ม่านรักพนาเร้น

นิลตราและสีฝุ่นเดินกลับมายืนตรงหน้าคุณยายที่ยื่นพวงมาลัยสีแดงมาตรงหน้าของเธอพร้อมกับส่งยิ้มให้ นิลตราจึงยกมือขึ้นไหว้ด้วยความอ่อนน้อมแล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปรับด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มก่อนที่คุณยายจะส่งให้สีฝุ่นอีกหนึ่งพวง“เท่าไหร่เหรอคะ”“ข้าให้”“เอ่อ แต่พวกเราเกรงใจค่ะ นะคะให้พวกเราซื้อเถอะดูแล้ว...น่าจะใช้เวลาร้อยนานพอสมควรเลย”“ข้าไม่เอาเงิน”เมื่อได้ยินคุณยายพูดออกมาแบบนั้นนิลตราและสีฝุ่นก็หันมองหน้ากันอีกครั้ง เพราะหากไม่ต้องการเงินพวกเธอก็จนปัญญาที่จะรู้ได้ว่าคุณยายต้องการอะไรเพื่อแลกเปลี่ยน“ข้างในนั้นมีที่สักการะ”ในขณะที่กำลังเรียงร้อยพวงมาลัยคุณยายก็พูดออกมา ทั้งสองคนจึงหันมองไปยังป่าด้านในทางด้านซ้ายมือเพราะอีกทางพวกเธอก็เพิ่งจะเดินมา ที่ถูกถากถางเป็นทางเดินเล็ก ๆ มองจากตรงที่เธอทั้งสองคนยืนอยู่ก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่าไปสิ้นสุดที่ตรงไหน“ยังไงพวกเอ็งก็ต้องเข้าไปอยู่แล้ว ก็ช่วยทำความสะอาดให้ข้าที...ได้ไหม”ประโยคสุดท้ายคุณยายเงยหน้าขึ้นมามองสบตานิลตราและสีฝุ่นสลับกัน ซึ่งแน่นอนว่าทั้งสองก็ต้องพยักหน้าตกลงด้วยความที่ยังคงเกรงใจที่คุณยายให้พวงมาลัย และที่สำคัญคือพวกเธอก็ตั

ประโยคที่ออกมาจากปากของนิลตราไม่ได้ทำให้สีฝุ่นตกใจนักเพราะเธอเองก็คิดเหมือนกันเพียงแค่ยังไม่มั่นใจและไม่กล้าที่จะพูดออกไปด้วยเกรงว่าจะทำให้นิลตราเครียดและพาลกลัวไปด้วยแต่เมื่อเพื่อนพูดยืนยันออกมาแบบนี้ทั้งสองคนจึงได้แต่มองหน้ากันด้วยแววตาที่วูบไหวพร้อมกับฝ่ามือเล็กที่จับกระชับกันเอาไว้ให้แน่นมากยิ่งขึ้นในขณะที่ก้าวเดินเข้ามายืนชิดติดกัน“มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ทางที่เราเดินเข้ามามันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลยนะ”นิลตราพูดบอกด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ เพราะไหนจะทางที่เป็นทางตรงทอดยาวเพียงแค่ทางเดียว และไหนจะสัญลักษณ์ที่เธอใช้มีดกรีดฝังลงไปในเนื้อไม้ซึ่งมันไม่มีทางหายไปได้เพียงแค่สายลมพัดผ่าน“หรือว่าป่านี้จะมีอะไร”“แต่นิลจำได้ว่าตาไม่เคยเล่าเรื่องอะไรแบบนั้นให้ฟังเลยนะ”“จะเล่าทำไมให้นิลกลัวล่ะ เดี๋ยวก็พาลเป็นห่วงไม่ยอมให้ตาไปทำงานอีก”“ฝุ่น นิลขอโทษ”“ไม่ต้องขอโทษฝุ่นเลย นิลไม่ได้ทำอะไรผิด”“ผิดสิ ผิดที่พาฝุ่นมาที่นี่”“แต่ฝุ่นจะยิ่งรู้สึกผิดถ้าปล่อยให้นิลมาที่นี่คนเดียว”“...”“ไม่มีอะไรหรอก บางทีเดินต่อไปอีกหน่อยอาจจะเจอหมู่บ้านก็ได้นะ เหมือนในละครไง”สีฝุ่นพูดบอกด้วยน้ำเสียงสดใสและออ

