ม่านเพลิงพรหม

ม่านเพลิงพรหม

last updateLast Updated : 2026-11-09
By:  memoliinzUpdated just now
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
20Chapters
0views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มึงก็รู้ว่ามันไม่ดี มึงยังจะไปยุ่งกับมันอีกหรอเกื้อ มึงรักเพื่อนแบบไหนวะ กูโคตรผิดหวังในตัวมึงเลย

View More

Chapter 1

บทนำ

บทนำ

เมื่อเวลา 18:50 น. ในวันที่ 5 มิถุนายน 2566 มีรถยนต์ยี่ห้อ โตโยต้า วีออส สีขาว ทะเบียน จฉ xxxx ชลบุรี เกิดเพลิงลุกไหม้อย่างรุนแรง จนวอดทั้งคัน ริมถนน xxxx ม.4 ต.xxx อ.xxx จ.ชลบุรี หลังควบคุมเพลิงไว้ได้ เจ้าหน้าที่ตรวจสอบภายในรถ บริเวณเบาะที่นั่งข้างคนขับ พบศพชายหนุ่มปริศนา ถูกไฟคลอกจนไหม้เกรียมทั้งตัว อีกทั้งภายในรถยังพบเตาอั้งโล่วางอยู่ที่พื้น ฝั่งที่นั่งข้างคนขับ เบื้องต้นตำรวจสันนิษฐานว่าผู้ตายน่าจะก่อเหตุรมควันฆ่าตัวตาย ด้วยการจุดไฟในเตาอั้งโล่ แต่เกิดมีประกายไฟไปติดกับคอนโซลหน้ารถ จนเกิดไฟลุกไหม้ทั้งคัน ซึ่งรถยนต์คันดังกล่าวผู้ตายเพิ่งออกมาได้เพียงสองสัปดาห์เท่านั้น

เสียงบรรเลงเพลงอาลัยจากลำโพงตัวใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความโศกเศร้า ในขณะเดียวกันสายตากลมของชายหนุ่มร่างอวบกำลังมองผ่านแว่นตาหนาเตอะไปยังรูปภาพที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพซึ่งเจือไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเสียใจ โกรธ และไม่เข้าใจ

ชาตะ 17 กุมภาพันธ์ 2542

มรณะ 5 มิถุนายน 2566

“มันคิดอะไรของมันอยู่ ทำไมมันทำแบบนั้น”

“ทำไมมันถึงทำแบบนั้นวะ ทำลงไปได้ยังไง!”

“มันคิดว่าไม่มีเพื่อนหรอ แล้วที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้กว่าสิบๆ คนไม่ใช่เพื่อนมันหรือไง!”

“มีอะไรทำไมไม่มาคุยกันวะ รอกันหน่อยก็ไม่ได้ มึงชวนกูไปดูหนัง ชวนกูไปเที่ยว แล้วทำไมไม่รอ!”

คำถามมากมายผุดขึ้นมาจากกลุ่มเพื่อนของผู้ที่ล่วงลับ น้ำเสียงที่แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเจ้าของประโยคเมื่อครู่รู้สึกอย่างไร เจ็บปวดกับสิ่งที่ต้องรับรู้ว่าเขาได้สูญเสียเพื่อนไปแล้ว โกรธกับสิ่งที่เพื่อนของเขาตัดสินใจทำมันลงไปโดยไม่หันกลับมามองเพื่อนๆ อย่างพวกเขาสักนิด เกลียดคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของผู้ชายที่เพื่อนรักมากจนลืมว่าต้องเผื่อมารักตัวเองบ้าง เสียใจที่การนัดรวมเพื่อนในครั้งนี้ดันเป็นการรวมตัวในงานขาวดำที่ไม่มีใครอยากจะมา

“อะไรทำให้มันตัดสินใจทำแบบนั้นวะ” ชายหนุ่มร่างอวบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทั้งๆ ที่ตายังจับจ้องไปยังรูปภาพของเพื่อนที่ส่งยิ้มกลับมา

“ตามข่าวออกมานั่นแหละ ตามง้อแฟนไม่สำเร็จ” เพื่อนที่คอยประสานงานกับทางบ้านของเพื่อนผู้ล่วงลับและแจ้งข่าวให้เพื่อนๆ ทราบเอ่ยตอบพลางยกมือขึ้นมาตบบ่าเบาๆ

“กูรู้ แต่ที่กูไม่เข้าใจ...คือไอ้เหี้ยนั่นพูดอะไรกับเพื่อนเรา ปกติไอ้นัทมันรับเรื่องแย่ๆ มามากมายแค่ไหนก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายตัวเอง กูอยากรู้ว่าไอ้เวรนั่นมันพูดอะไร มันไล่เพื่อนเราไปตายหรือเปล่า” ชายหนุ่มร่างอวบเอ่ยสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวด้วยความโกรธ

“มึงใจเย็นๆ ก่อนเกื้อ กูเข้าใจว่ามึงโกรธ กูก็โกรธเหมือนกัน แต่เพื่อนเรารักมันมากนะมึง มันเองก็คงไม่อยากให้พวกเราเกลียดแฟนมัน”

“ไม่ กูโกรธทั้งมันทั้งแฟนมันนั่นแหละ! โกรธมันที่ทำอะไรไม่คิด ทำไมไม่คุยกับเพื่อน ถ้าครอบครัวมันแย่ก็ยังมีเพื่อนไม่ใช่หรอ หรือจริงๆ แล้วพวกเราไม่ใช่เพื่อนมัน”

“ไอ้เกื้อ!”

