LOGINมึงก็รู้ว่ามันไม่ดี มึงยังจะไปยุ่งกับมันอีกหรอเกื้อ มึงรักเพื่อนแบบไหนวะ กูโคตรผิดหวังในตัวมึงเลย
View Moreบทนำ
เมื่อเวลา 18:50 น. ในวันที่ 5 มิถุนายน 2566 มีรถยนต์ยี่ห้อ โตโยต้า วีออส สีขาว ทะเบียน จฉ xxxx ชลบุรี เกิดเพลิงลุกไหม้อย่างรุนแรง จนวอดทั้งคัน ริมถนน xxxx ม.4 ต.xxx อ.xxx จ.ชลบุรี หลังควบคุมเพลิงไว้ได้ เจ้าหน้าที่ตรวจสอบภายในรถ บริเวณเบาะที่นั่งข้างคนขับ พบศพชายหนุ่มปริศนา ถูกไฟคลอกจนไหม้เกรียมทั้งตัว อีกทั้งภายในรถยังพบเตาอั้งโล่วางอยู่ที่พื้น ฝั่งที่นั่งข้างคนขับ เบื้องต้นตำรวจสันนิษฐานว่าผู้ตายน่าจะก่อเหตุรมควันฆ่าตัวตาย ด้วยการจุดไฟในเตาอั้งโล่ แต่เกิดมีประกายไฟไปติดกับคอนโซลหน้ารถ จนเกิดไฟลุกไหม้ทั้งคัน ซึ่งรถยนต์คันดังกล่าวผู้ตายเพิ่งออกมาได้เพียงสองสัปดาห์เท่านั้น
เสียงบรรเลงเพลงอาลัยจากลำโพงตัวใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความโศกเศร้า ในขณะเดียวกันสายตากลมของชายหนุ่มร่างอวบกำลังมองผ่านแว่นตาหนาเตอะไปยังรูปภาพที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพซึ่งเจือไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเสียใจ โกรธ และไม่เข้าใจ
ชาตะ 17 กุมภาพันธ์ 2542
มรณะ 5 มิถุนายน 2566
“มันคิดอะไรของมันอยู่ ทำไมมันทำแบบนั้น”
“ทำไมมันถึงทำแบบนั้นวะ ทำลงไปได้ยังไง!”
“มันคิดว่าไม่มีเพื่อนหรอ แล้วที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้กว่าสิบๆ คนไม่ใช่เพื่อนมันหรือไง!”
“มีอะไรทำไมไม่มาคุยกันวะ รอกันหน่อยก็ไม่ได้ มึงชวนกูไปดูหนัง ชวนกูไปเที่ยว แล้วทำไมไม่รอ!”
คำถามมากมายผุดขึ้นมาจากกลุ่มเพื่อนของผู้ที่ล่วงลับ น้ำเสียงที่แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเจ้าของประโยคเมื่อครู่รู้สึกอย่างไร เจ็บปวดกับสิ่งที่ต้องรับรู้ว่าเขาได้สูญเสียเพื่อนไปแล้ว โกรธกับสิ่งที่เพื่อนของเขาตัดสินใจทำมันลงไปโดยไม่หันกลับมามองเพื่อนๆ อย่างพวกเขาสักนิด เกลียดคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของผู้ชายที่เพื่อนรักมากจนลืมว่าต้องเผื่อมารักตัวเองบ้าง เสียใจที่การนัดรวมเพื่อนในครั้งนี้ดันเป็นการรวมตัวในงานขาวดำที่ไม่มีใครอยากจะมา
“อะไรทำให้มันตัดสินใจทำแบบนั้นวะ” ชายหนุ่มร่างอวบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทั้งๆ ที่ตายังจับจ้องไปยังรูปภาพของเพื่อนที่ส่งยิ้มกลับมา
“ตามข่าวออกมานั่นแหละ ตามง้อแฟนไม่สำเร็จ” เพื่อนที่คอยประสานงานกับทางบ้านของเพื่อนผู้ล่วงลับและแจ้งข่าวให้เพื่อนๆ ทราบเอ่ยตอบพลางยกมือขึ้นมาตบบ่าเบาๆ
“กูรู้ แต่ที่กูไม่เข้าใจ...คือไอ้เหี้ยนั่นพูดอะไรกับเพื่อนเรา ปกติไอ้นัทมันรับเรื่องแย่ๆ มามากมายแค่ไหนก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายตัวเอง กูอยากรู้ว่าไอ้เวรนั่นมันพูดอะไร มันไล่เพื่อนเราไปตายหรือเปล่า” ชายหนุ่มร่างอวบเอ่ยสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวด้วยความโกรธ
“มึงใจเย็นๆ ก่อนเกื้อ กูเข้าใจว่ามึงโกรธ กูก็โกรธเหมือนกัน แต่เพื่อนเรารักมันมากนะมึง มันเองก็คงไม่อยากให้พวกเราเกลียดแฟนมัน”
“ไม่ กูโกรธทั้งมันทั้งแฟนมันนั่นแหละ! โกรธมันที่ทำอะไรไม่คิด ทำไมไม่คุยกับเพื่อน ถ้าครอบครัวมันแย่ก็ยังมีเพื่อนไม่ใช่หรอ หรือจริงๆ แล้วพวกเราไม่ใช่เพื่อนมัน”
“ไอ้เกื้อ!”
