Home / รักโบราณ / ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ / ตอนที่ 18 คำเตือนจากรัตติกาล

Share

ตอนที่ 18 คำเตือนจากรัตติกาล

last update publish date: 2026-04-09 21:10:02

หลังจากฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวนเสด็จกลับไปแล้ว ความเงียบงันก็ปกคลุมโรงเตี๊ยมอีกครั้ง ราวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตาที่จางหายไปพร้อมกาลเวลาม่อหรานกลับขึ้นไปยังห้องพัก และเล่าการตัดสินใจทั้งหมดให้สตรีคนรักได้รับฟัง

“เสวียนหนิง…”เขาเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงความระมัดระวัง“พี่ตั้งใจจะกลับไปรับใช้ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวนอีกครั้ง”

นางเงียบงัน ไม่ขัดจังหวะ ไม่ซักถาม ม่อหรานจึงอธิบายเหตุผลทั้งหมดให้ฟัง ทั้งความจำเป็น แรงกดดัน และอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงามืดของราชสำนัก เขารู้ดีว่า ผู้ที่เคยขี่หลังเสือแล้ว ย่อมยากจะลงโดยไม่ถูกกัดกินศัตรูของเขามิใช่เพียงโจรลอบสังหาร หากเป็นกลุ่มคนที่กุมอำนาจอยู่ในราชสำนัก ผู้ซึ่งสามารถกำหนดชะตาชีวิตผู้อื่นได้เพียงเอ่ยปาก

เพียงสำนักคุ้มภัยเล็ก ๆ ยังไม่อาจปกป้องความปรารถนาที่แท้จริงของเขาได้ความปรารถนาที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เคียงข้างสตรีตรงหน้าเสวียนหนิงถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเข้าใจ“องค์ชายไร้แก่นสารผู้นั้น…ช่างน่าชังนัก”

นางหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาเย็นลงเล็กน้อย“แค่ช่วยชีวิตเขากลางป่าก็ถือว่าเกินพอแล้ว แต่กลับต้องพาท่านพี่มาพัวพันกับวังวนอำนาจในเมืองหลวงอีก”

ถ้อยคำของนางมิได้มีโทสะ หากเป็นความไม่พอใจที่กลั่นออกมาจากความห่วงใยม่อหรานยิ้มบาง ๆ พลางยื่นมือไปกุมมือของนางไว้เขารู้ดีว่า การตัดสินใจครั้งนี้ มิใช่เพียงเรื่องของตนเองหากเกี่ยวพันถึงชีวิตของคนที่เขารักยิ่งกว่าใครทั้งหมด

ม่อหรานและเสวียนหนิงจำเป็นต้องพำนักอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ไปอีกระยะ จนกว่าจวนหลังใหม่ที่ฮ่องเต้พระราชทานจะจัดเตรียมเสร็จสมบูรณ์

ยามค่ำคืนมาเยือน เมืองหลวงถูกโอบล้อมด้วยแสงดาวระยิบระยับบนผืนฟ้า แสงจันทร์สาดส่องลงมาราวกับม่านบาง ๆ คลุมทั่วทั้งนคร บรรยากาศเงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในยามกลางวันโดยสิ้นเชิงภายในห้องพัก เสวียนหนิงลอบจุดกำยาน กลิ่นหอมละมุนค่อย ๆ แผ่กระจายไปทั่วห้อง กลิ่นนั้นชวนให้ร่างกายผ่อนคลาย เป็นกำยานที่ออกฤทธิ์กล่อมประสาทอ่อน ๆ ทำให้ผู้สูดดมเข้าสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้ตัว

“ท่านพี่…”นางเอ่ยเรียกเสียงแผ่วในความมืด

ไร้เสียงตอบรับมีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอและหนักแน่นม่อหรานหลับสนิทแล้วเสวียนหนิงทอดสายตามองเขาเนิ่นนาน แววตาอ่อนโยนวาบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา ไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่น้อยไม่นาน ร่างบอบบางก็สวมชุดสีดำสนิท เนื้อผ้ากลืนไปกับเงามืดราวกับเป็นส่วนหนึ่งของรัตติกาล นางเปิดหน้าต่างออกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวออกไปโดยไร้เสียงฝีเท้า