“พอเถอะทั้งคู่! แค่นี้ก็แย่จนไม่รู้จะแย่ยังไงแล้ว เราเสียเพื่อนไปทั้งคนนะมึง อย่าเพิ่งทะเลาะกันได้มั้ย”

“...”

“กูไม่ได้อยากจะทะเลาะหรอกแบม ไม่ได้คิดจะมาหาเรื่องเพื่อนอยู่แล้ว กูก็แค่สับสน” เกื้อเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวที่เข้ามาห้าม

“มึงต้องใจเย็นๆ ช่วยงานเพื่อนไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

คำพูดของเพื่อนสาวทำให้ทั้งสองที่ยุติการถกเถียงกันไปเมื่อครู่ต้องหันกลับมามองเธอเป็นตาเดียว เขาเข้าใจที่เธอต้องการจะสื่อ คือช่วยงานศพเพื่อนให้ลุล่วงไปได้ด้วยดี ส่วนเรื่องอื่นที่ไม่เข้าใจค่อยมาหาคำตอบในตอนหลัง เพราะสุดท้ายแล้วคดีนี้ก็จบที่การฆ่าตัวตายของเพื่อนเขาอยู่ดี ส่วนสาเหตุการตายก็จบที่เพื่อนของเขาเสียใจเรื่องความรักที่ไม่สมหวังนั่นแหละ ถึงแม้มันจะมีความย้อนแย้งอยู่บ้างก็ตาม

ทุกอย่างมันจบได้ด้วยเงินทั้งนั้นแหละ

เนื่องจากสภาพศพถูกไฟครอกทั่วทั้งร่างจนไม่สามารถเปิดให้ดูได้ ทางโรงพยาบาลจึงนำร่างบรรจุไว้ในถุงซิปสีดำ ในพิธีฌาปนกิจยังคงเปิดโลงทำพิธีตามปกติ ในระหว่างนั้นมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่บนร่ำไห้อยู่ข้างโลง ในมือถือตุ๊กตาขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่สีชมพู เป็นภาพที่ใครๆ ได้เห็นต่างก็พากันสงสาร ผิดกับกลุ่มของเกื้อที่มองตามด้วยแววตาขุ่นเคือง

“มึงเห็นเหมือนกูมั้ยเกื้อ” แบมเอ่ยถามทั้งที่ตายังจับจ้องไปยังชายหนุ่มผู้เป็นคนรักของเพื่อน

“เห็น” ชายหนุ่มร่างอวบเอ่ยตอบทั้งที่สายตาเองก็จ้องมองไปยังตำแหน่งเดียวกันกับเพื่อน

“กูไม่เชื่อว่ามันเสียใจจริงๆ”

“กูก็ไม่เชื่อ กูมองมันตั้งแต่วันแรก จนถึงตอนนี้กูก็ยังไม่เห็นว่าการร้องไห้ของมันจะทำให้กูรู้สึกสงสาร มีแต่จะทำให้กูรู้สึกว่ามันตอแหล และยิ่งทำให้กูมีคำถามผุดขึ้นมาตลอดเวลาว่ามันพูดอะไรกับเพื่อนเราในวันนั้น”

ชายหนุ่มร่างอวบจ้องมองจนอีกฝ่ายรู้สึกตัวและหันมามอง เขาเองก็จ้องกลับอย่างไม่นึกเกรงกลัว ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีเงินมากมายจนสามารถใช้เงินทำร้ายคนอื่นได้ก็ตาม ชายหนุ่มผู้เป็นคนรักของเพื่อนเป็นฝ่ายหลบสายตาเขาก่อนโดยการเดินลงจากเมรุอีกฝั่ง เพื่อเลี่ยงการปะทะกับกลุ่มของเขาที่จ้องมองอยู่ทั้งกลุ่ม

“มึงอยากพักผ่อนก็พักไป แต่อย่ามาขอร้องให้พวกกูเลิกสงสัยในตัวแฟนมึง อย่ามาขอร้องให้พวกกูไม่โกรธแฟนมึง ตราบใดที่พวกกูยังไม่ได้คำตอบที่พวกกูพอใจ กูจะไม่ปล่อยมันไป” เกื้อเอ่ยขึ้นเบาๆ กับสายลมที่พัดผ่าน หวังว่าเพื่อนของเขาจะได้ยินถึงความต้องการของเขา

“ไอ้ปาล์ม...ผู้ชายคนนั้นใครวะ” เสียงของแบมดังขึ้นเรียกให้เขาหันไปสนใจ ก็เห็นว่าเพื่อนๆ กำลังให้ความสนใจกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่

ผู้ชายคนนั้นตัวสูง หุ่นราวกับนายแบบอย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าหล่อที่ฉายแววโศกเศร้าตลอดเวลาทำให้เขาเองก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเขาคือใคร และทำไมอาการเสียใจของเขามันดูเจ็บปวดมากกว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของเพื่อนเขาเสียอีก

“พี่วี จะพูดยังไงดีวะ เป็นรุ่นพี่ที่รักและเอ็นดูเพื่อนเรา ถ้าไม่ติดว่าไอ้นัทมันรักมันชอบไอ้เวรนั่นมากกว่า ปานนี้คงคบกับพี่เขาไปนานแล้ว”

“เขาชอบเพื่อนเรา หรือเพื่อนเราชอบเขา” แบมเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

“ชอบกันทั้งคู่ แต่เพื่อนเรากลัวว่าครอบครัวพี่เขาจะไม่โอเค ส่วนพี่เขาเองก็คอยดูแลมันตลอด ไม่ใช่แฟนแต่ก็ดูแลดีกว่าพี่น้องทั่วๆ ไป”

“เราควรรู้จักพี่เขาไว้มั้ย” ชายหนุ่มร่างอวบเอ่ยขึ้นขณะที่ยังมองจ้องบุคคลที่กล่าวถึง

“ไม่ต้อง...อะ อ้าว! ไอ้เกื้อ!”

