Share

บทที่ 3

Author: memoliinz
last update publish date: 2026-11-09 19:38:20

3

ผ่านมาสองวันหลังจากที่เคลียร์ปมในใจของกันและกันได้ ก็ดูเหมือนทั้งคู่จะสนิทกันมาขึ้น เกื้อกูลเข้ามาที่สนามยิงปืนสยามกันสปอร์ตเพื่อเรียนยิงปืนกับปวีร์ทุกวันจนเริ่มจับทางได้ และวันนี้เขาจะต้องกลับมาที่สนามยิงปืนที่เจอกับพุฒเมื่อสองวันก่อนอีกครั้ง โดยมีแชมป์มาคอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ

สองเท้าของเกื้อกูลเดินมาหยุดอยู่ข้างกายของเป้าหมายที่กำลังรัวยิงเป้าอยู่ ชายคนนั้นหยุดยิงเมื่อสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังเข้ามารบกวนสมาธิ เขาวางปืนลงบนโต๊ะด้วยท่าทางหงุดหงิดก่อนจะหันมามองแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าคนข้างกายคือเกื้อกูลที่กำลังยืนมองเขาอยู่พร้อมกับรอยยิ้มหยิ่งๆ ตามฉบับ

“ผมมากวนคุณหรอ ขอโทษที” เกื้อกูลเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายที่ปรับเปลี่ยนสีหน้าแทบจะในทันทีที่หันมาเจอเขา

“ผมก็แค่ตกใจ พอดีเป็นคนขวัญอ่อนน่ะ” พุฒเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้ม

“ทำไมครับ” เกื้อกูลเอ่ยถามที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็ทำหน้าฉงนออกมา

“คิดว่าจะได้ดีใจเก้อจริงๆ ซะแล้ว คุณเล่นหายไปตั้งสองวัน” พุฒพูดขึ้นพร้อมกับส่งสายตาโลมเลียไล่มองเกื้อกูลตั้งแต่ใบหน้าหวานไปจนถึงเท้าก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตาอีกครั้ง

“สงสัยจริงๆ ว่าคุณใช้สายตาแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่า มันดู…เจ้าชู้ประตูดิน อย่างที่คนเฒ่าคนแก่เขาชอบว่ากัน” เกื้อกูลยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมพูดขึ้นอย่างไม่นึกเกรง

“แต่เวลาผมรักใครผมรักจริงนะ”

…พอหมดรักก็ไล่เขาไปตายล่ะสิ

“ผมเป็นคนเชื่อคนยาก ยิ่งพวกเจ้าชู้ๆ เนี่ยยิ่งแล้วเลย ผมชอบดูที่การกระทำมากกว่าคำพูดพล้อยๆ นะ”

“โห คำพูดคุณนี่นะ ทำผมทั้งเจ็บทั้งคัน เคยมีปมกับคนประเภทนี้หรอครับ” พุฒแสร้งยกมือขึ้นกุมอกก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของอีกฝ่าย

“ก็นะ ผู้ชายเฮ็งซวย ปากบอกรักแฟน แต่แขนกอดเอวผู้หญิงเดินเที่ยวอยู่ต่างจังหวัด ทิ้งให้แฟนอยู่บ้านโดนใช้งานสารพัด”

“...หึ แย่นะครับคนแบบนี้” พุฒนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“ผมตั้งใจจะมาเรียนยิงปืนกับคุณนะ ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงเข้าเรื่องไร้สาระได้ก็ไม่รู้” เมื่อตอกหน้าพุฒได้เกื้อกูลก็เปลี่ยนเรื่องทันที

“นั่นน่ะสิ งั้นเริ่มเลยมั้ยครับ”

“ครับ”

“เชิญครับ ผมอนุญาตให้ใช้ปืนผมได้เลย” พุฒว่าพร้อมกับขยับตัวออกเพื่อให้เขาเข้าไปแทนที่ ไม่วายจะเข้ามายืนซ้อนหลังก่อนจะกระซิบที่ข้างหูจนเกื้อกูลขนลุกซู่เพราะตกใจระคนขยาด

“ถ้ามีโอกาส ลองใช้ปืนมันดู แล้วสังเกตว่ามันต่างจากของเรามั้ย ปืนหน้าตาเหมือนกันก็จริง แต่มันสามารถปรับแต่งได้”

