Share

บทที่ 2

Author: memoliinz
last update publish date: 2026-11-09 19:37:44

2

ร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบที่กำลังยืนซ้อนหลังของชายหนุ่มที่มีส่วนสูงน้อยกว่าสิบเซ็นติเมตร เขาเอื้อมมือไปแตะหลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อปรับตำแหน่งของมือขาวที่กำลังถือปืนพกกึ่งอัตโนมัติขนาด 19 มม. เล็งไปยังเป้ารูปคนสีดำ

เกื้อกูลอยู่ในท่าเตรียมยิงที่ถูกสอนโดยรุ่นพี่หนุ่มด้านหลัง เขาจำเป็นต้องเรียนรู้เรื่องพวกนี้เพราะมันคือสิ่งเดียวที่จะทำให้เขาเข้าใกล้กับเป้าหมายได้มากขึ้น ซึ่งรุ่นพี่หนุ่มเองก็ให้การช่วยเหลือเขาในเรื่องนี้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าระหว่างการสอนจะมีทะเลาะกันบ้างก็ตาม

“มองนิ่งๆ อย่าวอกแวก พยายามทำแขนให้เป็นสามเหลี่ยมแล้วงอแขนนิดนึงเพื่อไม่ให้ปืนดีดขึ้น”

“...”

“หลังตรง โถมน้ำหนักไปข้างหน้าอย่าเอนมาด้านหลังมาก”

“ยิงได้หรือยัง นี่เกื้อเกร็งนานแล้วนะพี่วี”

“อย่าใจร้อน หัดใจเย็นๆ บ้าง ใจร้อนมากๆ พังขึ้นมาจะทำยังไง”

เสียงดุของรุ่นพี่หนุ่มทำเอาคนอายุน้อยหน้างอ แต่ก็ยอมที่จะเงียบและทำตามที่ครูฝึกกิตติมศักดิ์สั่ง เมื่อเห็นว่าเกื้อกูลอยู่ในท่าที่ถูกต้องและอยู่ในระยะปลอดภัยแล้ว รุ่นพี่หนุ่มจึงค่อยๆ ถอยหลังออกมายืนอยู่ข้างๆ แทน

“ยิง”

คำสั่งยิงจากครูฝึกสิ้นเสียงลงและถูกแทนที่ด้วยเสียงปืน ทุกคนในสนามต่างก็พากันหยุดดูทั้งคู่ด้วยความสนใจ เพราะทุกคนที่นี่ต่างก็รู้กันดีว่าปวีร์ไม่ใช่แค่หุ้นส่วนของสนามนี้ เขาเป็นถึงนักกีฬายิงปืนของจังหวัด และหลายๆ คนก็ต้องการให้เขาเป็นครูฝึกให้กันทั้งนั้น แต่เพราะการงานที่ยุ่งมากของปวีร์ทำให้เขาต้องปฏิเสธทุกคนไป จนกระทั่งวันนี้ที่เห็นปวีร์ในคราบของครูฝึกอย่างที่สาวๆ ใฝ่ฝันที่จะเห็น

“ดูก็รู้ว่าตอนยิงกำลังนึกถึงใคร เล็งแต่หัวอย่างเดียวเลยไอ้น้อง” แชมป์เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นเป้ามีรอยกระสุนอยู่บริเวณหัวมากกว่าสองนัด แม้ว่ากระสุนนัดอื่นๆ จะเลยไปปักอยู่ที่แผ่นไม้ด้านหลังก็ตาม

“ใครล่ะพี่แชมป์”

“ไอ้…วี ฮ่าๆๆ”

“ฮึ่ม! ครั้งแรกถือว่าไม่แย่ ยิงโดนเป้าตั้งสองนัด มือนิ่งระดับนึงเลยนะเรา” ปวีร์กระแอมเบาๆ ก่อนจะเอ่ยชื่นชมรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ก็นะ แต่เกื้ออยากเก่งกว่านี้ อยากแม่นกว่านี้ เกื้อจะได้ซัดหน้ามันได้” เกื้อกูลเอ่ยด้วยท่าทางจริงจังจนแชมป์ต้องรีบเข้ามาตะบบไหล่

