สองล้าน  

ตอนที่ 5

สองล้าน

         เช้านี้รถหรูคันเดิมขับมาจอดหน้าร้านแต่วันนี้มาเร็วกว่า           เมื่อวาน

         ชุลีก้าวลงจากรถด้วยเสื้อผ้าที่ธรรมดาแต่ก็รู้ว่าไม่ใช่ราคาถูก พร้อมกับใส่ผ้ากันเปื้อนแบบแม่ค้ามาด้วย

         “ไม่ได้ขายอะไรมานาน เดี๋ยววันนี้จะมาช่วยขายนะจะได้          ไว ๆ ลูกค้ารอกันนาน ต้องไปทำงานกันอีก”

         ดุจดาวทำหน้าที่คิดเงิน เพราะย่าสามีตักแกงใสถุงได้เก่งมาก ตักไว้รอพอลูกค้าสั่งดุจดาวก็หยิบใส่ถุงได้เลย วันนี้ลูกค้าจึงไม่ต้องยืนรอกันนาน

         “ขายหมดเลย ดีนะยังเหลือน้ำพริกเผาให้ฉันกลับไปกินบ้านตั้งถุงหนึ่ง ทำเองหรือรับเขามา”

         ชุลีลากเก้าอี้มานั่ง เพราะอายุที่มากและไม่ค่อยได้ยืนนานเธอเริ่มปวดเข่า

         “ทำเองค่ะ ยังมีที่บ้านอีก ตำครั้งหนึ่งก็จะขายสองวัน           พอหมดก็เปลี่ยนเป็นน้ำพริกกะปิกับน้ำพริกตาแดงค่ะ”

         “น้ำพริกตาแดงกินกับปลาดุกย่างอร่อย”

         คนสูงอายุเสนอความคิดเห็นเพราะเธอจะเห็นสองอย่างนี้ขายคู่กันบ่อย ๆ

         “ใช่ค่ะ ถ้าวันไหนทำน้ำพริกตาแดงเมียเพื่อนพี่ตฤณจะมานั่งย่างปลาดุกขายข้าง ๆ ค่ะ”

         “แกงส้มอร่อยมากเลยนะ ไปได้ฝีมือทำกับข้าวมาจากไหน ดูยังเป็นสาวหน้าตาก็ไม่ได้ดูจะเก่งเรื่องนี้เลย”

         ดุจดาวมองคนถามที่สุดท้ายต้องมีคำที่ดูถูกสักนิดในคำถามแต่หญิงสาวก็พยายามมองข้ามไป

         “แม่ค่ะ แม่จะสอนเวลาไปเจอกับข้าวที่ไหนอร่อยแม่ก็จะให้แกะสูตรออกมาว่าเขาใส่อะไรบ้าง รสชาติแบบไหนถึงจะอร่อย               หนูโตมากับร้านข้าวแกงก็เลยทำเป็นตั้งแต่เด็ก หนูทำกับข้าวของสองเวลาเลยไม่ได้ทำมามาก เพราะจะได้ขายหมดทุกวันไม่ต้องติดมือกลับบ้าน”

         รถคันหรูขับมาจอดที่หน้าร้านเพื่อนรับผู้ช่วยคนใหม่ที่แต่งตัวดีมากกลับบ้าน

         “เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาใหม่ แยกกับข้าวใส่ถุงไว้ให้ด้วย วันนี้กินแค่นี้ไปก่อน”

         ชุลีเดินถือถุงน้ำพริกเผากลับขึ้นไปบนรถและขับกลับออกไป โดยที่วันนี้เธอไม่ได้ไปหาหลานชาย

        

         ดุจดาวกลับมาถึงบ้านก็เจอสามีกำลังนั่งตักน้ำพริกใส่ถุงให้เธอและกำลังปิ้งไข่เพื่อให้เธอไปขายเย็นนี้

         “ทำไม่นอนต่อล่ะพี่ ฉันทำเองได้”

         ดุจดาวอยากให้สามีได้พักบ้างเพราะคืนนี้เขาก็จะต้องเข้าเวรแทนเพื่อนเพราะอยากได้เงินพิเศษ

         “เสร็จแล้ว ดาวไปอาบน้ำแล้วเดี๋ยวเรามานอนกอดกันสักชั่วโมงพี่ค่อยลุกไปอาบน้ำแล้วเย็นนี้ไม่ต้องทำไปขายเยอะจะได้ไม่ต้องกลับมืด”

