LOGIN4
สองเท้าย่ำเดินไปยังบนถนนเส้นหนึ่งในค่ำคืนที่เงียบสงัด ไม่มีแม้แต่แสงไฟที่มากพอ เกื้อกูลรู้สึกงุนงงกับการที่จู่ๆ เขาก็มาโผล่อยู่ที่นี่แทนที่จะอยู่ในห้องนอนแท้ๆ ถึงแม้จะยังสับสนแต่สองเท้าของเขาก็ยังคงเดินต่อไปด้านหน้าอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทางว่าต้องไปจบที่ตรงไหน
ไอหมอกที่ปกคลุมพื้นที่แห่งนี้ทำให้เขาไม่สามารถมองอะไรได้มากอย่างชัดเจนมากนัก แต่แล้วจู่ๆ จมูกของเขาก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นควันที่ลอยแทรกไอหมอกมากระทบ เขาขมวดคิ้วยุ่งทันทีที่ก่อนจะเดินตามกลิ่นไป เพราะกลิ่นควันที่ลอยมานั้นมันแตกต่างจากที่เคยได้กลิ่นตามบ้าน
กึก!
สองเท้าหยุดชะงักไปในทันทีเม่อสายตาเหลือบไปเห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ใต้ต้นไม้ ซ้ำยังมีกลุ่มควันพวยพุ่งอยู่ภายในรถจนมองแทบไม่เห็นด้านใน ด้วยความตกใจจึงรีบวิ่งเข้าไปหารถคันนั้นทันทีเเพราะหวังว่าคนในรถจะต้องการควาามช่วยเหลือ
เกื้อกูลวิ่งมาถึงรถทางฝั่งคนขับและมองเข้าไปด้านในก็พบว่ามีร่างของผผู้ชายคนหนึ่งกำลังนอนอยู่พร้อมกับมีผ้าคลุมตัวเอาไว้ ถัดไปบริเวณที่วางเท้าฝั่งคนนั่งข้างคนขับมีเตาอั้งโล่ตักอยู่ซึ่งก็คือแหล่งกำเนิดควัน แต่ในตอนนี้มันกลับมีประกายไฟแดงฉานค่อยๆ ลุกโชนขึ้นมา และนั่นยิ่งทำให้เกื้อกูลตกใจหนักกว่าเดิม
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อกก!
“คุณ!!! คุณเปิดประตู!!!” เกื้อกูลทั้งทุบกระจกรถและร้องตะโกนเรียกให้ผู้ชายคนนั้นเปิดประตูแต่ไม่เป็นผล เขาคนนั้นยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ท่าเดิม
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“คุณ!!!”
“...เกื้อ”
กึก!
เสียงเรียกที่แผ่วเบาปะปนความสั่นเครือในเนื้อเสียงดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้เกื้อกูลชะงักไปในทันทีเมื่อเสียงที่เขาได้ยินนั้นมันคุ้นเคยเสียจนตัวเขาอดที่จะขนลุกไม่ได้ ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับไปมองทางด้านหลังอีกครั้งก่อนจะพบกับนัทที่ยืนสะอื้นไห้อยู่ไม่ไกลมาก
เกื้อกูลมองเพื่อนที่มีสภาพไหม้เกรียมไปครึ่งซีกด้วยความหดหู่ระคนเสียใจที่ต้องมาเห็นเพื่อนที่รักในการดูแลตัวเองต้องมาเสียโฉมเพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ ใจหนึ่งก็กลัวที่เจอจังๆ ในสภาพที่สยดดสยอง แต่อีกใจกลับมีความรู้สึกต่างๆ มากมายที่หลั่งไหลมาไม่หยุดจนตัวเขาเองก็เริ่มที่จะทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์แบบนี้ มันเสียใจ มันโกรธ มันหดหู่ และรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นเพื่อนต้องเจ็บปวด
“นัท…”
“ฮึก…กูขอโทษ”
“...ขอโทษ? ถ้าต้องมาขอโทษมึงจะทำไปทำไม! หรือใครทำให้มึงเป็นแบบนี้!!”
“ฮึก! ไม่มี ไม่มีใครทำทั้งนั้น มึงเลิกยุ่งกับพุฒเถอะนะ มันไม่มีอะไรดีเลย ฮึก!”