ทั้งสองคนพากันมาหลบอยู่บริเวณซุ้มเถาวัลย์ที่ด้านหน้ามีก้อนหินขนาดใหญ่ปิดกั้นบดบังจากสายตาหากมองผ่านๆ ก็อาจจะไม่สังเกตเห็น แต่เพราะสีฝุ่นเป็นคนช่างสังเกตจึงไม่อาจจะรอดพ้นสายตาของเธอไปได้ ก่อนจะพานิลตราที่ยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นเข้ามาหลบเพื่อใส่รองเท้าและพักหายใจหายคอกันก่อนหน่วยก้านสูงใหญ่ ผิวกายดำสนิท ใบหน้าก็สีเดียวกันเพียงแต่มีสีแดงขีดวาดอยู่ตามคิ้ว รอบดวงตาและริมฝีปาก ยืนตระหง่านจ้องมองมาที่เธอเพียงแต่ตอนนี้ที่นิลตรานั่งคิดพิจารณากลับคิดว่าใบหน้าของเขาไม่เหมือนกับเธอเสียเท่าไหร่คล้ายกับคนที่สวมใส่หน้ากากเสียมากกว่า แต่จะต้องเป็นหน้ากากแบบไหนถึงได้ผสานกลมกลืนไปกับร่างกายขนาดนั้น“หรือว่าที่นิลเห็นจะไม่ใช่คน”“ไม่รู้เลยฝุ่น แต่เราเห็นเขายืนมองมาที่เรานะ ยืนสองขาแบบเราเลย”“ก็อาจจะเป็นคน แต่นิลอาจจะมองเห็นไม่ชัดก็ได้ อีกอย่างป่านี้ก็เริ่มมืดครึ้มไม่แปลกถ้าจะเห็นว่าเขาตัวดำจนดูน่ากลัว”“คงเป็นแบบนั้น”นิลตราถอนหายใจออกมาก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นเสยผมด้วยความเครียด“แล้วเราจะเอายังไงกันดี นั่งหลบอยู่แบบนี้จนเช้าเหรอ”สีฝุ่นเอ่ยถามด้วยความคิดหนักไม่ต่างกัน นิลตราจึงมองออกไปยังท้องฟ

ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงทั้งกล้ามแขน แผงอกกว้าง และหน้าท้องแข็งที่เรียงเป็นก้อนอย่างสวยงามแต่ก็ไม่ได้ดูตัวใหญ่จนน่ากลัว หากแต่สิ่งที่ทำให้น่ากลัวแก่ผู้คนที่ไม่เคยพบเห็นก็คือสีผิวที่ดำสนิทและหน้าตาที่ไร้ซึ่งดวงตา จมูก และริมฝีปากเหมือนพวกคนทั่วไป เพราะใบหน้าที่แท้จริงนั้นหลบซ่อนอยู่ภายใต้หัวสวมของพวกเขาที่สืบทอดทำตามกันมารุ่นสู่รุ่นว่าหากอายุครบสิบปีจะต้องสร้างหัวสวมเป็นของตัวเองก่อนที่จะถูกนำไปทำพิธีโดยคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็น พ่อครู ซึ่งจะมีผู้สืบทอดรับช่วงต่อทำหน้าที่นี้เสมอ อีกทั้งหัวสวมนี้จะอยู่กับคนผู้นั้นไปตลอดชีวิตหากมิใช่พ่อแม่หรือผัวเมีย จะให้คนอื่นเห็นเนื้อหนังและหน้าตาที่แท้จริงไม่ได้ เพราะถือว่าเป็นสิ่งหวงแหนที่จะต้องเก็บรักษาไว้แต่ก็มีข้อยกเว้นที่ว่าหากมีคู่ครองและอายุมากแล้วก็สามารถเปิดเผยหน้าตาได้ เพียงแต่ต้องอยู่ในบ้านเรือนและภายในหมู่บ้านเท่านั้นห้ามออกไปที่อื่นเด็ดขาดทำให้นิลตราและสีฝุ่นเห็นภายนอกที่น่ากลัวของพวกเขาซึ่งมันเป็นเพราะคาถาอาคมจากหัวโขนที่สวมไว้ และทำให้ผู้ที่พบเห็นมองว่านั่นคือหน้าตาและร่างกายที่แท้จริงอีกทั้งหัวสวมนี้ยังทำให้ร่างกายของ

กลางป่าสายตาคมนิ่งเรียบทั้งสองคู่ภายใต้หัวสวมต่างจับจ้องมองไปรอบ ๆ ป่าเพื่อหาความผิดปกติรวมถึงคนแปลกหน้า ซึ่งคนหนึ่งก็นอนเหยียดยาวกอดอกอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ อีกคนก็ยืนพิงต้นไม้อยู่เบื้องล่างด้วยสีหน้านิ่งเรียบที่แม้ว่าคนพวกนั้นจะอยู่ใกล้ไกลแค่ไหนหูและดวงตาของพวกเขาก็สามารถเล็งเห็นและได้ยินเสียง ด้วยเพราะหัวโขนที่สวมใส่และวิชาอาคมที่ร่ำเรียน“มึงไม่พาไปหาพ่อครู”ชายหนุ่มที่นอนอยู่ด้านบนพูดถามด้วยความสงสัยเพราะที่เคยคุยกันไว้ก่อนที่จะไล่ต้อนสองคนแปลกหน้าที่บังเอิญมาเจอในตอนที่กำลังจะกลับเข้าหมู่บ้านหลังจากที่ออกมาหาผลไม้ในป่าและที่น่าแปลกใจคือพวกเขาที่คอยจับตามองทุกอย่างกลับไม่รับรู้เลยแม้แต่น้อยว่ากำลังมีผู้บุกรุกจนรู้สึกเสียท่าไม่น้อย“แม่เฒ่าขอ”ผืนป่า ผู้เป็นน้องชายเอ่ยตอบพี่ชายซึ่งก็คือคนที่นอนอยู่ข้างบนต้นไม้อย่าง ผืนฟ้า ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทำให้คนเป็นพี่นั้นยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมแม่เฒ่าจะต้องมาขัดขวางตัวซวยที่ไม่ว่าจะย่างกายเข้ามาด้วยความตั้งใจหรือว่าหลงทางก็ไม่น่าไว้ใจทั้งสิ้น“จะซวยกันหมด”“ไม่มีของ”“จริงอยู่ว่าพวกมันไม่มี แต่เอ็งมั่นใจรึว่าจะไม่มีคนอื่นนอกจากมัน”“ดู