“เดี๋ยวไอ้น้อง จงยิงปืนให้เป็นกีฬา อย่าหาเอาไปยิงแสกหน้าใครเลย”

“ไม่ได้จะไปยิงแสกหน้ามัน แค่จะทำให้มันขายหน้าต่างหาก” เกื้อกูลหันไปตอบรุ่นพี่หน้าเนือยเพราะนึกระอากับความคิดของรุ่นพี่

“อ้าวหรอ ตกใจหมด”

“อยากเก่ง อยากแม่น มันก็ไม่ยากหรอก แต่พี่ไม่ได้ว่างทุกวันมาสอน อีกอย่าง ไอ้พุฒมันคลุกคลีอยู่ในวงการนี้มานาน คิดจะสู้มันก็คงต้องฝึกอีกนาน ฝีมืออย่างเราไม่ใช่ว่าแย่ แต่เราขาดประสบการณ์และความคุ้นชิน อย่างที่บอก เราจะมาใจร้อนไม่ได้ ทุกอย่างมันมีเวลาของมัน”

“เฮ้อ…แค่นี้ก็ต้องบ่นยาว พี่ไม่ว่างแล้วไง พี่แชมป์ก็สอนได้ ใช่มั้ย”

“เอ่อ…แต่เก่งที่สุดในนี้ก็มันนี่แหละเกื้อ”

“จิ๊!” รุ่นน้องหนุ่มจิ๊ปากอย่างขัดใจก่อนจะไปบรรจุกระสุนเพิ่ม

“มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะเกื้อ”

“เกื้อก็ไม่ได้เล่น นี่เกื้อจริงจังอยู่ แล้วเกื้อก็หวังว่าวันอาทิตย์หน้าเกื้อจะได้ใช้ปืนนี้ยิงแหกหน้ามัน”

“ปืนนี้?” รุ่นพี่หนุ่มทวนคำพูดด้วยสีหน้าฉงน

“ใช่”

“หมายความว่ายังไง”

“เกื้อจะเป็นตัวแทนคู่เล็กในการแข่งขันยิงปืนของสยามกันสปอร์ต”

คำตอบของรุ่นน้องทำเอารุ่นพี่ทั้งสองหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ เพราะเขาลืมนึกถึงเรื่องการแข่งขันดวลปืนที่จะถูกจัดขึ้นในสัปดาห์หน้าไปเสียสนิท และแน่นอนว่ายังไม่ได้มีการวางแผนและวางตัวผู้เข้าแข่งขันแต่อย่างใด แต่ที่ตกใจกว่าก็คือคำพูดของเด็กตรงหน้านี่แหละ ที่บอกว่าจะเป็นตัวแทนไปแข่งรุ่นเล็ก ซึ่งตามหลักแล้วมันไม่ควรอย่างมาก

“เกื้อแข่งไม่ได้ ไม่รู้หรือไงว่างานนี้จัดขึ้นเพื่ออะไร” ปวีร์เอ่ยเสียงเข้ม

“ทำไมถึงไม่ได้ ไหนพี่บอกว่าจะช่วยเกื้อหาความจริง แล้วทำไมต้องมาขัดขวางกันด้วย”

“ใจเย็นๆ เกื้อ คือแบบนี้ งานนี้จัดขึ้นมาเพื่อให้ตัวท็อปของแต่ละค่ายมาแข่งขันกัน จุดประสงค์หลักๆ เลยก็แค่ เพื่อวัดกันไปเลยว่าค่ายไหนแน่กว่ากัน ส่วนจุดประสงค์รองลงมาก็เพื่อเงินนั่นแหละ เพราะงั้นมันไม่ใช่ใครจะแข่งก็ได้ไง”

“แล้วถ้าเกื้อ…”

