Novels by นูน่าเลิฟหมูทะ

เรือนผืนป่า“เอาไว้ครั้งหน้านิลจะทำอย่างอื่นให้พี่กินอีก”เสียงหวานเอ่ยบอกด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มในขณะที่นั่งเอนกายพิงอกเขาอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าเรือนเพื่อดูพระจันทร์ที่คืนนี้นั้นเต็มดวงหลังจากที่มื้อค่ำได้ผ่านพ้นไปซึ่งแม้ว่าหมู่บ้านแห่งนี้จะถูกโอบล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่แต่บริเวณหน้าเรือนของผืนป่ากลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน“เอ็งทำอะไร พี่ก็กิน”“แม้ว่าจะไม่ถูกปากน่ะเหรอคะ”“ถูกหมดทุกอย่าง เพราะเอ็งทำ”“ปากหวานมากค่ะ”“ไม่ได้พูดเอาใจ พูดจริง”“เฮ้อ นิลมีความสุขจัง”นิลตราเงยหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้มก่อนจะลากสายตามองไปยังดวงจันทร์ในขณะที่มือก็ประสานอยู่กับมือเขา แล้วไล้นิ้วมืออีกข้างเล่นหลังมือที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของเขาอย่างเพลิดเพลิน“พี่ก็รู้สึกไม่ต่าง”“นิลรักที่ป่ามาก ๆ เลยนะคะ”“พี่ก็รักเอ็ง”“รักนิลแบบนี้ไปนาน ๆ เลยได้ไหมคะ”“ทั้งชีวิตของพี่ รักแค่เอ็ง”นิลตราหลับตาลงด้วยความสุขอยู่ในอ้อมกอดเขาหลังจากที่ได้ยินคำบอกรักที่ไม่ว่าจะฟังกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ และเมื่อพูดจบผืนป่าก็ก้มหน้ามาหอมแก้มนิ่มและโอบกอดเธอไว้ด้วยสองแขนของเขา“พี่ป่าคะ”แต่หลับตาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มได้เพียงไม่นานน

ตกค่ำเสียงริมฝีปากกดจูบยังผิวเนื้อบอบบางยังคงคลอเคล้าไปกับเสียงพูดคุยของเธอและเขาทำให้ภายในเรือนที่เคยเงียบเหงาอบอวลไปด้วยความสุขสมจนแทบไม่อยากออกไปไหน“ปากนี้ทำไมซนนักคะ”นิลตราที่กำลังนั่งหวีผมและส่องกระจกอยู่บริเวณโต๊ะไม้ไผ่ตัวเล็กที่ผืนป่าเป็นคนทำให้ เพื่อที่นิลตราจะได้ไว้วางของใช้ส่วนตัวพวกเครื่องประทินผิวที่เธอขนเอาเข้ามา แม้ว่าจะนำไปฝากน้ำอบเยอะพอสมควรแต่ที่มีเหลืออยู่ก็ไม่น้อยเลยใบหน้าสวยหันกลับไปมองคนหน้าหล่อที่นั่งชันเข่าซ้อนอยู่ด้านหลังเธอ ริมฝีปากก็กดจูบไปทั่วแผ่นหลังและหัวไหล่เล็กและดูเหมือนจะลามมาถึงแก้มขาวของเธอเสียแล้ว“ยังไม่อิ่ม”“เพราะงั้นต้องไปหาอะไรกินได้แล้วค่ะ”“กินเอ็ง”“หมดแล้วค่ะ หมดแรง”นิลตราหันมาย่นจมูกใส่เขาพร้อมกับเลื่อนใบหน้าเข้าไปหอมแก้มเขาทั้งซ้ายและขวาด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะลุกขึ้นนั่งคุกเข่าแล้วหันกลับมาหาเพื่อจับมือใหญ่ของเขาทั้งสองข้างเขย่าเบา ๆ ด้วยใบหน้าที่แสนอ้อน“พานิลไปเติมพลังหน่อย”“กินพี่”“ถ้าอยากให้นิลมีแรงมากินพี่ทั้งตัว ก็ต้องพานิลไปหาอะไรใส่ท้องก่อน หิวแล้ว”มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองเพื่อบอกว่าตอนนี้เธอหิวมาก ซึ่งผืน