เป้าหมายของนางชัดเจนพระราชวัง ตำหนักขององค์ชายหลี่ชิงอวี่ภายใต้แสงดาวที่พร่างพราย เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวผ่านหลังคาและตรอกมืดของเมืองหลวง ราวกับเงาที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่จริงคืนนี้…คือคืนแห่งการเตือน

เสวียนหนิงใช้เวลาไม่นานก็สามารถหาตำหนักขององค์ชายหลี่ชิงอวี่จนพบ สถานที่แห่งนี้มีทหารเวรยามคอยคุ้มกันอยู่บ้าง หากมิได้แน่นหนาอย่างที่ควรจะเป็น

เพราะนี่คือเขตพระราชวังและยิ่งไปกว่านั้น เป็นพื้นที่ส่วนพระองค์ขององค์ชายผู้คนจึงประมาท คิดกันเองว่าไม่มีโจรผู้ร้ายหน้าไหนจะกล้าบุกเข้ามาก่อเรื่องในสถานที่เช่นนี้อากาศยามค่ำคืนเย็นสบาย หมอกจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งปกคลุมทั่วบริเวณ      เสวียนหนิงอาศัยจังหวะนั้น ลอบโปรยผงยาสลบออกไปอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้มันล่องลอยไปกับสายลม ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของหมอกยามราตรีไม่นานนัก ทหารยามผู้เฝ้าเวรค่อย ๆ ทรุดตัวลงทีละคนสองคน…สามคน…จนกระทั่งทั่วทั้งตำหนักตกอยู่ในสภาพแห่งการหลับใหลอย่างไร้การต่อต้านภายในตำหนัก องค์ชายหลี่ชิงอวี่ยังคงอยู่ในอาการเมาค้างเพราะคืนก่อนพระองค์ดื่มสุรามากเกินไป

“ใครก็ได้…ออกมาดื่มเป็นเพื่อนข้าที…”

พระองค์พึมพำเสียงอ้อแอ้ พลางเดินโซซัดโซเซ สติพร่าเลือนไม่เต็มร้อยทว่าเมื่อก้าวออกมาถึงสวน ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ฝีเท้าหยุดชะงักในทันทีร่างของทหารเวรยามล้มระเนระนาดอยู่ทั่วพื้นนับสิบ…หรืออาจมากกว่านั้นองค์ชายขยี้ตาแรง ๆ หัวใจเต้นรัวหรือว่าพระองค์ยังเมาอยู่?หรือสายตากำลังหลอกตนเอง?

“มะ…มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า…”

เสวียนหนิงไม่ปล่อยให้องค์ชายตกอยู่ในความสงสัยนานนักในพริบตาเดียว คมมีดปลายแหลมก็แนบเข้าที่ลำคอขององค์ชายจากทางด้านหลัง ความเย็นของลมหนาวในยามราตรีทำให้ใบมีดที่แนบชิดผิวหนังเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม

“ช่วยให้เหตุผลข้าหน่อย” เสียงของนางดังขึ้นอย่างเย็นชา ปราศจากอารมณ์ “เหตุใดข้าจึงไม่สมควรฆ่าเจ้า…ในตอนนี้”

ร่างขององค์ชายหลี่ชิงอวี่แข็งทื่อ แข้งขาสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ ความหวาดกลัวถาโถมจนสติแทบแตกสลาย ปัสสาวะไหลราดออกมาโดยไม่อาจกลั้น

“มะ…แม่นางเสวียนหนิง อย่าฆ่าข้า…”

แม้มิได้เห็นใบหน้าของนางแต่มีหรือที่องค์ชายจะลืมจิตสังหารอันเข้มข้นและน้ำเสียงเย็นเฉียบที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำตั้งแต่กลางผืนป่าคมมีดกดลึกลงอีกเล็กน้อย เลือดซึมออกมาเป็นเส้นบาง ๆ

“เมื่อท่านพี่ของข้าช่วยมาดูแลเจ้าแล้ว” นางกล่าวช้า ๆ “เจ้าก็อย่าได้ทำตัวไร้แก่นสารเป็นอันขาด”

แม้นางจะรู้จักองค์ชายผู้นี้ได้ไม่นานแต่นางรู้ดีว่าเขาคือผู้ที่มักนำพาปัญหามาสู่ผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว

“ข้า…ข้าเข้าใจแล้ว” องค์ชายรีบกล่าว เสียงสั่นสะท้าน “ข้าจะไม่หาเรื่องเดือดร้อนให้ท่านแม่ทัพอีก…เป็นอันขาด”

คมมีดถูกถอนออกอย่างแผ่วเบา ความเย็นที่ลำคอหายไปในทันทีเมื่อองค์ชายหันกลับไปร่างของเสวียนหนิงก็ได้หายลับไปแล้วราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นทว่าเสียงหนึ่งกลับลอยมากับสายลมยามราตรีแผ่วเบา แต่ชัดเจนราวกับกระซิบอยู่ข้างหู

“เจ้าจงอย่าลืมคำพูดของเจ้าในวันนี้…เป็นอันขาด”

องค์ชายหลี่ชิงอวี่ยืนนิ่งอยู่เนิ่นนาน สายพระเนตรทอดมองร่างของเหล่าองครักษ์ที่ยังไม่ฟื้นสติ กระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ ความเงียบงันในสวนยามราตรีกลับยิ่งขับความหวาดหวั่นในพระทัยให้เด่นชัดยิ่งขึ้นในเวลานี้ พระองค์มั่นใจแล้วสตรีผู้นั้น คือมือสังหารชั้นยอดอย่างแท้จริง

ไม่เพียงแต่แม่ทัพม่อหรานเท่านั้นที่พระองค์หมายตาแม้แต่สตรีข้างกายของเขา…ก็เช่นเดียวกันแม่ทัพม่อหราน ผู้คนทั่วทั้งราชสำนักต่างรู้จักและยอมรับในพลังฝีมือของเขาอย่างกว้างขวางทว่าสตรีผู้นั้นกลับแตกต่าง

นางเปรียบเสมือนตัวตนลึกลับเงามืดที่ไม่ปรากฏอยู่ในบันทึกใด ๆและไม่อยู่ในสายตาของผู้ใดแม้นางจะมิได้แสดงท่าทีเต็มใจให้ความช่วยเหลือแต่ในยามที่สามีของนางต้องเผชิญปัญหามีหรือที่นางจะไม่ยื่นมือออกมา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 100 บทส่งท้ายแด่อดีตที่เลือนราง(จบ)

    ภายหลังการสิ้นชีพอย่างอนาถของแม่ทัพกบฏเฉินหมิงเจ๋อ คลื่นใต้น้ำที่เคยปั่นป่วนในราชสำนักก็พลันสงบนิ่งลงทันตา เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันเก็บงำความทะเยอทะยาน มิกล้าแม้แต่จะขยับตัวออกนอกแถวหรือคิดคดชิงอำนาจ ด้วยเกรงกลัวในบารมีอันเฉียบขาดของ ม่อหราน แม้ในยามนี้เขาจะมีอายุเพียงสามสิบสาม ทว่าความเด็ดเดี่ยวและสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งกลับสร้างความยำเกรงไปทั่วทั้งแผ่นดิน ในขณะเดียวกัน ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวน ก็ทรงสถาปนา องค์ชายหลี่ชิงอวี่ ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ เพื่อรอเวลาอันควรในการสืบทอดราชบัลลังก์สืบไป ม่อหรานมิได้เข้าไปก้าวก่ายกิจการภายในราชสำนักมากนัก ทว่าตัวเขาในยามนี้กลับกลายเป็น เสาหลักที่ค้ำจุนแผ่นดินไว้แน่นณ ศาลาริมน้ำอันเงียบสงบภายในจวนตระกูลม่อ กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารคาวหวานโชยมาตามลม เสวียนหนิง บรรจงจัดเตรียมสำรับด้วยฝีมือของนางเองอย่างตั้งใจ ม่อหรานเดินเข้ามากอดนางจากเบื้องหลังอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงไออุ่นและความอ่อนโยนที่นางมอบให้เสมอมา"ในช่วงเวลานี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์... กิจธุระเหล่านี้ให้พวกเด็กรับใช้จัดการแทนก็ได้" เขาเอ่ยชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดกับยามที่