“พอเถอะทั้งคู่! แค่นี้ก็แย่จนไม่รู้จะแย่ยังไงแล้ว เราเสียเพื่อนไปทั้งคนนะมึง อย่าเพิ่งทะเลาะกันได้มั้ย”
“...”
“กูไม่ได้อยากจะทะเลาะหรอกแบม ไม่ได้คิดจะมาหาเรื่องเพื่อนอยู่แล้ว กูก็แค่สับสน” เกื้อเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวที่เข้ามาห้าม
“มึงต้องใจเย็นๆ ช่วยงานเพื่อนไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
คำพูดของเพื่อนสาวทำให้ทั้งสองที่ยุติการถกเถียงกันไปเมื่อครู่ต้องหันกลับมามองเธอเป็นตาเดียว เขาเข้าใจที่เธอต้องการจะสื่อ คือช่วยงานศพเพื่อนให้ลุล่วงไปได้ด้วยดี ส่วนเรื่องอื่นที่ไม่เข้าใจค่อยมาหาคำตอบในตอนหลัง เพราะสุดท้ายแล้วคดีนี้ก็จบที่การฆ่าตัวตายของเพื่อนเขาอยู่ดี ส่วนสาเหตุการตายก็จบที่เพื่อนของเขาเสียใจเรื่องความรักที่ไม่สมหวังนั่นแหละ ถึงแม้มันจะมีความย้อนแย้งอยู่บ้างก็ตาม
ทุกอย่างมันจบได้ด้วยเงินทั้งนั้นแหละ
เนื่องจากสภาพศพถูกไฟครอกทั่วทั้งร่างจนไม่สามารถเปิดให้ดูได้ ทางโรงพยาบาลจึงนำร่างบรรจุไว้ในถุงซิปสีดำ ในพิธีฌาปนกิจยังคงเปิดโลงทำพิธีตามปกติ ในระหว่างนั้นมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่บนร่ำไห้อยู่ข้างโลง ในมือถือตุ๊กตาขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่สีชมพู เป็นภาพที่ใครๆ ได้เห็นต่างก็พากันสงสาร ผิดกับกลุ่มของเกื้อที่มองตามด้วยแววตาขุ่นเคือง
“มึงเห็นเหมือนกูมั้ยเกื้อ” แบมเอ่ยถามทั้งที่ตายังจับจ้องไปยังชายหนุ่มผู้เป็นคนรักของเพื่อน
“เห็น” ชายหนุ่มร่างอวบเอ่ยตอบทั้งที่สายตาเองก็จ้องมองไปยังตำแหน่งเดียวกันกับเพื่อน
“กูไม่เชื่อว่ามันเสียใจจริงๆ”
“กูก็ไม่เชื่อ กูมองมันตั้งแต่วันแรก จนถึงตอนนี้กูก็ยังไม่เห็นว่าการร้องไห้ของมันจะทำให้กูรู้สึกสงสาร มีแต่จะทำให้กูรู้สึกว่ามันตอแหล และยิ่งทำให้กูมีคำถามผุดขึ้นมาตลอดเวลาว่ามันพูดอะไรกับเพื่อนเราในวันนั้น”
ชายหนุ่มร่างอวบจ้องมองจนอีกฝ่ายรู้สึกตัวและหันมามอง เขาเองก็จ้องกลับอย่างไม่นึกเกรงกลัว ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีเงินมากมายจนสามารถใช้เงินทำร้ายคนอื่นได้ก็ตาม ชายหนุ่มผู้เป็นคนรักของเพื่อนเป็นฝ่ายหลบสายตาเขาก่อนโดยการเดินลงจากเมรุอีกฝั่ง เพื่อเลี่ยงการปะทะกับกลุ่มของเขาที่จ้องมองอยู่ทั้งกลุ่ม