         “จ้าพี่ ฉันจะทำผัดผักกับหมูทอดและก็แกงมะเขือแค่ไม่กี่อย่างก็พอแล้ว”

         หญิงสาวลืมไปเสียสนิทว่าจะเล่าเรื่องของผู้ช่วยขายแกงคนใหม่ จนมานึกได้อีกทีตอนที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำ

         “วันนี้ย่าพี่มาช่วยดาวขายแกงแต่เช้า และบอกว่าพรุ่งนี้จะมาใหม่ ให้เก็บแกงไว้ให้ด้วยเพราะวันนี้ขายหมดท่านได้แค่น้ำพริกเผาไปถุงเดียว”

         คนฟังทำท่าตกใจ คนไฮโซร่ำรวยแบบย่าของเขา ลงทุนตื่นแต่เช้ามืดมาช่วยหลานสะใภ้ขายแกง

         “บ้านท่านไม่ได้อยู่ใกล้เลย สงสัยตื่นตั้งแต่เช้ามืดแน่ ๆ คงเหงามั้ง เพราะคุณพ่อเคยบอกว่าท่านไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะท่านเองก็มาจากคนที่ฐานะจนเลยไม่ชอบที่จะเข้าสังคมไฮโซเท่าไหร่ ส่วนมากจะส่งคุณพ่อไป แต่ถ้าเรื่องธุรกิจท่านเก่งมากคุณพ่อยังทำได้ไม่เหมือน สงสัยจะอยากเปิดร้านข้าวแกง”

         ชายหนุ่มพูดไปหัวเราะไปเพราะไม่ได้คิดจริงจัง แต่ดุจดาวจำคำที่ชุลีพูดวันที่เธอไปบ้านได้ว่าถ้าย้ายเข้ามาก็หาทำเลเปิดร้านให้ใหญ่ไปเลย และที่ท่านมาดูคงอยากรู้ว่าขายเป็นอย่างไรบ้าง

         เช้านี้คนเป็นย่าก็มาช่วยตามที่บอกไว้แต่หลังจากช่วยเสร็จเธอเดินไปที่ป้ายที่ติดไว้บริเวณที่ดินที่ปล่อยร้างอยู่ใกล้ ๆ กับที่             ดุจดาวตั้งรถขายกับข้าว

         “ตรงนี้ทำเลดีนะ ใกล้โรงงานบ้านเช่าหอพักเยอะไปหมดแต่ร้านแบบนั่งกินไม่ค่อยจะมีเลย”

         ชุลีทำท่ากดโทรศัพท์ปากก็พูดไปด้วยเหมือนคนแก่ที่เหงาจริง ๆ พอมีโอกาสให้พูดก็พูดไม่หยุด

         “ที่ดินแถวนี้แพงค่ะ เจ้าของรวย ๆ กันหมดเขาขายแพงให้เช่าก็แพงอีก”

         ดุจดาวอธิบายให้ย่าสามีฟังแต่อีกฝ่ายดูไม่ค่อยได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่เพราะกำลังหยิบโทรศัพท์มาแนบหู

         ลูกค้ามาซื้อกับข้าวดุจดาวจึงหันมาขายของแต่ก็พอได้ยินว่าย่าสามีกำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคนเรื่องที่ดิน

         “ฉันโทรไปแล้ว ไอ้ที่ข้างหลังเธอเจ้าของมันเตรียมจะโก่งราคาเชียว ที่ก็เป็นบ่อน้ำขัง ใครซื้อก็ต้องถมดินอีก เดี๋ยวฉันจะเข้าไปคุยไม่ใช่ใครที่ไหน ลูกชายเขาไปเที่ยวยุโรปกับตระการเมื่อคราวที่แล้ว จะต่อราคาให้แหลกเลย”

         หญิงสาวฟังด้วยความตกใจนี่ย่าสามีจะซื้อที่ดินตรงนี้เพื่อให้เธอขายแกงเลยเหรอ ราคาดูแล้วหลักล้านกว่าแน่ ๆ ถึงแม้จะแค่ไม่กี่ตารางวา

         “คุณย่าจะซื้อเพื่อให้ดาวขายแกงเหรอคะ”