ยังไม่ทันที่ปาล์มจะพูดปฏิเสธ เกื้อก็เดินตรงดิ่งไปหาชายหนุ่มรุ่นพี่คนดังกล่าวแล้ว เขามองกลับมาด้วยสีหน้างุนงงที่จู่ๆ เกื้อก็เดินเข้ามาหาเขา เกื้อสบตากับอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับไปมองยังเตาเผาที่กำลังลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง

อย่างน้อยๆ กูขอให้เขาช่วยกูหน่อยนะ

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มรุ่นพี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“สวัสดีครับ ผมชื่อเกื้อ เป็นเพื่อนสมัยมัธยมของนัท”

“...ครับ พี่ชื่อวี”

“...พี่สงสัยเหมือนผมใช่มั้ย คำพูดสุดท้ายที่นัทมันได้ยินก่อนจะตัดสินใจกับสิ่งที่เลวร้ายนี้ลงไป”

“...”

“ผมสับสน แล้วก็โกรธมาก ผมอยากรู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร ไอ้นั่นพูดอะไรกับเพื่อนผม ผมอยากหาคำตอบ”

“หาไปแล้วได้อะไร ในเมื่อตำรวจก็ปิดคดีไปแล้วว่าเป็นการฆ่าตัวตาย และถึงแม้ว่าจะรู้ว่ามันพูดอะไร เราก็คงทำอะไรไม่ได้”

“อย่างน้อยๆ จะได้รู้ไงครับ ว่าสามารถปล่อยวางได้อย่างสบายใจ ไม่ใช่มันรู้สึกผิดที่ไม่ได้ต่อสู้เพื่อเพื่อน”

“พี่ว่านัทเองก็คงไม่ได้อยากให้ใครมาต่อสู้ให้หรอก ในเมื่อเขาเลือกเองแล้วว่าจะจบแบบนี้”

“สุดท้ายพี่ก็แค่รักมัน แต่ไม่ได้คิดจะทำอะไรเพื่อมันสินะ”

“เรื่องของคนอื่น ไม่ควรเอาไปตัดสินเองแบบนั้น อีกอย่าง ปล่อยวางในสิ่งที่หนักมันเป็นผลดีกับเราไม่ใช่หรือไง จะแบกมันเอาไว้ทำไม แบกไปก็ไม่ได้อะไร”

“ก็เพราะคิดว่ามันไม่ได้อะไร เลยเลือกจะเมินเฉยสินะ ผมเข้าใจแล้ว ว่าทำไมมันถึงเลือกเดินทางแบบนี้ เพราะคนรอบข้างมันไม่มีใครเป็นห่วงมันจริงๆ ก็แค่หลอกขายฝันมันไปวันๆ ไม่มีใครคิดจะทำอะไรเพื่อมันสักอย่าง” ชายหนุ่มร่างอวบว่าด้วยน้ำเสียงเข้มๆ ก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินกลับไปหาเพื่อน

“ถ้ารักเพื่อนมากขนาดนั้น ตอนเป็นๆ ไปอยู่ที่ไหนล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้เพื่อนโดดเดี่ยวแบบนี้” ชายหนุ่มรุ่นพี่เอ่ยขึ้นไล่หลัง

“...คงอยู่กับพี่ล่ะมั้ง เห็นว่าพี่เองก็ไม่ได้อยู่กับมันในช่วงเวลาแย่ๆ นี่” เกื้อชะงักไปก่อนจะหันมาเพียงแค่เสี้ยวหน้าแล้วเอ่ยตอบอีกฝ่ายนิ่งๆ

“...”

“ก่อนจะอ้าปากว่าใคร มองดูตัวเองหรือยังครับ” เกื้อว่าจบก็เดินกลับไปหาเพื่อนทันที ทิ้งให้รุ่นพี่หนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่

“เรามันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอก...”

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นเป็นจังหวะท่ามกลางสนามยิงปืนที่เงียบสงัดในยามราตรี หากรอบข้างไม่ได้มีภูเขาห้อมล้อมสถานที่แห่งนี้เอาไว้ อาจถูกร้องเรียนจากชาวบ้านรอบข้างเพราะส่งเสียงดังในยามวิกาลก็เป็นได้ ถึงอย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มร่างสูงเกินมาตรฐานชายไทยเจ้าของเสียงปืนพกกึ่งอัตโนมัติขนาด 19 มม. ที่ส่งเสียงดังเมื่อครู่หาได้สนใจไม่ เขาเพียงต้องการรัวกระสุนไปที่เป้าเพื่อระบายความสับสนในจิตใจที่เขาไม่สามารถจะสลัดมันออกให้พ้นจากความคิดได้