“ไม่!” ยังไม่ทันที่เกื้อกูลจะเอ่ยออะไรขึ้นมา ปวีร์ก็พูดดักขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงที่ดังพอจะให้อีกฝ่ายเงียบลงได้

“ไอ้วี ใจเย็นมึง” แชมป์ว่าพร้อมกับถลาเข้าไปหาเพื่อนเพื่อปราม

“ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่ พี่บอกจะช่วยก็จริง แต่พี่ก็เตือนไปแล้วไงว่าที่นั่นมันไม่ใช่สถานที่ที่คนดีๆ จะเข้าไปยุ่ง ถ้ายังอยากเข้าไปดีๆ พี่จะก็ต้องเชื่อฟังพี่ด้วย” ชายหนุ่มว่าจบก็เดินหนีออกจากสนามไปทันทีด้วยท่าทางขึงขัง

“เอ่อ…ไม่ต้องไปใส่ใจอาการมันหรอกเกื้อ แต่เชื่อฟังมันไว้ก็ดี” แชมป์เอ่ยบอกกับรุ่นน้องที่กำลังหงุดหงิดไม่ต่างกับคนที่เพิ่งเดินออกไป

“ทำไมต้องโมโหอะไรขนาดนั้นด้วยล่ะพี่แชมป์ ไม่มีเหตุผล”

“พี่เข้าใจที่เราจะไม่เข้าใจ แต่พี่เข้าใจมันนะ เข้าใจดีเลย”

“ยังไง” รุ่นน้องหนุ่มเอ่ยถามกลับด้วยความไม่เข้าใจที่รุ่นพี่พูดออกมาด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

“กับนัทมันก็ห้ามแบบนี้”

รุ่นพี่หนุ่มเจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบบวกๆ ทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้นวมตัวใหญ่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด ไม่ใช่ว่าเขาหงุดหงิดรุ่นน้องที่ไม่ฟังคำพูดของเขา แต่เขาหงุดหงิดที่ตัวเองเผลอทำตัวไม่ดีใส่รุ่นน้องคนนั้นต่างหาก เพราะเขาเป็นห่วงจริงๆ เขาถึงไม่อยากให้รุ่นน้องต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกลุ่มคนพวกนั้น ถึงจะอนุโลมให้บางกรณีแต่การที่จะเข้าไปในการแข่งขันซึ่งเท่ากับว่าต้องเข้าไปอยู่ในสายตาของคนพวกนั้นมากขึ้น และมันอันตรายเกินไป ถึงแม้ว่าจะยังไม่รู้ความจริงว่าอะไรเป็นอะไร แต่การระวังตัวเอาไว้ก็เป็นสิ่งที่พึงจะทำ

คล้อยหลังมาได้ไม่นานนักเกื้อกูลตัวดีก็พาตัวเองตามรุ่นพี่คนนี้มาจนได้ หลังจากที่แชมป์เล่าให้ฟังถึงปัญหาเขาก็ถึงบางอ้อว่าทำไมรุ่นพี่คนนี้ถึงได้ห้ามเขานักหนา ไม่ใช่เพราะงี่เง่า แต่เพราะเป็นห่วงจริงๆ และเมื่อได้รับรู้ความรู้สึกจริงๆ ของอีกฝ่ายแล้วกลับกลายเป็นตัวเขาเองนั่นแหละที่รู้สึกผิดขึ้นมา

“พี่เป็นอะไรอะ จู่ๆ ก็เดินทิ้งกันมาเฉยๆ ยังสอนเกื้อไม่จบเลย” รุ่นน้องหนุ่มว่าเสียงค่อยก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปหารุ่นพี่ที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

“...” ปวีร์หันมองเขาเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“โธ่ พี่วี…” รุ่นน้องหนุ่มหน้าเสียไปทันทีที่เห็นรุ่นพี่ไม่สนใจก็ยิ่งรู้สึกผิด