“เหอะ! มันทำมึงเจ็บช้ำมาสารพัด มึงยังคิดที่จะปกป้องมันอยู่อีกหรือไง ถ้าไม่รักตัวเองก็น่าจะรักพ่อแม่มึงบ้าง! เขาเลี้ยงมึงมาเพื่อให้เติบโตขึ้นมามีชีวิตที่ดี ทำไมมึงถึงเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองไปง่าายๆ แบบนี้วะนัท! ทำไม!!!”
“ฮึก…ฮือออ กูขอโทษ…”
แกร๊ก!
พรึบ!
เสียงดังจากในรถทำให้เกื้อกูลต้องชะงักและละความสนใจจากนัทก่อนจะหันกลับมามองด้านในอีกครั้งก็ต้องผงะออกด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อร่างนั้นคือนัทในสภาพไหม้เกรียมไปทั้งร่างต่างจากที่ยืนร้องห่มร้องไไห้อยู่ด้านหลังเขา ร่างของนัทที่อยู่ในรถกระตุกแรงจนได้ยินเสียงกระดูกพร้อมกับหันมามองเขาช้าๆ ก่อนจะพุ่งเข้ามาชนกระจกจนเกื้อกูลต้องก้าวถอยหลังออกกมา
ตู้ม!!!
ไม่ทันที่จะก้าวพ้นรถมาได้ไกล เสียงระเบิดก็ดดังขึ้นพร้อมกับเปลวไฟและกลุ่มควันที่พวยพุ่งออกมา และด้วยความที่แรงระเบิดค่อนข้างหนาแน่นทำให้กระทบร่างของเกื้อกูลจนกระเด็นออกมาไกลกว่าห้าเมตรก่อนจะตกกระทบลงบนพื้นคอนกรีตอย่างแรงจนเขารู้สึกเจ็บ
“เฮือก…” เกื้อกูลสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะพยายามหยัดตัวเองลุกขึ้นนั่งแต่กลับทำไมไหว ทำให้ต้องทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งอย่างหมดแรง
“ตามพุฒไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกเกื้อ…ทางที่ดีมึงไม่ต้องทำอะไรเลยจะดีกว่า กูช่วยมึงได้แค่นี้จริงๆ”
เสียงของนัทยังคงดังลอดเข้ามาในหูด้วยความสั่นเครือ ก่อนที่สติของเกื้อกูลจะดับวูบไป…
“เฮือก!!!”
ร่างของเกื้อกูลผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว เขาหอบหายใจถี่รัวจนตัวโยนก่อนจะตั้สติได้ว่าตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนเตียงนอนในห้องนอนของเขาอยู่ เมื่อได้สติบวกกับสำรวจไปรอบๆ ห้องก็พบว่ามันยังไม่เช้าดี เขาเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียงก่อนจะฉวยเอาโทรศัพท์มือถือที่ชาร์จเอาไว้มาเปิดดูเวลา
05:30 น.
“เฮ้อ…”
เขาทอดถอนหายใจออกมายาวๆ อย่างโล่งอกก่อนจะวางโทรศัพท์เอาไว้ที่เดิม มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติที่หลุดลอยไปจากการฝันถึงเพื่อนในลักษณะที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มันอาจจะเป็นเพราะช่วงนี้เขาโฟกัสเรื่องของเพื่อนมากเกินไปหรือเพราะเพื่อนอยากจะมาเตือนเขาจากอะไรสักอย่างจริงๆ
สุดท้ายเขาก็ต้องลุกจากที่นอนมาอาบน้ำแห่งตัวเพื่อเริ่มต้นใช้ชีวิตในเช้าวันใหม่ และแน่นอนว่าไม่ลืมที่จะออกมาช่วยแม่เตรียมของเพื่อใส่บาตร สีหน้าและท่าทางที่นิ่งงันทำให้ผู้เป็นแม่ไม่เอ่ยถามซักไซร้ไล่เรียงสาเหตุที่เขาตื่นเช้าผิดปกติ ซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีที่อย่างน้อยๆ คนในครอบครัวยังเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการได้โดยที่ไไม่ต้องเอ่ยขอ
“อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง”
“สาธุ…”
“การที่ยึดติดกับสิ่งไม่ดี จะยิ่งทำให้ใจเป็นทุกข์ ปล่อยวางได้ อาตมาก็อยากให้โยมทำนะ” พระท่านเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องมองมายังเกื้อกูลที่มองกลับไปด้วยสายตาฉงน
“ครับ?”