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 99 สิ้นเสียงเห่าหอน

    เฉินหมิงเจ๋อ จ้องมองเงาร่างอันซูบซีดของตนเองผ่านลูกกรงเหล็กที่สั่นคลอน บัดนี้อาภรณ์หรูหราขาดวิ่นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบไคลและคาวเลือด มิหลงเหลือสง่าราศีของขุนศึกผู้เคยค้ำจุนราชบัลลังก์แม้เพียงกระผีกริ้น ในใจของเขาเต็มไปด้วยความคั่งแค้นที่กัดกินทรวงอก หากเขามิพ่ายแพ้ต่อกามราคะจนหน้ามืดตามัว มีหรือที่คนระดับเขาจะพลาดท่าให้กับกลลวงตื้น ๆ ของพวกไพร่สถุลหมู่บ้านต้วนหยาในยามปกติ เขาเพียงสะบัดมือครั้งเดียวก็สามารถล้างบางพวกมันได้ทั้งหมู่บ้าน ทว่าในความเป็นจริง... ทุกอย่างพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่จุดตันเถียนถูกทะลวง พลังวัตรที่เพียรสั่งสมมาทั้งชีวิตรั่วไหลหายไปสิ้น ชะตาที่เคยสว่างไสวดุจดวงตะวัน บัดนี้มืดมิดและดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอย่างมิอาจหวนคืน"พวกมันจะทำสิ่งใดกับข้ากันแน่..."เขาพึมพำกับความว่างเปล่า ภาพความอัปยศที่รออยู่ในเมืองหลวงเริ่มฉายชัดในหัว ทั้งเสียงด่าทอ ก้อนอิฐ และกองขยะที่จะถูกสาดซัดเข้าหาประดุจหมูหมา เมื่อชีวิตดิ่งลงถึงขีดสุดจนมองไม่เห็นทางรอด เขาจึงเลือกที่จะเผาผลาญทุกอย่างรอบข้างไปพร้อมกับตนเองดูเหมือนรสฝ่ามืออันหนักหน่วงของม่อหรานเมื่อครู่จะเลือนหายไปจากความทรงจำทันทีที่ใบหน้าเร

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 98 โทสะใต้ฝ่ามือแม่ทัพ

    เช้านี้ที่จวนตระกูลม่อ แสงแดดที่ทอประกายสดใสกลับดูหม่นแสงลงเมื่อเทียบกับบรรยากาศขมุกขมัวภายในใจของเจ้าบ้าน แม่ทัพม่อหราน นั่งทอดถอนใจอยู่หน้าสำรับอาหารเช้าด้วยท่าทีที่กระสับกระส่าย แม้สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจจะนั่งเคียงข้าง ทว่าความกังวลที่เกาะกินใจกลับทำให้รสชาติอาหารเลิศรสกลายเป็นเพียงธาตุอากาศเสวียนหนิง ลอบสังเกตอาการนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง นางยกยิ้มบางเบาพลางเอ่ยเย้าหวังทำลายความเงียบที่แสนอึดอัด "ท่านพี่... เหตุไฉนสีหน้าจึงเคร่งเครียดนัก หรือรสมือทำกับข้าวของน้องไม่ถูกปากท่านเสียแล้ว?"คำถามนั้นทำให้ม่อหรานได้สติในทันที เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยพลางคลายสีหน้าลง "เจ้าอย่าได้ล้อพี่เล่นเลยเสวียนหนิง... เจ้าก็รู้ว่าอาหารทุกจานที่ผ่านมือเจ้า พี่ล้วนรับประทานมันด้วยความยินดียิ่ง" เขาวางตะเกียบลงแล้วทอดถอนใจยาวอีกครา "เพียงแต่... เฉินหมิงเจ๋อ ผู้นี้มันดำดินได้หรือไร? ผ่านไปหลายวันกลับยังไร้ร่องรอย หากจัดการเสี้ยนหนามที่ซ่อนในเงามืดนี้ไม่ได้ พี่คงไม่อาจข่มตาหลับได้อย่างเป็นสุข""ท่านพี่อดใจรอสักพักเถิด..." เสวียนหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าแววตากลับลึกล้ำยากจะหยั่งถึง "อีกประเดี๋ยวท่า

