ตอนที่ 10 คมดาบไร้เงา

ม่อหรานหันมองไปตามเสียงเพียงปรายสายตา เขาก็เห็นแขกผู้มาเยือนที่ยืนจ้องมองตนด้วยสายตาอันเสียมารยาทจ้าวเฮยถูชายผู้นั้นยืนอยู่ท่ามกลางลูกน้อง ม่อหรานไม่มีวันลืมใบหน้านี้ได้พ่อค้าชั้นเลว ผู้ทำการค้าสกปรกใต้เงามืดของเมืองหลวงผู้เคยพยายามใช้เงินทองติดสินบนเขาและแน่นอน…เขาปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า

สายตาของอดีตแม่ทัพนิ่งขรึมแม้จะนั่งอยู่บนรถเข็นแต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากดวงตาคู่นั้นยังคงทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบงันลงโดยไม่รู้ตัว

“เสวียนหนิง…” เขาเอ่ยเสียงต่ำก่อนจะหันไปมองสตรีที่ยืนอยู่ข้างกาย

“เจ้าหลบเข้าไปในบ้านก่อนที่นี่…อันตราย”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยมิใช่คำสั่งของแม่ทัพแต่เป็นคำพูดของบุรุษผู้ไม่ต้องการให้สตรีอันเป็นที่รักต้องตกอยู่ในอันตรายเสวียนหนิงมองเขาดวงตาอ่อนโยนราวสายน้ำนางเพียงยื่นมือออกไปจับบ่าของชายผู้เป็นสามีอย่างแผ่วเบา

ในเสี้ยววินาทีนั้นพลังปราณอันบริสุทธิ์ของนางก็ไหลซึมเข้าสู่ร่างของเขาอย่างเงียบงันไม่รุนแรง ไม่เร่งเร้าแต่มั่นคงและแนบเนียนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ

“ท่านพี่…” นางเอ่ยเสียงเบา “ท่านจงมั่นใจในตัวเองเข้าไว้เจ้าค่ะ”

ม่อหรานถึงกับสั่นสะท้านความรู้สึกอุ่นร้อนแล่นผ่านเส้นลมปราณพลังที่เคยเงียบงันราวสายน้ำแห้งขอดกลับพลุ่งขึ้นอย่างไม่คาดคิดเขาเบิกตาเล็กน้อยหัวใจเต้นแรง

พลังลมปราณของข้า…มันกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…?

ในห้วงความคิดนั้นภาพเหตุการณ์ตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็ผุดขึ้นในสมองยาสมุนไพรที่เสวียนหนิงต้มให้เขาดื่มทุกเช้ากำยานที่นางจุดในยามค่ำคืนการนวด การฝังเข็มทุกอย่างล้วนทำอย่างเงียบ ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติเขาไม่เคยรู้ตัวเลยว่าร่างกายที่คิดว่าไร้หวังกลับฟื้นฟูสภาพไปมากถึงเพียงนี้แล้วม่อหรานสูดลมหายใจลึกสายตาที่เคยหม่นมัวค่อย ๆ เปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง

“เสวียนหนิง” เขาเอ่ยเสียงหนักแน่น “เจ้าไปหยิบดาบให้ข้า…เร็วเข้า” นางไม่แปลกใจเพียงยิ้มบางเสวียนหนิงหมุนตัวกลับเข้าไปในเรือนครู่เดียวก็กลับออกมาในมือของนาง…คือดาบไม้เล่มหนึ่ง

 ม่อหรานรับดาบไม้จากมือของเสวียนหนิงสัมผัสของไม้หยาบธรรมดาในมือกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมแม้ร่างกายของเขายังคงนั่งอยู่บนรถเข็นแต่จิตวิญญาณของเขากลับราวกับถูกดึงหวนคืนสู่สนามรบอีกครั้ง

เหล่าผู้มาเยือนต่างพากันตะลึงงันไม่มีใครคาดคิดว่าแม่ทัพผู้สิ้นสภาพเพียงแค่จะยืนยังยืนไม่ไหวจะกล้าชัก ดาบไม้ ที่ไร้คมมาชี้ใส่พวกตนเสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างหยาบคาย

“ก๊าก…ฮ่าฮ่าฮ่า!” ลูกน้องคนหนึ่งหัวเราะจนตัวงอก่อนจะหันไปเออออต่อหน้าจ้าวเฮยถู

“ลูกพี่! ดูมันสิแม่ทัพตกอับผู้นี้มันเป็นบ้าไปแล้วมันคิดจะใช้ของเล่นราคาถูกเช่นนี้มาจัดการพวกเรา!”