เสียงของปวีร์ดังขึ้นทำให้เขาต้องทนให้พุฒเข้าใกล้มากเกินความจำเป็น เขาพยายามข่มอารมณ์ที่ขุ่นมัวของตัวเองเพราะไม่อยากให้แผนแตก ถึงแม้ว่าในใจตอนนี้จะร้อนยิ่งกว่าไฟในเตาก็ตาม

“ผมว่า ผมขอลองยิงดูก่อนได้มั้ย เป็นการทดสอบเบื้องต้นก่อนเข้าสู่บทเรียน” เกื้อกูลว่าขึ้นมาขณะที่พุฒกำลังจัดท่าจัดทางการยืนให้เขาอยู่

“เอางั้นหรอครับ งั้นก็ได้ คุณลองดูก็ได้”

เมื่อได้ยินดังนั้นริมฝีปากบางก็เหยียดยิ้มอย่างพอใจในคำตอบก่อนจะหันกลับมามองที่เป้า เขากางขาออกเสมอไหล่และยกแขนทั้งสองข้างที่กุมปืนเอาไว้ขึ้นมาอยู่ในท่าที่ฝึกมาจากรุ่นพี่หนุ่ม ตามองตรงไปเบื้องหน้าก่อนจะลั่นไกออกไปจนกระสุนหมดซอง

“ว้าว…เหอะ! คุณก็เก่งอยู่นี่ ไม่น่าต้องเรียนนะ” พุฒเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทึ่งๆ ในขณะที่หน้าของเขาก็ดูอึ้งไม่ต่างกัน

“ผมเคยฝึกเมื่อนานมาแล้ว เห็นแล้วคิดถึงก็เลยมาน่ะ”

“สุดยอด คุณรู้ตัวมั้ยว่าคุณนี่สเปคผมเลยนะ”

“หรอ แต่คุณดันไม่ใช่สเปคผมนี่สิ”

“เดี๋ยวก็ใช่”

ทั้งสองสบตากันก่อนที่เกื้อกูลจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีก่อนเพราะทนกับความเจ้าเล่ห์ของอีกกฝ่ายไม่ไหว ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ทำไมการที่รู้จักอีกฝ่ายแค่ไม่กี่วันมันกลับทำให้ความเกลียดชังของเขาที่มีให้คนตรงหน้าเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว หนำซ้ำยังรู้สึกอยากจะใช้ด้ามปืนแข็งๆ ในมือฟาดหน้าสักทีเพื่อให้ความมั่นอกมั่นใจในตัวเองของผู้ชายคนนี้ลดลงบ้าง

…ทำไมถึงคิดว่าทุกคนจะหลงเงินทองหรืออะไรในตัวมึงวะไอ้งั่ง!

“ตกลงจะสอนผมมั้ย” เกื้อกูลหันกลับมาถามอีกฝ่ายอีกครั้ง

“ได้เสมอถ้าคุณต้องการ ว่าแต่วันอาทิตย์นี้คุณว่างมั้ย ผมว่าจะชวนคุณมาดูผมแข่งยิงปืนกับค่ายอื่น” อีกฝ่ายเอ่ยเชิญชวนขึ้นมา

“อืม…เห็นข่าวมาอยู่บ้าง ไว้ถ้าผมว่างจะมาแล้วกัน”

“ไม่ได้สิ คุณต้องมาเชียร์ผมติดขอบสนามเลย ไว้ผมจะขอบัตรสตาร์ฟเอาไว้ให้นะ”

“อืม…” ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะส่งเสียงในลำคอเป็นการตอบรับอีกฝ่าย

“ถ้างั้นเรียนต่อนะครับ”

“ได้ครับ”

หลังจากทำภารกิจสำหรับวันนี้จบลงเกื้อกูลก็รีบตรงดิ่งมาหาปวีร์ที่เป็นทั้งรุ่นพี่และครูฝึกยิงปืนของเขาทันที ระหว่างเดินเข้าสนามเขาก็เอาแต่ปัดเนื้อปัดตัวราวกับมีฝุ่นหรือเศษละอองของสิ่งสกปรกติดตามตัวก็ไม่ปาน ขณะเดียวกันก็มีรุ่นพี่อย่างแชมป์เดินเข้ามาด้วยกันแต่กลับหัวเราะเสียงดังที่รุ่นน้องหัวเสีย

“พี่แชมป์! จะะหัวเราะทำไมเล่า!” เมื่อเห็นว่ารุ่นพี่หัวเราะไม่หยุดตั้งแต่ขึ้นรถมา เกื้อกูลตัวดีต้องหันไปตวาดใส่เล็กน้อยด้วยน้ำเสียงฉุนจัด

