ม่านรักพนาเร้น ตอนที่ 3

ประโยคที่ออกมาจากปากของนิลตราไม่ได้ทำให้สีฝุ่นตกใจนักเพราะเธอเองก็คิดเหมือนกันเพียงแค่ยังไม่มั่นใจและไม่กล้าที่จะพูดออกไปด้วยเกรงว่าจะทำให้นิลตราเครียดและพาลกลัวไปด้วย

แต่เมื่อเพื่อนพูดยืนยันออกมาแบบนี้ทั้งสองคนจึงได้แต่มองหน้ากันด้วยแววตาที่วูบไหวพร้อมกับฝ่ามือเล็กที่จับกระชับกันเอาไว้ให้แน่นมากยิ่งขึ้นในขณะที่ก้าวเดินเข้ามายืนชิดติดกัน

“มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ทางที่เราเดินเข้ามามันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลยนะ”

นิลตราพูดบอกด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ เพราะไหนจะทางที่เป็นทางตรงทอดยาวเพียงแค่ทางเดียว และไหนจะสัญลักษณ์ที่เธอใช้มีดกรีดฝังลงไปในเนื้อไม้ซึ่งมันไม่มีทางหายไปได้เพียงแค่สายลมพัดผ่าน

“หรือว่าป่านี้จะมีอะไร”

“แต่นิลจำได้ว่าตาไม่เคยเล่าเรื่องอะไรแบบนั้นให้ฟังเลยนะ”

“จะเล่าทำไมให้นิลกลัวล่ะ เดี๋ยวก็พาลเป็นห่วงไม่ยอมให้ตาไปทำงานอีก”

“ฝุ่น นิลขอโทษ”

“ไม่ต้องขอโทษฝุ่นเลย นิลไม่ได้ทำอะไรผิด”

“ผิดสิ ผิดที่พาฝุ่นมาที่นี่”

“แต่ฝุ่นจะยิ่งรู้สึกผิดถ้าปล่อยให้นิลมาที่นี่คนเดียว”

“...”

“ไม่มีอะไรหรอก บางทีเดินต่อไปอีกหน่อยอาจจะเจอหมู่บ้านก็ได้นะ เหมือนในละครไง”

สีฝุ่นพูดบอกด้วยน้ำเสียงสดใสและออกแรงกระชับบีบมือให้กำลังใจนิลตราที่กำลังจิตตกและเอาแต่โทษตัวเอง ใบหน้าสวยและดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความกังวลจึงมองสบตาเพื่อนด้วยความรู้สึกผิดและขอบคุณจากใจ

“ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฝุ่นหนีไปเลยนะ นิลจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง”

“อย่ามาพูดแบบนี้นะนิล ไม่ว่าป่านี้มันจะมีอะไรหรือไม่มีอะไรเราก็ต้องอยู่ด้วยกัน มาด้วยกัน กลับด้วยกัน”

“แต่ตาของนิลไม่ได้กลับออกไป”

“เพราะคนที่มากับเขาไม่ใช่เพื่อนไงนิล”

สีฝุ่นปล่อยมือนิลตราแล้วยกขึ้นมาจับต้นแขนเล็กแล้วมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำสีใส แล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เต็มไปด้วยความจริงใจและหนักแน่นแม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ก็ตาม

“ตั้งสติ เราแค่หลงป่า แล้วเราก็แค่เดินไปเรื่อย ๆ เพื่อหาทางออกมันไม่มีอะไรน่ากลัว”

“ใช่ ไม่มีอะไรต้องกลัว”

“เก่งมาก”

“เพราะฉะนั้นเราเดินกันต่อเถอะ ถ้าโชคดีเจอน้ำตกจะได้ไปโพสท่าถ่ายรูปสวย ๆ”

“ใช่แล้ว เป็นความคิดที่ดีมาก”

ทั้งสองคนส่งยิ้มให้กันหลังจากที่ปลุกพลังและฮีลใจกันกลับมาได้แล้วพากันเดินต่อไปตามทางที่เริ่มไม่ราบเรียบ เพราะทางเดินที่ทอดยาวนั้นมันกลายเป็นทางตันและมีเถาวัลย์ขึ้นปกคลุมจนนิลตราต้องใช้มีดตัดออก

จนเมื่อเดินมาได้สักพักก็เริ่มเหนื่อย เสียงน้ำไหลที่ได้ยินมาจากไกล ๆ ก็เริ่มชัดเจนมากยิ่งขึ้น แต่กลับไม่เห็นน้ำตกหรือทางน้ำไหลที่เป็นต้นกำเนิดของเสียงนั้นเห็นเพียงแค่...

“ฝุ่น ดูนั่นสิ”

“ดูอะไร...โห สวยมากเลย”

ทั้งสองคนต่างยืนตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าหลังจากที่พวกเธอแทรกตัวผ่านเถาวัลย์ที่ปกคลุมหนาขึ้นเรื่อย ๆ เข้ามาได้ แล้วปรากฏเห็นเป็นถ้ำขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าโดยที่ทางเข้านั้นเต็มไปด้วยดอกไม้สีแดงที่พวกเธอไม่อาจจะทราบได้ว่าเป็นดอกไม้ชนิดใด ห้อยเป็นพวงระย้าปิดทางเข้าและโดยรอบถ้ำ อีกทั้งยังส่งกลิ่นหอมจนพวกเธอต้องเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยความตกตะลึง

“สวยจัง เหมือนเป็นม่านดอกไม้เลย”

“คงเพราะแบบนี้ เขาถึงได้เรียกที่นี่ว่าชุมชนม่านแดง”

สีฝุ่นตอบกลับนิลตราอย่างเห็นด้วยแล้วต่างยืนมองดอกไม้และสูดกลิ่นหอมที่ให้ความรู้สึกสดชื่น และความเหนื่อยล้าที่พวกเธอเดินทางมาเป็นระยะทางหลายกิโลเมตรเพื่อหาทางออก ก็พลันหายเป็นปลิดทิ้งอย่างที่พวกเธอก็ไม่ทันได้รู้ตัว

“หรือว่าข้างในนี้จะเป็นที่สักการะ”

“อาจจะใช่ เพราะตอนนี้เรากำลังเดินย้อนกลับมา แล้วเมื่อกี้อาจจะเลี้ยวมาทางนี้โดยไม่รู้ตัว ถ้าแบบนั้นก็แสดงว่าไปผิดทางตั้งแต่แรก”

“ทางลัดในป่าลึกลับสุด ๆ”

“เดี๋ยวจะโดนนะนิล พูดเองแล้วก็จะกลัวเอง”

นิลตราหันมาย่นจมูกใส่สีฝุ่นหลังจากที่โดนเพื่อนดุ เพราะทางที่พวกเธอเดินมามันค่อนข้างจะสมบุกสมบันจริง ๆ จนเหมือนไม่มีใครเคยเดินผ่านทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังเห็นพวกชาวบ้านเดินสวนทางออกมาอยู่เลย

ทรหดแค่ไหนก็ดูจากรอยพองที่มือของเธอก็แล้วกัน เพราะต้องตัดและดึงเถาวัลย์มาตลอดทั้งทาง คิดได้ดังนั้นนิลตราก็ดึงมือของตัวเองที่กำลังจับดอกไม้เบื้องหน้ามาดูแผลแต่กลับพบว่า อาการพองและรอยแดงต่าง ๆ มันหายไปหมดเลย