เขาเดินเข้าไปหารุ่นพี่ใกล้ขึ้น เขาลดตัวลงนั่งอยู่ข้างๆ เก้าอี้นวมที่รุ่นพี่นั่งอยู่พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าท่อนแขนของอีกฝ่ายเพื่อเรียกร้องให้หันกลับมาสนใจ และสำเร็จ รุ่นพี่หนุ่มหันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดังเดิม แต่สายตากลับฉายแววกังวลเพียงพริบตาก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งปกติ

“เฮ้อ…” รุ่นพี่หนุ่มทอดถอนหายใจออกมายาวๆ อย่างคนแบกโลกไว้หนักอึ้งก่อนจะเอี้ยวตัวกลับมาหาคนอายุน้อยกว่าที่นั่งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ข้างๆ

“เกื้อไม่แข่งก็ได้ แต่ขอไปดูพี่แข่งได้มั้ย พี่แชมป์บอกว่ายังไงพี่ก็ลงอยู่แล้ว”

“ไปดูในนามทีมสยามกันสปอร์ตน่ะได้ แต่แน่ใจหรอว่าจะไป ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเราอยู่กับพี่ มันอาจจะทำอะไรไม่ดี”

“พวกพี่ไม่ถูกกันหรอ ทำไมถึงกลัวจัง”

“ไม่ถูกกันทั้งเรื่องธุรกิจ…แล้วก็เรื่องนัท” รุ่นพี่หนุ่มว่าก่อนจะเบือนหน้าหนีไม่ให้เกื้อกูลมองเห็นแววตาที่วูบไหว

“...เล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ย”

“อืม ลุกขึ้นมานั่งดีๆ ก่อน คนอื่นจะเข้าใจผิด” ปวีร์ตอบรับก่อนจะเอ่ยบอกกับรุ่นน้องให้ลุกขึ้นเพราะกลัวคนที่เดินผ่านไปผ่านมาจะมองเข้ามาเห็นพวกเขานั่งคุยกันในสภาพแบบนี้แล้วจะเอาไปคิดไกลว่าเขากำลังทำโทษให้เด็กคนนี้นั่งคุกเข่า

“เล่าให้หมดเลยนะพี่วี เกื้อจะได้ทำตัวถูก” รุ่นน้องหนุ่มเอ่ยบอกกับรุ่นพี่ขณะเดินไปนั่งที่เก้าอี้นวมอีกตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“...พี่กับนัทเกือบจะคบกัน แต่สุดท้ายนัทก็เลือกไอ้นั่น มันเข้ามาตอนที่นัทกำลังมีปัญหา และพี่ไม่ได้อยู่ด้วย นัทเลยอ่อนไหวแล้วบอกกับพี่ว่าจะไปคบกับมัน แน่นอนว่านัทไม่ได้ผิดอะไร พี่เข้าใจดี ถึงเราจะมีอะไรหลายๆ อย่างที่คล้ายๆ กันแต่เรายังมีบางอย่างที่ยังปรับเข้าหากันไม่ได้”

“...”

“แต่พวกพี่ก็โอเคกับสถานะนั้นกันนะ เพราะหวังว่าอนาคตเราจะสามารถเข้าถึงกันได้ จนกระทั่งไอ้พุฒมันเข้ามาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นัทเดินเข้ามาบอกกับพี่ว่าจะคบกับมันจริงจัง พี่แม่งอึ้งไปเลย ตอนนั้นคิดได้แค่ว่าพี่ทำอะไรผิดไปวะ แต่พอนึกย้อนขึ้นมาจริงๆ มันก็มี พี่ปล่อยให้นัทอยู่กับปัญหาโดยที่พี่ไม่รู้เลย แต่ไอ้พุฒกลับเป็นคนเดินเข้าไปปลอบ ไปช่วยฉุดน้องออกมาจากปัญหานั้น”

“...”