นิลตรามองตามนิ้วเรียวของเขาที่ยกขึ้นชี้ไปยังพุ่มไม้ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งนิลตราจำได้ว่าตอนนั้นที่เธอกับสีฝุ่นมานั่งพักเหนื่อยรู้สึกได้ว่ากำลังถูกมอง“เห็นเอ็ง”“จริงเหรอคะ สวยแต่ก็โยนนิลทิ้งจนตัวปลิวเลย”“ก็แค่สวย แต่ยังไม่วางใจ ตอนนั้นไร้เสน่ห์”“ไร้เสน่ห์?!”“อืม”“ไร้เสน่ห์แต่ก็มองนิลไม่หยุดเลยนะคะ”พอได้ยินเขาบอกว่าเธอไร้เสน่ห์ทั้ง ๆ ที่นิลตราแอบคาดหวังว่าจะได้ยินเขาสารภาพว่าตกหลุมรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า ก็มองหน้าเขาด้วยสายตาขุ่นเคืองแต่พอโดนเขาเลื่อนหน้าเข้ามาหอมแก้มราวกับกำลังง้อ ก็ถึงกับวางของที่อยู่ในมือแล้วหันกลับไปกอดเอวหนาแล้วซบหน้าอยู่กับแผงอกกว้าง“เลิกมองไม่ได้”“แสดงว่าพี่ก็มองนิลจริง ๆ สินะ แล้วทำไมถึงเลิกมองไม่ได้คะ”“ใจพี่เต้นแรง”“...”“เจอกี่ครั้งก็เห็นเพียงแค่เอ็งก่อนผู้อื่นเสมอ”“...”“หนักเข้าแม้แต่ตอนนอนก็ยังนึกถึงหน้าเอ็ง”“...”“พี่เลิกมองไม่ได้ จึงต้องนำเอ็งมาเป็นของพี่ จะได้มองทั้งตอนก่อนหลับและตอนตื่น”ยิ่งได้ฟังเขาพูดก็ยิ่งร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าเพราะไม่ใช่แค่เขาคนเดียวหรอกที่ชอบมอง เธอเองก็เอาแต่มองเขาไม่หยุดเหมือนกัน มีอย่างที่ไหนเห็นเขาเมื่อใดจะต

สองวันต่อมาน้ำตกบริเวณปากถ้ำผ้าสีแดงผืนใหญ่ถูกนำมาปูอยู่บริเวณริมลำธารก่อนจะวางกระจาดผลไม้มากมายที่ผืนป่าเป็นคนถือมาจากเรือนไว้ตรงกลาง และตามด้วยหนุ่มรูปงามอย่างเขาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนชันขาขึ้นข้างหนึ่งพิงโขดหินมามองมาที่นิลตรา ซึ่งท่านี้เหมือนจะเป็นท่านั่งประจำของเขาแต่นิลตราที่เห็นประจำกลับไม่ชินเอาเสียเลยเพราะทั้งรูปร่าง ใบหน้าหล่อเหลา และสายตามีเสน่ห์ของเขายามที่นั่งแล้วมองมาที่เธอแบบนี้ มันยิ่งทำให้เขาหล่อมากขึ้นอย่างที่เธอไม่อาจจะหาคำไหนมาจำกัดความได้เลย“แดดแรงรึ”“ไม่นะคะ”“แล้วเหตุใดเมียพี่ถึงหน้าแดง”“...”“หรือมองหน้าพี่แล้วคิดอะไร”“ปะ เปล่านะคะ นิลไม่ได้คิดอะไรเลย”“คิดได้พี่ไม่ว่า คิดไว้แล้วค่อยกลับไปกระทำพี่ที่เรือน”“นิลเหรอทำ พี่นั่นแหละทำนิลไม่หยุด”คนตัวเล็กที่นั่งพับเพียบหันหลังพิงตัวเขาอยู่นั้นหันหน้ากลับไปพูดตัดพ้อด้วยความเขินอายเพราะตั้งแต่ที่เธอกลับมา เขาเอาแต่กอดเธอไว้ไม่ให้ห่างกายไม่ว่าจะทำอะไรก็จะต้องมีส่วนใดส่วนหนึ่งในร่างกายของเธอและเขาที่สัมผัสโดนกันเสมอเรียกได้ว่าหนุ่มในฝันที่เสพติดการสัมผัสโดนตัวนั้น เธอได้ผู้ชายคนนั้นมาครอบครองแล้ว“แล้วอยากให้พี่หยุ

