روايات بقلم นูน่าเลิฟหมูทะ

เพราะเคราะห์กรรมซวยทำให้"ลัลนา"ไหลตายในวัยยี่สิบสี่แต่เธอกลับโชคดีได้ตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับได้เห็นหน้าชายผู้มีพระคุณที่กล่าวกับเธอว่า"กูเรียกเมื่อใด ใกล้ไกลมึงต้องมา"

อยู่เมืองกรุงเป็นหนุ่มเนื้อหอมแสนสบาย แต่เพราะใจฝักใฝ่ยึดติดกับคนผู้หนึ่งซึ่งอยู่ในพนาที่ลึกลับและห่างไกลจึงหวนย้อนกลับไปเพื่อแก้ไขเรื่องที่ผิดพลาด แต่เธอผู้นั้นกลับเกลียดชังเขาแม้แต่เงาก็ไม่อยากแล

เพราะคำบอกเล่าจากคุณตาถึงภาพในป่าที่แสนงดงามจึงทำให้"เธอ"เสาะหาสถานที่นั้นเพื่อไปเห็นด้วยตาของตัวเอง แต่สิ่งที่พบกลับไม่ใช่เพียงแค่ภาพอันงดงามแต่คือ"หนุ่มรูปงาม"ที่แทบไม่อยากจะเชื่อว่ามีอยู่จริง

พนาที่เงียบสงบหลบซ่อนจากผู้คนภายนอกไม่ให้พานพบแต่วันเวลาก็นำพาให้เขาและเธอได้พบหน้า แต่เมื่อถึงวันที่เธอจากลาโดยไร้ซึ่งคำพูดใดว่าจะกลับมา เขากลับเฝ้ารอพบหน้าแม้ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อใด

ผืนผ้าสีขาวบริสุทธิ์ ท่าทางนิ่งขรึมแสนสง่า 'พ่อครู'ที่ราวกับอยู่สูงสุดเกินจะเอื้อมมือถึง แต่เขากลับห่วงใยเฝ้ารักษา'เธอ'จากอาการเจ็บไข้ไร้ทางหายขาด "ของบางสิ่งแตะต้องเพียงแค่แผ่วเบา มือก็สั่นเทา..."

ลมปากเพียงแผ่วเบาแต่กลับทำให้ความรักยิ่งเพิ่มพูนสุดคณานับ แม้คำหวานจะอาบไปด้วยพิษแต่กลับล่อลวงให้หลับตา ปิดหูเชื่อ อย่างสนิทใจ "รัก หลง เกินจะโงหัว"