ตอนที่ 19 พันธนาการแห่งทองคำ

ไม่กี่วันต่อมา องค์ชายหลี่ชิงอวี่ก็มาพร้อมกับขบวนรถม้า เพื่อรับตัวแม่ทัพม่อหรานและเสวียนหนิงไปยังจวนหลังใหม่ที่ฮ่องเต้ หลี่เซวียนหยวนทรงพระราชทานให้ขบวนรถม้าเคลื่อนออกจากโรงเตี๊ยมอย่างเป็นระเบียบ เสียงล้อบดกับพื้นถนนหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผู้คนสองข้างทางต่างแอบชำเลืองมองด้วยความสนใจ เพราะขบวนที่มีตราสัญลักษณ์ของราชสำนักเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่จะได้พบเห็นกันบ่อยนัก

ภายในรถม้า องค์ชายหลี่ชิงอวี่นั่งหลังตรง สีหน้าฉายแววภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด“ท่านแม่ทัพ” พระองค์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น“บางทีท่านอาจยังไม่ทราบว่า เสด็จพ่อของเราทรงให้ความสำคัญกับท่านมากเพียงใด”

ม่อหรานรับฟังเงียบ ๆ มิได้ขัดจังหวะ องค์ชายกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่ยิ่งทวีความตื่นเต้น“จวนที่พระราชทานให้นั้น เคยเป็นของขุนนางสร้างชาติผู้หนึ่ง เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงดีงามมาแต่เดิม ต่อจากนี้…มันจะกลายเป็นบ้านของท่าน”

ม่อหรานเพียงยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ ทว่าภายในใจกลับเข้าใจดีนี่มิใช่เพียงการพระราชทานที่พักอาศัยหากเป็นทั้งการซื้อใจ และการผูกมัดในคราเดียวกันฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวนต้องการให้เขาทำงานอย่างเต็มกำลังและที่สำคัญยิ่งกว่าต้องดูแลองค์ชายเจ้าปัญหาผู้นี้ให้ปลอดภัยหากเขาละเลยหน้าที่ก็ไม่ต่างอะไรจากการเลี้ยงเสียข้าวสุกโดยไร้ประโยชน์

เมื่อความคิดนั้นแล่นผ่าน ม่อหรานจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ สุขุม และชัดเจน“หน้าที่ของข้า มีเพียงคุ้มกันความปลอดภัยให้ท่านเท่านั้น” เขาหันไปสบพระเนตรองค์ชายโดยตรง“ส่วนเรื่องความทะเยอทะยาน หรือการแย่งชิงภายในราชสำนัก ข้าขอไม่ยุ่งเกี่ยวอย่างเด็ดขาด”

คำพูดนั้นชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีช่องให้ตีความอื่นองค์ชายหลี่ชิงอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างไม่ถือสา“ข้าเข้าใจแล้ว”

พระองค์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจเพราะแท้จริงแล้ว สิ่งที่พระองค์ต้องการ…ก็มีเพียงความปลอดภัยของชีวิตตนเองเท่านั้น

เมื่อขบวนรถม้ามาถึง จวนหลังใหญ่ก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า รถม้าค่อย ๆ หยุดลงอย่างช้า ๆ ท่ามกลางบรรยากาศสงบขรึม

แม่ทัพม่อหรานก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม แผ่นหลังตรง สายตานิ่งลึก แม้จะมิได้แสดงอาการตื่นเต้น หากเพียงยืนอยู่ตรงนั้น ก็แผ่บารมีออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

“ท่านแม่ทัพ!”

เสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงอีกหลายเสียง เหล่าอดีตทหารเอกของเขาต่างก้าวออกมาพร้อมกัน ทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง ดวงตาของแต่ละคนฉายแววตื้นตันและยินดีอย่างปิดไม่มิดทหารสังกัดเดิมของม่อหรานล้วนถูกโยกย้ายกลับมาประจำการ ณ ที่แห่งนี้ทั้งหมด

ม่อหรานทอดสายตามองพวกเขาอย่างช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่แฝงความอบอุ่น“ข้าดีใจที่ได้พบพวกเจ้าอีกครั้ง”

แม้เขาจะมิได้รู้สึกยินดีเป็นพิเศษกับการได้ย้ายมาอยู่ในจวนที่โอ่อ่าแต่สิ่งที่ทำให้หัวใจสั่นไหวอย่างแท้จริงคือการได้เห็นอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาที่ยังมีชีวิตอยู่และได้กลับมารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้าอีกครั้งไม่เพียงเท่านั้นองค์ฮ่องเต้ยังพระราชทานบ่าวรับใช้และสาวรับใช้ที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดจากวังหลวง ให้มาดูแลกิจการภายในจวนแห่งนี้โดยตรง