“เขามาบอก เขามาเตือน อาจจะมาน่ากลัวหน่อย แต่โยมก็เข้าใจใช่มั้ยว่าเขาไปแบบนั้น เขาไม่ได้มาร้ายหรอก ยังไงก็เพื่อนกันไม่ใช่หรือ”
“...ครับ”
“อาตมาไปล่ะ”
คำพูดของพระท่านทำเอาเกื้อกูลชะงักค้างไป การที่จู่ๆ พระท่านทักขึ้นมาแบบนี้ก็เท่ากับว่าเรื่องที่เขาฝันมันต้องไม่ใช่การที่เขาคิดมากจนเก็บเอาไปฝันเป็นแน่ หากแต่ใช้คำว่าเตือน ก็แสดงว่าการที่เขากำลังทำอยู่ก็แสดงว่ามาถูกทาง พุฒต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของเพื่อนเขาแน่ๆ
“เกื้อ เป็นอะไรลูก” เสียงของแม่เรียกให้เขาหลุดจากภวังค์และหันกลับไปมอง
“เปล่าแม่ แค่รู้สึกว่าพระท่านแม่นเหมือนตาเห็นก็เท่านั้น เมื่อเช้าไอ้นัทมันมาหาเกื้อ”
“มายังไงลูก! มาได้ยังไง เราเรียกนัทเข้าบ้านหรอ!” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามเสียงสั่นพลางหันมองรอบข้างอย่างหวาดระแวง
“ไม่ใช่แม่ เกื้อก็กลัวนะ จะเรียกมันเข้ามาทำไม มันเข้ามาหาเกื้อในฝันต่างหาก”
“ก็แล้วไป แล้วยังไงล่ะ นัทเขามาว่าไงบ้าง”
“...อย่างที่พระท่านว่า มาน่ากลัว แต่คงไม่มีอะไรหรอก แม่ไม่ต้องห่วง” เกื้อกูลว่าพร้อมกับเกก็บข้าวของแล้วเดินเข้าบ้านมาโดยไม่รอฟังแม่พูด
“อ้าว! แล้วไอ้ไม่ต้องห่วงของเราน่ะมันเรื่องอะไรล่ะฮะ! ไอ้ลูกคนนี้นี่!”
ในห้างสรรพสินค้าที่มีผู้คนพลุกพล่าน บ้างก็มาเป็นกลุ่มเพื่อน บ้างก็มาเป็นครอบครัว หรือไม่ก็มาเป็นคู่ แม้จะดูคึกครื้นแต่กลับมีเพียงเกื้อกูลที่นั่งจับเจ่าอยู่คนเดียวในร้านกาแฟชื่อดัง เขาจำเป็นต้องออกมาทำธุระในช่วงเวลาใกล้เที่ยงเพียงคนเดียวโดยไม่มีเพื่อนมาด้วย
“อ้าวคุณ…ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่นะครับเนี่ย มาคนเดียวหรอ หรือว่ารอใครอยู่”
และแล้วจู่ๆ เสียงนรกก็ดังขึ้นมา เขาหันไปมองตามเสียงถึงแม้ว่าลึกๆ จะไม่อยากหันไปก็ตามเพราะเขาจำเสียงไอ้คนๆ นี้ได้แม่น พุฒวิสาสะเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามโดยที่เกื้อกูลยังคงมองเขานิ่งๆ ไม่ได้ไล่แต่ก็ไม่ได้สะดวกใจจะให้อีกฝ่ายอยู่ด้วย อีกหนึ่งสิ่งที่เขาไม่ต้องการให้เกิดขึ้นคือ ไม่ต้องการให้เพื่อนของเขาทุกคนรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เพราะถ้ารู้ขึ้นมา คำตอบที่เขากำลังหาอยู่อาจจะไม่มีทางเจอไปตลอดกาล
“จำไม่ได้ว่าอนุญาตให้คุณนั่งนะ” เกื้อกูลตัวดีเอ่ยเสียงเรียบ
“ทำไมจู่ๆ เย็นชาอีกแล้วล่ะ ไม่น่ารักเลยนะ” พุฒว่าด้วยน้ำเสียงคล้ายน้อยใจ
“...” เกื้อกูลไม่ตอบโต้อะไร เพียงแต่หันไปเก็บของเข้ากระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“เดี๋ยวสิคุณเกื้อ ไปกินรังแตนที่ไหนมาเนี่ย อารมณ์ไม่จอยเอาซะเลย” พุฒว่าพร้อมกับคว้าข้อมือของเกื้อกูลเอาไว้
“...” เกื้อกูลชะงักไปเล็กน้อยพร้อมกับหันกลับมามองที่ข้อมือตัวเองก่อนจะช้อนตามองอีกฝ่ายนิ่งๆ