“ฮ่าๆๆ ก็มันตลกจริงๆ นี่ สีหน้าอยากจะซัดไอ้พุฒผุดขึ้นมาทุกๆ วินาที รู้มั้ยว่าพี่พยายามมากแค่ไหนกว่าจะกลั้นขำได้ ฮ่าๆๆ”

“ไม่ต้องมาขำเลย พี่วี!! พี่แชมป์หัวเราะเกื้อไม่หยุดเลย จัดการให้เกื้อหน่อย” เกื้อกูลบ่นให้รุ่นพี่ก่อนจะวิ่งไปหาครูฝึกกิตติมศักดิ์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วและกำลังมองมาทางพวกเขาอยู่เช่นกัน

“ขำอะไร แล้วเราเป็นอะไร” ปวีร์เอ่ยถามทั้งเพื่อนและรุ่นน้องสลับกัน เพราะเห็นท่าทางที่แตกต่างกันของทั้งคู่ก็ยิ่งสงสัย

“วันนี้เกื้อโดนไอ้พุฒแต๊ะอั๋งทั้งวันเลยว่ะ แก้มแนบแก้ม มือนี่เกี่ยวเอวน้องไม่ห่างเลย ฮ่าๆๆ” แชมป์ว่าพร้อมกับทำท่าไปด้วยอย่างขำขัน

“ไอ้พี่แชมป์!” รุ่นน้องหนุ่มร้องเรียกชื่อรุ่นพี่เสียงขุ่น

“มันทำอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า” เมื่อได้ยินได้เห็นสิ่งที่เพื่อนบอกเล่าก็รีบหันไปถามรุ่นน้องทันที

“ฮะ อ๋อ ก็อย่างที่พี่แชมป์ว่านั่นแหละ แต่พอไหวอยู่ ไม่ได้มากมายอะไรขนาดนั้น” เกื้อกูลตอบรุ่นพี่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันไปตีแขนแชมป์ทีเผลอ

“มันทำอะไรมากกว่านี้ก็รีบบอกเลยนะ อย่าชะล่าใจ” รุ่นพี่หนุ่มเอ่ยเตือนด้วยท่าทางที่จริงจังจนเขาต้องหันกลับมาสนใจ

“รู้แล้ว ถ้ามีอะไรจะรีบบอกเลย โอเคมั้ย”

“อืม”

“แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง คัดได้แล้วหรือยังว่าจะให้ใครแข่งรายการอื่น”

เกื้อกูลเปลี่ยนเรื่องโดยการถามถึงการคัดเลือกนักกีฬาของสนามที่จะไปแข่งขันยิงปืนในวันที่จะถึงไม่อีกไม่กี่วันข้างหน้า และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ว่าทำไมคนไปส่งและเฝ้าเกื้อกูลเป็นแชมป์ไม่ใช่ปวีร์ เพราะเขาต้องคัดคนเพื่อวางแผนการแข่งขัน

“ก็ดี ได้คนแล้ว ส่วนเรา…แน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้”

“แน่ใจ เกื้ออยากเห็นมันเสียหน้าให้ได้มากที่สุด อยากให้มันเกลียดเกื้อมากที่สุด เพราะเวลามันคายความจริงออกมา มันจะได้ออกมาจากจิดใต้สำนึกของมันจริงๆ”

“ถ้าต้องการแบบนั้นพี่ก็จะทำให้”

“ว่าแต่พี่เถอะ ไม่กลัวเรื่องผลกระทบอะไรใช่มั้ย”

“มีอะไรต้องกลัว เราไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

ทั้งสองมองหน้ากันนิ่งก่อนจะค่อยๆ ระบายยิ้มออกมาอย่างนึกขัน เขาก็หวังว่าแผนมันจะสำเร็จตามที่วางกันเอาไว้ ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันค่อนข้างเสี่ยง เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงลูกคนรวยขี้แย พ่อแม่โอ๋ ใครมีเรื่องด้วยก็จบที่พ่อแม่มาเคลียร์ให้ แน่นอนว่าใต้โต๊ะไปหลายคนจนไม่มีใครกล้าจะมีปัญหาด้วย แต่มันกลับไม่ใช่กับสามคนนี้ที่มีอุดมการณ์เดียวกันคือ…ล้มโต๊ะแม่ง!