เหล่าบ่าวรับใช้ต่างทำความเคารพอย่างนอบน้อม สายตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงในยามนี้ แม่ทัพม่อหรานไม่ต่างอะไรจากผู้นำตระกูลใหญ่ผู้ที่แม้มิได้ประกาศตนแต่ทุกคนต่างยอมรับโดยพร้อมเพรียงองค์ชายหลี่ชิงอวี่ก้าวเข้ามา ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ท่านแม่ทัพ เชิญ ข้าจะพาท่านเดินชมจวน”

พระองค์ทรงเดินนำด้วยพระองค์เอง พาม่อหรานเดินสำรวจไปทั่วทุกมุมของจวน ตั้งแต่ลานฝึก ห้องโถงหลัก ไปจนถึงเรือนพักด้านใน ทุกแห่งล้วนถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย สมกับเป็นจวนของขุนนางผู้มีคุณูปการต่อแผ่นดินในอดีตม่อหรานรับฟังและมองดูเงียบ ๆ ในใจเขารู้ดีตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ชีวิตของเขา…ได้ก้าวเข้าสู่บทใหม่อย่างแท้จริงแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน องค์ชายหลี่ชิงอวี่ก็ขอสนทนากับเสวียนหนิงเป็นการส่วนพระองค์

“ท่านมีสิ่งใดจะพูดคุยกับข้าอย่างนั้นหรือ”เสวียนหนิงเอ่ยถาม น้ำเสียงเย็นชา เรียบสนิท ไร้ความเกรงใจเพียงถ้อยคำสั้น ๆ นั้นก็ทำให้องค์ชายถึงกับสะท้านไปทั้งร่างความหวาดกลัวจากคืนก่อนยังฝังลึกอยู่ในจิตใจ พระองค์สูดลมหายใจลึก ก่อนจะตบมือเบา ๆ เป็นสัญญาณข้ารับใช้ก้าวเข้ามาทันที พร้อมกับหีบใบหนึ่งที่ถูกยกมาวางไว้ตรงหน้า

“ข้า…เพียงต้องการมอบของขวัญให้เจ้าเท่านั้น” องค์ชายกล่าวด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“ภายในหีบใบนี้ อัดแน่นไปด้วยทรัพย์สินเงินทอง เจ้าสามารถใช้ได้ตามใจปรารถนา”

เสวียนหนิงทอดสายตามองหีบใบนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมององค์ชาย สีหน้านิ่งเฉย ไม่แสดงความยินดีหรือปฏิเสธใด ๆ ความเงียบที่ตามมากลับทำให้องค์ชายยิ่งรู้สึกอึดอัด

ไม่นานนัก องค์ชายและข้ารับใช้ก็รีบผละจากที่นั้นไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเกรงว่าหากอยู่ต่ออีกเพียงอึดใจเดียว จะเผชิญกับสิ่งที่ตนไม่อาจรับมือได้

การมอบทรัพย์สินเงินทองให้แก่นางมิใช่เพียงการแสดงน้ำใจหากเป็นการยอมรับโดยปริยายว่า พระองค์ล่วงรู้ถึงความสามารถอันลึกล้ำของสตรีผู้นี้ดีหากเสวียนหนิงมีกำลังทรัพย์มากพอเงามืดที่อยู่ข้างกายแม่ทัพม่อหรานผู้นี้อาจยิ่งแหลมคมและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม

เมื่อองค์ชายและข้ารับใช้จากไปแล้ว ลานด้านในของจวนก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านชายคา และกลิ่นไม้หอมจาง ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศเสวียนหนิงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตามองไปยังหีบใบนั้นเนิ่นนาน ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือเปิดฝาออกภายใน อัญมณีและเงินตราเรียงรายแน่น แสงสะท้อนจากโลหะมีค่าทอประกายวาววับยามต้องแสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่าย ปริมาณทรัพย์สินนั้น มากพอจะทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ตาลุกวาวได้โดยไม่ลังเลแต่นางกลับนิ่งเฉย

“คิดจะใช้เงินผูกข้าไว้หรือ…”

เสวียนหนิงพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงราบเรียบ ปราศจากความยินดีหรือโกรธเคืองนางรู้ดีว่า นี่ไม่ใช่เพียงของขวัญหากเป็นเครื่องมืออีกชิ้นหนึ่งขององค์ชายเพื่อให้เงามืดที่อยู่ข้างกายแม่ทัพม่อหราน…ยังคงอยู่ในกำมือ

นางหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะปิดหีบกลับดังเดิมเงินทองเหล่านี้…นางไม่รังเกียจเพราะมันมิได้ผูกมัดนางได้จริงหากถูกใช้ให้ถูกทางมันจะกลายเป็น เขี้ยวเล็บไม่ใช่โซ่ตรวน