“ขอโทษ แต่แหม ไหนๆ ก็เจอกันข้างนอกแล้ว ก็ไปหามื้อเที่ยงทานกันสิครับ คุณยังติดหนี้ที่ผมสอนคุณยิงปืนอยู่เลยนะ” พุฒว่าพร้อมกับรอยยิ้มแต่กลับดูกวนประสาทเกื้อกูลไม่น้อย
“แล้ว?”
“ไปทานมื้อเที่ยงกันครับ ผมเลี้ยงคุณเอง”
“โทษนะ เมื่อกี๊คุณยังบอกว่าผมติดหนี้คุณอยู่เลย ถ้าคุณเลี้ยงข้าวผมอีก ผมก็ติดหนี้คุณตลอดไปน่ะสิ” เกื้อกูลว่าพร้อมกับชักมือกลับมาไว้ข้างตัว
“แต่ผมอยากทานข้าวกับคุณสักมื้อนี่ อย่ารังเกียจกันเลยนะครับ” เกื้อกูลถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายที่ไม่สามารถสลัดบุคคลตรงหน้าออกไปได้
“แล้วแต่คุณแล้วกัน อยากกินอะไรก็นำเลย”
หลังจากผละตัวออกจากพุฒไม่ได้ก็จำยอมเดินตามมาจนถึงร้านอาหาร เกื้อกูลได้แต่ทอดถอนหายใจทุกครั้งที่อีกฝ่ายพยายามจะชวนคุยหรือพูดโอ้อวดกับสิ่งรอบข้าง และถึงแม้ว่าเขาจะะแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจที่ต้องมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยแต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ ซ้ำยังหาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาคุยให้รำคาญอีก
“ผมว่าคุณไม่น่าจะพูดมากขนาดนี้นะ วันนี้นึกยังไงพูดไม่หยุดตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว” เกื้อกูลยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบเบาๆ ก่อนจะตั้งคำถามออกไป
“หืม…ผมพูดมากหรอ ไม่นะ คุณขี้รำคาญเองมากกว่าหรือเปล่า” พุฒตอบกลับด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มต่างจากที่เกื้อกูลคิดเอาไว้
“คงงั้น”
เกื้อกูลตอบอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันหน้าหนีเพื่อหาจุดโฟกัสอื่นแทนที่จะเป็นใบหน้าที่ยียวนกวนประสาทของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขามองไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับกลุ่มคนที่เดินอยู่ฝั่งตรงข้าม
เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่ากลุ่มคนกลุ่มนั้นเป็นใคร ดวงตาเรียวก็เบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะหันหน้ากลับมาในร้านเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกพบเห็น
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“เปล่า พอดีมีธุระด่วนต้องรีบไป ขอตัวนะ” เกื้อกูลว่าจบก็รีบลุกและเดินออกจากร้านทันทีโดยไม่สนใจว่าพุฒจะร้องเรียกเขาตามหลังมายังไง
เมื่อออกจากร้านอาหารได้เกื้อกูลก็รีบเร่งฝีเท้าเพื่อกลับไปที่รถอย่างไวและระมัดระวังเพื่อไม่ให้เพื่อนเจอ เขาไม่อยากต้องมานั่งอธิบายในสิ่งที่ไม่มีใครเห็นด้วย อาจจะดูว่าเขาเป็นคนดื้อรั้น ก็ใช่ เข้าไม่ปฏิเสธเพราะมันคือความจริง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะเอาเรื่องหนักใจพวกนี้ไปบอกเพื่อนอยู่แล้ว อีกอย่างเขาก็มีรุ่นพี่หนุ่มที่คอยช่วยเหลืออยู่ คงไม่เกิดอะไรขึ้นหรอ…
.....TBC.....