“มึงอยากพักผ่อนก็พักไป แต่อย่ามาขอร้องให้พวกกูเลิกสงสัยในตัวแฟนมึง อย่ามาขอร้องให้พวกกูไม่โกรธแฟนมึง ตราบใดที่พวกกูยังไม่ได้คำตอบที่พวกกูพอใจ กูจะไม่ปล่อยมันไป” เกื้อเอ่ยขึ้นเบาๆ กับสายลมที่พัดผ่าน หวังว่าเพื่อนของเขาจะได้ยินถึงความต้องการของเขา
“ไอ้ปาล์ม...ผู้ชายคนนั้นใครวะ” เสียงของแบมดังขึ้นเรียกให้เขาหันไปสนใจ ก็เห็นว่าเพื่อนๆ กำลังให้ความสนใจกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่
ผู้ชายคนนั้นตัวสูง หุ่นราวกับนายแบบอย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าหล่อที่ฉายแววโศกเศร้าตลอดเวลาทำให้เขาเองก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเขาคือใคร และทำไมอาการเสียใจของเขามันดูเจ็บปวดมากกว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของเพื่อนเขาเสียอีก
“พี่วี จะพูดยังไงดีวะ เป็นรุ่นพี่ที่รักและเอ็นดูเพื่อนเรา ถ้าไม่ติดว่าไอ้นัทมันรักมันชอบไอ้เวรนั่นมากกว่า ปานนี้คงคบกับพี่เขาไปนานแล้ว”
“เขาชอบเพื่อนเรา หรือเพื่อนเราชอบเขา” แบมเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย
“ชอบกันทั้งคู่ แต่เพื่อนเรากลัวว่าครอบครัวพี่เขาจะไม่โอเค ส่วนพี่เขาเองก็คอยดูแลมันตลอด ไม่ใช่แฟนแต่ก็ดูแลดีกว่าพี่น้องทั่วๆ ไป”
“เราควรรู้จักพี่เขาไว้มั้ย” ชายหนุ่มร่างอวบเอ่ยขึ้นขณะที่ยังมองจ้องบุคคลที่กล่าวถึง
“ไม่ต้อง...อะ อ้าว! ไอ้เกื้อ!”
ยังไม่ทันที่ปาล์มจะพูดปฏิเสธ เกื้อก็เดินตรงดิ่งไปหาชายหนุ่มรุ่นพี่คนดังกล่าวแล้ว เขามองกลับมาด้วยสีหน้างุนงงที่จู่ๆ เกื้อก็เดินเข้ามาหาเขา เกื้อสบตากับอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับไปมองยังเตาเผาที่กำลังลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง
อย่างน้อยๆ กูขอให้เขาช่วยกูหน่อยนะ
“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มรุ่นพี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“สวัสดีครับ ผมชื่อเกื้อ เป็นเพื่อนสมัยมัธยมของนัท”
“...ครับ พี่ชื่อวี”
“...พี่สงสัยเหมือนผมใช่มั้ย คำพูดสุดท้ายที่นัทมันได้ยินก่อนจะตัดสินใจกับสิ่งที่เลวร้ายนี้ลงไป”
“...”