“ตอนแรกพี่ก็ไม่ได้ไว้ใจมันขนาดนั้น แต่ผ่านไปพักนึงมันก็ดูดูแลเอาใจใส่นัทดีจนพี่เริ่มจะปล่อยมือนัทออกมา แต่มันก็ยังมีช่วงนึงที่นัทร้องไห้ฟูมฟายกลับมาหาพี่แล้วบอกว่าไอ้พุฒนอกใจ ตอนนั้นพี่โกรธมาก แล้วมันก็ทำให้เป็นตราบาปพี่จนถึงทุกวันนี้…” ชายหนุ่มสะอึกไปเล็กน้อยเมื่อกล่าวมาถึงจุดแตกหักของเขากับรุ่นน้องคนสนิท

“ใจเย็นนะพี่วี ไม่ไหวก็พอ ไม่ต้องเล่าแล้ว”

“ไม่เป็นไร พี่ไหว”

“...”

“...แทนที่พี่จะปลอบนัทในวันนั้น แต่พี่กลับบอกให้นัทเลิกกับไอ้เลวนั่น พี่ก็ไม่รู้นะว่านัทจะรักอะไรมันนักหนา เราเถียงกันหนักจนถึงขั้นทะเลาะกัน จนพี่…” รุ่นพี่หนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจนเกื้อกูลทนฟังเฉยๆ ไม่ไหว เขาย้ายตัวเองมานั่งบนที่วางแขนของเก้าอี้นวมที่รุ่นพี่นั่งพร้อมกับยื่นมือไปคว้ามือรุ่นพี่มาบีบเอาไว้

“...”

“พี่ออกปากไล่นัทออกจากชีวิต โดยไม่รู้เลยว่าสุดท้ายมันจะทำให้พี่ไม่ได้เจอนัทอีกตลอดกาล พี่มันเลวมากใช่มั้ยเกื้อ พี่อยากขอโทษนัทแต่พี่ทำไมไม่ได้อีกแล้ว” รุ่นพี่หนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตารุ่นพี่ด้วยดวงตาที่ชุ่มไปด้วยน้ำ

“ไม่หรอก นัทมันเข้าใจพี่แล้วแหละ มันได้เห็นเองกับตัวแล้ว กลับกัน เกื้อว่ามันต้องรู้สึกผิดกับพี่ไม่แพ้กันแน่ๆ ที่มันไม่เชื่อฟังที่พี่เตือน”

“...”

“เกื้อขอโทษนะที่เคยว่าพี่ไปแบบนั้น เกื้อขอโทษ”

“เพราะคำพูดของเกื้อวันนั้นนั่นแหละ ที่ทำให้พี่ตัดสินใจได้ว่าต้องทำเพื่อนัทเป็นครั้งสุดท้าย อย่างน้อยๆ จะช่วยแบ่งเบาความรู้สึกผิดที่มันกัดกินใจของพี่ออกไปได้บ้าง”

“งั้นเรามาช่วยกันนะพี่ ทำเพื่อนัทกันเป็นครั้งสุดท้ายนะ”

“ถ้าผลสุดท้ายออกมาเป็นนัทเองที่เลือกจากไปจริงๆ เราจะทำยังไงกันดี” รุ่นพี่หนุ่มเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับบีบมือรุ่นน้องแน่น

“ถึงความจริงมันจะเจ็บปวด เราก็ต้องทำใจ นอกจากเสียใจแล้วก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วล่ะ เข้มแข็งเอาไว้ดีกว่า”

“ขอบคุณนะเกื้อ ขอบคุณที่เข้ามาปลดล็อคความรู้สึกผิดในตัวพี่ในมันออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะเรา…พี่ก็คงจมอยู่กับมันไปตลอดแน่ๆ”

“...ขอบคุณเหมือนกันนะ ที่พี่รักเพื่อนเกื้อมากมายขนาดนี้”

.....TBC.....