“พี่ไม่ปล่อยให้เอ็งตกหรอก”“...”“มีแต่จะปล่อยให้เอ็งแตก...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า”ประโยคสุดท้ายเขากระซิบเสียงเบาชิดแก้มใสก่อนจะแนบริมฝีปากร้อนพรมจูบคลอเคลียไม่ห่าง แล้วพาเธอมาหยุดยืนอยู่บริเวณริมหน้าต่างสร้างความตื่นเต้นให้หัวใจดวงเล็กทำงานหนักและรีบเบียดชิดเข้าหาเขาด้วยความกลัวกลัวว่าเขาจะเปิดมันออก เพราะว่าเขามั่นใจในคาถาวิชาของตัวเองจนแทบจะพาเธอเดินแก้ผ้าลงเล่นน้ำในทุกคืนอยู่แล้ว“กลัวพี่เปิดรึ”“แล้วคิดจะเปิดหรือเปล่าล่ะคะ”“หากเอ็งร้อนพี่จะช่วยเปิด”“เปิดหมดทั้งหลังคานิลก็ไม่หายร้อนหรอก เพราะตัวต้นเหตุที่ทำให้นิลร้อน ยังกอดนิลไม่ปล่อยอยู่แบบนี้”“ไม่ปล่อย จวบจนถึงเช้าพี่ก็ไม่ปล่อย”ปึก!“อ๊า นิลจุกนะ”“จุกหรือถูกใจ หน้าเอ็งแดงก่ำ แววตาเป็นประกายถึงเพียงนี้”“คนขี้แกล้ง”เมื่อไม่อาจจะเถียงชนะเขาได้นิลตราก็ซบหน้าเข้าหาไหล่กว้างเพื่อหลบสายตาที่แสนจะเจ้าเล่ห์ ในขณะที่ผืนป่าเองปกติมักจะทำหน้านิ่งกลับยิ้มได้บ่อยเมื่ออยู่กับเธอริมฝีปากนุ่มกดจูบยังกลุ่มผมหอมแล้วกอดรัดเนื้อตัวนุ่มนิ่มให้แนบชิดอยู่กับตัวเขาแล้วขยับเอวสอดใส่เข้าออกในร่องสีหวาน ที่บัดนี้เริ่มแดงช้ำเพราะโดนกระทำติดต่อกันโดยไม่ให้เ

ท่อนเนื้อแข็งถูกสอดใส่เข้าไปในร่องรักเปียกแฉะและกดแช่ค้างไว้จนนิลตราสั่นเทิ้มด้วยความเสียวกระสัน เพราะความยาวของเขาที่เข้าไปโดนตุ่มไตที่ไวต่อความรู้สึกและอ่อนไหวของเธอนั้น ทำเอาแทบจะเสร็จตั้งแต่ที่เขายังไม่ทันจะได้ขยับ“เป็นอย่างไร ลึกอีกดีไหม”“พะ พอแล้วพี่ป่า นิลจะแตก”“แตกแล้วอย่างไร เอ็งแตกได้อีกซ้ำ ๆ”“อื้อ ของพี่มันใหญ่นะ กดเข้ามาแบบนี้นิลได้ตายพอดี”นิลตรานั่งงอตัวแล้วเอ่ยพูดด้วยความงอแงสองมือที่วางอยู่บนไหล่กว้างก็ออกแรงจิกข่วนฝังไปในผิวเนื้อของเขาเพื่อระบายความรู้สึก แต่ผืนป่าก็ไม่ได้ว่าเพราะนอกจากเขาจะไม่เจ็บยังชอบให้เธอทำลอยทิ้งไว้บนตัวเขาด้วยซ้ำ“อ่า รัดพี่แน่นนัก”“นิลรัดพี่แน่น หรือของพี่ใหญ่จนเต็มของนิลกันแน่”“ใหญ่แค่ไหนเอ็งก็ครอบครองพี่ไว้ได้ทั้งหมด”ผืนป่าเลื่อนหน้าเข้ามากระซิบชิดใบหูเล็กแล้วแลบลิ้นปาดเลียสลับกับขบกัดด้วยความมันเขี้ยวจนนิลตราต้องเอียงคอหนีด้วยความขนลุก“เห็นทีว่าเอ็งจะใหญ่กว่า”“อ๊ะ ของนิลไม่ได้ใหญ่สักหน่อยเพราะพี่นั่นแหละที่เข้ามา...ขยายมัน”“พี่เชื่อ เห็นอยู่เต็มตาว่ามันขยายปริออกถึงเพียงนี้”“พี่ป่าอย่า อ๊า!”นิลตราโต้เถียงอย่างไม่ยอมด้วยใบหน้างอง

แต่สติที่คล้ายว่าจะหลุดออกจากร่างก็ถูกกระชากกลับเข้าร่างด้วยฝ่ามือเล็ก ๆ ของเธอ ที่ยกขึ้นมาฟาดเข้าที่ใบหน้าข้างซ้ายของเขาจนถึงกับหน้าหัน แต่คนที่เจ็บกลับไม่ใช่เขาแต่เป็นเจ้าของมืออย่างเธอ“โอ๊ย!”“ดู...”“ไม่ต้องมาดู! ไม่ต้องมาจับ! พี่จะใจร้ายกับข้าเกินไปแล้วนะ ฮึก”“...”“หากเกลียดข้าถึงเพียงนี้ก็อยู่ให้ห่างจากข้า ไม่ต้องมาสนใจว่าข้าจะทำอะไรหากมันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ พี่ก็ทำราวกับว่าไม่เห็นไม่ใช่มารังแกจนข้าแทบจะตายอยู่ใต้น้ำเช่นนี้!”“...”ลัลนาพรั่งพรูออกมาด้วยใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาจนแทบจะแยกไม่ออกว่าน้ำตาของเธอกับสายน้ำที่โอบล้อมสิ่งไหนมีมากกว่าบนใบหน้าสวย ทำให้ควันธูปที่ยังคงกอดเอวเธอไว้ไม่ปล่อยนั้นมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลัลนาด้วยสีหน้าและสายตาที่คาดเดาไม่ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่“ข้าไม่ขอบใจพี่หรอกนะที่ยื้อชีวิตข้าไว้ได้อีกครั้ง เพราะเพียงแค่ครั้งนั้นทั้งชีวิตของข้าก็ไม่รู้จะต้องตอบแทนพี่ไปถึงไหนแล้ว”“...”“แต่หากอยากฆ่าข้าให้ตายแล้วเอาดวงวิญญาณไปถ่วงหม้อปลุกเสกเป็นผีไว้ใช้งานเมื่อใดพี่ก็เชิญเอาไป จะได้ถือว่าข้าตอบแทนบุญคุณพี่แล้ว ข้าจะได้หลุดพ้นเสียที!”“...”