“เออ เรื่องเสื้อทีมของปีนี้ออกแบบได้แล้วนะ กูจะได้ส่งห้องเสื้อจัดการให้ จะได้ทันใช้วันอาทิตย์” แชมป์ที่เงียบไปนานโพล่งขึ้นมา

“เออ กูว่าจะบอกมึงอยู่”

“เสื้อทีมหรอ ขอดูของปีก่อนได้มั้ย” เกื้อกูลเอ่ยอย่างสนใจ เขาหันไปส่งสายตาอ้อนวอนจากรุ่นพี่ทั้งสองสลับกันไปมา

ปวีร์หัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทางของรุ่นน้องก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเปิดรูปให้ดู เป็นเสื้อผ้ากีฬาที่แต่งกราฟิกด้วยโทนสีแดงดำตัดกันแนวเฉียงจากไหล่ขวาไปถึงปลายชายเสื้อ การกลืนกันของสองสีแต่งเป็นเปลวไฟที่กำลังลุกโชน ในฝั่งสีดำมีตกแต่งจุดสีแดงๆ คล้าายกับสะเก็ดไฟ ส่วนฝั่งสีแดงเป็นลายเส้นรูปหนุมานสีทอง บริเวณหน้าอกด้านซ้ายปักตัวอักษรสามตัวคือ SGS (Siam Gun Sport) ด้านหลังแบ่งเป็นสองบรรทัดโดยที่บรรทัดแรงปักคำว่า สยามกันสปอร์ต บรรทัดที่สองปักคำว่า STAFF

“โห สวยมาก มีเหลืออีกสักตัวมั้ยอะ เกื้ออยากได้” เกื้อกูลว่าพร้อมกับหูตาลุกวาวด้วยความอยากได้

“รู้สึกจะมีเหลืออยู่ เป็นเสื้อตัวอย่างก่อนสั่งผลิตเต็ม เดี๋ยวให้เด็กไปดูมาให้” ปวีร์ตอบกลับรุ่นน้องด้วยรอยยิ้มมุมปากตามฉบับ

“ปีก่อนก็ว่าโหดแล้วอะ ปีนี้จะทำยังไงให้ดูโหดและขลังกว่าล่ะ”

“นั่นสิ มึงอะออกแบบโหดเกิน ของปีนี้จะไม่แป้กเอาหรอ” แชมป์ออกความเห็นบ้าง

“เออน่า ไม่ยากเท่าไหร่ เดี๋ยวคืนนี้กูดูให้”

“ขออยู่ดูด้วยได้มั้ยอะ อยากเสนอหน้ามามีส่วนร่วม” เกื้อกูลตัวดีเอ่ยอย่างขำขัน

“ได้สิ แต่กลับบ้านดึกๆ พ่อแม่ไม่ว่าหรือไง” ปวีร์เอ่ยตอบก่อนจะถามกลับด้วยความสงสัย

“พี่ เกื้อเป็นผู้ชายนะ พ่อแม่จะห่วงอะไรมากเล่า! ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวโทรไปบอกแกว่าจะอยู่ช่วยพี่ทำเสื้อทีมแกก็เข้าใจแล้ว”

“หืม พ่อแม่รู้หรอว่าเราอยู่ที่นี่” รุ่นพี่หนุ่มขมวดคิ้วฉับและตั้งคำถามกลับทันทีที่รุ่นน้องพูดจบ

“รู้สิ พ่อยังบอกให้อยู่นานๆ เลย จะได้มีความแมนมากขึ้นกว่านี้”

“พรืดดด ฮ่าๆๆ” คำพูดของเกื้อกูลทำเอาแชมป์ขำพรืดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่ปวีร์ที่ยังหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“ขำอะไรกันอะ มันตลกหรอ” รุ่นน้องหนุ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงงที่จู่ๆ รุ่นพี่ทั้งสองก็ขำกันออกมาเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง

“หึ ก็ไม่อยากจะปฏิเสธหรอกนะ แต่ว่า…มันก็ตลกจริงๆ เอ็นดูพ่อเรามากกว่าด้วยแหละ” ปวีร์ว่าทั้งที่ยังหัวเราะอยู่ก็ทำเอาคนรอฟังหน้าหงิก

“จะล้อว่าเกื้อไม่แมนหรอ ฮะ! พวกพี่นี่นิสัยไม่ดี!” คนอายุน้อยกว่าเริ่มโวยวายจนแชมป์ต้องเดินเข้ามากอดคอทั้งที่ยังหัวเราะจนน้ำตาไหล