19“ถือว่าเป็นข่าวที่สะเทือนวงการกีฬาไม่น้อยเลยนะคะ”“ครับ ซึ่งในตอนนี้ก็ยังไม่มีใครพบเจอหรือแจ้งข่าวของคุณสิระมาเลยนะครับ ก็ไม่รู้นะว่าหนีไปถึงไหน แต่คิดว่าอีกไม่นานน่าจะได้เจอตัวนะครับ”“แบบนี้ก็แย่เลยนะคะ”“ครับ เอาล่ะครับ พักเรื่องเครียดไปที่ข่าวต่อไปดีกว่า ว่าด้วยเรื่องน้องหมา…”ติ๊ด!หน้าจอโทรทัศน์ดับลงก่อนที่คนปิดจะหันกลับมาวางรีโมทที่โต๊ะข้างตัวด้วยใบหน้าเซ็งแซ่ เกื้อกูลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนตัวพิงพนักพิงอย่างคนหมดแรง ข้างกายมีรุ่นพี่หนุ่มนั่งกอดอกไหว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ผิดกันกับเขามากโข“เฮ้อออ ทำไมมันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย ผ่านไปเดือนกว่าแล้วนะ ทำไมยังหามันไม่เจอสักที” เกื้อกูลบ่นออกมาก่อนจะหันไปจ้องหน้ารุ่นพี่หนุ่มเพื่อต้องการความคิดเห็น“มันตัวคนเดียว ทำอะไรก็สะดวกอยู่แล้ว ยิ่งมีเงิน เชื่อเถอะ หาไม่ได้ง่ายๆ หรอก พี่ไม่ได้จะพูดเพื่อตัดกำลังใจนะ แต่พี่แค่คิดว่าถ้าเงินมันหมด หางมันคงโผล่”“มันก็ฉลาดนะ ยอมทิ้งเมียให้โดนจับแล้วเอาตัวรอด เงินที่มันกวาดไปใช้ก็คงจะอยู่ได้เป็นเดือนๆ” เกื้อกูลว่าก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียดอีกครั้ง“เอาน่า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะ
18ทันทีที่โฟมพูดจบประโยคเขาก็เดินเลี่ยงไปยังเวที ก่อนจะทิ้งไมโครโฟนกับลำโพงที่ตัวเองพกมาเอาไว้ข้างเวทีแล้วเดินขึ้นไปหน้าตาเฉยท่ามกลางสายตาที่มองไปที่เขาด้วยความงุนงง เกื้อกูลที่อ้าปากพะงาบๆ อยู่ก็ตั้งสติได้ก็มองเห็นว่าปาล์มกับแบมกำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าของปาล์มที่มองไปยังโฟมแสดงให้เกื้อกูลรู้ได้ในทันทีว่าโฟมน่าจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และต้องการช่วยเป็นตัวล่อให้“ไอ้โฟมเอ้ย” เกื้อกูลสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะวิ่งไปรับซองเอกสารจากมือปาล์มที่ยื่นมาให้“สวัสดีครับทุกท่าน สบายดีกันนะครับ ยังไงก็รีบๆ กักเก็บความสุขสบายเหล้านั้นเอาไว้ให้ได้เยอะที่สุดนะครับ เพราะอีกเดี๋ยว…จะได้ตกนรกแล้ว” โฟมเอ่ยทักทายด้วยความสดใสก่อนจะค่อยๆ หุบยิ้มลงพร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเข้มขณะจ้องตากับสิระที่มองมาเช่นกัน“เอ่อ…ประทานโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครเอ่ย งานนี้งานปิดนะครับ หรือเป็นคนของสยามกันสปอร์ตครับ รบกวนจัดการด้วยครับ” พิธีกรเอ่ยด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่เริ่มไม่ดีก่อนจะหันไปโบกมือเรียกบอดี้การ์ดให้มาหา“อ๋อ! จริงสิ ผมลืมแนะนำตัวไปเลยอะ” โฟมแสร้งทำเป็นตกใจก่อนจะหันไปเอ่ยกับพิธีกรพร้อมกับรอย