แขนแกร่งยกขึ้นคว้าจับลำต้นใหญ่แล้วออกแรงเขย่าจนลัลนาที่ยืนอยู่ข้างบนถึงกับตาโตด้วยความตกใจ เพราะกิ่งก้านของต้นไม้ที่เธอกำลังยืนอยู่นั้นมันเริ่มโยกไปมายิ่งบริเวณลำต้นที่เธอยืนอยู่มันสูงมากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้โคลงเคลงได้ง่ายผสมรวมกับเธอไม่เคยปีนต้นไม้จึงมีความกลัวอยู่แล้วเป็นทุนเดิม ทำให้ขาเรียวเริ่มสั่นและอ่อนแรงจนเท้าลื่นไถลตกลงจากกิ่งก้านไปหนึ่งข้าง“พี่ธูปหยุดนะ ข้าจะตก!”“...”“พี่ธูป กรี๊ด!!!”เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณเมื่อลัลนานั้นไม่อาจจะบังคับตัวเองให้ฝืนยืนอยู่บนต้นไม้ต่อไปได้ไหว ก่อนจะร่วงหล่นลงมาด้านล่างทำให้เธอนั้นต้องหลับตาและเกร็งไปทั้งร่างเพื่อรอรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้นแต่ผ่านไปสักพักที่ลัลนาเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างมันหยุดเคลื่อนไหวและตัวเธอไม่ได้เจ็บปวดจากการที่ตกลงมาจากต้นไม้เลยสักนิด ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองก่อนที่จะเห็นหัวสวมของเขาเป็นสิ่งแรก และทำให้รู้ว่าเธอตกลงมาอยู่ในอ้อมแขนของเขา“หนีกูพ้นไหม”“...”“ดื้อด้านนักกูจะเอามึงไปโยนทิ้งลงน้ำ แล้วกดให้จมอยู่ใต้นั้น!”“พี่กล้าทำข้าเหรอ!”“เออ มึงคอยดูเถอะ”“ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ไม่ได้ทำอะไรให้พี่ด้วย เหต

“มึงจะปีนขึ้นมาทำไม อยากลงไปนอนที่พื้นรึ!”คนขี้โมโหลืมตาขึ้นมองลัลนาแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มดุ แต่ลัลนาที่ชินเสียแล้วก็ไม่คิดจะสนใจยังคงแกล้งนอนหลับไม่รู้สึกรู้สาและไม่ย้ายตัวเองไปไหนทั้งนั้น“มึงนี่มันอยากจะโดนให้ได้เสียล่ะมั้ง ถูไถกูไม่หยุด”แม้ปากจะพูดบ่นแต่แขนข้างซ้ายกลับกอดตัวเธอไว้ให้แนบชิดไปกับตัวเขาราวกับกลัวว่าเธอจะตก ส่วนแขนข้างขวาก็วางมือลงยังก้นนุ่มแล้วลูบไล้ไปมาจนลัลนานั้นลอบยิ้มออกมาด้วยความสุข เพราะคืนใดที่เธอนอนไม่หลับเขาจะขับกล่อมเธอให้นอนเช่นนี้เสมอต่อให้เขาว่าร้ายและก่นด่าเธอยังไง แต่สุดท้ายอ้อมกอดและความอบอุ่นเพียงน้อยนิดจากเขาก็ทำให้เธอมีความสุขจนความทุกข์ทั้งหมดมันเลือนรางสองวันต่อมาสองวันที่ผ่านมาแม้ว่าตอนกลางวันลัลนาจะไม่ได้พบหน้าเขาแต่ตอนกลางคืนเธอกลับได้นอนอยู่ในอ้อมกอดเขาโดยที่ไม่โดนกระทำใด ๆ ทั้งนั้นเพราะเขาบอกว่ากำลังถือศีลเช้าวันนี้เธอจึงเดินออกมานอกเรือนด้วยสีหน้าที่แสนจะสดชื่นแล้วมองดูเด็กน้อยวิ่งเล่นส่งเสียงเจื้อยแจ้วจนทำให้เธอนั้นยิ้มตาม แต่เพียงไม่นานก็ได้แต่ยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าเรือนตัวเองเพราะไม่รู้จะไปที่ใด เพราะเพื่อนอย่างไพรพายก็กลับไปหม