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 19 [END]

    19“ถือว่าเป็นข่าวที่สะเทือนวงการกีฬาไม่น้อยเลยนะคะ”“ครับ ซึ่งในตอนนี้ก็ยังไม่มีใครพบเจอหรือแจ้งข่าวของคุณสิระมาเลยนะครับ ก็ไม่รู้นะว่าหนีไปถึงไหน แต่คิดว่าอีกไม่นานน่าจะได้เจอตัวนะครับ”“แบบนี้ก็แย่เลยนะคะ”“ครับ เอาล่ะครับ พักเรื่องเครียดไปที่ข่าวต่อไปดีกว่า ว่าด้วยเรื่องน้องหมา…”ติ๊ด!หน้าจอโทรทัศน์ดับลงก่อนที่คนปิดจะหันกลับมาวางรีโมทที่โต๊ะข้างตัวด้วยใบหน้าเซ็งแซ่ เกื้อกูลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนตัวพิงพนักพิงอย่างคนหมดแรง ข้างกายมีรุ่นพี่หนุ่มนั่งกอดอกไหว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ผิดกันกับเขามากโข“เฮ้อออ ทำไมมันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย ผ่านไปเดือนกว่าแล้วนะ ทำไมยังหามันไม่เจอสักที” เกื้อกูลบ่นออกมาก่อนจะหันไปจ้องหน้ารุ่นพี่หนุ่มเพื่อต้องการความคิดเห็น“มันตัวคนเดียว ทำอะไรก็สะดวกอยู่แล้ว ยิ่งมีเงิน เชื่อเถอะ หาไม่ได้ง่ายๆ หรอก พี่ไม่ได้จะพูดเพื่อตัดกำลังใจนะ แต่พี่แค่คิดว่าถ้าเงินมันหมด หางมันคงโผล่”“มันก็ฉลาดนะ ยอมทิ้งเมียให้โดนจับแล้วเอาตัวรอด เงินที่มันกวาดไปใช้ก็คงจะอยู่ได้เป็นเดือนๆ” เกื้อกูลว่าก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียดอีกครั้ง“เอาน่า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะ

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 18

    18ทันทีที่โฟมพูดจบประโยคเขาก็เดินเลี่ยงไปยังเวที ก่อนจะทิ้งไมโครโฟนกับลำโพงที่ตัวเองพกมาเอาไว้ข้างเวทีแล้วเดินขึ้นไปหน้าตาเฉยท่ามกลางสายตาที่มองไปที่เขาด้วยความงุนงง เกื้อกูลที่อ้าปากพะงาบๆ อยู่ก็ตั้งสติได้ก็มองเห็นว่าปาล์มกับแบมกำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าของปาล์มที่มองไปยังโฟมแสดงให้เกื้อกูลรู้ได้ในทันทีว่าโฟมน่าจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และต้องการช่วยเป็นตัวล่อให้“ไอ้โฟมเอ้ย” เกื้อกูลสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะวิ่งไปรับซองเอกสารจากมือปาล์มที่ยื่นมาให้“สวัสดีครับทุกท่าน สบายดีกันนะครับ ยังไงก็รีบๆ กักเก็บความสุขสบายเหล้านั้นเอาไว้ให้ได้เยอะที่สุดนะครับ เพราะอีกเดี๋ยว…จะได้ตกนรกแล้ว” โฟมเอ่ยทักทายด้วยความสดใสก่อนจะค่อยๆ หุบยิ้มลงพร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเข้มขณะจ้องตากับสิระที่มองมาเช่นกัน“เอ่อ…ประทานโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครเอ่ย งานนี้งานปิดนะครับ หรือเป็นคนของสยามกันสปอร์ตครับ รบกวนจัดการด้วยครับ” พิธีกรเอ่ยด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่เริ่มไม่ดีก่อนจะหันไปโบกมือเรียกบอดี้การ์ดให้มาหา“อ๋อ! จริงสิ ผมลืมแนะนำตัวไปเลยอะ” โฟมแสร้งทำเป็นตกใจก่อนจะหันไปเอ่ยกับพิธีกรพร้อมกับรอย