แววตา น้ำเสียง และท่าทางที่เย็นชาของเด็กหนุ่มในเมื่อเย็นทำให้เขาคิดไม่ตก ยิ่งเนื้อความที่เด็กหนุ่มคนนั้นเอ่ยออกมาว่า

“ถ้ารักเพื่อนมากขนาดนั้น ตอนเป็นๆ ไปอยู่ที่ไหนล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้เพื่อนโดดเดี่ยวแบบนี้”

“...คงอยู่กับพี่ล่ะมั้ง เห็นว่าพี่เองก็ไม่ได้อยู่กับมันในช่วงเวลาแย่ๆ นี่”

ความผิดพลาดที่เขาเองก็โทษตัวเองอยู่ตลอดเวลาถาโถมเข้ามาไม่หยุดยั้ง เขาเองที่ผิด เขาเองที่ปล่อยปละละเลย เขาเองที่มองข้ามความเจ็บปวดของรุ่นน้องคนสนิทจนทำให้เกิดเรื่องขึ้น ถ้าเขาเลือกที่จะเข้าไปโอบกอดหัวใจที่บอบช้ำนั้นตั้งแต่แรก เขาคงไม่ต้องมาสูญเสียรุ่นน้องคนนั้นไปตลอดกาลเช่นนี้

เขาเอาแต่โทษว่าเป็นความผิดของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ถึงแม้จะโทษตัวเองมากแค่ไหน โกรธตัวเองมากแค่ไหน ความรู้สึกผิดก็ไม่จางหายไปเลยสักนิด มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ และเรื่อยๆ ยิ่งถูกเด็กหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อตอนเย็นตอกย้ำก็ยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิด เด็กนั่นไม่ได้พูดผิดเลยสักอย่าง พูดถูกทุกอย่างจริงๆ เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้กระวนกระวายใจอยู่อย่างนี้ยจังไงล่ะ

“มึงเป็นอะไรไปวะ ยังเครียดเรื่องน้องนัทอยู่หรอ”

เสียงทักจากทางด้านหลังทำให้เขาต้องหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นชายหนุ่มที่มีส่วนสูงไม่ต่างกันเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ชายคนนั้นเดินเข้ามายืนข้างกายของเขาก่อนจะแย่งเอาปืนในมือมาถือเอาไว้เอง

“กูยิงอยู่ เอาไปทำไม” ชายหนุ่มไม่ตอบซ้ำยังตั้งคำถามกลับอีกฝ่ายเสียงฉุน

“สติแตกแบบนี้ ถ้ามึงผลีผลามยกมันมายิงตัวเองตายตามน้องไปกูจะทำยังไง กูรู้ว่ามึงเสียใจ แต่ช่วยมีสติก่อนได้มั้ยไอ้วี” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นบ้างพร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง

“...กูไม่ทำแบบนั้นหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงค่อยพร้อมกับเบือนหน้าหนี

“มึงทำแน่ มึงลั่นไกแน่ แต่ขึ้นอยู่กับว่าจะลั่นไกใส่หัวตัวเองหรือไอ้นั่น”

“กูไม่ทำหรอก ถ้าน้องรู้ น้องก็คงจะไม่สบายใจ”

“แล้วมึงคิดว่าการที่มึงทำแบบนี้ น้องเขาจะสบายใจหรือไง”

“...”

“หรือเด็กคนนั้นมาพูดอะไรกับมึง เพื่อนน้องคนนั้นน่ะ”

“...”

“ไอ้วี”

“แชมป์...”

“...”

“มันไม่ใช่แค่กู...ที่สงสัยว่าไอ้เวรนั่นพูดอะไร ไม่ใช่แค่กูที่คาใจ ไม่ใช่แค่กูที่ติดใจสาเหตุการตาย ไม่ใช่แค่กู”

“มึงจะบอกว่าเด็กนั่นก็ด้วยงั้นหรอ”

“น้องมันชวนกูพิสูจน์หาความจริง บอกว่าทำเพื่อนัทเป็นครั้งสุดท้าย”

“แล้วยังไงวะ...”

“กูสับสน ไม่รู้ว่ากูต้องการรับรู้ความจริงจริงๆ หรือเปล่า หรือที่กูไม่ดิ้นรนหาความจริงแต่แรกก็เพราะกลัวรับความจริงไม่ได้”

“...”

“อีกใจนึงกูก็กลัวว่านัทจะไม่สบายใจ มองลงมาเห็นว่ากูยังไม่ปล่อยวางเรื่องของเขา แต่...”

“กูเข้าใจมึงนะเพื่อน อีกใจมึงก็ไม่อยากจะปล่อยให้เรื่องมันคาราคาซังแบบนี้ อย่างน้อยๆ ให้รู้ๆ ไปเลยว่าน้องมันอยากไปเองจริงๆ ไม่ใช่เพราะใครอยากให้น้องไป” แชมป์ว่าพร้อมกับเอื้อมมือไปตบบ่าเพื่อนอย่างให้กำลังใจ

“...”

“ทำตามที่ใจมึงต้องการเลยเพื่อน อย่าไปกลัว มึงก้าวขาข้ามผ่านความเสียใจที่เสียน้องไปมาแล้วข้างนึง ถ้ามันจะต้องเสียใจอีก มันก็ยังเหลือขาอีกข้างที่รอก้าวตามมาอยู่”

“...”

“เดินหน้าเลยมึง กูดันหลังมึงเอง”

“ขอบคุณนะมึง ขอบคุณจริงๆ”

“นัทมันก็รุ่นน้องกู ถือว่ากูทำเพื่อมึงกับน้องก็ได้”

.....TBC.....