ให้อดเสียบ้าง ให้กินไม่ขาดปากแล้วเสือกดื้อด้านกับกู!คิดได้ดังนั้นควันธูปก็ขยับลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาทิ้งตัวนั่งลงยังพรมหน้าหิ้งบูชาแล้วตั้งท่าจะนั่งสมาธิ ทำให้ลัลนาที่นั่งอ้าปากค้างอยู่บนเตียงหลังจากได้ยินเขาพูดว่าถือศีลรีบลุกขึ้นตามมานั่งพับเพียบกอดแขนคลอเคลียเขาไม่ห่าง ซึ่งทุกครั้งที่เธอก้าวขาหรือขยับไปไหนก็จะได้ยินเสียงกระดิ่งที่ข้อเท้าเสมอ“ไปให้ห่าง ไม่เห็นรึว่ากูทำอะไร”“พี่พูดจริงรึ”“เออ”“ถือศีลอะไร ทำไมข้าไม่เห็นจะรู้ด้วยเลย”“วัน ๆ มึงเอาแต่เที่ยวเล่น สนใจแต่เรื่องออกเรือนจะรู้ได้อย่างไร”“ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนั้น”“...”“แต่ถ้าได้ออกจากเรือนมาอยู่กับพี่เช่นนี้ ข้าถึงจะสนใจ”“เงียบ หนวกหูนัก”เอ่ยดุเธอด้วยน้ำเสียงที่แสนจะรำคาญแต่กลับไม่ผลักดันตัวเธอให้ออกห่าง ทำให้ลัลนาที่นั่งพับเพียบกอดแขนแล้วเอียงหน้าซบต้นแขนของเขานั้น ปิดปากเก็บเสียงให้เงียบสนิทเพราะกลัวว่าเขาจะไล่ตัวเองออกไปจากเรือนซึ่งควันธูปเองเมื่อเห็นว่าลัลนานั่งเงียบไม่ได้ก่อกวนอะไรเขาก็หลับตาลงทำสมาธิจนเวลาผ่านไปเป็นเวลานานซึ่งปกติทุกคืนเขาเองก็จะทำเช่นนี้เสมอ เพียงแต่ตั้งแต่มีลัลนาเขากลับไม่ได้มีเวลามาทำสมาธิเท่าท

“เหอะ! มึงกลัวทรมานรึ”ผู้อื่นต่างหากที่ทรมาน ควันธูปตอบกลับเพียงในใจก่อนวางกำไลไว้ข้างตัวแล้วมองจ้องไปยังเพื่อนรักที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก“มึงคิดถึงมันรึ”“...”“มันไม่กลับมาหามึง เพราะมันมีผัวอยู่แล้วรึ”“กูไม่ได้คิดถึงผู้ใด แล้วมันจะมีหรือไม่มีก็เรื่องของมัน”“หากเป็นเรื่องของมันจริง มึงคงไม่เป็นเช่นนี้”“กูเป็นอย่างไร อีกเดี๋ยวกูก็จะมีเมียแล้วหาได้สนใจหญิงกลิ่นตัวฉุนเช่นนั้นแม้แต่น้อย”“เหอะ! อีกเดี๋ยวงั้นรึ มึงกับกูเลือกมากี่รอบแล้วไอ้ฟ้า เลือกอีกสิบรอบก็ไม่ได้”“แล้วเหตุใดมึงถึงเลือกไม่ได้”พอโดนย้อนถามกลับมาแบบนั้นควันธูปก็ถึงกับเงียบไป จนทำให้ผืนฟ้านั้นยิ่งได้ใจพูดจาไล่ต้อนเพื่อนของตนอย่างคนที่ทันกัน“เพราะมึงหลงหญิงงามที่มึงกกมันอยู่ทุกคืนใช่รึไม่ แต่มึงก็เอามันมาครอบครองไม่ได้เพราะมันมีผัวอยู่แล้วงั้นรึ”“ไม่มี!”“งั้นรึ กูก็หลงคิดว่ามึงผิดผีแล้วยังผิดต่อข้อห้าม แต่ยังดีที่มึงยังคิดได้”“...”ควันธูปมองหน้าผืนฟ้าอย่างนึกรำคาญเพราะต่อให้เขากับเธอจะผิดผีกันไปแล้วแต่เขาก็ไม่ได้ชั่วช้าจนถึงขั้นผิดผัวผิดเมียใคร เพราะนั่นนอกจากจะผิดต่อข้อห้ามยังผิดต่อครูที่เขานับถือและร่ำเรียนมา

