พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม

ตอนที่ 1: คืนที่ใจเปราะบาง

จากผนังกระจกใสของเลานจ์หรูบนชั้นสูงสุด ภาพแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนดูสวยงามราวกับภาพวาด ในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยเสียงเพลงแจ๊สคลอเคล้า เสียงแก้วแชมเปญกระทบกัน และเสียงหัวเราะแสดงความยินดี กลิ่นเหล้าราคาแพงและน้ำหอมปนเปกันจนชวนเวียนหัว... สำหรับทุกคนที่นี่คือสวรรค์ แต่สำหรับ ‘ทิวเขา’ มันไม่ต่างจากเวทีการแสดงที่เขาต้องปั้นหน้าให้สมบูรณ์แบบที่สุด

“ยินดีด้วยนะคะคุณทิว เรตติ้งถล่มทลายขนาดนี้ รางวัลนำชายปีนี้ไม่พ้นมือแน่ๆ ค่ะ”

ชายหนุ่มขยับยิ้มตอบรอยยิ้มพิมพ์ใจแบบที่แฟนคลับหลงใหลและเขาฝึกมันมาจนเป็นธรรมชาติ หากแต่ในดวงตาคู่คมกลับนิ่งสนิท ไร้แววยินดี เขาเอ่ยขอบคุณตามมารยาท พลางกวาดสายตาผ่านกลุ่มคนชั้นสูงเพื่อมองหาคนๆ เดียวที่เป็น ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ของเขา

ธาราอยู่ไหน...

ความกังวลใจเริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางเสียงอวยพรที่ฟังดูจอมปลอม

ห่างออกไปไม่กี่ช่วงตัว ร่างโปร่งของ ‘ธารา’ กำลังยืนขมวดคิ้วอยู่กับหน้าจอมือถือที่สั่นเตือนไม่หยุด ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา หน้าที่ของเขาไม่ใช่การมาร่วมฉลอง แต่คือการเป็นเกราะกำบังคอยกันความวุ่นวายไม่ให้เข้าถึงตัวพระเอกหนุ่ม นิ้วเรียวไล่เช็กตารางงานวันพรุ่งนี้ด้วยความเคร่งเครียด

ความสำเร็จของทิวเขาคือความภูมิใจของธาราเสมอ... แต่ในขณะเดียวกัน มันก็สร้างระยะห่างระหว่างพวกเขากว้างขึ้นทุกที

‘เลิกมองเขาได้แล้วธารา... ลืมไปแล้วหรือไงว่านายอยู่ในฐานะอะไร’

เขาเตือนตัวเองซ้ำๆ พยายามปัดความรู้สึกไหววูบในอกทิ้งไป ทุกครั้งที่เห็นแผ่นหลังกว้างนั้นดูโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คน ใจเขามักจะทรยศตัวเองอยู่เรื่อย

“น้ำ”

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมแก้วเปล่าที่ยื่นมาตรงหน้า ธาราถอนหายใจแผ่ว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวอีกฝ่ายทำให้จังหวะหัวใจของเขาแกว่งไปวูบหนึ่ง

“บอกกี่ครั้งแล้วครับว่าอย่าดื่มเยอะ พรุ่งนี้มีถ่ายโฆษณาแต่เช้านะ” ธารารับแก้วมาบ่นอุบ แต่ขัดกับมือที่ยื่นขวดน้ำแร่เย็นจัดส่งให้ทันทีอย่างรู้ใจ

“วันของผมทั้งที ขอตามใจตัวเองหน่อยไม่ได้หรือไง” ทิวเขาว่าพลางปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนออกอย่างอึดอัด แต่สายตาที่มองตรงมากลับดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออยู่กับธารา—และนั่นคือสิ่งที่อันตรายต่อใจของคนฟังที่สุด

จู่ๆ หน้าจอมือถือบนโต๊ะก็สว่างวาบพร้อมแรงสั่นสะเทือน ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าจาก ‘นับดาว’ พร้อมอีโมจิหัวใจสีแดง แสงจ้านั้นดูบาดตาจนธาราต้องเบือนหน้าหนีความจริงตรงหน้า

