวกม่านดอกไม้สีแดงก้าวเดินเข้าไปข้างในที่มืดพอสมควรจึงต้องใช้โทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไฟฉายส่องนำทาง

“โห ขนาดในถ้ำยังมีดอกไม้เลย แทรกดินแทรกหินขึ้นมาได้ด้วยเหรอ”

“แข็งแกร่งน่าดูเลยเนอะ”

“เหมือนพวกเราไง สวยงาม อ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ”

“เหมือนฝุ่นคนเดียวต่างหาก”

“เหมือนนิลด้วย ผ่านอะไรมาด้วยตัวเองและเติบโตมาอย่างดีขนาดนี้เข้มแข็งยิ่งกว่าฝุ่นอีก”

“เพราะจำเป็นต้องเข้มแข็งต่างหาก”

นิลตราเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วมองไปยังดอกไม้สีแดงที่ขึ้นอยู่ตามทางเดินภายในถ้ำ สีฝุ่นจึงเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้โดยที่ไม่ต้องมีใครพูดอะไรออกมาอีกก็รับรู้ได้ถึงการปลอบโยน

เมื่อเดินมาสักพักจนเริ่มเห็นแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาจากเบื้องหน้า นิลตราจึงพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย

“ไม่เห็นจะมีอะไรเลย”

“อาจจะอยู่ข้างนอกนั่นก็ได้”

“แต่ตอนนี้เสียงน้ำเริ่มดังขึ้นกว่าเดิมอีกนะ”

“จะต้องมีน้ำตกแน่นอน”

“ขอให้เจอทีเถอะ อยากถอดรองเท้าแล้วนั่งแช่น้ำไม่ไหวแล้ว”

“เหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้ขอลงไปแช่ด้วยเลย”

สองเพื่อนรักที่รู้สึกเหนียวตัวและเจ็บเท้าพูดบ่นอย่างเห็นพ้องต้องกันกระทั่งเดินออกมาจากถ้ำก็เงยหน้ามองไปยังใบไม้ที่ถูกสายลมพัดพาร่วงหล่นลงมาที่พื้น อีกทั้งยังมองเห็นน้ำตกจากไกล ๆ จนทำให้ทั้งสองคนยิ้มออกมาพร้อมกัน

“โคตรสวยเลย”

“อากาศก็ดี เหมือนหลุดมาอีกโลกเลย”

นิลตราพูดเสริมสีฝุ่นแล้วหลับตาลงพร้อมกับสูดอากาศเข้าปอดก่อนจะลืมตาขึ้นมองความสวยงามของธรรมชาติ เมื่อดวงตาได้เห็นภาพและร่างกายได้สัมผัสกับบรรยากาศเธอก็เข้าใจคุณตา ของเธอแล้ว ว่าทำไมถึงได้หลงใหลกับอาชีพไกด์นำทางที่อยู่ในป่ามาเกือบทั้งชีวิต

“ไปเล่นน้ำกัน!”

สีฝุ่นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสดใสที่ระคนไปด้วยความตื่นเต้นก่อนจะกระตุกมือนิลตราให้วิ่งไปข้างหน้าพร้อมกัน กระทั่งมาหยุดยืนอยู่ข้างริมลำธารที่มองลงไปเห็นสายน้ำที่ไหลลงมาจากน้ำตกซึ่งเป็นน้ำที่ใสเสียจนมองเห็นก้อนหินด้านล่าง

“ธรรมชาติที่อยู่ห่างไกลผู้คนนี่มันสวยจริง ๆ”

“สวยจนไม่กล้าลงไปเล่นเลยฝุ่น”

“เราก็แค่เอาเท้าหย่อนลงน้ำอยู่ริม ๆ นี้ก็พอ”

“ไม่ใช่ว่ากลัวอะไรแบบนั้น แค่รู้สึกว่าตัวเองสกปรก”

“ฮ่า ๆ ไม่เคยได้ยินเหรอว่าน้ำคือชีวิตที่ให้เราได้พึ่งพิง อย่าคิดมากเลยลงไปเล่นกัน”

ไม่รอให้นิลตราได้ตัดสินใจอะไรอีกสีฝุ่นก็ดึงเพื่อนให้ค่อย ๆ เดินเหยียบหินก้อนใหญ่ลงไปข้างล่างจนมาหยุดยืนอยู่ริมน้ำ แล้วพากันถอดรองเท้าจนทำให้เห็นรอยแดงที่เกิดจากการเสียดสีเพราะทั้งสองคนเดินติดต่อกันมาหลายกิโลโดยไม่ได้หยุดพัก