ลัลนาเพ่งมองจนแน่ใจว่าตัวที่เห็นคือตัวอะไรก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินเข้าไปหาเขาราวกับไม่เห็นเพื่อสูดอากาศที่แสนจะเย็นสบายในช่วงเช้าแต่เพียงก้าวเดินได้ไม่กี่ก้าวพรึบ“อ๊ะ!”ลัลนาเอ่ยร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บเมื่อเท้าเปล่าที่ก้าวเดินนั้นเกิดสะดุดอะไรบางอย่างที่เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร เพราะมันไม่มีตั้งแต่แรก จนล้มลงไปนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้นอย่างน่าสงสารตุบ!ก่อนจะได้ยินเสียงคล้ายบางอย่างร่วงหล่นลงมาจากที่สูง ตามด้วยเสียงเท้าหนักที่ก้าวเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ กระทั่งลัลนามองเห็นปลายเท้าเปลือยเปล่าของเขายืนค้ำหัวอยู่และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกถมึงทึงมองมาที่เธอ ใบหน้าของเขาขนาดเธอที่เป็นคนในหมู่บ้านคุ้นชินกับหัวสวมมากมายหลายแบบยังอดจะตกใจเมื่อได้มองในระยะใกล้ไม่ได้เพราะหัวสวมที่เป็นเอกลักษณ์มีดวงตาที่โตและเบิกโพลง อีกทั้งปากก็ยังอ้ากว้างราวกับกำลังยิ้มอยู่ตลอดเวลา แต่เป็นยิ้มที่ราวกับว่ากำลังหลอกล่อมิใช่ยิ้มใจดีแต่อย่างใด ในส่วนของขอบปาก รอบดวงตา จมูกและคิ้วก็ถูกวาดเขียนด้วยสีแดง เป็นการแกะสลักที่เหมือนหน้าคนจริง ๆ เพียงแต่หากเป็นคนก็คงจัดว่าเป็นคนที

สีฝุ่นจากตอนแรกที่ก้าวขาเดินด้วยความคล่องแคล่วแต่พอมาตอนนี้จังหวะเดินของฉันกลับเริ่มช้าลงเพราะเดโชพาฉันเดินโดยไม่ได้หยุดพักต่อเนื่องมาหลายกิโลเมตร จนฉันรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มมันเกือบจะแห้งแล้ว“ถูกทางหรือเปล่าเนี่ยเดโช”“ใกล้แล้ว”“ใกล้ถึงไหน ใกล้ถึงต้นไม้ต้นที่ใหญ่กว่านี้ ใกล้ถึงถ้ำหรือว่าใกล้ถึงน้ำตก ฉันเมื่อยแล้วฉันเดินไม่ไหวแล้ว”ฉันพูดบ่นด้วยความงอแงและรู้สึกได้เลยว่าตอนนี้ฉันมีสภาพเหมือนกับวันนั้นที่หลงป่ากับนิลตราไม่มีผิด เพียงแต่วันนั้นเราอยู่ด้วยกันสองคนอย่างไม่มีความรู้และความชำนาญอะไรเลย แต่วันนี้ฉันมากับพรานป่าแน่นอนว่าเขารู้ทางแต่ทำไมยังพาฉันไปไม่ถึงสักที หรือว่าคำอธิษฐานของฉันจะส่งไปไม่ถึงพ่อครู“เดินไม่ไหวแล้วเหรอ”“ใช่ ขอนั่งพักสักหน่อยนะ”“จะนั่งตรงนี้เหรอ”“ใช่ ไม่นานหรอก ขอพักเท้าแป๊บเดียว”“แต่เดินไปข้างหน้าอีกหน่อยก็จะถึงถ้ำแล้วนะ”“ก็ค่อยไป ขอ อะไรนะ! อยู่ไหน ถ้ำอยู่ไหน!”ฉันที่กำลังจะหย่อนก้นนั่งลงที่พื้นข้างโคนต้นไม้ใหญ่แต่เมื่อได้ยินคำว่าถ้ำออกมาจากปากของเดโชก็ทำให้พลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิดในร่างกายฉันมันปะทุขึ้นมาจนเต็มหลอดอย่างเฉียบพลัน ราวกับได้นอ