“ผมสับสน แล้วก็โกรธมาก ผมอยากรู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร ไอ้นั่นพูดอะไรกับเพื่อนผม ผมอยากหาคำตอบ”
“หาไปแล้วได้อะไร ในเมื่อตำรวจก็ปิดคดีไปแล้วว่าเป็นการฆ่าตัวตาย และถึงแม้ว่าจะรู้ว่ามันพูดอะไร เราก็คงทำอะไรไม่ได้”
“อย่างน้อยๆ จะได้รู้ไงครับ ว่าสามารถปล่อยวางได้อย่างสบายใจ ไม่ใช่มันรู้สึกผิดที่ไม่ได้ต่อสู้เพื่อเพื่อน”
“พี่ว่านัทเองก็คงไม่ได้อยากให้ใครมาต่อสู้ให้หรอก ในเมื่อเขาเลือกเองแล้วว่าจะจบแบบนี้”
“สุดท้ายพี่ก็แค่รักมัน แต่ไม่ได้คิดจะทำอะไรเพื่อมันสินะ”
“เรื่องของคนอื่น ไม่ควรเอาไปตัดสินเองแบบนั้น อีกอย่าง ปล่อยวางในสิ่งที่หนักมันเป็นผลดีกับเราไม่ใช่หรือไง จะแบกมันเอาไว้ทำไม แบกไปก็ไม่ได้อะไร”
“ก็เพราะคิดว่ามันไม่ได้อะไร เลยเลือกจะเมินเฉยสินะ ผมเข้าใจแล้ว ว่าทำไมมันถึงเลือกเดินทางแบบนี้ เพราะคนรอบข้างมันไม่มีใครเป็นห่วงมันจริงๆ ก็แค่หลอกขายฝันมันไปวันๆ ไม่มีใครคิดจะทำอะไรเพื่อมันสักอย่าง” ชายหนุ่มร่างอวบว่าด้วยน้ำเสียงเข้มๆ ก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินกลับไปหาเพื่อน
“ถ้ารักเพื่อนมากขนาดนั้น ตอนเป็นๆ ไปอยู่ที่ไหนล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้เพื่อนโดดเดี่ยวแบบนี้” ชายหนุ่มรุ่นพี่เอ่ยขึ้นไล่หลัง
“...คงอยู่กับพี่ล่ะมั้ง เห็นว่าพี่เองก็ไม่ได้อยู่กับมันในช่วงเวลาแย่ๆ นี่” เกื้อชะงักไปก่อนจะหันมาเพียงแค่เสี้ยวหน้าแล้วเอ่ยตอบอีกฝ่ายนิ่งๆ
“...”
“ก่อนจะอ้าปากว่าใคร มองดูตัวเองหรือยังครับ” เกื้อว่าจบก็เดินกลับไปหาเพื่อนทันที ทิ้งให้รุ่นพี่หนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่
“เรามันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอก...”
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นเป็นจังหวะท่ามกลางสนามยิงปืนที่เงียบสงัดในยามราตรี หากรอบข้างไม่ได้มีภูเขาห้อมล้อมสถานที่แห่งนี้เอาไว้ อาจถูกร้องเรียนจากชาวบ้านรอบข้างเพราะส่งเสียงดังในยามวิกาลก็เป็นได้ ถึงอย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มร่างสูงเกินมาตรฐานชายไทยเจ้าของเสียงปืนพกกึ่งอัตโนมัติขนาด 19 มม. ที่ส่งเสียงดังเมื่อครู่หาได้สนใจไม่ เขาเพียงต้องการรัวกระสุนไปที่เป้าเพื่อระบายความสับสนในจิตใจที่เขาไม่สามารถจะสลัดมันออกให้พ้นจากความคิดได้
แววตา น้ำเสียง และท่าทางที่เย็นชาของเด็กหนุ่มในเมื่อเย็นทำให้เขาคิดไม่ตก ยิ่งเนื้อความที่เด็กหนุ่มคนนั้นเอ่ยออกมาว่า
“ถ้ารักเพื่อนมากขนาดนั้น ตอนเป็นๆ ไปอยู่ที่ไหนล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้เพื่อนโดดเดี่ยวแบบนี้”
“...คงอยู่กับพี่ล่ะมั้ง เห็นว่าพี่เองก็ไม่ได้อยู่กับมันในช่วงเวลาแย่ๆ นี่”
ความผิดพลาดที่เขาเองก็โทษตัวเองอยู่ตลอดเวลาถาโถมเข้ามาไม่หยุดยั้ง เขาเองที่ผิด เขาเองที่ปล่อยปละละเลย เขาเองที่มองข้ามความเจ็บปวดของรุ่นน้องคนสนิทจนทำให้เกิดเรื่องขึ้น ถ้าเขาเลือกที่จะเข้าไปโอบกอดหัวใจที่บอบช้ำนั้นตั้งแต่แรก เขาคงไม่ต้องมาสูญเสียรุ่นน้องคนนั้นไปตลอดกาลเช่นนี้