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
20 Chapters
บทนำ
บทนำเมื่อเวลา 18:50 น. ในวันที่ 5 มิถุนายน 2566 มีรถยนต์ยี่ห้อ โตโยต้า วีออส สีขาว ทะเบียน จฉ xxxx ชลบุรี เกิดเพลิงลุกไหม้อย่างรุนแรง จนวอดทั้งคัน ริมถนน xxxx ม.4 ต.xxx อ.xxx จ.ชลบุรี หลังควบคุมเพลิงไว้ได้ เจ้าหน้าที่ตรวจสอบภายในรถ บริเวณเบาะที่นั่งข้างคนขับ พบศพชายหนุ่มปริศนา ถูกไฟคลอกจนไหม้เกรียมทั้งตัว อีกทั้งภายในรถยังพบเตาอั้งโล่วางอยู่ที่พื้น ฝั่งที่นั่งข้างคนขับ เบื้องต้นตำรวจสันนิษฐานว่าผู้ตายน่าจะก่อเหตุรมควันฆ่าตัวตาย ด้วยการจุดไฟในเตาอั้งโล่ แต่เกิดมีประกายไฟไปติดกับคอนโซลหน้ารถ จนเกิดไฟลุกไหม้ทั้งคัน ซึ่งรถยนต์คันดังกล่าวผู้ตายเพิ่งออกมาได้เพียงสองสัปดาห์เท่านั้นเสียงบรรเลงเพลงอาลัยจากลำโพงตัวใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความโศกเศร้า ในขณะเดียวกันสายตากลมของชายหนุ่มร่างอวบกำลังมองผ่านแว่นตาหนาเตอะไปยังรูปภาพที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพซึ่งเจือไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเสียใจ โกรธ และไม่เข้าใจชาตะ 17 กุมภาพันธ์ 2542มรณะ 5 มิถุนายน 2566“มันคิดอะไรของมันอยู่ ทำไมมันทำแบบนั้น”“ทำไมมันถึงทำแบบนั้นวะ ทำลงไปได้ยังไง!”“มันคิดว่าไม่มีเพื่อนหรอ แล้วที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้กว่าสิบๆ คนไม่ใช่
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
บทที่ 1
1สองเท้าก้าวไปด้านหน้าอย่างไม่คิดเกรงกลัว เวลาที่เขาปล่อยผ่านไปกว่าครึ่งปี ช่วงเวลาที่อดทนรอเพื่อเริ่มต้นการค้นหาความจริง วันนี้ถึงเวลานั้นแล้ว และเขาต้องทำให้สำเร็จ ถึงแม้ว่ามันจะอันตรายมากมายแค่ไหน เสี่ยงแค่ไหน เขาก็ไม่หวั่น เพราะเขาเดินมาไกลจากทางแยกสำหรับการเลือกที่จะปล่อยผ่านหรือเดินหน้าต่อเพื่อค้นหาความจริงรูปร่างที่เปลี่ยนไปของเกื้อกูล สร้างความสนใจให้แก่ผู้พบเห็นไม่น้อย แม้คนเหล่านี้จะไม่มีใครที่รู้จักเขาสักคน แต่เพราะรูปร่างและการวางตัวที่โดดเด่นจนไม่สามารถละสายตาได้ของเขานั้น ทำให้เป็นที่สนใจของใครหลายๆ คนในสถานที่แห่งนี้ไม่น้อยภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งที่ถูกบดบังด้วยแว่นตากันแดดแบรนด์ดังในสายตาคนอื่นๆ บัดนี้กำลังกวาดสายตามองหาเป้าหมายที่ควรจะเจอในเวลานี้แต่กลับไม่พบ ชายหนุ่มร่างผอมเพรียวดูผิดตาจากเดิมหยุดยืนอยู่กับที่พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มยุ่งเมื่อมองหาเป้าหมายแต่ไม่พบ“มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มร่างผอมเพรียวค่อยๆ หันไปมองตามเสียงทักทายก่อนจะพบกับชายหนุ่มร่างสูงตามมาตรฐานชายไทยที่กำลังตามหายืนมองมาทางเขาพร้อมกับรอยย
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
บทที่ 2
2ร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบที่กำลังยืนซ้อนหลังของชายหนุ่มที่มีส่วนสูงน้อยกว่าสิบเซ็นติเมตร เขาเอื้อมมือไปแตะหลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อปรับตำแหน่งของมือขาวที่กำลังถือปืนพกกึ่งอัตโนมัติขนาด 19 มม. เล็งไปยังเป้ารูปคนสีดำเกื้อกูลอยู่ในท่าเตรียมยิงที่ถูกสอนโดยรุ่นพี่หนุ่มด้านหลัง เขาจำเป็นต้องเรียนรู้เรื่องพวกนี้เพราะมันคือสิ่งเดียวที่จะทำให้เขาเข้าใกล้กับเป้าหมายได้มากขึ้น ซึ่งรุ่นพี่หนุ่มเองก็ให้การช่วยเหลือเขาในเรื่องนี้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าระหว่างการสอนจะมีทะเลาะกันบ้างก็ตาม“มองนิ่งๆ อย่าวอกแวก พยายามทำแขนให้เป็นสามเหลี่ยมแล้วงอแขนนิดนึงเพื่อไม่ให้ปืนดีดขึ้น”“...”