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 17

    17สองเท้าภายใต้รองเท้าหนังสีดำขัดเงาวับก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าด้วยจังหวะไม่เร่งรีบ เกื้อกูลในชุดทักซิโด้สีขาวดูสะอาดตาพร้อมกับจัดเต็มทั้งการแต่งหน้าและจัดแต่งทรงผมราวกับนักแสดงดังจากเกาหลี ข้างกันมีรุ่นพี่หนุ่มอย่างปวีร์ในชุดทักซิโด้สีดำดูเข้ากันเดินเคียงมา ด้านหลังเป็นแชมป์ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดกับเนคไทน์สีแดงเลือดหมูและจีด้าในชุดเกาะอกสีแดงสด ชายกระโปรงด้านหน้าสั้นเหนือเข่ามาประมาณคืบกว่าส่วนด้านหลังค่อยๆ ไล่เลเยอร์ลงไปจนเกือบลากพื้นในวันนี้จะเป็นวันตัดสินชะตาของพวกเขา ถ้าหากพวกเขาทำสำเร็จ เขาจะได้ปลดล็อกความรู้สึกพังๆ เหล่านั้นทิ้งไปพร้อมกับความรุ่งโรจน์ของสิระก็ได้ แต่ถ้ากลับกัน เขาไม่สามารถทำอะไรได้และมันสามารถแก้เกมส์ได้ ก็คงต้องเวลาขึ้นโรงขึ้นศาลกันไปตามระเบียบ หรือไม่ก็ต้องเตรียมตัวรับมือที่พวกนั้นจะตอกกลับมา“วันนี้สวยนะพี่จี” เกื้อกูลหันกลับไปเอ่ยชมรุ่นพี่สาวที่วันนี้สวยผิดหูผิดตา“เอ๊ะ! วันนี้สวยนะ แล้ววันอื่นไม่สวยหรือไงย๊ะ!” เธอว่ากลับจนทั้งสามหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ“ก็สวย แต่ชอบแบบนี้มากกว่า” เกื้อกูลยังคงเย้าแหย่ไม่เลิกจนเธอต้องเร่งฝีเท้าเข้ามาตีไหล่เบาๆ“แต่หล่อก็

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 16

    16ในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังขนาดปานกลางแลดูเงียบเหงา มีหญิงวัยกลางคนกำลังยืนกวาดเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านที่สร้างร่มเงาให้ร่มเย็น ใบหน้าเรียบนิ่งดูน่าเกรงขามอันเป็นเอกลักษณ์กำลังก้มมองใบไม้ที่ตัวเองกวาดใส่ที่ตักขยะอย่างใจเย็น ก่อนที่เธอจะเหลือบเห็นเท้าสองคู่ของผู้ชายเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้า“อ้าววี เกื้อ มาได้ยังไงลูก” เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบว่าเจ้าของเท้าทั้งสองคู่คือรุ่นพี่และเพื่อนของลูกชายก็เอ่ยทักด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น ทั้งยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า“สวัสดีครับแม่” ทั้งสองเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือไหว้“มาๆ ลูกมา เข้ามาในบ้านก่อนลูก” เธอหันไปวางไม้กวาดก่อนจะกวักมือเรียกทั้งสองให้ตามเข้าบ้านไปเธอนำน้ำมาให้ทั้งคู่ที่นั่งรออยู่ที่โซนรับแขกก่อนจะมานั่งร่วมวงสนทนา เกื้อกูลกวาดตามองไปรอบๆ บ้านที่มีมวลของความทรงจำเมื่อครั้งที่เขาและเพื่อนๆ ยังเรียนอยู่ด้วยกัน มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่นี่ มีทั้งเรื่องดีๆ และเรื่องร้ายๆ ปะปนกัน เขายังจำได้ดีว่าเมื่อวันเกิดปีที่สิบสี่ เขามาทำงานกลุ่มที่นี่ ซึ่งตอนนั้นมีทั้งนัทที่เป็นเจ้าของบ้าน แบม ปาล์ม และเพื่อนคนอื่นๆ