เขาเอาแต่โทษว่าเป็นความผิดของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ถึงแม้จะโทษตัวเองมากแค่ไหน โกรธตัวเองมากแค่ไหน ความรู้สึกผิดก็ไม่จางหายไปเลยสักนิด มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ และเรื่อยๆ ยิ่งถูกเด็กหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อตอนเย็นตอกย้ำก็ยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิด เด็กนั่นไม่ได้พูดผิดเลยสักอย่าง พูดถูกทุกอย่างจริงๆ เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้กระวนกระวายใจอยู่อย่างนี้ยจังไงล่ะ
“มึงเป็นอะไรไปวะ ยังเครียดเรื่องน้องนัทอยู่หรอ”
เสียงทักจากทางด้านหลังทำให้เขาต้องหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นชายหนุ่มที่มีส่วนสูงไม่ต่างกันเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ชายคนนั้นเดินเข้ามายืนข้างกายของเขาก่อนจะแย่งเอาปืนในมือมาถือเอาไว้เอง
“กูยิงอยู่ เอาไปทำไม” ชายหนุ่มไม่ตอบซ้ำยังตั้งคำถามกลับอีกฝ่ายเสียงฉุน
“สติแตกแบบนี้ ถ้ามึงผลีผลามยกมันมายิงตัวเองตายตามน้องไปกูจะทำยังไง กูรู้ว่ามึงเสียใจ แต่ช่วยมีสติก่อนได้มั้ยไอ้วี” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นบ้างพร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง
“...กูไม่ทำแบบนั้นหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงค่อยพร้อมกับเบือนหน้าหนี
“มึงทำแน่ มึงลั่นไกแน่ แต่ขึ้นอยู่กับว่าจะลั่นไกใส่หัวตัวเองหรือไอ้นั่น”
“กูไม่ทำหรอก ถ้าน้องรู้ น้องก็คงจะไม่สบายใจ”
“แล้วมึงคิดว่าการที่มึงทำแบบนี้ น้องเขาจะสบายใจหรือไง”
“...”
“หรือเด็กคนนั้นมาพูดอะไรกับมึง เพื่อนน้องคนนั้นน่ะ”
“...”
“ไอ้วี”
“แชมป์...”
“...”
“มันไม่ใช่แค่กู...ที่สงสัยว่าไอ้เวรนั่นพูดอะไร ไม่ใช่แค่กูที่คาใจ ไม่ใช่แค่กูที่ติดใจสาเหตุการตาย ไม่ใช่แค่กู”
“มึงจะบอกว่าเด็กนั่นก็ด้วยงั้นหรอ”
“น้องมันชวนกูพิสูจน์หาความจริง บอกว่าทำเพื่อนัทเป็นครั้งสุดท้าย”
“แล้วยังไงวะ...”
“กูสับสน ไม่รู้ว่ากูต้องการรับรู้ความจริงจริงๆ หรือเปล่า หรือที่กูไม่ดิ้นรนหาความจริงแต่แรกก็เพราะกลัวรับความจริงไม่ได้”
“...”
“อีกใจนึงกูก็กลัวว่านัทจะไม่สบายใจ มองลงมาเห็นว่ากูยังไม่ปล่อยวางเรื่องของเขา แต่...”
“กูเข้าใจมึงนะเพื่อน อีกใจมึงก็ไม่อยากจะปล่อยให้เรื่องมันคาราคาซังแบบนี้ อย่างน้อยๆ ให้รู้ๆ ไปเลยว่าน้องมันอยากไปเองจริงๆ ไม่ใช่เพราะใครอยากให้น้องไป” แชมป์ว่าพร้อมกับเอื้อมมือไปตบบ่าเพื่อนอย่างให้กำลังใจ
“...”
“ทำตามที่ใจมึงต้องการเลยเพื่อน อย่าไปกลัว มึงก้าวขาข้ามผ่านความเสียใจที่เสียน้องไปมาแล้วข้างนึง ถ้ามันจะต้องเสียใจอีก มันก็ยังเหลือขาอีกข้างที่รอก้าวตามมาอยู่”
“...”