“หลังตรง โถมน้ำหนักไปข้างหน้าอย่าเอนมาด้านหลังมาก”“ยิงได้หรือยัง นี่เกื้อเกร็งนานแล้วนะพี่วี”“อย่าใจร้อน หัดใจเย็นๆ บ้าง ใจร้อนมากๆ พังขึ้นมาจะทำยังไง”เสียงดุของรุ่นพี่หนุ่มทำเอาคนอายุน้อยหน้างอ แต่ก็ยอมที่จะเงียบและทำตามที่ครูฝึกกิตติมศักดิ์สั่ง เมื่อเห็นว่าเกื้อกูลอยู่ในท่าที่ถูกต้องและอยู่ในระยะปลอดภัยแล้ว รุ่นพี่หนุ่มจึงค่อยๆ ถอยหลังออกมายืนอยู่ข้างๆ แทน“ยิง”คำสั่งยิงจากครูฝึกสิ้นเสียงลงและถูกแทนที่ด้วยเสียงปืน ทุกคน
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
บทที่ 3
3ผ่านมาสองวันหลังจากที่เคลียร์ปมในใจของกันและกันได้ ก็ดูเหมือนทั้งคู่จะสนิทกันมาขึ้น เกื้อกูลเข้ามาที่สนามยิงปืนสยามกันสปอร์ตเพื่อเรียนยิงปืนกับปวีร์ทุกวันจนเริ่มจับทางได้ และวันนี้เขาจะต้องกลับมาที่สนามยิงปืนที่เจอกับพุฒเมื่อสองวันก่อนอีกครั้ง โดยมีแชมป์มาคอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆสองเท้าของเกื้อกูลเดินมาหยุดอยู่ข้างกายของเป้าหมายที่กำลังรัวยิงเป้าอยู่ ชายคนนั้นหยุดยิงเมื่อสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังเข้ามารบกวนสมาธิ เขาวางปืนลงบนโต๊ะด้วยท่าทางหงุดหงิดก่อนจะหันมามองแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าคนข้างกายคือเกื้อกูลที่กำลังยืนมองเขาอยู่พร้อมกับรอยยิ้มหยิ่งๆ ตามฉบับ“ผมมากวนคุณหรอ ขอโทษที” เกื้อกูลเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายที่ปรับเปลี่ยนสีหน้าแทบจะในทันทีที่หันมาเจอเขา“ผมก็แค่ตกใจ พอดีเป็นคนขวัญอ่อนน่ะ” พุฒเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้ม“ทำไมครับ” เกื้อกูลเอ่ยถามที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็ทำหน้าฉงนออกมา“คิดว่าจะได้ดีใจเก้อจริงๆ ซะแล้ว คุณเล่นหายไปตั้งสองวัน” พุฒพูดขึ้นพร้อมกับส่งสายตาโลมเลียไล่มองเกื้อกูลตั้งแต่ใบหน้าหวานไปจนถึงเท้าก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตาอีกครั้ง“สงสัยจริงๆ ว่าคุณใช้สายตาแบบนี้กับทุกคนหรื
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
บทที่ 4
4สองเท้าย่ำเดินไปยังบนถนนเส้นหนึ่งในค่ำคืนที่เงียบสงัด ไม่มีแม้แต่แสงไฟที่มากพอ เกื้อกูลรู้สึกงุนงงกับการที่จู่ๆ เขาก็มาโผล่อยู่ที่นี่แทนที่จะอยู่ในห้องนอนแท้ๆ ถึงแม้จะยังสับสนแต่สองเท้าของเขาก็ยังคงเดินต่อไปด้านหน้าอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทางว่าต้องไปจบที่ตรงไหนไอหมอกที่ปกคลุมพื้นที่แห่งนี้ทำให้เขาไม่สามารถมองอะไรได้มากอย่างชัดเจนมากนัก แต่แล้วจู่ๆ จมูกของเขาก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นควันที่ลอยแทรกไอหมอกมากระทบ เขาขมวดคิ้วยุ่งทันทีที่ก่อนจะเดินตามกลิ่นไป เพราะกลิ่นควันที่ลอยมานั้นมันแตกต่างจากที่เคยได้กลิ่นตามบ้านกึก!สองเท้าหยุดชะงักไปในทันทีเม่อสายตาเหลือบไปเห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ใต้ต้นไม้ ซ้ำยังมีกลุ่มควันพวยพุ่งอยู่ภายในรถจนมองแทบไม่เห็นด้านใน ด้วยความตกใจจึงรีบวิ่งเข้าไปหารถคันนั้นทันทีเเพราะหวังว่าคนในรถจะต้องการควาามช่วยเหลือเกื้อกูลวิ่งมาถึงรถทางฝั่งคนขับและมองเข้าไปด้านในก็พบว่ามีร่างของผผู้ชายคนหนึ่งกำลังนอนอยู่พร้อมกับมีผ้าคลุมตัวเอาไว้ ถัดไปบริเวณที่วางเท้าฝั่งคนนั่งข้างคนขับมีเตาอั้งโล่ตักอยู่ซึ่งก็คือแหล่งกำเนิดควัน แต่ในตอนนี้มันกลับมีประกายไฟแดงฉานค่อยๆ ลุกโชนขึ้นมา และน