ซึ่งพอนิลตราและสีฝุ่นทิ้งตัวนั่งลงยังก้อนหินแล้วหย่อนเท้าลงไปในน้ำก็ยิ้มออกมาด้วยความสุขเพราะมันช่างแสนเย็นสบายให้ความรู้สึกที่ผ่อนคลาย และยังมีสายลมพัดพากลิ่นหอมอ่อน ๆ กลิ่นเดียวกันกับดอกไม้สีแดงบริเวณหน้าถ้ำมาปะทะจมูก

แต่นั่งแช่น้ำแล้วพูดคุยกันไปในเรื่องต่าง ๆ อีกทั้งยังหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปได้สักพัก นิลตราที่นั่งทอดสายตามองไปยังสายน้ำก็รู้สึกแปลก ๆ จึงรีบเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปรอบ ๆ

“ฝุ่น รู้สึกแปลก ๆ ไหม”

“อืม อึดอัดยังไงก็ไม่รู้”

“รู้สึก เหมือนมีคนมองใช่ไหม”

“...ประมาณนั้น”

“เราไปจากตรงนี้กันเถอะ”

เอ่ยพูดกันด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับว่ากลัวใครจะมาได้ยินแล้วรีบพากันลุกขึ้นแต่ในจังหวะที่ทั้งสองคนหันหลัง กลับรู้สึกเหมือนว่ามีบางอย่างวิ่งผ่านพวกเธอไปจึงทำให้นิลตราและสีฝุ่นหันมองหน้ากัน

ทันใดนั้นก็หยิบรองเท้าแล้วออกวิ่งโดยไม่คิดจะพูดอะไรกันให้มากความ เพราะหากไม่ใช่คนก็คงจะเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ในป่าโดยที่พวกเธอก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่าเป็นอันตรายต่อชีวิตหรือไม่ เพราะฉะนั้นหนทางเดียวที่คิดออกในตอนนี้คือวิ่งเพื่อพาตัวเองหนีแล้วไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งที่มันปลอดภัยกว่าบริเวณนี้

ตึก ตึก ตึก

“มันวิ่งตามเรามาเหรอ!”

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่นิลได้ยินเสียงเท้า”

“คนหรือสัตว์”

สีฝุ่นที่วิ่งเคียงข้างไปกับนิลตราเอ่ยถามด้วยความร้อนใจอีกทั้งตอนนี้พวกเธอก็เริ่มรู้สึกเจ็บเท้าเพราะทั้งเหยียบหินและพื้นดินที่ทิ่มแทงเท้าจนเจ็บไปหมดแล้ว แต่ครั้นจะให้หยุดเพื่อใส่รองเท้าก็กลัวว่าจะหนีไม่พ้น

ต่อให้มีสติแค่ไหนแต่มาเจอสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่ากำลังหนีจากอะไรก็ทำให้แตกตื่นได้เหมือนกัน

“ไม่แน่ใจ ฝุ่นไหวไหม”

“ไหว! วิ่งต่ออีกหน่อยแล้วหาที่หลบกันเถอะ”

นิลตราพยักหน้ารับแล้วพากันวิ่งไปตามทางที่เห็นว่ามันโล่งมากกว่าทางอื่น ๆ  พวกเธอวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตจนจำไม่ได้แล้วว่าวิ่งมาจากทางไหนและจะกลับไปยังถ้ำนั้นได้ยังไง

เพราะเมื่อใดที่ตัดสินใจและคิดว่าจะไปทางไหน ก็จะรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ข้างหน้าจนพวกเธอต้องเปลี่ยนทางแถมยังรู้สึกว่า สิ่งที่ตามมานั้น ยังคงตามอยู่ตลอดไม่ใกล้ไม่ไกลจากพวกเธอเลย

“!”

“นิลเป็นอะไร! วิ่งไม่ไหวแล้วเหรอ”

สีฝุ่นหยุดวิ่งเมื่อหันกลับมาเห็นว่านิลตรานั้นยืนนิ่งอยู่กับที่ใบหน้าก็เริ่มซีดดวงตากลมโตสั่นระริกและเหงื่อผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า ซึ่งไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอาการเหนื่อยหอบที่วิ่งมา หรือเป็นเพราะว่า สิ่งที่เธอบังเอิญหันกลับไปเห็นเข้าในตอนที่กำลังวิ่ง

“ฝุ่น อึก นิลเห็น...”

“เห็นอะไร พวกมันเหรอใช่คนหรือเปล่า หรือว่าจะเป็นพวกชาวบ้านที่วิ่งตามเพราะคิดว่าเราเข้ามาบุกรุก”

“ไม่รู้ ไม่รู้ว่าคืออะไร”

“หมายความว่ายังไง”

“เหมือนคน แต่น่ากลัวกว่า”