ตอนที่ 9 พยัคฆ์สิ้นลายในสายตาคนถ่อย

หลังจากส่งสองแม่ลูกลงสู่ขุมนรก บ้านเช่าหลังเก่าที่เคยเป็นภาระก็หมดความหมายลงโดยสิ้นเชิงไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าเช่าอีกต่อไปเพราะเจ้าของบ้านได้ตายจากไปแล้วยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลานี้เสวียนหนิงกลับมีเงินทองไม่ขาดมือ ทรัพย์สินเหล่านั้นล้วนมาจากอันเหนียงสำหรับคนตาย…เงินทองไม่มีค่าใดหลงเหลือแต่สำหรับนาง มันก็เป็นเพียง ค่าทำขวัญเล็กน้อย เพื่อชดเชยในสิ่งที่อีกฝ่ายเคยคิดจะพรากไปจากนางอย่างโหดร้าย

ยามเช้าในบ้านไม้หลังเดิมกลับดูแตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิงกลิ่นอาหารอุ่น ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วเรือน เสวียนหนิงยืนอยู่หน้าเตา มือจัดการอาหารเช้าด้วยท่าทีคล่องแคล่วราวกับคุ้นเคยกับชีวิตเช่นนี้มานาน

ม่อหรานนั่งอยู่ไม่ไกล สายตาของเขาจับจ้องไปยังแผ่นหลังของหญิงคนรักอย่างเงียบงันก่อนจะค่อย ๆ สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงรอบตัวของใช้ในเรือนเพิ่มขึ้น อาหารแห้งถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบข้าวสารเต็มไห น้ำมัน เครื่องปรุง ทุกอย่างพร้อมสรรพมากพอ…จนไม่ต้องกังวลถึงมื้อถัดไปอีกต่อไปความเงียบทอดยาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ม่อหรานจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

“เสวียนหนิง…การตายของท่านป้าเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้อง…ใช่หรือไม่”

มิใช่คำถามที่เต็มไปด้วยความระแวงหากเป็นความห่วงใยที่เขาไม่อาจปิดบังเสวียนหนิงชะงักมือเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันกลับมามองเขาดวงตานั้นนิ่งสงบ ไม่หลบเลี่ยง ไม่หวั่นไหว

“ใช่เจ้าค่ะ” นางตอบอย่างตรงไปตรงมา “ทั้งหมดนี้…เป็นฝีมือน้องเอง” นางเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านพี่…ไว้ใจน้องหรือไม่” เสวียนหนิงไม่คิดจะหลอกลวงสามีเพียงแต่ด้านมืดของตน นางไม่อยากให้เขาต้องแบกรับไปด้วย

ม่อหรานนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะยกยิ้มอ่อนแววตานั้นไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความลังเลมีเพียงความอบอุ่นและความเชื่อใจอย่างบริสุทธิ์

“เจ้าดูแลข้าดีถึงเพียงนี้” เขากล่าวช้า ๆ “มีหรือที่ข้าจะไม่ไว้ใจเจ้า”

เขาหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วลงราวกับกลัวนางจะเจ็บปวด “ข้าเพียงเป็นห่วง…กลัวว่าเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”

เสวียนหนิงยิ้มบางเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมานางหันกลับไปทำอาหารต่อ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างมั่นคง

“ท่านพี่ไม่ต้องกังวลนะเจ้าค่ะน้องจะไม่มีวันทำสิ่งใดเกินตัวเป็นอันขาด”

ควันอุ่นจากเตาลอยขึ้นช้า ๆแสงยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างไม้เก่าของบ้านหลังเล็กแม้ที่นี่จะเคยผ่านค่ำคืนอันมืดมนมาแล้วแต่ในยามนี้…กลับอบอวลด้วยความสงบความสงบที่ไม่เคยมีมาก่อน

เวลาล่วงเลยไปเกือบหนึ่งเดือน

กระทั่งวันหนึ่ง คาราวานรถม้ากลุ่มหนึ่งเคลื่อนเข้าสู่หมู่บ้านชิงเหอเสียงล้อบดกับพื้นดินดึงดูดสายตาชาวบ้านโดยรอบผู้นำขบวนมีสีหน้าเคร่งเครียด แฝงความขุ่นเคืองไม่สบอารมณ์ชายผู้นั้นมีนามว่า จ้าวเฮยถู เจ้าของหอคณิกาแห่งหนึ่งในเมืองหลวง

“มันเกิดอะไรขึ้นกับยายแก่นั่นกันแน่!” เสียงเขาห้วนต่ำ เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“เวลาผ่านมาตั้งหลายวันแล้วเหตุใดไม่ส่งเด็กสาวมาให้ข้าเสียที!”