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 15

    15หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาได้อย่างหวุดหวิดทำเอาพุฒอยู่ไม่สุขพอๆ กับปวีร์ พวกเขาแสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงเกื้อกูลมากจนคนที่สนุกกับเรื่องเมื่อคืนก่อนอย่างเกื้อกูลถึงกับกุมขมับเมื่อจู่ๆ วันนี้ทั้งปวีร์และพุฒก็โผล่มารับเขากันทั้งคู่“ไปกับพี่นะเกื้อ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ปวีร์เอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเขาเอามากุมไว้“ไปกับผมดีกว่านะเกื้อ” พุฒเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมกับตั้งท่าจะเอื้อมมือไม่คว้าข้อมืออีกข้างของเขา แต่ต้องชะงักไปเมื่อเห็นสายตาพิฆาตส่งมาจากเจ้าของมือเรียวนั้น“แย่งกันเพื่อ วันนี้เกื้อมีนัดแล้ว ช่วยหลบด้วยนะคะ” เสียงหวานจากด้านด้านหลังของพุฒเอ่ยขึ้นเรียกสายตาจากทั้งสามให้หันกลับไปมองก็พบกับแบมผู้ที่เป็นเจ้าของประโยคเมื่อครู่กำลังยืนกอดอกมองอยู่“ตามนั้นนะ พอดีว่ามีนัด” เกื้อกูลว่าพร้อมกับรอยยิ้มการค้าก่อนจะสะบัดมือออกจากการจับกุมของรุ่นพี่เพื่อเดินเข้าไปกอดคอเพื่อนสาวไปขึ้นรถโดยไม่สนใจทั้งสองคนที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาอาวรณ์“ได้ยินว่าเมื่อคืนมึงมีเรื่องหรอ พวกไหนอะ” เมื่อขึ้นมาบนรถได้ปาล์มก็เอ่ยถามออกมาทันที“ไม่แน่ใจ กูมีเรื่องกับทั้งผัวทั้งเมียเลย ไม่รู้ว่าผัวหรือเ

  • ม่านเพลิงพรหม   บทที่ 14

    14เสียงดนตรีบรรเลงคลอสร้างบรรยากาศที่แสนอบอุ่นของงานมงคลสมรส แขกเหรื่อมากมายในชุดสวยหล่อพร้อมทั้งเครื่องประดับหรูหราสมฐานะที่ประโคมใส่มาไม่ให้น้อยหน้าใครในงาน เช่นเดียวกันกับคุณผู้หญิงสริญที่มีใบหน้างดงามราวกับหญิงสาวช่วงอายุสามสิบต้นๆ แม้ว่าความเป็นจริงนั้นเธออายุมากกว่านั้นหลายปี จึงเป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆ คนในรุ่นราวคราวเดียวกันทรวดทรงของหญิงวัยห้าสิบสองเดินอวดโฉมผ่านหน้าของชายหนุ่มวัยยี่สิบกลางๆ โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าชายคนนี้กำลังจ้องมองเธออยู่ แต่เพราะมีผู้ติดตามมาด้วยจึงทำให้ไม่สามารถเข้าถึงตัวเธอได้อย่างที่ใจหวัง“พี่จี”“จัดให้จ้ะ”หญิงสาวตอบรับก่อนจะเดินเลี่ยงไปหาคุณหญิงสริญในทันที ทิ้งให้เกื้อกูลนั่งรออยู่ที่เดิมพร้อมกับยกเครื่องดื่มขึ้นมาลิ้มรสด้วยความใจเย็นหลังจากวันนั้นที่เข้าไปติดตั้งกล้องวงจรปิดในห้องของแหวน ทำให้พวกเขาเกือบถูกจับได้คาหนังคาเขาเนื่องจากสิระที่กลับเข้ามาในคอนโดเร็วกว่าที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้ แต่ในตอนหลังก็ได้รู้ว่าคุณหญิงกลับมาจากต่างประเทศเพราะมีงานมงคลสมรสของลูกสาวของเพื่อนสนิท ทำให้ต้องรีบกลับมาก่อนกำหนด“เชิญค่ะคุณหญิง”เสียงของจีด้าดังขึ้นจากทางด้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status