ม่านรักพนาเร้น ตอนที่ 5

ทั้งสองคนพากันมาหลบอยู่บริเวณซุ้มเถาวัลย์ที่ด้านหน้ามีก้อนหินขนาดใหญ่ปิดกั้นบดบังจากสายตาหากมองผ่านๆ ก็อาจจะไม่สังเกตเห็น แต่เพราะสีฝุ่นเป็นคนช่างสังเกตจึงไม่อาจจะรอดพ้นสายตาของเธอไปได้ ก่อนจะพานิลตราที่ยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นเข้ามาหลบเพื่อใส่รองเท้าและพักหายใจหายคอกันก่อน

หน่วยก้านสูงใหญ่ ผิวกายดำสนิท ใบหน้าก็สีเดียวกันเพียงแต่มีสีแดงขีดวาดอยู่ตามคิ้ว รอบดวงตาและริมฝีปาก ยืนตระหง่านจ้องมองมาที่เธอ

เพียงแต่ตอนนี้ที่นิลตรานั่งคิดพิจารณากลับคิดว่าใบหน้าของเขาไม่เหมือนกับเธอเสียเท่าไหร่คล้ายกับคนที่สวมใส่หน้ากากเสียมากกว่า แต่จะต้องเป็นหน้ากากแบบไหนถึงได้ผสานกลมกลืนไปกับร่างกายขนาดนั้น

“หรือว่าที่นิลเห็นจะไม่ใช่คน”

“ไม่รู้เลยฝุ่น แต่เราเห็นเขายืนมองมาที่เรานะ ยืนสองขาแบบเราเลย”

“ก็อาจจะเป็นคน แต่นิลอาจจะมองเห็นไม่ชัดก็ได้ อีกอย่างป่านี้ก็เริ่มมืดครึ้มไม่แปลกถ้าจะเห็นว่าเขาตัวดำจนดูน่ากลัว”

“คงเป็นแบบนั้น”

นิลตราถอนหายใจออกมาก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นเสยผมด้วยความเครียด

“แล้วเราจะเอายังไงกันดี นั่งหลบอยู่แบบนี้จนเช้าเหรอ”

สีฝุ่นเอ่ยถามด้วยความคิดหนักไม่ต่างกัน นิลตราจึงมองออกไปยังท้องฟ้าด้านนอกด้วยสายตาที่นิ่งเรียบ

“แบบนั้นจะเป็นเป้านิ่ง เพราะถ้าพวกเขาอยู่ที่นี่ก็แปลว่าจะต้องรู้จักป่านี้เป็นอย่างดี หาเราเจอได้ไม่ยากเลย”

“งั้นก็เผชิญหน้าไปเลยดีไหม ถ้าเป็นคนก็คุยกันให้รู้เรื่องว่าเราแค่หลงทางไม่ได้คิดร้ายมาทำอะไรพวกเขา แต่นิลแน่ใจนะว่าไม่ใช่พวกสัตว์ป่าเพราะแบบนั้นน่าจะคุยกันไม่รู้เรื่อง”

“แน่ใจ เราแน่ใจว่าเขาเป็นคน”

“งั้นเอาตามนี้”

ตกค่ำ

สายตาคมทั้งสามคู่จับจ้องมองไปยังคนตัวเล็กที่เดินถือโทรศัพท์ส่องไฟไปตามทางเดินในป่าที่พวกเขารู้จักทุกซอกทุกมุมอีกทั้งยังรู้ดีว่าพวกเธอมาจากที่ไหน

“ต้อนให้เข้าไปในหมู่บ้าน”

“กลิ่นฉุนนักกูไม่อยากเฉียดใกล้”

สองคนที่ยืนกอดอกอยู่บนต้นไม้ใหญ่มองไปยังผู้หญิงทั้งสองคนด้วยสายตาที่แตกต่างกัน คนหนึ่งเรียบนิ่งไร้ซึ่งความรู้สึกให้คาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรและเปล่าประโยชน์ที่จะเดาใจ แล้วรอให้เขาพูดออกมาเองเสียดีกว่า

ส่วนอีกคนที่สายตาแสนดุดันก็มองไปยังทั้งคู่แต่ไม่อาจจะมีใครรู้ว่าเขาจับจ้องมองเพียงแค่หนึ่งคนเป็นพิเศษ เนื่องจากกลิ่นกายจากตัวเธอนั้นฉุนเสียจนเขาไม่ยอมเป็นคนที่วิ่งตามเพราะกลิ่นนั้นมันลอยมาปะทะจมูกจนปล่อยให้อีกคนที่ยืนเงียบอยู่เป็นคนวิ่งไล่ต้อนแทน