แม้หมู่บ้านชิงเหอจะตั้งอยู่หน้าประตูเมืองหลวงแต่หญิงสาวจากที่นี่กลับมีผิวพรรณงดงามเป็นพิเศษไม่ต่างจาก สินค้าชั้นดี สำหรับย่านโคมแดงที่ผ่านมา อันเหนียงเคยหลอกเด็กสาวจากหมู่บ้านนี้ไปขายให้เขานับครั้งไม่ถ้วนและในช่วงหลัง แขกในหอคณิกาเริ่มเบื่อหน่ายใบหน้าเดิม ๆ จ้าวเฮยถูย่อมต้องตอบสนองความต้องการของลูกค้าไม่เช่นนั้น…เงินทองย่อมร่อยหรอ

เขากวาดสายตามองไปรอบหมู่บ้านอย่างไม่สบอารมณ์แต่แล้ว…สายตาก็หยุดชะงักหัวใจของเขากระตุกวูบร่างกายสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวบ้านของยายแก่ผู้เป็นแหล่งส่งสินค้า ให้เขามาโดยตลอดบัดนี้…เหลือเพียงซากเถ้าถ่านดำไหม้

ไม่มีร่องรอยของชีวิตมีเพียงกลิ่นไหม้จาง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ

“นี่มัน…” เสียงของจ้าวเฮยถูแผ่วลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “เกิดอะไรขึ้นกันแน่…”

ชายผู้นี้ติดต่อค้าขายกับอันเหนียงมานานปีเขาไม่มีวันเชื่อโดยเด็ดขาดว่าสตรีผู้เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความเจ้าแผนการจะจบชีวิตลงง่าย ๆ เพียงเพราะทะเลเพลิงยิ่งคิด…ยิ่งไม่สมเหตุสมผลจ้าวเฮยถูจึงไม่รอช้าสั่งให้ลูกน้องกระจายกำลังออกไปสืบในทันทีว่าใครคือคนสุดท้ายที่อยู่กับครอบครัวของอันเหนียงไม่นาน รายงานก็ถูกส่งกลับมา

“นางชื่อ…เสวียนหนิงเป็นหญิงสาวที่อาศัยอยู่กับสามีที่หมดสภาพ”

จ้าวเฮยถูหรี่ตาลง สีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยไม่ว่าจะฟังประวัติอย่างไรหญิงผู้นี้ก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาไร้พลัง ไร้เบื้องหลัง ไร้สิ่งใดน่าสงสัยแต่…นั่นแหละกลับเป็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจที่สุด

เพราะหากอันเหนียงตายและทุกอย่างเชื่อมโยงมาหยุดอยู่ที่หญิงสาวผู้นี้เพียงผู้เดียวก็ย่อมหมายความว่ามีบางสิ่งถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนเกินไปไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไรเขาก็อยากจะพบหน้านางด้วยตนเองสักครั้งจ้าวเฮยถูใช้คนในหมู่บ้านนำทางมุ่งหน้าไปยังเรือนของเสวียนหนิงเพียงแรกเห็น…เขาก็ชะงักงัน

หญิงสาวกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านแสงแดดยามสายตกกระทบเรือนผมและผิวพรรณของนางอย่างพอเหมาะความงดงามนั้นไม่ฉูดฉาดหากแต่สงบ นุ่มนวล และดึงสายตาโดยไม่รู้ตัวงดงาม…จนจ้าวเฮยถูเผลอหยุดมอง

ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะได้เก็บรายละเอียดความงามนั้นให้ถี่ถ้วนสายตาของเขาก็หดวูบลงในฉับพลันเพราะด้านข้างของนางมีชายผู้หนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นเพียงเห็นใบหน้านั้นหัวใจของจ้าวเฮยถูก็ร่วงวูบเหงื่อเย็นซึมขึ้นตามขมับ

“แม่ทัพ…ม่อหราน…” เขาพึมพำเสียงแผ่ว “เป็นเขาจริง ๆ ข้าจำไม่ผิดแน่…”

ม่อหรานในอดีต ชื่อนี้เปรียบเสมือนขุนศึกคู่แผ่นดินแม้อายุยังน้อย หากผลงานในสนามรบกลับยิ่งใหญ่จนยากจะมีผู้ใดเทียบเขาได้รับตำแหน่งพระราชทานเป็นถึง แม่ทัพ ขุนนางกังฉินในราชสำนักเพียงได้ยินชื่อก็ล้วนหวาดผวารวมไปถึงพวกเจ้าพ่อโคมแดงเช่นจ้าวเฮยถู

แต่บัดนี้…ทุกสิ่งกลับแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงขุนพลผู้เคยสร้างความหวาดกลัวให้แก่ผู้คนทั้งแผ่นดินกลับกลายเป็นเพียงชายพิการร่างกายหมดสภาพ นั่งอยู่บนรถเข็นไม้เก่า ๆ และในสายตาของคนภายนอกยังต้องพึ่งพาสตรีผู้หนึ่ง เพื่อประคองชีวิตให้ผ่านพ้นไปแต่ละวัน

อยู่ใต้ชายกระโปรงของสตรี คือถ้อยคำที่จ้าวเฮยถูใช้สรุปสถานะของอดีตแม่ทัพผู้นี้อย่างดูแคลนเมื่อรวบรวมความกล้าได้เพียงพอจ้าวเฮยถูจึงก้าวออกมาพร้อมลูกน้องสีหน้าฉายชัดถึงความระแวดระวังปนความคะนองความกลัวในอดีตยังหลงเหลือแต่ถูกกลบด้วยความคิดว่า อีกฝ่ายไม่อาจทำอะไรได้อีกแล้ว

มันยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันเต็มไปด้วยความดูถูกถากถาง

“ข้าไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าหมู่บ้านที่แร้นแค้นเช่นนี้…จะได้มาพบท่านแม่ทัพอยู่ที่นี่”

คำพูดนั้นฟังดูสุภาพแต่ทุกถ้อยคำกลับแฝงไปด้วยหนามแหลมคมเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างจงใจ สายตาของจ้าวเฮยถูเลื่อนมองรถเข็นในดวงตาของมันอดีตขุนศึกผู้เกรียงไกรบัดนี้…ไม่ต่างจากซากเสือไร้เขี้ยวเล็บ