เวลาเดินผ่านไปนานหลายชั่วโมงที่เดโชและสีฝุ่นมาหลบฝนอยู่บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ที่หนาทึบมากกว่าบริเวณอื่น พร้อมกับที่เดโชนั้นหยิบร่มพกพาขนาดเล็กมาให้สีฝุ่นเพื่อให้เธอหลบซ่อนเม็ดฝนที่เทกระหน่ำลงมาอยู่ภายในนั้นแต่ตัวเขากลับนั่งตากฝนอยู่ข้างนอกราวกับว่ากำลังนั่งพักผ่อนหย่อนใจและไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสายฝนที่ตกลงมาจนแทบจะมองไม่เห็นทาง แม้ว่าสีฝุ่นจะพยายามให้เขาเข้ามาหลบด้วยกันแต่เดโชก็ปฏิเสธจนสีฝุ่นต้องยอมแพ้ถึงแม้ว่าจะกลัวฟ้าผ่าแต่ก็จำต้องนั่งอยู่ตรงนี้เพราะไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ทั้งนั้นจนกระทั่งตอนนี้ที่สายฝนนั้นเริ่มซาจนเหลือเพียงแค่ละอองฝนบาง ๆ สีฝุ่นก็ทำการหุบร่มแล้วเงยหน้ามองขึ้นไปข้างบนแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดัง“เฮ้อ! ในที่สุดเทวดาเบื้องบนก็ไว้ชีวิตนายกับฉันสักที”“ไปกันต่อเถอะ เดี๋ยวจะมืด”“ไปเลยเหรอ”สีฝุ่นเอ่ยถามพร้อมกับรีบลุกขึ้นเดินตามหลังร่างสูงของเดโชที่เมื่อพูดจบก็หอบข้าวของมากมายเดินนำหน้าเธอไปอย่างไม่รอ ทำให้ร่างเล็กของสีฝุ่นที่เปียกชุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าเพราะแม้จะมีร่มแต่สายฝนที่เทกระหน่ำและลมที่พัดกระโชกมาทั่วสารทิศก็ทำให้เธอไม่อาจจะหลบเลี่ยงได้พ้น แทบจะต้องวิ่งต

เมื่อเดินเข้ามาข้างในก็พบกับบรรยากาศที่เงียบเชียบและมืดสลัวเพราะกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่แผ่ใบปกคลุมด้านบนจนแสงสว่างสาดส่องเข้ามาได้เพียงน้อยนิด ซึ่งทางเดินก็ยังเป็นทางเล็ก ๆ เหมือนที่สีฝุ่นเคยมากับนิลตราในครั้งแรกทำให้คนตัวเล็กระบายยิ้มในขณะที่มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่สั่นระริกเพราะมันเป็นภาพที่เธอคิดถึงมาโดยตลอดแต่เมื่อเดินเข้ามาเป็นระยะทางหลายกิโลสีฝุ่นก็เริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเธอมันเปลี่ยนไป ทั้งแสงสว่างที่จากเดิมทีก็มีเพียงแค่น้อยนิดแต่ตอนนี้กลับยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ จนเหมือนว่าใกล้จะค่ำแล้วด้วยซ้ำทั้ง ๆ ที่ด้านนอกตอนที่เธอลงมาจากรถท้องฟ้ายังสว่างสดใสนาฬิกาที่ข้อมือเล็กก็บอกเวลาว่าผ่านเก้านาฬิกามาเพียงแค่ไม่กี่นาที และเสียงของแมลงหรือนกที่ขับขานก็พลันเงียบไปได้ยินเพียงแค่เสียงเท้าของเธอและเดโชที่เดินอยู่ด้านหน้าเท่านั้นที่ดังอยู่ในตอนนี้“เสียงฟ้าร้องเหรอ”ซึ่งสีฝุ่นคิดในใจได้ไม่ทันไรว่าบรรยากาศมันเงียบแปลก ๆ ท้องฟ้าเบื้องบนก็ส่งเสียงคำรามในทันที แต่มันเป็นเสียงที่ส่งสัญญาณเหตุการณ์เลวร้ายมากกว่าจะเป็นเรื่องดี“อืม อีกไม่นานคงจะตก”“ฝนตก! แล้วเราจะไปพักที่ไหนล่ะ”“เร่งเดินไปให้ถึงถ

“อย่าใคร่รู้ นึกฝักใฝ่ ในสิ่งที่ไม่เคยพบเห็น”ดวงตากลมโตของสีฝุ่นมองไปยังป้ายที่ปักอยู่ริมทางก่อนจะอ่านออกเสียงขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบเชียบภายในรถ ทำให้เดโชที่นั่งขับรถเงียบ ๆ พร้อมกับคิดถึงเรื่องต่าง ๆ มากมายที่เกิดขึ้นยังสถานที่ที่เขากำลังมุ่งหน้าไป หันกลับมามองหน้าสีฝุ่นก่อนจะมองไปยังป้ายนั้นผ่านกระจกส่องหลังด้วยสายตานิ่งเรียบ“ตอนที่นายมา เคยเห็นป้ายนั้นหรือเปล่า”“เห็น”“ค่อยโล่งอกหน่อย นึกว่าฉันกับนิลตราจะเห็นกันแค่สองคนอีกแล้ว”“ไม่ดีใจหรือไง”“ดีใจอะไร ดีใจที่โดนผีหลอกน่ะเหรอ”“ก็อาจจะไม่ใช่ผี”“แล้วนายคิดว่าเป็นอะไร”สีฝุ่นเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะตั้งแต่วันนั้นที่พวกเธอออกมาจากป่าและคุณตาใจดีที่ขับรถมาส่งบอกว่าไม่เห็นตลาดและผู้คนเหมือนที่เธอและนิลตราเห็น อีกทั้งยังไปยืนคุยกับพวกเขาเป็นเรื่องเป็นราวก็ทำให้พวกเธอต่างแปลกใจและอดจะรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้ จนถึงตอนนี้ที่กำลังมุ่งหน้ากลับไปอีกครั้งก็ยังรู้สึกหวั่นใจว่าจะพบเจอเหตุการณ์อะไรเหมือนอย่างในวันนั้นอีกหรือเปล่า“อาจจะเป็นแม่สื่อ”“ฉันเพิ่งรู้ว่านายเป็นคนชอบพูดจาอะไรเหลวไหลแบบนี้”“เหลวไหลเหรอ แต่ตอนนี้เพื่อนคุณก็มีความสุ