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
บทที่ 5
5แก้วเซรามิกสีขาวรูปทรงเรียบง่ายที่กำลังมีควันจางๆ พร้อมกลิ่นหอมถูกวางลงตรงหน้าของเกื้อกูลที่ยังคงนั่งไขว่ห้างพิงพนักพิงด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง และท่าทางของเขายิ่งทำให้รุ่นพี่ทั้งสองที่เพิ่งเดินมานั่งร่วมโต๊ะต้องหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย“เป็นอะไร” ปวีร์เอ่ยถามรุ่นน้องขณะที่ตัวลงนั่งข้างๆ“...ไม่มีอะไรหรอก แค่เมื่อวานบังเอิญเจอไอ้พุฒเข้า เลยหัวเสียนิดหน่อย” เกื้อกูลตอบปัดพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เพื่อไม่ให้รุ่นพี่ใส่ใจ“เจอไอ้พุฒ? เจอที่ไหน แล้วมันทำอะไรเราหรือเปล่า” รุ่นพี่หนุ่มรัวคำถามพร้อมกับหันมาหน้าตรงเพื่อมองสำรวจตามตัวของเกื้อกูล“ไม่มี คนอย่างมันจะทำอะไรเกื้อได้ล่ะ…หมายถึงในที่สาธารณะ” เกื้อกูลเอ่ยตอบในตอนแรกด้วยคำตอบที่ไม่ค่อยชัดเจนจนรุ่นพี่ตั้งท่าอ้าปากจะพูดสวนแต่เขารู้ทันจึงตอบเสริมไปก่อน“ระวังตัวนะเกื้อ เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะเอะใจเรื่องเราแล้วตามเช็คหรือเปล่า ถ้ามันรู้ว่าเราเป็นเพื่อนนัทขึ้นมา มันก็จะยิ่งระวังตัว”“รู้แล้ว พี่ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” เกื้อกูลว่าเสียงค่อยพร้อมกับหลบสายตาก่อนจะยกแก้วเซรามิกตรงหน้าขึ้นมาดื่มกลบเกลื่อน“แล้วมันทำอะไรเรา ถึงได้หัวเสีย” แชมป์ที่นั
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
บทที่ 6
6ปึ้ง!!!เสียงวางกุญแจรถที่กระทบกับโต๊ะดังลั่นห้องจนคนที่นั่งหดคออยู่หน้าโต๊ะถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ หลังจากไปสร้างความโกลาหลในร้านเหล้าจนปวีร์รู้เรื่องเข้า ร้อนใจถึงขั้นตามไปลากคอกลับมาที่สนามยิงปืนด้วยตัวเองทันที นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาอารมณ์เสียถึงขีดสุดอยู่ในขณะนี้“จี กูบอกมึงแล้วใช่มั้ยว่าจะทำอะไรเกี่ยวกับพวกนั้นต้องบอกกูก่อน ไม่ใช่คิดอยากจะไปก็ไปเลยแบบนี้” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้มพร้อมกับหันหน้ามามองหญิงสาวที่ได้แต่นั่งก้มหน้าไม่กล้าเงยขึ้นมาสบตา“พี่จะโทษพี่จีคนเดียวไม่ได้นะ เกื้อเองก็ผิด”“ผิด! ผิดอยู่แล้ว เกื้อเคยฟังพี่บ้างมั้ย ทำไมคิดอยากจะทำอะไรก็ทำ! พี่ก็คิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ…แต่ก็ไม่ว่ะ” ปวีร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวจนคนฟังยิ่งรู้สึกผิด เพราะมันจริงอย่างที่รุ่นพี่ว่า เขาผิดเต็มๆ“พรุ่งนี้จะแข่งอยู่แล้ว เกื้อทำอะไรวะ” แชมป์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลพูดขึ้นบ้าง“เกื้อขอโทษ…”ปวีร์มองรุ่นน้องที่มีสีหน้าจ๋อยต่างจากทุกครั้งที่เคยเจอก็ถอนหายใจออกมายาวๆ เพื่อกดอารมณ์ร้อนของตัวเองลง แต่ก็อย่างว่า คราวนี้เกื้อกูลใจร้อนและประมาณเกินไป ถ้าทุกอย่างมันพลาดขึ้นมา เกื้อกู
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
บทที่ 7