“โอ๋ๆๆ ใจเย็นไอ้น้อยรัก ฮ่าๆๆ”

รุ่นพี่ทั้งสามโผเข้าไปกอดรุ่นน้องจอมโวยวายพร้อมเสียงหัวเราะซึ่งเป็นภาพที่น่ารักมากสำหรับผู้ที่ได้พบเห็น เซอร์ไพร์สกว่าคือการได้เห็นรอยยิ้มของปวีร์ผู้เย็นชาอีกครั้งหลังจากไม่ได้เห็นมานานตั้งแต่นัทเลือกทางเดินใหม่ การที่เกื้อกูลเข้ามาที่นี่ก็อาจจะเป็นเรื่องดีๆ ให้กับเจ้าของสนามทั้งสองคนนี้ก็เป็นได้…

.....TBC.....

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 19 [END]

    19“ถือว่าเป็นข่าวที่สะเทือนวงการกีฬาไม่น้อยเลยนะคะ”“ครับ ซึ่งในตอนนี้ก็ยังไม่มีใครพบเจอหรือแจ้งข่าวของคุณสิระมาเลยนะครับ ก็ไม่รู้นะว่าหนีไปถึงไหน แต่คิดว่าอีกไม่นานน่าจะได้เจอตัวนะครับ”“แบบนี้ก็แย่เลยนะคะ”“ครับ เอาล่ะครับ พักเรื่องเครียดไปที่ข่าวต่อไปดีกว่า ว่าด้วยเรื่องน้องหมา…”ติ๊ด!หน้าจอโทรทัศน์ดับลงก่อนที่คนปิดจะหันกลับมาวางรีโมทที่โต๊ะข้างตัวด้วยใบหน้าเซ็งแซ่ เกื้อกูลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนตัวพิงพนักพิงอย่างคนหมดแรง ข้างกายมีรุ่นพี่หนุ่มนั่งกอดอกไหว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ผิดกันกับเขามากโข“เฮ้อออ ทำไมมันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย ผ่านไปเดือนกว่าแล้วนะ ทำไมยังหามันไม่เจอสักที” เกื้อกูลบ่นออกมาก่อนจะหันไปจ้องหน้ารุ่นพี่หนุ่มเพื่อต้องการความคิดเห็น“มันตัวคนเดียว ทำอะไรก็สะดวกอยู่แล้ว ยิ่งมีเงิน เชื่อเถอะ หาไม่ได้ง่ายๆ หรอก พี่ไม่ได้จะพูดเพื่อตัดกำลังใจนะ แต่พี่แค่คิดว่าถ้าเงินมันหมด หางมันคงโผล่”“มันก็ฉลาดนะ ยอมทิ้งเมียให้โดนจับแล้วเอาตัวรอด เงินที่มันกวาดไปใช้ก็คงจะอยู่ได้เป็นเดือนๆ” เกื้อกูลว่าก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียดอีกครั้ง“เอาน่า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะ

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 18

    18ทันทีที่โฟมพูดจบประโยคเขาก็เดินเลี่ยงไปยังเวที ก่อนจะทิ้งไมโครโฟนกับลำโพงที่ตัวเองพกมาเอาไว้ข้างเวทีแล้วเดินขึ้นไปหน้าตาเฉยท่ามกลางสายตาที่มองไปที่เขาด้วยความงุนงง เกื้อกูลที่อ้าปากพะงาบๆ อยู่ก็ตั้งสติได้ก็มองเห็นว่าปาล์มกับแบมกำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าของปาล์มที่มองไปยังโฟมแสดงให้เกื้อกูลรู้ได้ในทันทีว่าโฟมน่าจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และต้องการช่วยเป็นตัวล่อให้“ไอ้โฟมเอ้ย” เกื้อกูลสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะวิ่งไปรับซองเอกสารจากมือปาล์มที่ยื่นมาให้“สวัสดีครับทุกท่าน สบายดีกันนะครับ ยังไงก็รีบๆ กักเก็บความสุขสบายเหล้านั้นเอาไว้ให้ได้เยอะที่สุดนะครับ เพราะอีกเดี๋ยว…จะได้ตกนรกแล้ว” โฟมเอ่ยทักทายด้วยความสดใสก่อนจะค่อยๆ หุบยิ้มลงพร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเข้มขณะจ้องตากับสิระที่มองมาเช่นกัน“เอ่อ…ประทานโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครเอ่ย งานนี้งานปิดนะครับ หรือเป็นคนของสยามกันสปอร์ตครับ รบกวนจัดการด้วยครับ” พิธีกรเอ่ยด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่เริ่มไม่ดีก่อนจะหันไปโบกมือเรียกบอดี้การ์ดให้มาหา“อ๋อ! จริงสิ ผมลืมแนะนำตัวไปเลยอะ” โฟมแสร้งทำเป็นตกใจก่อนจะหันไปเอ่ยกับพิธีกรพร้อมกับรอย