“เดินหน้าเลยมึง กูดันหลังมึงเอง”
“ขอบคุณนะมึง ขอบคุณจริงๆ”
“นัทมันก็รุ่นน้องกู ถือว่ากูทำเพื่อมึงกับน้องก็ได้”
.....TBC.....
19“ถือว่าเป็นข่าวที่สะเทือนวงการกีฬาไม่น้อยเลยนะคะ”“ครับ ซึ่งในตอนนี้ก็ยังไม่มีใครพบเจอหรือแจ้งข่าวของคุณสิระมาเลยนะครับ ก็ไม่รู้นะว่าหนีไปถึงไหน แต่คิดว่าอีกไม่นานน่าจะได้เจอตัวนะครับ”“แบบนี้ก็แย่เลยนะคะ”“ครับ เอาล่ะครับ พักเรื่องเครียดไปที่ข่าวต่อไปดีกว่า ว่าด้วยเรื่องน้องหมา…”ติ๊ด!หน้าจอโทรทัศน์ดับลงก่อนที่คนปิดจะหันกลับมาวางรีโมทที่โต๊ะข้างตัวด้วยใบหน้าเซ็งแซ่ เกื้อกูลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนตัวพิงพนักพิงอย่างคนหมดแรง ข้างกายมีรุ่นพี่หนุ่มนั่งกอดอกไหว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ผิดกันกับเขามากโข“เฮ้อออ ทำไมมันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย ผ่านไปเดือนกว่าแล้วนะ ทำไมยังหามันไม่เจอสักที” เกื้อกูลบ่นออกมาก่อนจะหันไปจ้องหน้ารุ่นพี่หนุ่มเพื่อต้องการความคิดเห็น“มันตัวคนเดียว ทำอะไรก็สะดวกอยู่แล้ว ยิ่งมีเงิน เชื่อเถอะ หาไม่ได้ง่ายๆ หรอก พี่ไม่ได้จะพูดเพื่อตัดกำลังใจนะ แต่พี่แค่คิดว่าถ้าเงินมันหมด หางมันคงโผล่”“มันก็ฉลาดนะ ยอมทิ้งเมียให้โดนจับแล้วเอาตัวรอด เงินที่มันกวาดไปใช้ก็คงจะอยู่ได้เป็นเดือนๆ” เกื้อกูลว่าก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียดอีกครั้ง“เอาน่า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะ
18ทันทีที่โฟมพูดจบประโยคเขาก็เดินเลี่ยงไปยังเวที ก่อนจะทิ้งไมโครโฟนกับลำโพงที่ตัวเองพกมาเอาไว้ข้างเวทีแล้วเดินขึ้นไปหน้าตาเฉยท่ามกลางสายตาที่มองไปที่เขาด้วยความงุนงง เกื้อกูลที่อ้าปากพะงาบๆ อยู่ก็ตั้งสติได้ก็มองเห็นว่าปาล์มกับแบมกำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าของปาล์มที่มองไปยังโฟมแสดงให้เกื้อกูลรู้ได้ในทันทีว่าโฟมน่าจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และต้องการช่วยเป็นตัวล่อให้“ไอ้โฟมเอ้ย” เกื้อกูลสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะวิ่งไปรับซองเอกสารจากมือปาล์มที่ยื่นมาให้“สวัสดีครับทุกท่าน สบายดีกันนะครับ ยังไงก็รีบๆ กักเก็บความสุขสบายเหล้านั้นเอาไว้ให้ได้เยอะที่สุดนะครับ เพราะอีกเดี๋ยว…จะได้ตกนรกแล้ว” โฟมเอ่ยทักทายด้วยความสดใสก่อนจะค่อยๆ หุบยิ้มลงพร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเข้มขณะจ้องตากับสิระที่มองมาเช่นกัน“เอ่อ…ประทานโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครเอ่ย งานนี้งานปิดนะครับ หรือเป็นคนของสยามกันสปอร์ตครับ รบกวนจัดการด้วยครับ” พิธีกรเอ่ยด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่เริ่มไม่ดีก่อนจะหันไปโบกมือเรียกบอดี้การ์ดให้มาหา“อ๋อ! จริงสิ ผมลืมแนะนำตัวไปเลยอะ” โฟมแสร้งทำเป็นตกใจก่อนจะหันไปเอ่ยกับพิธีกรพร้อมกับรอย