7เมื่อสลัดเห็บหมัดอย่างพุฒออกไปได้ ตามจริงก็ไม่ได้ยอมออกไปง่ายๆ หรอกแต่เพื่อนๆ ที่ร่วมชะตากรรมโดนเกื้อกูลลุยเดี่ยวไปคราวนั้นเข้ามาลากตัวออกไป พุฒถึงได้ยอมแยกตัวออกไปง่ายๆ เหลือก็แต่รุ่นพี่หนุ่มที่ตอนนี้ปั้นหน้านิ่งจนแทบจะเป็นรูปปั้นที่สามารถขยับตัวได้อยู่ตรงนี้กับเขาเท่านั้น ส่วนแชมป์ที่รู้ว่าจีด้าถูกพาไปอยู่ที่ห้องรับรองชมการแข่งขันก็รีบออกไปพาตัวกลับมาอยู่ด้วยกัน“เป็นไรไป ไม่พอใจหรอที่พ่ายสามารถออกจากห้องมาได้ ร้ายกาจมากนะที่ขังกันเอาไว้แบบนั้น ถ้าพี่จีด้าไม่มาพ่ายคงปีนหน้าต่างออกมาแล้ว! ทำกันได้ยังไง! คุยกันเอาไว้แล้วแท้ๆ”พรึ่บ!กึก!ในขณะที่เกื้อกูลกำลังบ่นให้กับคนอายุมากกว่าเรื่องที่ตัวเองโดนขังเอาไว้ในห้อง พร้อมกับเดินไปมาอยู่ข้างตัวรุ่นพี่ให้รำคาญสายตา เขาก็ต้องชะงักทันทีเมื่อจู่ๆ รุ่นพี่หนุ่มก็หันกลับมาพร้อมกับยื่นมือมาให้เขาจนเกือบจะโดนหน้า เกื้อกูลเหลือบตามองรุ่นพี่ที่มองเขาอยู่ด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียดพลางเอื้อมมือไปคว้าปืนจากมือรุ่นพี่มาถือไว้เอง“ทำไม” เขาถามรุ่นพี่ด้วยสีหน้างุนงง“ลืมไปหมดแล้วมั้ง” ปวีร์ตอบกลับขณะหันหน้าหนี“จะให้ลงแข่งหรอ ได้นะ”
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
บทที่ 8
8หลังจากจบเรื่องการแข่งขัน เกื้อกูลก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ อันที่จริงมันมีเหตุผลที่เขาต้องทำอย่างนั้น วันนั้นที่ร้านกาแฟเขากับพุฒตกใจมากที่จู่ๆ ปวีร์ก็โผล่มา พร้อมกับพ่นประโยคที่คับแค้นใจใส่พุฒจนแทบจะมีมวยกัน แต่ก็เป็นเกื้อกูลเองนั่นแหละที่เข้ามาห้ามจนแยกย้ายกันได้และตั้งแต่งวันนั้นซึ่งผ่านไปสามวันแล้ว เกื้อกูลไม่ติดต่อหรือไปหาปวีร์ที่สนามยิงปืนอีกเลย เขาเอาแต่หลบหลีกรุ่นพี่จนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง เพราะคำพูดของรุ่นพี่ในวันนั้นนั่นแหละ“ขอบใจนะที่เห็นค่าคนรักของฉันอีกแล้ว หวังว่าครั้งนี้จะเข้าใจ ว่าคนนี้ของฉันจริงๆ ไม่ใช่แค่คนคุยอย่างที่ผ่านมา”รู้ทั้งรู้ว่าประโยคนั้นมันแค่ภาพลวงแต่ใจเจ้ากรรมดันหลงไปเชื่อว่ามันมีส่วนที่ออกมาจากใจจริงๆ บ้างแหละ มันคือความคิดไปเองอย่างไม่น่าให้อภัย ถึงแม้ว่ารุ่นพี่จะอยู่เฉยๆ ของเขา แต่เกื้อกูลตัวดีดันเผลอใจไปให้เขาเสียอย่างนั้น คิดแล้วก็น่าเขกหัวตัวเองสักสองสามทีให้หลาบจำว่านั่นคือคนของเพื่อน จะไปชอบได้ยังไง“เฮ้อ…”ชายหนุ่มถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้งก็ไม่รู้ของวัน ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางร่าเริงผิดกับตัวเขาลิบ
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
บทที่ 9
9เป็นอีกวันที่เกื้อกูลออกจากบ้านในตอนเช้าเพื่อออกไปทำงานและหามื้อเที่ยงที่ห้างสรรพสินค้าที่ประจำ ต่างกันออกไปจากทุกครั้งคือวันนี้มีจีด้ามาร่วมโต๊ะด้วย เขาก็ได้แต่นั่งฟังเรื่องนั้นเรื่องนี้ที่เธอเอามาพูดเพื่อไม่ให้มันเงียบ ซึ่งเขารู้ดีว่าเธอทำเพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้น เพราะเธอพยายามมันมาตั้งแต่เมื่อคืนที่ชวนออกไปดื่มแล้ว“แล้วก็นะ เพื่อนพี่มันเป็นอาจารย์ของมหาลัยนั้น มันมาเล่าให้ฟังว่าพี่ลูกศิษย์คนนึงสวยมาก แต่ตอนนี้ดรอปเรียนไปแล้วเพราะท้อง แถมคนที่ท้องด้วยก็เห็นว่าเป็นเสี่ยน่ะนะ”“เพื่อนพี่เป็นอาจารย์แบบไหนเนี่ย เอาเรื่องลูกศิษย์มาพูดให้คนนอกฟัง” เกื้อกูลว่าหน้ายู่ก่อนจะเอื้อมมือไปรับแก้วน้ำจากพนักงานเสิร์ฟ“ไม่ มันมาปรึกษา พี่ก็สงสัยเลยถามจนมันหลุดมาเนี่ยแหละ” สาวเจ้าตอบอ้อมแอ้มพร้อมกับยกช้อนเข้าปากอย่างสบายอารมณ์“ปรึกษาทำไม ดรอปไปคลอด แล้วถ้าอยากจะเรียนต่อมันก็ทำได้ไม่ใช่หรอ” เกื้อกูลถามขึ้นด้วยความสงสัย“อืม ก็ใช่ แต่มันบอกว่าลูกศิษย์คนนี้ดูไม่มีความสุขเลย ไม่มีออร่า ดูไม่เหมือนเด็กที่มีเสี่ยเลี้ยงอะเกื้อ”“เขาอาจจะไม่ได้มีจริงๆ ก็ได้”“ไม่สิ มันเล่าให้ฟังว่าเด็กคนนั้นมีคนมารับทุกว
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status