ใบหน้านิ่งเรียบ สายตาเย็นชา ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากทำเพียงแค่มองดูว่าเธอทั้งสองคนจะไปตามทางที่พวกเขาต้องการหรือเปล่า หากไม่...ก็แค่ไล่ต้อน

“รู้สึกเหมือนตอนอยู่ที่น้ำตกอีกแล้ว”

นิลตราพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาสายตาก็มองไปยังความมืดรอบกายด้วยความระวัง ไม่ต่างไปจากสีฝุ่นที่รู้สึกอึดอัดและนึกรำคาญใจเพราะพวกเธอเดินตามหาคนกลุ่มนั้นมาตั้งแต่ฟ้ายังพอมีแสงจนตอนนี้หม่นแสงมืดค่ำก็ยังไม่เจอใคร

แต่กลับต้องมารู้สึกราวกับถูกจ้องมองมาจากมุมไหนก็ไม่รู้ภายในป่าที่กว้างใหญ่ มันน่าหงุดหงิดไม่น้อยเลย

“ก็แสดงว่าพวกนั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเรา”

“แล้วทำไมไม่ออกมาล่ะ”

“สงสัยคงจะเขินเราสองคนมั้ง”

“ใช่เวลามาชมตัวเองไหมเนี่ย”

“เครียดไปก็ไม่ได้อะไรนี่นา ก็คิดซะว่าในความวุ่นวายที่ทุกอย่างผิดแผนไปหมดแต่เราสองคนก็ยังสวยอยู่”

นิลตรายิ้มออกมากับความคิดที่แสนเป็นพลังบวกในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ยิ้มมีความสุขได้เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงคล้ายกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่โยกขยับจนทั้งสองคนต้องหันมองคนละฝั่งด้วยความระแวง

“น่ารำคาญจริง ๆ”

“ไม่มีใครเล่นด้วยหรือไงก็ไม่รู้ ถึงได้เอาแต่เล่นซ่อนแอบ”

สีฝุ่นและนิลตราต่างพูดบ่นด้วยความหงุดหงิดหมดสิ้นแล้วความกลัว ที่มีอยู่ตอนนี้คืออารมณ์ที่เริ่มโมโหเพราะพวกเธอทั้งเหนื่อยและหิวจนแทบจะหมดแรงเดินแล้ว

“ฝุ่น ตรงนั้นมีแสงไฟ”

“จริงด้วย ต้องเป็นบ้านคนแน่ ๆ”

“คนแบบไหน”

นิลตราที่มองไปเห็นแสงไฟจากไกล ๆ พูดบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความหวัง แต่เมื่อภาพของใครคนนั้นแวบเข้ามาในหัวก็ทำให้ขานั้นพลันหยุดชะงักแล้วฉุกคิดด้วยความรอบคอบอีกครั้ง

“ณ เวลานี้ สมัยนี้ที่เราเกิดและโตมา มันก็ไม่ใช่ยุคโบราณอะไรขนาดนั้น คงไม่มีพวกเผ่ากินคนอะไรหรอกมั้ง”

“ก็ไม่แน่นะ ป่านี้...มันแปลกไปหมดทุกอย่างเลย”

“งั้นก็แปลว่าที่ตาของนิลเล่าเรื่องสวยงามต่าง ๆ ในป่านี้ให้ฟัง มันเป็นแค่นิทานหลอกเด็กให้เข้านอนสินะ”

“ถ้าไม่มาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ ที่นี่ก็สวยจริง ๆ นะ”

“แต่เป็นความสวยที่เห็นแค่ครั้งเดียว มาเยือนแค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว”

สีฝุ่นพูดบอกด้วยสีหน้าหงอย ๆ ซึ่งนิลตราเองก็เข้าใจเพราะถือว่าวันนี้เป็นวันแรกในชีวิตของสีฝุ่นเลยก็ได้ ที่ต้องมาลำบากและเหน็ดเหนื่อยในป่านี้กับเธอ

สองคนเพื่อนรักออกเดินมุ่งหน้าไปยังแสงไฟที่เห็นหลังจากที่ตัดสินใจกันว่าควรจะไปที่นั่นเพื่อขอความช่วยเหลือ เพราะหากจะให้เดินย้อนกลับไปโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ส่วนไหนของป่าก็เกรงว่าจะหลงหนักเข้าไปใหญ่ เพราะโทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณตั้งแต่ตอนที่พวกเธออยู่ข้างนอกถ้ำแล้ว

“นิล อึก นะ นี่ หรือเปล่าที่นิลเห็น”

นิลตราที่เอาแต่มองแสงไฟเบื้องหน้าจนไม่ได้สนใจสิ่งใดหันกลับมามองสีฝุ่นที่หยุดเดินแล้วมองไปยังบางอย่างที่อยู่สูงกว่าระดับสายตาของพวกเธอ

“ใช่...หรือเปล่า”