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 17

    17สองเท้าภายใต้รองเท้าหนังสีดำขัดเงาวับก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าด้วยจังหวะไม่เร่งรีบ เกื้อกูลในชุดทักซิโด้สีขาวดูสะอาดตาพร้อมกับจัดเต็มทั้งการแต่งหน้าและจัดแต่งทรงผมราวกับนักแสดงดังจากเกาหลี ข้างกันมีรุ่นพี่หนุ่มอย่างปวีร์ในชุดทักซิโด้สีดำดูเข้ากันเดินเคียงมา ด้านหลังเป็นแชมป์ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดกับเนคไทน์สีแดงเลือดหมูและจีด้าในชุดเกาะอกสีแดงสด ชายกระโปรงด้านหน้าสั้นเหนือเข่ามาประมาณคืบกว่าส่วนด้านหลังค่อยๆ ไล่เลเยอร์ลงไปจนเกือบลากพื้นในวันนี้จะเป็นวันตัดสินชะตาของพวกเขา ถ้าหากพวกเขาทำสำเร็จ เขาจะได้ปลดล็อกความรู้สึกพังๆ เหล่านั้นทิ้งไปพร้อมกับความรุ่งโรจน์ของสิระก็ได้ แต่ถ้ากลับกัน เขาไม่สามารถทำอะไรได้และมันสามารถแก้เกมส์ได้ ก็คงต้องเวลาขึ้นโรงขึ้นศาลกันไปตามระเบียบ หรือไม่ก็ต้องเตรียมตัวรับมือที่พวกนั้นจะตอกกลับมา“วันนี้สวยนะพี่จี” เกื้อกูลหันกลับไปเอ่ยชมรุ่นพี่สาวที่วันนี้สวยผิดหูผิดตา“เอ๊ะ! วันนี้สวยนะ แล้ววันอื่นไม่สวยหรือไงย๊ะ!” เธอว่ากลับจนทั้งสามหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ“ก็สวย แต่ชอบแบบนี้มากกว่า” เกื้อกูลยังคงเย้าแหย่ไม่เลิกจนเธอต้องเร่งฝีเท้าเข้ามาตีไหล่เบาๆ“แต่หล่อก็

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 16

    16ในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังขนาดปานกลางแลดูเงียบเหงา มีหญิงวัยกลางคนกำลังยืนกวาดเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านที่สร้างร่มเงาให้ร่มเย็น ใบหน้าเรียบนิ่งดูน่าเกรงขามอันเป็นเอกลักษณ์กำลังก้มมองใบไม้ที่ตัวเองกวาดใส่ที่ตักขยะอย่างใจเย็น ก่อนที่เธอจะเหลือบเห็นเท้าสองคู่ของผู้ชายเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้า“อ้าววี เกื้อ มาได้ยังไงลูก” เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบว่าเจ้าของเท้าทั้งสองคู่คือรุ่นพี่และเพื่อนของลูกชายก็เอ่ยทักด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น ทั้งยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า“สวัสดีครับแม่” ทั้งสองเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือไหว้“มาๆ ลูกมา เข้ามาในบ้านก่อนลูก” เธอหันไปวางไม้กวาดก่อนจะกวักมือเรียกทั้งสองให้ตามเข้าบ้านไปเธอนำน้ำมาให้ทั้งคู่ที่นั่งรออยู่ที่โซนรับแขกก่อนจะมานั่งร่วมวงสนทนา เกื้อกูลกวาดตามองไปรอบๆ บ้านที่มีมวลของความทรงจำเมื่อครั้งที่เขาและเพื่อนๆ ยังเรียนอยู่ด้วยกัน มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่นี่ มีทั้งเรื่องดีๆ และเรื่องร้ายๆ ปะปนกัน เขายังจำได้ดีว่าเมื่อวันเกิดปีที่สิบสี่ เขามาทำงานกลุ่มที่นี่ ซึ่งตอนนั้นมีทั้งนัทที่เป็นเจ้าของบ้าน แบม ปาล์ม และเพื่อนคนอื่นๆ