จ้าวเฮยถูยิ้มออกมารอยยิ้มนั้นเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความดูแคลนในสายตาของมันม่อหรานไม่ต่างจากตัวตลกที่น่าสมเพชแต่แล้ว…สายตาของมันก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่เสวียนหนิงดวงตาเป็นมันเต็มไปด้วยความโลภและความหยาบโล้นที่ไม่คิดจะปิดบัง

“สาวน้อย…” มันเอ่ยเสียงต่ำ ลากหางคำพูดอย่างจงใจ “หากเจ้ายินดีติดตามข้าข้ารับรองว่าชีวิตของเจ้าจะสุขสบายไปทั้งชาติ”

น้ำเสียงนั้นสกปรกแววตานั้นลามกราวกับมองนางเป็นเพียงสินค้าอีกชิ้นหนึ่งเสวียนหนิงไม่แม้แต่จะเหลือบมองแต่ม่อหรานดวงตาของเขากลับคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่วันที่เขาสูญเสียพลังชีวิตของเขาก็ดำดิ่งสู่ความตกต่ำศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำเกียรติยศถูกเหยียดหยามและในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดนั้นมีเพียงเสวียนหนิงเพียงนางผู้เดียวที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาโดยไม่ทอดทิ้งนางไม่ใช่เพียงภรรยาแต่คือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขาการดูถูกดูแคนนางก็ไม่ต่างจากการดูถูกเขาโดยตรง

“…”

ม่อหรานไม่เอ่ยคำใดเพียงยกดาบไม้ขึ้นอย่างมั่นคงจากนั้นเขาตวัดมันออกไปท่วงท่านั้นเรียบง่ายไม่มีลีลาฟุ่มเฟือยแต่ในเสี้ยววินาทีนั้นคลื่นพลังลมปราณอันมหาศาลก็ระเบิดออกมา

ฟาด—!

เสียงอากาศฉีกขาดดังสนั่นต้นไม้น้อยใหญ่รอบบริเวณถูกแรงปะทะฟันขาดในพริบตาลำต้นหักโค่นราวกับถูกดาบคมกริบฟาดฟันและไม่เพียงเท่านั้นร่างของเหล่าลูกน้องจ้าวเฮยถูถูกคลื่นพลังนั้นกวาดผ่าน

ฉับเดียวร่างกายขาดออกเป็นสองท่อนสีหน้าของพวกมันยังคงแข็งค้างดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจไม่มีเสียงกรีดร้องชีวิตของพวกมัน…สูญหายไปในชั่วพริบตาหลงเหลือไว้เพียงร่างไร้วิญญาณที่ล้มลงกับพื้นอย่างเงียบงันจ้าวเฮยถูยืนแข็งค้างเหงื่อเย็นไหลซึมลงตามแผ่นหลังในที่สุดมันก็เข้าใจแล้วว่าเสือตัวนี้ไม่เคยสูญเสียเขี้ยวเล็บไปเลยแม้แต่น้อย

ภาพตรงหน้ามันลูกน้องที่ยังหัวเราะเยาะเมื่อครู่บัดนี้กลับกลายเป็นซากศพไร้ร่างสมบูรณ์

“มะ…ไม่จริง…”เสียงของมันแผ่วเบาราวกับคนเสียสติหัวใจเต้นกระหน่ำเลือดในกายเย็นเฉียบม่อหรานขยับมืออีกครั้งดาบไม้ในมือยังคงตั้งตรงคลื่นพลังลมปราณอันหนักหน่วงแผ่ออกมากดทับร่างของจ้าวเฮยถูจนเข่าทรุดลงกับพื้น

“อั่ก…!”

มันหอบหายใจความกลัวแล่นทะลุสันหลัง

“ท่านแม่ทัพ…ข้า…ข้าเพียงพูดล้อเล่น…ข้าให้เงินได้! ให้มากเท่าใดก็ได้!”

เสียงอ้อนวอนดังอย่างน่าสมเพชศักดิ์ศรีที่เคยค้ำคอพังทลายไม่เหลือชิ้นดีม่อหรานมองมันจากเบื้องสูงแววตานั้นเย็นเยียบไร้ความลังเล

ฟาด—!

คลื่นพลังลมปราณพุ่งออกไปตรงหน้าบดขยี้ร่างของจ้าวเฮยถูในพริบตาเสียงกระดูกแตกดังสนั่นร่างเขาปลิวกระแทกต้นไม้ใหญ่ก่อนจะทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรงเลือดพุ่งออกจากปากดวงตาเบิกค้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่เชื่อร่างกายกระตุกเพียงครู่เดียวก่อนจะนิ่งสนิท

ชีวิตของจ้าวเฮยถูเจ้าพ่อโคมแดงผู้ทำลายชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วนดับสูญลง ณ ที่นั้น ม่อหรานลดดาบลงลมหายใจค่อย ๆ สงบ

เสวียนหนิงก้าวเข้ามายืนเคียงข้างเขามือบางวางลงบนบ่าของเขาอย่างอ่อนโยน

“ทุกอย่างจบแล้วเจ้าค่ะ”นางเอ่ยเสียงแผ่วแสงแดดยามสายสาดลงบนเรือนเล็กสายลมพัดผ่านพาเอากลิ่นคาวเลือดจางหายไปทีละน้อย