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 97 เดิมพันโฉมงาม

    หมู่บ้านต้วนหยาที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึกนั้นมิได้มีเพียงความทุรกันดาร แต่ยังเต็มไปด้วยความอดอยากที่กัดกินหัวใจผู้คน ความยากจนข้นแค้นบีบบังคับให้เหล่าโฉมงามจำนวนไม่น้อยต้องละทิ้งศักดิ์ศรี ออกจากอ้อมอกครอบครัวเพื่อมุ่งสู่ย่านเริงรมย์ในเมืองหลวง ขายเรือนร่างและหยาดน้ำตาเพื่อส่งเงินกลับมาประทังชีวิตคนข้างหลังทันทีที่หัวหน้าหมู่บ้านประกาศถึงภารกิจลับ ที่มาพร้อมกับค่าตอบแทนมหาศาลที่อาจเปลี่ยนชีวิตยาจกให้กลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืน เหล่าสตรีผู้กร้านโลกต่างพากันแย่งชิงเพื่อเสนอตัวเข้าสู่ปากเสือ"ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน... ให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิด"น้ำเสียงหวานระรื่นทว่ากังวานด้วยความมั่นใจดังขึ้น ท่ามกลางวงล้อมของชาวบ้าน สตรีนางหนึ่งก้าวออกมาเบื้องหน้า นางมีนามว่า มู่หรัน อดีตดาวเด่นผู้เลื่องชื่อจากหอนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ผู้เคยปรนนิบัติขุนนางและแม่ทัพมานับไม่ถ้วน"ข้าเคยรับใช้ท่านแม่ทัพผู้นี้มาหลายคราที่เมืองหลวง ข้ารู้นิสัยใจคอและจุดอ่อนของเขาดียิ่งกว่าใคร... หากเป็นข้า เขาจะไม่มีวันสงสัยอย่างแน่นอน"มู่หรันขยับกายเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ จากเครื่องประทินผิวที่ยังติดกาย ผสานกับดวงตาห

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 96 ใจคนยากแท้หยั่งถึง

    บรรยากาศภายในกระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่าที่หมู่บ้านต้วนหยา พลันเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้น แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาที่บ้าคลั่งของ เฉินหมิงเจ๋อ ขณะที่เขาจ้องมองแผ่นประกาศจับนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้งเขากวาดสายตาคมกริบดุจสุนัขจิ้งจอกระแวงภัย ลอบมองบรรดาสหายร่วมอุดมการณ์ที่นั่งอยู่รายรอบ ทั้งนายกองและรองแม่ทัพที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานานปี ในใบประกาศนั้นมีเพียงชื่อและรูปวาดของเขาเพียงผู้เดียวที่มีค่าหัวสูงเสียดฟ้า ส่วนคนอื่นกลับไร้ค่าไร้ราคาในสายตาของราชสำนัก‘หากข้าตาย พวกเจ้าย่อมรวยล้นฟ้า... แต่หากพวกเจ้าตาย ข้าย่อมหลับลงได้สนิทใจ!’สัญชาตญาณความชั่วช้าปลุกเร้าให้เขาลงมือก่อนที่ภัยจะมาถึง เฉินหมิงเจ๋ออาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับตัวเลขในกระดาษ กระชากดาบข้างกายออกพุ่งทะยานเข้าหาเงาร่างที่คุ้นเคยฉวะ! ฉวะ! ฉวะ!เสียงคมดาบกรีดผ่านเนื้อดังสนั่นในความเงียบ นายกองสามคนดับดิ้นสิ้นใจไปในดาบเดียวโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนฝาผนังและใบประกาศจับใบนั้น ทว่ากลับเหลือเพียงคนเดียวที่ยังคงนอนพะงาบ หายใจรวยรินอยู่บนพื้นไม้ เขาคือ รองแม