17สองเท้าภายใต้รองเท้าหนังสีดำขัดเงาวับก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าด้วยจังหวะไม่เร่งรีบ เกื้อกูลในชุดทักซิโด้สีขาวดูสะอาดตาพร้อมกับจัดเต็มทั้งการแต่งหน้าและจัดแต่งทรงผมราวกับนักแสดงดังจากเกาหลี ข้างกันมีรุ่นพี่หนุ่มอย่างปวีร์ในชุดทักซิโด้สีดำดูเข้ากันเดินเคียงมา ด้านหลังเป็นแชมป์ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดกับเนคไทน์สีแดงเลือดหมูและจีด้าในชุดเกาะอกสีแดงสด ชายกระโปรงด้านหน้าสั้นเหนือเข่ามาประมาณคืบกว่าส่วนด้านหลังค่อยๆ ไล่เลเยอร์ลงไปจนเกือบลากพื้นในวันนี้จะเป็นวันตัดสินชะตาของพวกเขา ถ้าหากพวกเขาทำสำเร็จ เขาจะได้ปลดล็อกความรู้สึกพังๆ เหล่านั้นทิ้งไปพร้อมกับความรุ่งโรจน์ของสิระก็ได้ แต่ถ้ากลับกัน เขาไม่สามารถทำอะไรได้และมันสามารถแก้เกมส์ได้ ก็คงต้องเวลาขึ้นโรงขึ้นศาลกันไปตามระเบียบ หรือไม่ก็ต้องเตรียมตัวรับมือที่พวกนั้นจะตอกกลับมา“วันนี้สวยนะพี่จี” เกื้อกูลหันกลับไปเอ่ยชมรุ่นพี่สาวที่วันนี้สวยผิดหูผิดตา“เอ๊ะ! วันนี้สวยนะ แล้ววันอื่นไม่สวยหรือไงย๊ะ!” เธอว่ากลับจนทั้งสามหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ“ก็สวย แต่ชอบแบบนี้มากกว่า” เกื้อกูลยังคงเย้าแหย่ไม่เลิกจนเธอต้องเร่งฝีเท้าเข้ามาตีไหล่เบาๆ“แต่หล่อก็
16ในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังขนาดปานกลางแลดูเงียบเหงา มีหญิงวัยกลางคนกำลังยืนกวาดเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านที่สร้างร่มเงาให้ร่มเย็น ใบหน้าเรียบนิ่งดูน่าเกรงขามอันเป็นเอกลักษณ์กำลังก้มมองใบไม้ที่ตัวเองกวาดใส่ที่ตักขยะอย่างใจเย็น ก่อนที่เธอจะเหลือบเห็นเท้าสองคู่ของผู้ชายเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้า“อ้าววี เกื้อ มาได้ยังไงลูก” เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบว่าเจ้าของเท้าทั้งสองคู่คือรุ่นพี่และเพื่อนของลูกชายก็เอ่ยทักด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น ทั้งยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า“สวัสดีครับแม่” ทั้งสองเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือไหว้“มาๆ ลูกมา เข้ามาในบ้านก่อนลูก” เธอหันไปวางไม้กวาดก่อนจะกวักมือเรียกทั้งสองให้ตามเข้าบ้านไปเธอนำน้ำมาให้ทั้งคู่ที่นั่งรออยู่ที่โซนรับแขกก่อนจะมานั่งร่วมวงสนทนา เกื้อกูลกวาดตามองไปรอบๆ บ้านที่มีมวลของความทรงจำเมื่อครั้งที่เขาและเพื่อนๆ ยังเรียนอยู่ด้วยกัน มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่นี่ มีทั้งเรื่องดีๆ และเรื่องร้ายๆ ปะปนกัน เขายังจำได้ดีว่าเมื่อวันเกิดปีที่สิบสี่ เขามาทำงานกลุ่มที่นี่ ซึ่งตอนนั้นมีทั้งนัทที่เป็นเจ้าของบ้าน แบม ปาล์ม และเพื่อนคนอื่นๆ