“แฟนคุณโทรมาครับ...” เสียงของเขาเรียบสนิทจนเกือบดูไร้ความรู้สึก

ทิวเขาเหลือบมองหน้าจอที่ยังสั่นระริก ก่อนจะคว่ำหน้าจอมือถือลงบนโต๊ะง่ายๆ ราวกับมันไม่มีความสำคัญอะไรเลย

“ค่อยโทรกลับ คืนนี้ผมอยากอยู่แค่กับ... ทีมงานของเรา”

คำว่า ‘ทีมงาน’ เหมือนลิ่มที่ตอกย้ำสถานะ แต่อ้อนสายตาเว้าวอนที่ทิวเขาใช้มองมา กลับทำให้ธารารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของพระเอกหนุ่ม... เป็นความลับที่ทั้งหวานและขมขื่นในเวลาเดียวกัน

สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกรถยนต์ส่วนตัวที่เคลื่อนผ่านถนนยามค่ำคืนอันเงียบเหงา ภายในห้องโดยสารมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงที่ปัดน้ำฝนทำงานเป็นจังหวะ

ทิวเขานั่งเอนหลังอย่างเหนื่อยล้า ก่อนที่ศีรษะของเขาจะค่อยๆ เอนลงมาซบบนไหล่ของคนข้างๆ

ธาราตัวแข็งทื่อ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อตรงซอกคอสวนทางกับแอร์ที่เย็นเฉียบ หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน

“คุณทิว... ไปนอนดีๆ ที่คอนโดเถอะครับ เดี๋ยวจะเจ็บคอเอา” เขาประคองเสียงไม่ให้สั่น

“ขออยู่แบบนี้สักพักนะ... ธารา”

น้ำเสียงทุ้มที่ดูเหนื่อยอ่อนและเปราะบางทำให้คำปฏิเสธถูกกลืนลงคอ ธาราทำได้เพียงนั่งเป็นที่พักพิงชั่วคราวให้ผู้ชายที่เขาแอบรักแต่ไม่มีวันได้ครอบครอง ความเป็นมืออาชีพที่เพียรสร้างมาหลายปีพังทลายลงง่ายๆ เพียงเพราะสัมผัสแผ่วเบาที่หัวไหล่

ความเงียบในเพนท์เฮาส์หรูดูอึดอัดกว่าปกติ ธาราพยุงร่างสูงไปส่งที่โซฟาตัวยาวอย่างทุลักทุเล เขาจัดแจงวางยาแก้แฮงค์และน้ำดื่มไว้ที่โต๊ะเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอดหลายปี ทุกอย่างควรจะจบลงตรงที่เขาหันหลังเดินออกจากห้องไป... เหมือนทุกครั้ง

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

ทว่าข้อมือกลับถูกมือหนาคว้าไว้แน่น

“คืนนี้...”

ความเงียบเข้าปกคลุม ทิวเขาที่ดูเหมือนเมามายในตอนแรก บัดนี้กลับมีสายตาคมปราบที่เต็มไปด้วยความโหยหาอย่างที่ธาราไม่เคยเห็นมาก่อน ชายหนุ่มขยับกายเข้าหาจนระยะห่างลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน

“อยู่กับผม... ได้ไหมธารา”

มันไม่ใช่คำสั่งของเจ้านาย แต่เป็นเสียงกระซิบเว้าวอนจากส่วนลึกของหัวใจที่อ่อนแอ ธารารู้ดีว่าถ้าเขาไม่สะบัดมือออกตอนนี้ ชีวิตของเขาจะถลำลึกจนไม่มีวันกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก

แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งเกินกว่าจะก้าวถอยหลัง... ความรู้สึกที่เก็บซ่อนมานานปี กำลังเรียกร้องให้เขายอมทำลายกำแพงทุกอย่างที่ตัวเองสร้างขึ้น