ซึ่งคำพูดของสีฝุ่นก็ทำให้คนเป็นแม่นั้นเงียบไปและก่อเกิดความรู้สึกที่แสนจะทุกข์ใจเพราะเป็นห่วงลูกสาวของตัวเองเหลือเกิน“งั้นฝุ่นบอกแม่ได้ไหม ว่าจังหวัดที่หนูไปมันคือจังหวัดอะไร อย่างน้อยก็ให้แม่ได้รู้ว่าลูกสาวแม่ไปอยู่ที่ไหนไม่ใช่เคว้งคว้างและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหนูเลย”“...จังหวัดอุตรดิตถ์ค่ะ”“ไปกับใครลูก”“เดโชค่ะ”“เดโช ไกด์ในบริษัทของหนูน่ะเหรอ”“ค่ะ”“เฮ้อ แม่บอกตามตรงว่าแม่ไม่อยากให้หนูไปจริง ๆ แต่ถ้าการที่หนูไปแล้วมันจะทำให้ลูกสาวแม่ปลดล็อคทุกอย่างได้แม่ก็ยอม แต่หนูต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะคะและไม่ว่าที่นั่นมันจะสัญญาณแย่แค่ไหน หากหนูรู้สึกไม่ปลอดภัยต้องรีบติดต่อมาหาแม่ทันที”สีฝุ่นพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสองคนจะโผเข้ากอดกันอีกครั้งซึ่งภาพวาดนั้นก็กอดกระชับลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอไว้ในอ้อมอกด้วยความรักและห่วงใย อย่างที่ไม่อาจจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ รู้เพียงแค่ว่าหากสีฝุ่นเป็นอะไรไปเธอคงอยู่ไม่ได้“ส่วนพ่อของหนู เดี๋ยวแม่คุยให้นะคะ ยังดีที่เดโชไปด้วย แต่หนูก็จะไว้ใจเขามากไม่ได้นะ ยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย”“ค่ะแม่ หนูจะดูแลตัวเองให้ดี ขอบคุณนะคะ”“คิดไปแล้วก็นึกอยากเจอหนุ่มลึกลับคนนั้นจริ

เสียงร่ำไห้ดังอยู่ในบ้านที่แสนเงียบเหงายิ่งตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวให้ทับถมจนสีฝุ่นแทบจะดึงตัวเองกลับมาไม่ได้ สองแขนเรียวก็กอดพวงดอกพุ่มแดงไว้แนบอกและก้มหน้าหลั่งรินน้ำตาออกมาจนมันไหลเปียกกระโปรงสีขาวที่เธอสวมใส่“คิดถึงจะตายอยู่แล้ว”เสียงหวานเอื้อนเอ่ยความรู้สึกออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ยังคงรินไหลไม่ขาดสาย เธอร้องไห้หนักเสียจนหายใจไม่ออกจนต้องเงยหน้าขึ้นและพยายามดึงสติที่มันหลุดลอยไปยังที่ที่อยู่แสนไกลให้กลับมาดวงตาคู่สวยที่แพขนตายาวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาหลับตาลงก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาทางปากจนกระทั่งกลับมาหายใจได้เป็นปกติ มือเรียวก็กดปิดรูปภาพก่อนจะกดเข้าไปยังรายชื่อผู้ติดต่อเมื่อเธอตัดสินใจได้แล้วว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับความรู้สึกที่รุมเร้าอยู่ในตอนนี้ซึ่งรอสายไม่นานคนปลายสายที่แรกเริ่มเดิมทีเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้า แต่ตอนนี้กลับพัฒนามาเป็นเพื่อนร่วมงานที่สีฝุ่นนั้นไว้ใจ“(ครับ)”“มาหาฉันหน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องที่อยากจะขอร้องนายให้ช่วย...เดโช”อีกด้านร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกเอนกายพิงลำต้นของต้นไม้ใหญ่บริเวณน้ำตกหน้าถ้ำโดยที่ในอ้อมแขนนั้นมีกระบองไม้ยาวคู่กายติดตัวเขาไว้ไม่เคยห่าง สายตาคู่คมที่อย