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 95 ประกาศจับสะท้านแผ่นดิน

    กาลเวลาผันผ่านไปเพียงไม่กี่ราตรี ท่ามกลางความเงียบงัดของคุกหลวงที่ลึกที่สุด ข่าวการสิ้นพระชนม์ของ องค์ชายใหญ่ หลี่ชิงเฟิง ก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวงอย่างปริศนา บาดแผลปลิดชีพที่ปรากฏบนวรกายบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นการลอบสังหารอย่างอำมหิต ซึ่งคาดกันว่าเป็นฝีมือของเหล่าทายาทขุนนางที่เคียดแค้น จากการที่ครอบครัวของตนถูกองค์ชายใหญ่สั่งประหารอย่างไม่เป็นธรรม เมื่อมังกรไร้เขี้ยวเล็บ เพลิงแค้นที่สะสมมานานจึงปะทุขึ้นทวงคืนหนี้โลหิตในเงามืด"หลี่ชิงเฟิง... ลูกพ่อหากชาติหน้ามีจริง ขอให้เราเกิดมาเป็นพ่อลูกกันอีกครั้งเถิด"ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวน ตรัสด้วยสุรเสียงที่สั่นพร่าและแหบแห้ง แววตาของพระองค์ฉายชัดถึงความโศกเศร้าอย่างสุดแสน ทว่าลึกๆ กลับมีความโล่งใจแฝงเร้นอยู่อย่างไม่อาจปฏิเสธ สำหรับผู้เป็นบิดา การเห็นบุตรชายมีชีวิตอยู่เพียงร่างกายที่บิดเบี้ยวแต่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ซ้ำยังต้องถูกจองจำในคุกมืดที่อับชื้นชั่วนิรันดร์นั้น นับเป็นทัณฑ์ทรมานที่สาหัสยิ่งกว่าความตายเสียอีกการจากไปในครานี้... อาจเป็นเมตตาครั้งสุดท้ายที่สวรรค์ประทานให้เพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณที่หลงทางร่างที่ไร้วิญญาณของอดีตผู้ทะเยอทะยานถูกอัญเช

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 88 จุดจบใต้ฝ่าเท้า

    ม่อเหวินเย่ที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้าเย็นเฉียบ ตกอยู่ในภวังค์แห่งความหวาดกลัวที่สลับกับความมืดมิดในใจ สมองของบัณฑิตหนุ่มพยายามขุดคัดทุกตำราที่เคยอ่านเพื่อหาหนทางเอาชีวิตรอด ในวินาทีนี้ต่อให้ต้องหมอบกราบแทบเท้าหรือยอมขายศักดิ์ศรีที่สั่งสมมาทั้งชีวิตเขาก็ยินยอม ทว่า... ถ้อยคำบทสนทนาระหว่างหรงเฟยแล

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 83 โฉมงามแพศยา

    ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหวภายในตำหนักของ องค์ชายหลี่ชิงเฟิง บรรยากาศกลับอวลไปด้วยกลิ่นอายของความทะเยอทะยานที่บิดเบี้ยวองค์ชายใหญ่จ้องมองแผนผังราชสำนักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยา พระองค์ทรงรู้ซึ้งถึงน้ำพระทัยของพระบิดาที่เอนเอียงไปหา องค์ชายหลี่ชิงอวี่ น้องชายที่พระองค์ตราหน้าว่าไร้ความสามารถ"บ

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 70 ตราบาปทั่วพระนคร

    ในยามสายที่แสงแดดแผดจ้า แม่ทัพม่อคังเซิ่ง ขยับกายลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความอ่อนล้าทว่าเปี่ยมไปด้วยความลำพองใจ ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาเขาเพิ่งจะกระทำการกำราบ ฮูหยินหรงเฟยอย่างเร่าร้อนและป่าเถื่อน เพื่อเป็นการตอกย้ำด้วยบทรักที่ดุดันว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของชีวิตและเรือนร่างของนางที่แท้จริง เขายังคงเสพส

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 52 กับดักแห่งอดีต ณ ลำน้ำเซี่ยลั่ว

    ราวกับโชคชะตาจงใจประทานพรชัยให้แก่ปีศาจราคะอย่างเฉินมั่วเหยา เมื่อกระแสข่าวจากชายแดนที่พัดมาถึงหูระบุว่า สถานการณ์บริเวณ แม่น้ำเซี่ยลั่ว ในยามนี้กำลังวิกฤตหนักด้วยฝูงโจรป่าที่ชุกชุมดุจฝูงมด แม้กาลเวลาจะล่วงเลยมากว่า 40 ปี ทว่าพื้นที่แถบนั้นกลับมิได้ถูกพัฒนาขึ้นเลยแม้แต่น้อย ความอับชื้นของป่าดิบและค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status