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 15

    15หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาได้อย่างหวุดหวิดทำเอาพุฒอยู่ไม่สุขพอๆ กับปวีร์ พวกเขาแสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงเกื้อกูลมากจนคนที่สนุกกับเรื่องเมื่อคืนก่อนอย่างเกื้อกูลถึงกับกุมขมับเมื่อจู่ๆ วันนี้ทั้งปวีร์และพุฒก็โผล่มารับเขากันทั้งคู่“ไปกับพี่นะเกื้อ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ปวีร์เอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเขาเอามากุมไว้“ไปกับผมดีกว่านะเกื้อ” พุฒเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมกับตั้งท่าจะเอื้อมมือไม่คว้าข้อมืออีกข้างของเขา แต่ต้องชะงักไปเมื่อเห็นสายตาพิฆาตส่งมาจากเจ้าของมือเรียวนั้น“แย่งกันเพื่อ วันนี้เกื้อมีนัดแล้ว ช่วยหลบด้วยนะคะ” เสียงหวานจากด้านด้านหลังของพุฒเอ่ยขึ้นเรียกสายตาจากทั้งสามให้หันกลับไปมองก็พบกับแบมผู้ที่เป็นเจ้าของประโยคเมื่อครู่กำลังยืนกอดอกมองอยู่“ตามนั้นนะ พอดีว่ามีนัด” เกื้อกูลว่าพร้อมกับรอยยิ้มการค้าก่อนจะสะบัดมือออกจากการจับกุมของรุ่นพี่เพื่อเดินเข้าไปกอดคอเพื่อนสาวไปขึ้นรถโดยไม่สนใจทั้งสองคนที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาอาวรณ์“ได้ยินว่าเมื่อคืนมึงมีเรื่องหรอ พวกไหนอะ” เมื่อขึ้นมาบนรถได้ปาล์มก็เอ่ยถามออกมาทันที“ไม่แน่ใจ กูมีเรื่องกับทั้งผัวทั้งเมียเลย ไม่รู้ว่าผัวหรือเ

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 14

    14เสียงดนตรีบรรเลงคลอสร้างบรรยากาศที่แสนอบอุ่นของงานมงคลสมรส แขกเหรื่อมากมายในชุดสวยหล่อพร้อมทั้งเครื่องประดับหรูหราสมฐานะที่ประโคมใส่มาไม่ให้น้อยหน้าใครในงาน เช่นเดียวกันกับคุณผู้หญิงสริญที่มีใบหน้างดงามราวกับหญิงสาวช่วงอายุสามสิบต้นๆ แม้ว่าความเป็นจริงนั้นเธออายุมากกว่านั้นหลายปี จึงเป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆ คนในรุ่นราวคราวเดียวกันทรวดทรงของหญิงวัยห้าสิบสองเดินอวดโฉมผ่านหน้าของชายหนุ่มวัยยี่สิบกลางๆ โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าชายคนนี้กำลังจ้องมองเธออยู่ แต่เพราะมีผู้ติดตามมาด้วยจึงทำให้ไม่สามารถเข้าถึงตัวเธอได้อย่างที่ใจหวัง“พี่จี”“จัดให้จ้ะ”หญิงสาวตอบรับก่อนจะเดินเลี่ยงไปหาคุณหญิงสริญในทันที ทิ้งให้เกื้อกูลนั่งรออยู่ที่เดิมพร้อมกับยกเครื่องดื่มขึ้นมาลิ้มรสด้วยความใจเย็นหลังจากวันนั้นที่เข้าไปติดตั้งกล้องวงจรปิดในห้องของแหวน ทำให้พวกเขาเกือบถูกจับได้คาหนังคาเขาเนื่องจากสิระที่กลับเข้ามาในคอนโดเร็วกว่าที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้ แต่ในตอนหลังก็ได้รู้ว่าคุณหญิงกลับมาจากต่างประเทศเพราะมีงานมงคลสมรสของลูกสาวของเพื่อนสนิท ทำให้ต้องรีบกลับมาก่อนกำหนด“เชิญค่ะคุณหญิง”เสียงของจีด้าดังขึ้นจากทางด้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status