17สองเท้าภายใต้รองเท้าหนังสีดำขัดเงาวับก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าด้วยจังหวะไม่เร่งรีบ เกื้อกูลในชุดทักซิโด้สีขาวดูสะอาดตาพร้อมกับจัดเต็มทั้งการแต่งหน้าและจัดแต่งทรงผมราวกับนักแสดงดังจากเกาหลี ข้างกันมีรุ่นพี่หนุ่มอย่างปวีร์ในชุดทักซิโด้สีดำดูเข้ากันเดินเคียงมา ด้านหลังเป็นแชมป์ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดกับเนคไทน์สีแดงเลือดหมูและจีด้าในชุดเกาะอกสีแดงสด ชายกระโปรงด้านหน้าสั้นเหนือเข่ามาประมาณคืบกว่าส่วนด้านหลังค่อยๆ ไล่เลเยอร์ลงไปจนเกือบลากพื้นในวันนี้จะเป็นวันตัดสินชะตาของพวกเขา ถ้าหากพวกเขาทำสำเร็จ เขาจะได้ปลดล็อกความรู้สึกพังๆ เหล่านั้นทิ้งไปพร้อมกับความรุ่งโรจน์ของสิระก็ได้ แต่ถ้ากลับกัน เขาไม่สามารถทำอะไรได้และมันสามารถแก้เกมส์ได้ ก็คงต้องเวลาขึ้นโรงขึ้นศาลกันไปตามระเบียบ หรือไม่ก็ต้องเตรียมตัวรับมือที่พวกนั้นจะตอกกลับมา“วันนี้สวยนะพี่จี” เกื้อกูลหันกลับไปเอ่ยชมรุ่นพี่สาวที่วันนี้สวยผิดหูผิดตา“เอ๊ะ! วันนี้สวยนะ แล้ววันอื่นไม่สวยหรือไงย๊ะ!” เธอว่ากลับจนทั้งสามหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ“ก็สวย แต่ชอบแบบนี้มากกว่า” เกื้อกูลยังคงเย้าแหย่ไม่เลิกจนเธอต้องเร่งฝีเท้าเข้ามาตีไหล่เบาๆ“แต่หล่อก็
16ในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังขนาดปานกลางแลดูเงียบเหงา มีหญิงวัยกลางคนกำลังยืนกวาดเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านที่สร้างร่มเงาให้ร่มเย็น ใบหน้าเรียบนิ่งดูน่าเกรงขามอันเป็นเอกลักษณ์กำลังก้มมองใบไม้ที่ตัวเองกวาดใส่ที่ตักขยะอย่างใจเย็น ก่อนที่เธอจะเหลือบเห็นเท้าสองคู่ของผู้ชายเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้า“อ้าววี เกื้อ มาได้ยังไงลูก” เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบว่าเจ้าของเท้าทั้งสองคู่คือรุ่นพี่และเพื่อนของลูกชายก็เอ่ยทักด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น ทั้งยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า“สวัสดีครับแม่” ทั้งสองเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือไหว้“มาๆ ลูกมา เข้ามาในบ้านก่อนลูก” เธอหันไปวางไม้กวาดก่อนจะกวักมือเรียกทั้งสองให้ตามเข้าบ้านไปเธอนำน้ำมาให้ทั้งคู่ที่นั่งรออยู่ที่โซนรับแขกก่อนจะมานั่งร่วมวงสนทนา เกื้อกูลกวาดตามองไปรอบๆ บ้านที่มีมวลของความทรงจำเมื่อครั้งที่เขาและเพื่อนๆ ยังเรียนอยู่ด้วยกัน มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่นี่ มีทั้งเรื่องดีๆ และเรื่องร้ายๆ ปะปนกัน เขายังจำได้ดีว่าเมื่อวันเกิดปีที่สิบสี่ เขามาทำงานกลุ่มที่นี่ ซึ่งตอนนั้นมีทั้งนัทที่เป็นเจ้าของบ้าน แบม ปาล์ม และเพื่อนคนอื่นๆ
15หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาได้อย่างหวุดหวิดทำเอาพุฒอยู่ไม่สุขพอๆ กับปวีร์ พวกเขาแสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงเกื้อกูลมากจนคนที่สนุกกับเรื่องเมื่อคืนก่อนอย่างเกื้อกูลถึงกับกุมขมับเมื่อจู่ๆ วันนี้ทั้งปวีร์และพุฒก็โผล่มารับเขากันทั้งคู่“ไปกับพี่นะเกื้อ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ปวีร์เอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเขาเอามากุมไว้“ไปกับผมดีกว่านะเกื้อ” พุฒเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมกับตั้งท่าจะเอื้อมมือไม่คว้าข้อมืออีกข้างของเขา แต่ต้องชะงักไปเมื่อเห็นสายตาพิฆาตส่งมาจากเจ้าของมือเรียวนั้น“แย่งกันเพื่อ วันนี้เกื้อมีนัดแล้ว ช่วยหลบด้วยนะคะ” เสียงหวานจากด้านด้านหลังของพุฒเอ่ยขึ้นเรียกสายตาจากทั้งสามให้หันกลับไปมองก็พบกับแบมผู้ที่เป็นเจ้าของประโยคเมื่อครู่กำลังยืนกอดอกมองอยู่“ตามนั้นนะ พอดีว่ามีนัด” เกื้อกูลว่าพร้อมกับรอยยิ้มการค้าก่อนจะสะบัดมือออกจากการจับกุมของรุ่นพี่เพื่อเดินเข้าไปกอดคอเพื่อนสาวไปขึ้นรถโดยไม่สนใจทั้งสองคนที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาอาวรณ์“ได้ยินว่าเมื่อคืนมึงมีเรื่องหรอ พวกไหนอะ” เมื่อขึ้นมาบนรถได้ปาล์มก็เอ่ยถามออกมาทันที“ไม่แน่ใจ กูมีเรื่องกับทั้งผัวทั้งเมียเลย ไม่รู้ว่าผัวหรือเ
14เสียงดนตรีบรรเลงคลอสร้างบรรยากาศที่แสนอบอุ่นของงานมงคลสมรส แขกเหรื่อมากมายในชุดสวยหล่อพร้อมทั้งเครื่องประดับหรูหราสมฐานะที่ประโคมใส่มาไม่ให้น้อยหน้าใครในงาน เช่นเดียวกันกับคุณผู้หญิงสริญที่มีใบหน้างดงามราวกับหญิงสาวช่วงอายุสามสิบต้นๆ แม้ว่าความเป็นจริงนั้นเธออายุมากกว่านั้นหลายปี จึงเป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆ คนในรุ่นราวคราวเดียวกันทรวดทรงของหญิงวัยห้าสิบสองเดินอวดโฉมผ่านหน้าของชายหนุ่มวัยยี่สิบกลางๆ โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าชายคนนี้กำลังจ้องมองเธออยู่ แต่เพราะมีผู้ติดตามมาด้วยจึงทำให้ไม่สามารถเข้าถึงตัวเธอได้อย่างที่ใจหวัง“พี่จี”“จัดให้จ้ะ”หญิงสาวตอบรับก่อนจะเดินเลี่ยงไปหาคุณหญิงสริญในทันที ทิ้งให้เกื้อกูลนั่งรออยู่ที่เดิมพร้อมกับยกเครื่องดื่มขึ้นมาลิ้มรสด้วยความใจเย็นหลังจากวันนั้นที่เข้าไปติดตั้งกล้องวงจรปิดในห้องของแหวน ทำให้พวกเขาเกือบถูกจับได้คาหนังคาเขาเนื่องจากสิระที่กลับเข้ามาในคอนโดเร็วกว่าที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้ แต่ในตอนหลังก็ได้รู้ว่าคุณหญิงกลับมาจากต่างประเทศเพราะมีงานมงคลสมรสของลูกสาวของเพื่อนสนิท ทำให้ต้องรีบกลับมาก่อนกำหนด“เชิญค่ะคุณหญิง”เสียงของจีด้าดังขึ้นจากทางด้