         “ก็ใช่น่ะสิ ฉันคงไม่ซื้อไว้ปลูกข้าวหรอกมั้ง”

         หญิงสาวถอนหายใจหนึ่งครั้งก่อนจะพูดต่อเธอพยายามชินแต่ก็ยังรู้สึกทุกทีเวลาเจอคำพูดแบบนี้

         “ดาวว่ามันจะไม่คุ้มกันนะคะ กำไรแค่วันละพันกว่า สองพันบ้าง ราคาที่ดินและไหนจะทำร้านอีก”

         “ก็ร้านเธอมีแค่นี้มันก็ขายได้แค่นี้ วันละพันสองพันเดือนหนึ่งก็ห้าหกหมื่น ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วถ้าทำให้มันขายได้ทั้งวันมีคนช่วยไม่ต้องมาให้ลูกค้ารอมีที่นั่งกิน มีขนม น้ำ คู่แข่งก็ไม่มี แล้วที่ดินตรงนี้มันทำเลทองซื้อไว้ก็เป็นสมบัติ ไม่ต้องมายุ่งเดี๋ยวฉันจัดการเอง เอาแกงมา แล้วนี่เงิน วันนี้กลับเร็วจะไปคุยเรื่องที่เลย”

         หญิงชราสำเนียงจีนขึ้นรถกลับไปแล้ว แต่ทุกคำพูดที่เขาทิ้งไว้คือระเบิดในหัวใจของหญิงสาว มันคือระเบิดที่เหมือนกำลังทำให้เธอต้องตัดสินใจ ในเมื่อเธอไม่ยอมไปอยู่บ้านนั้น ย่าสามีก็จะซื้อที่เพื่อให้เธออยู่ที่นี่และได้มีร้านขายข้าวแกงเป็นของตัวเองเหมือนที่เธอหวัง

         น้ำตาของแม่ค้าคนสวยไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ยิ่งอีกฝ่ายทำดีกับเธอ เธอยิ่งรู้สึกผิดที่ไปถือสาคำพูดของผู้ใหญ่ที่ท่านคงจะเป็นคนพูดจาตรง ๆ แต่ใจอาจจะไม่ได้คิดดูถูกใคร จนทำให้สามีของเธอเองต้องลำบากอดหลับอดนอนเป็นยามแทนที่จะได้แต่งตัวหล่อไปดูโรงสีของครอบครัว

         ชุลีกลับไปแล้วเธอก็กลับมาอีกในช่วงเย็นพร้อมกับข่าวเรื่องการซื้อที่ดินที่เธอได้ไปคุยมา

         “ทำมาน้อยจังเย็น มื้อเย็นเป็นเวลาพักผ่อนใคร ๆ เขาก็อยากกินของอร่อย ทีหลังทำให้มันเยอะ ๆ ขายไปก่อนลูกค้ามาใกล้จะหมดแล้วเดี๋ยวฉันนั่งรอ ค่อยคุยกัน”

         หญิงชรานั่งเขี่ยโทรศัพท์ระหว่างรอ แต่ก็ไม่ถึงสิบนาที               ดุจดาวก็เริ่มเก็บร้านแล้ว

         “หมดแล้วใช่ไหม มายืนใกล้ ๆ ฟังนะที่ดินยังตกลงไม่ได้แต่คงซื้อแน่นอน คนแม่มันจะขายสองล้านแต่ลูกชายเขาจะแถมถมที่ให้เพราะคิดดูแล้วถมเกือบสองแสนแน่ที่เล็ก ๆ แบบนี้แต่เวลาถมแล้วมันจะดูไม่เล็กเลย”

         “สองล้าน!” หญิงสาวร้องด้วยความตกใจ

         “สองบาทล่ะมั้งหน้าโรงงานแบบนี้ นัดกับหลานชายฉันเลยจะหยุดขายวันไหนให้ตฤณลางานแล้วไปคุยที่บ้าน ฉันแก่แล้วทำไรก็รีบทำ มัวแต่หากินกันแบบนี้ ตระกูลฉันกุดพอดีหลานไม่มีสักคน”

         ชุลีพูดจบก็เดินไปขึ้นรถกลับทันที ดุจดาวมองคนสูงอายุที่เดินคล่องแคล่วตัดสินใจทำอะไรว่องไวเธอไม่สงสัยเลยว่าทำไมย่าสามีของเธอถึงรวย